สู่วิถีอมตะ - บทที่ 434 จุดประสงค์ของเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันจ่ายพลังทั้งหมดเข้าสู่พู่กันพิพากษา แล้วตวัดมัน
อย่างสุดก าลัง
แสงทองเรืองโรจน์พุ่งผ่านม่านหมอก พลังมหาเต๋าอันชวนขนลุก
ฟาดฟันเข้าใส่เกาเฉวียน
พรวด!
โลหิตสาดกระฉูด แสงทองเสื่อมสลายในม่านหมอกอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของเจียงผิงอันบูดเบี้ยวสุดขีด
เกาเฉวียนเร็วเกินกว่าจะสับให้ขาดทั้งตัวได้ เขาท าได้เพียงตัด
แขนอีกฝ่ายข้างหนึ่ง
ยามการโจมตีพลาดเป้า เกาเฉวียนก็ไหวตัวเฉียบพลัน มือข้างที่
เหลือของเขาฉวยพู่กันพิพากษา เหยียบเจียงผิงอันไว้แทบเท้า
พลังอันรุนแรงท าให้อกของเจียงผิงอันยุบตัว กระดูกแหลกโลหิต
ทะลัก
“ฮ่า ๆ ศาสตราเซียนครึ่งขั้น! ปรากฏว่าเป็นศาสตราเซียนครึ่ง
ขั้น!”
เกาเฉวียนเมินแขนที่ขาดไป ใบหน้ามีเพียงความตื่นเต้นจากใจ
เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังสะท้อนในหมอกขาว
อย่าว่าแต่ศาสตราเซียนครึ่งขั้นเลย ต่อให้เป็นยอดสมบัติ ก็ไม่ใช่
สิ่งที่ผู้ฝึกตนไร้สังกัดเช่นเขาจะมีได้
ข่าวลือเป็นความจริง เจียงผิงอันมีศาสตราเซียนอยู่กับตัวจริง ๆ
ด้วย!
แต่มันเป็นของเขา เกาเฉวียนแล้ว! ยุคสมัยของเขามาถึงแล้ว!
เพิ่งเริ่มก็ได้ศาสตราเซียนครึ่งขั้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วภายหลังจะเป็น
เช่นไร?
มิใช่นี่คือคราวโชคดีของเขาหรือ?
เกาเฉวียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงกล่าวกับ
เจียงผิงอันผู้ก าลังจะตาย
“อย่างเจ้าคู่ควรใช้สมบัติระดับนี้แล้วหรือ? ของที่ไม่ใช่ของเจ้า
ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องคืนสู่เจ้าของมัน”
แม้พลังในกายไม่เหลือแล้ว ไพ่ตายสูงสุดยังถูกชิงไป แต่มิเพียง
เจียงผิงอันไม่สิ้นหวัง เขายังแย้มยิ้ม
“ลองเดาดู ที่นี่คือที่ใด?”
“ที่ใด?” เกาเฉวียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตพบว่าบริเวณใน
หมอกขาวใกล้เคียงนั้นอ้างว้างเช่นทะเลทราย
เขาอยากจะปล่อยจิตสัมผัสออกค้น แต่ก็พบว่าจิตสัมผัสของเขา
ถูกจ ากัด ตรวจสอบอาณาเขตได้ไม่ถึงสิบลี้
“บัดซบ! นี่มันถิ่นต้นหลิวขาว!”
แม้เกาเฉวียนจะหนีออกมายังอาณาเขตของแดนศักดิ์สิทธิ์เสิน
หุนได้ไม่กี่เดือน เขาก็ยังเคยได้ยินเรื่องต้นหลิวขาวกลายพันธุ์อยู่บ้าง
กล่าวกันว่าปีศาจต้นหลิวขาวกลายพันธุ์ต้นนี้ทรงพลังอย่างยิ่ง
หากไม่ใช่เพราะสัจธรรมที่มิอาจบรรลุเซียนในยุคสมัยนี้ได้ มันคง
บรรลุเซียนไปนานแล้ว
ปรากฏว่าเด็กนี่หนีมาที่นี่เสียได้
ยังดี เขามิได้สูดพิษเข้าไปมากนัก ภายหลังก็ยังขับพิษออกได้
“หากเจ้าคิดฆ่าข้า รอชาติหน้าค่อยว่ากัน!”
เกาเฉวียนคว้าคอเสื้อเจียงผิงอัน เตรียมตัวจากจร
ยามนั้นเอง หมอกขาวอันรายล้อมก็เหมือนเดือดพล่าน พวยพุ่ง
อย่างดุร้าย
“ผู้ใดโจมตีข้า!”
หนึ่งเสียงค ารามสะเทือนฟ้าดินดังขึ้นท่ามกลางหมอกขาว
ปราณร้ายกาจชวนขนลุกไม่ทราบที่มาสาดซัด สรรพชีวิตในระยะ
หลายพันลี้หมอบสั่นกับพื้น
สีหน้าของเกาเฉวียนแปรเปลี่ยนอย่างร้ายกาจ เจ้าของปราณนี้
แข็งแกร่งกว่าเขาไม่รู้กี่เท่า
ปราณนี้มาจากส่วนลึกของม่านหมอก ต้องเป็นต้นหลิวขาว
กลายพันธุ์แน่ ๆ!
แต่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจู่ ๆ อีกฝ่ายจึงระเบิดโทสะ?
เกาเฉวียนมิกล้าอยู่ต่อ เขาก้าวข้ามสุญตาหนีไป ทว่าจู่ ๆ ต้น
หลิวขาวต้นหนึ่งก็ข้ามมิติมาปรากฏขึ้น กระแทกใส่ตัวเกาเฉวียน
ร่างของเกาเฉวียนฉีกขาดเช่นใบไม้อย่างแสนง่ายดาย ร่างทั้ง
สองซีกหล่นลงกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง โลหิตสาดย้อมแดนดิน
เจียงผิงอันเองก็กระเด็นหงาย
อึดใจต่อมา ต้นหลิวสีขาวซึ่งสูงจนไม่เห็นยอดก็ปรากฏขึ้น ทั่ว
ต้นแผ่ปราณร้ายกาจชวนสะพรึง
หลิวขาวต้นนี้มีใบหน้ามนุษย์อัปลักษณ์บนล าต้น บนใบหน้านั้น
มีแผลสีทอง ของเหลวสีเขียวไหลย้อย ราวถูกบางสิ่งท าร้าย
ทันใดนั้น เจียงผิงอันก็ชี้เกาเฉวียนแล้วตะโกนขึ้น “ผู้อาวุโส ขอ
รายงาน ฝีมือเขาขอรับ เมื่อครู่เขาใช้พู่กันนั่นโจมตีผู้อาวุโส!”
เกาเฉวียน “???”
ขณะนี้ เกาเฉวียนก็ประจักษ์ว่าตนถูกเจียงผิงอันหลอกเล่นงาน
เข้าให้แล้ว!
ก่อนหน้านี้ยามเจียงผิงอันใช้ศาสตราเซียนครึ่งขั้น จุดประสงค์
มิใช่เพื่อโจมตีเขา แต่เป็นปีศาจต้นหลิวในม่านหมอก!
นี่คือเหตุผลที่เจียงผิงอันพาเขามาที่นี่!
ปีศาจต้นไม้เดือดดาล กิ่งก้านในหมอกสีขาวหวดตวัดร่ายร าบ้า
คลั่ง
“มิน่าเล่า เจ้าจึงกล้าท าร้ายข้า ที่แท้เจ้าก็ถือสมบัติเช่นนี้อยู่ แต่
เจ้าคิดว่ามันใช้กับข้าได้หรือ?”
“ผู้อาวุโส ไม่ใช่นะ ฟังข้าอธิบายก่อน…”
เกาเฉวียนคิดอธิบาย แต่ยามเห็นกิ่งหลิวกิ่งหนึ่งหวดเข้ามา เขา
ก็ตวัดพู่กันพิพากษาในมือเข้าปัดป้องทันที่
กิ่งหลิวขาวถูกสะบั้น หยุดการโจมตีนั้นไปได้
“เจ้ายังกล้าขวางมันอีก!”
ปีศาจต้นไม้ยิ่งทวีโทสะ กิ่งหลิวบนฟ้าแทงลงใส่เกาเฉวียนจาก
ทุกทิศทางเยี่ยงกระบี่ไร้เทียมทาน
แม้เกาเฉวียนจะถือศาสตราเซียนครึ่งขั้น ความต่างชั้นของ
ขอบเขตก็ยังอยู่ จึงไร้ประโยชน์ใด ๆ
ปีศาจต้นไม้ตนนี้ถึงจุดสูงสุดของขอบเขตพ้นพิบัติแล้ว การ
โจมตีของมันมีอ านาจมหาเต๋า มิใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนขั้นต้นขอบเขต
บูรณาการอย่างเกาเฉวียนจะรับไหวได้เลย
ร่างของเกาเฉวียนถูกแทง กิ่งหลิวสูบพลังและอายุขัยจากร่าง
ของเขาออกไป
“เจียงผิงอันสมควรตาย!”
เกาเฉวียนแผดเสียงอย่างเดือดดาล ส าเนียงนั้นสะท้านทั่วเวหา
เขาจ่ายพลังเฮือกสุดท้ายแก่พู่กันพิพากษา ตวัดมันเข้าใส่เจียง
ผิงอัน
ทั้งหมดเพราะสารเลวผู้นี้ ท าให้เขาต้องหลงเข้ามาที่นี่ ถูกปีศาจ
ต้นไม้ระเบิดโทสะใส่จนตาย
หากจะตายก็ตายด้วยกันเลย!
เจียงผิงอันคิดจะหนี แต่เขาก็ถูกพลังจากตัวเกาเฉวียนตรึงไว้ มิ
อาจหนีพ้นได้เลย
เกาเฉวียนเป็นยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ ควบคุมกฎฟ้าดินได้
ง่าย ๆ การสยบผู้ฝึกตนอย่างเจียงผิงอันง่ายดายยิ่งนัก
หัวใจของเจียงผิงอันเต้นระทึก ตัดสินใจระเบิดตัวเอง
ตู้ม!
ร่างนั้นระเบิดแหลกจากกัน
การโจมตีของเกาเฉวียนเหินหายไปในม่านหมอก
เกาเฉวียนไม่เต็มใจยิ่งนัก เขาเป็นยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ
แต่กลับถูกผู้ฝึกตนขั้นต้นขอบเขตหลอมสุญตาผู้หนึ่งหลอกมาตาย
เรื่องน่าปรีดาเรื่องเดียวคือ เจียงผิงอันก็ตายเช่นกัน
เขาตายตาหลับแล้ว
พู่กันพิพากษาร่วงหล่นจากมือเกาเฉวียน ร่างของเขาค่อย ๆ
เหลือเพียงซากศพแห้ง
ขณะที่เกาเฉวียนก าลังจะหลับตาลง ดวงตาของเขาพลันเบิก
กว้าง
เพราะเขาเห็นเจียงผิงอันซึ่งเพิ่งระเบิดตัวเองไปประกอบร่าง
กลับมาใหม่เฉียบพลัน!
ยันต์ตัวตายตัวแทน!
เจ้านี่ก็มียันต์ตัวตายตัวแทนด้วย!
เกาเฉวียนเดือดดาล เด็กนี่น่ารังเกียจนัก! หัวใจอัดแน่นด้วย
ความแค้นเคือง โทสะและความไม่เต็มใจ
เกาเฉวียนอยากตายไปกับเจียงผิงอัน แต่ยามนี้เขาไม่เหลือก าลัง
ใด ๆ แล้ว
ท้ายที่สุด เกาเฉวียนก็กลายเป็นซากแห้ง แต่ดวงตาของเขาเบิก
โพลงมิอาจหลับลง เห็นแล้วชวนขนลุกนิดหน่อย
เกาเฉวียนมิคาดเลยว่าเจียงผิงอันจะยังมีลูกไม้นี้ และระเบิด
ตัวเองเพื่อหลบการโจมตีของเขา
เจียงผิงอันควบคุมพลังวิญญาณ คิดดึงพู่กันพิพากษากลับมา
กิ่งหลิวกิ่งหนึ่งพุ่งออกมาจากหมอกขาว ทะลวงท้องของเจียงผิง
อันทันที่
“ของสิ่งนี้ ใช่สิ่งที่ขยะเช่นเจ้าจับต้องได้หรือ?”
กิ่งของปีศาจต้นหลิวขาวเคลื่อนเข้ามาเกี่ยวพู่กันพิพากษาไป
เจียงผิงอันร่วงลงกับพื้น พิษร้ายแผ่ซ่านทั่วกาย ร่างของเขาเกร็ง
กระตุก
ปีศาจต้นหลิวขาวมิได้สนใจแมลงอย่างเจียงผิงอันเลย มันมองแต่
พู่กันพิพากษา ล าต้นของมันสั่นสะท้านอย่างตื่นเต้น
“สมแล้วที่เป็นศาสตราเซียนครึ่งขั้น มันมีอ านาจกฎระดับสูงกว่า
อยู่”
“บางที่ ด้วยความแข็งแกร่งปัจจุบันของข้าและพู่กันด้ามนี้ ข้าจะ
สะบัดพ้นตรวนแห่งฟ้าดิน ทะยานสู่ภพเซียนได้!”
มันอยู่มาเป็นแสนปี อายุขัยเจียนถึงจุดจบ อยากบรรลุเซียนเสมอ
มา
ทว่าในยุคสมัยนี้ เส้นทางเซียนถูกปิดผนึก มิอาจบรรลุเซียนได้
มันอยากได้ศาสตราเซียนมาตลอด เพื่อพยายามทะลวงชั้น
ก าแพงกีดกั้น น าสู่ภพเซียนอันยืนยงอมตะ
แต่ของอย่างศาสตราเซียนล้วนอยู่ในมือขุมก าลังใหญ่ของเผ่า
มนุษย์ มันหามีโอกาสได้มาไม่
มิคาดเลยว่ามันจะมีโชค ได้ศาสตราเซียนครึ่งขั้นมาชิ้นหนึ่ง!
หากกล่าวด้วยวาทะเผ่ามนุษย์ วันนี้คือฤกษ์งามยามดีที่จะได้
ทะลวงหล้าเหินทะยาน
มันจะเคลื่อนขอบเขต ยืนยงอมรณา! มันอยากเห็นภพเซียนอัน
เป็นต านาน ประจักษ์โลกหล้าอันเจิดจรัสยิ่งกว่านี้!
ตู้ม!
หนึ่งอ านาจสะท้านฟ้าดินระเบิดออกจากต้นหลิวขาว ท้องนภา
ค ารามก้อง กิ่งหลิวนับไม่ถ้วนกวัดไกวทั่วฟ้า เรืองรัศมีเจิดจ้ากลบ
ดวงตะวันกลางจักรวาล
ขณะนี้ ยอดฝีมือทั่วโลกหล้าล้วนสัมผัสคลื่นพลังนี้ได้
“ใครกันโจมตีก าแพงสู่ภพเซียนอยู่?!”
YOU MAY ALSO LIKE
