สู่วิถีอมตะ - บทที่ 470 เฉียนฮวั่นโหรวผู้ปลดข้อจ ำกัดแห่งกฎเกณฑ์
เมื่อเห็นควำมงุนงงของเจียงผิงอัน จิตศำสตรำของอ่ำง
สัมฤทธิผลก็อธิบำยในใจเขำ
“รำชันศักดิ์สิทธิ์เคยมำที่ภพบุกเบิก ระบบกำรฝึกฝนที่เขำสร้ำง
ท ำให้กำรฝึกฝนง่ำยขึ้น จึงกลำยเป็นระบบฝึกฝนที่นิยมในภพบุกเบิก
เช่นกัน”
เจียงผิงอันนับถือรำชันศักดิ์สิทธิ์นักที่สำมำรถสร้ำงระบบกำร
ฝึกฝนอันที่ยอมรับ ใช้กันโดยปวงชนได้
จิตศำสตรำกล่ำวต่อ “ผู้ฝึกตนที่นี่ก็แค่พรสวรรค์ดีกว่ำ เริ่มจำกที่
สูงกว่ำ มีทรัพยำกรมำกกว่ำ ยอดฝีมือมีข้อจ ำกัดน้อยกว่ำ และมีมหำ
เต๋ำสมบูรณ์กว่ำแค่นั้น นอกนั้นก็ไม่มีอะไรหรอก”
เจียงผิงอัน “…”
นี่คือวิธีใช้ของค ำว่ำ ‘แค่นั้น’ หรือ?
เมื่อเห็นพวกเจียงผิงอันทั้งสำมนิ่งไป โจรทั้งสองก็นึกว่ำทั้งสำม
ตกใจกลัว เผยรอยยิ้มย่ำมใจ
ผู้ฝึกตนซึ่งมีขนหน้ำอกดกเกินเส้นผม ใช้กระบองเขี้ยวหมำป่ำ
เป็นอำวุธพุ่งเข้ำใส่เจียงผิงอัน
ชำยผู้นี้แข็งแกร่งที่สุด ขอเพียงฆ่ำเขำได้ สตรีทั้งสองก็จะเป็น
ของพวกเขำ!
ผู้ฝึกตนหญิงสองคนนี้งดงำมยิ่งนัก โดยเฉพำะบรรยำกำศเย็น
ชำของพวกนำงท ำให้พวกเขำคิดอยำกครอบครองเอำชนะ
เปรี้ยง!
ขณะที่เจียงผิงอันก ำลังจะลงมือ ผู้ฝึกตนร่ำงก ำย ำซึ่งพุ่งเข้ำมำ
พลันร่ำงระเบิด เลือดเนื้อย้อมพงหญ้ำเขียว กลิ่นคำวเลือดคลุ้งทั่วทิศ
เจียงผิงอันผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมองเฉียนฮวั่นโหรวที่ข้ำง
กำยอย่ำงตกตะลึง
มิใช่ว่ำนำงอยู่ในขอบเขตจอมจักรพรรดิหรือ? ไฉนจึงฆ่ำศัตรูขั้น
กลำงขอบเขตหลอมสุญตำได้ง่ำย ๆ?
แล้วเจียงผิงอันก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ำปรำณบนตัวเฉียนฮวั่นโหรว
ไต่ระดับขึ้นอย่ำงต่อเนื่อง พลังกฎเกณฑ์บนตัวนำงปะทุกระฉูดเช่น
ศิลำหลอมจำกภูเขำไฟ
เพียงพริบตำ อ ำนำจกฎเกณฑ์บนตัวเฉียนฮวั่นโหรวก็มำถึงขั้น
สำมสมบูรณ์แบบ เทียบได้กับผู้ฝึกตนขั้นปลำยขอบเขตหลอมสุญ
ตำ!
เฉียนฮวั่นโหรวซึ่งเดิมดูธรรมดำ หวนคืนสู่บรรยำกำศสูงส่งเลิศ
ล ้ำ
โจรคนที่เหลือนิ่งตะลึง
เขำเห็นอะไร? ปรำกฏว่ำสตรีผู้นี้บรรลุกฎเกณฑ์ขั้นสำมได้ใน
พริบตำ!
โจรผู้นั้นคุกเข่ำลงวอนขอควำมเมตตำบนพื้นทันที “ผู้อำวุโส ไว้
ชีวิตสุนัขของข้ำด้วย ข้ำจะไม่…”
เปรี้ยง!
โจรยังพูดไม่สิ้นค ำ ร่ำงของเขำก็ระเบิดแหลก
“อยำกส ำนึกก็ไปนรกซะ”
คู่เนตรดุจดำรำของเฉียนฮวั่นโหรวไร้ควำมเห็นใจ ยำมนำงเรือง
อ ำนำจ บรรพชนของอีกฝ่ำยยังไม่เกิดด้วยซ ้ำ
เจียงผิงอันมองเฉียนฮวั่นโหรวอย่ำงอึ้งทึ่ง “ผู้อำวุโส นี่ท่ำน…”
“นี่น่ำจะเป็นเพรำะกฎเต๋ำสวรรค์ของภพบุกเบิกแตกต่ำงจำกภพ
แร้นแค้น ผลเสียจำกรำกฐำนที่ข้ำสะบั้นไปหำยไปเยอะเลย”
เฉียนฮวั่นโหรวเองก็ตกใจและประหลำดใจเช่นกัน ยกหัตถ์หยก
อ้อนแอ้นรำวไร้กระดูกของนำงขึ้น กฎเกณฑ์ก่อตัวขึ้นบนฝ่ำมือ
“กำรสะบั้นรำกฐำนของตัวเองก็เท่ำกับทรยศเต๋ำสวรรค์ แต่ข้ำ
ทรยศเต๋ำสวรรค์ของภพแร้นแค้น มิใช่เต๋ำสวรรค์ของภพบุกเบิก”
“กำรสะบั้นรำกฐำนของตัวเองท ำให้ขอบเขตของข้ำร่วงหล่น แต่
กำรรับรู้กฎเกณฑ์ยังคงเดิม ทว่ำเพรำะข้อจ ำกัดของเต๋ำสวรรค์ภพ
แร้นแค้น ข้ำจึงมิอำจทะลวงขอบเขตได้อีก”
“ยำมนี้ เมื่อข้ำมำยังภพบุกเบิก ข้อจ ำกัดนี้ก็หำยไปหลำยส่วน
คืนกำรรับรู้กฎเกณฑ์กลับมำบ้ำง”
“แต่ก็ยังมีข้อจ ำกัดอยู่ เพรำะข้ำเปลี่ยนระบบกำรฝึกฝน ข้ำจึงท ำ
ควำมเข้ำใจกฎเกณฑ์ได้ถึงขั้นสำมอย่ำงสมบูรณ์แบบ”
เฉียนฮวั่นโหรวมิคำดว่ำจะเกิดกำรเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่เพียงนี้
ยำมนำงมำยังภพบุกเบิก เกินคำดอย่ำงแท้จริง
“ผู้อำวุโส ทิ้งเส้นทำงของข้ำแล้วกลับระบบฝึกฝนของรำชัน
ศักดิ์สิทธิ์เถิด บำงทีท่ำนอำจฟื้นคืนได้เร็วขึ้น”
เจียงผิงอันว่ำ
“ไม่เอำ” เฉียนฮวั่นโหรวปฏิเสธ
“แต่ระบบของข้ำมีแค่สำมขอบเขต คือผนึกวิญญำณ จอม
จักรพรรดิและวิญญำณสวรรค์ ภำยหน้ำอำจมิสำมำรถสร้ำงขอบเขต
ใหม่ ๆ ก็เป็นได้ ท่ำนอำจติดอยู่ในขอบเขตนี้ไปตลอดกำล”
กำรสร้ำงขอบเขตสักขอบเขตหำใช่เรื่องง่ำย สองสำมครั้งแรกที่
ท ำได้นั้น เหตุผลหลักก็คือโชคดี
ภำยหน้ำจะเป็นเช่นไร หำมีผู้ทรำบไม่
“เช่นนั้น ข้ำก็จะล่มหัวจมท้ำยกับเจ้ำ”
ริมฝีปำกแดงของเฉียนฮวั่นโหรวเผยอน้อย ๆ “แล้วก็ ข้ำบอก
หลำยครั้งแล้วนะว่ำอย่ำเรียกข้ำเป็นผู้อำวุโส”
“เสี่ยวเซียง…”
“มีคนมำ”
ขณะเจียงผิงอันก ำลังจะพูดอะไร เฉียนฮวั่นโหรวพลันกล่ำวขัด
ขึ้น
ชำยชุดม่วงคนหนึ่งปรำกฏขึ้นในคลองจักษุของทั้งสำม
ชำยผู้นั้นสะพำยดำบเล่มหนึ่ง มีแถบผ้ำสีม่วงคำดไว้ที่หน้ำผำก
เขำมองซำกศพบนพื้นแล้วขมวดคิ้ว
“คนเหล่ำนี้คือโจรที่ข้ำตำมล่ำ สุดท้ำยกว่ำจะตำมมำเจอ พวก
เจ้ำก็ชิงฆ่ำไปก่อนแล้ว”
“เจ้ำน ำศพไปขึ้นค่ำหัวเลยได้”
เฉียนฮวั่นโหรวสัมผัสได้ว่ำในตัวคนผู้นี้มีอ ำนำจแข็งแกร่งยิ่ง
“ซำกแหลกเพียงนี้ จะขึ้นค่ำหัวได้อย่ำงไร?”
หยำงตำนชิงช ำเลืองตำจ้องมองทั้งสำมอย่ำงเฉยเมย “พวกเจ้ำก็
บังเอิญมีสำมคน ยำมนี้พวกเจ้ำสำมคนเป็นโจร ฆ่ำพวกเจ้ำซะ ข้ำก็
จะได้รำงวัล”
“เรำชดเชยให้เจ้ำได้” เฉียนฮวั่นโหรวกล่ำว
พวกนำงเพิ่งมำถึงภพบุกเบิก ไม่อยำกสร้ำงควำมขัดแย้ง ไม่มี
ใครรู้ว่ำคนผู้นี้มีใครอยู่เบื้องหลังหรือไม่
หยำงตำนชิงยิ้มหยัน “โง่เง่ำ ฆ่ำพวกเจ้ำไป มันก็เป็นของข้ำอยู่ดี
มิใช่หรือ?”
ว่ำแล้ว เจตจ ำนงดำบชวนขนลุกก็ระเบิดออกจำกร่ำง เผยเงำ
เจตจ ำนงดำบยำวหลำยจั้ง อ ำนำจรุนแรงผสำนกับกฎเกณฑ์ขั้นสำม
ฟำดฟันเข้ำใส่ทั้งสำมคน
เฉียนฮวั่นโหรวใช้วิชำดึงดำรำ ขยี้เจตจ ำนงดำบนั้นไปทันที
กระทั่งที่นี่ วิชำลับดึงดำรำก็ยังไม่ธรรมดำ
“โอ้ เจ้ำพอมีฝีมือนี่ ควรค่ำรับดำบข้ำแล้ว”
เค้ำควำมจริงจึงปรำกฏบนใบหน้ำของหยำงตำนชิง สตรีผู้นี้เป็น
ภัยยิ่ง วิชำของนำงแข็งแกร่งมำก
“หยุดนะ! หยำงตำนชิง เจ้ำจะท ำอะไร!”
หนึ่งเสียงดังสนั่น ผู้ฝึกตนอีกคนซึ่งสวมชุดม่วงและพกดำบ
เช่นกันปรำกฏขึ้นอย่ำงรวดเร็ว
เมื่อเห็นคนผู้นี้ หยำงตำนชิงก็หรี่ตำ “หลิวอวิ๋น ไสหัวไป นี่มิใช่
กงกำรของเจ้ำ”
หลิวอวิ๋นชี้ศิลำบันทึกเงำที่เอวเขำพลำงเอ่ยว่ำ “ข้ำบันทึกทุกสิ่งที่
เกิดขึ้นที่นี่ไว้แล้ว หำกเจ้ำกล้ำลงมือ ข้ำจะไปฟ้องศำลำเติงเซียนว่ำ
เจ้ำฆ่ำผู้บริสุทธิ์อย่ำงไม่แยกแยะ!”
สีหน้ำของหยำงตำนชิงพลันด ำคล ้ำ “หลิวอวิ๋น อย่ำยุ่งกับธุระ
ผู้อื่น เดี๋ยวฆ่ำพวกเขำได้ ทรัพยำกรจะแบ่งกันเจ็ดต่อสำม”
หลิวอวิ๋นมองหยำงตำนชิงด้วยสำยตำแสนรังเกียจ
“ผู้ฝึกตนเช่นข้ำถือกำรช่วยเหลือโลกหล้ำเป็นหน้ำที่ ประพฤติ
ตนด้วยคุณธรรมควำมถูกต้อง เจ้ำสู้อย่ำงไม่ชอบธรรม แค่หัวใจ
ตัวเองยังรักษำมิได้ จะแสวงเต๋ำบรรลุเซียนได้อย่ำงไร?”
หยำงตำนชิงกัดฟันอย่ำงแค้นเคือง “เจ้ำโง่เอ๊ย มิน่ำเล่ำ อำยุเจ้ำ
จะร้อยรอมร่อ แต่ยังมิบรรลุขอบเขตบูรณำกำรเสียที ควำมคิดพิกำร
เช่นนี้ ชั่วชีวิตก็สร้ำงผลงำนมิได้หรอก!”
หยำงตำนชิงถลึงตำมองหลิวอวิ๋นอย่ำงโกรธเคือง ก่อนจะดึงดำบ
ในมือหันหลังจรจำก รำวกลัวหลิวอวิ๋นจะน ำเรื่องของเขำไปฟ้องจริง ๆ
หลิวอวิ๋นผ่อนหำยใจโล่งอก แล้วจึงหันมำคำรวะพวกเจียงผิงอัน
“งำมหน้ำศิษย์ศำลำเติงเซียนเสียแล้ว ข้ำจะชดใช้ให้สหำยเต๋ำ
ทุกท่ำนเอง”
“วิชำผดุงชีพพิทักษ์ธรรม”
เมื่อเห็นปรำณอันชัดเจนบนตัวหลิวอวิ๋น สำยตำของเฉียนฮวั่น
โหรวก็ปรำกฏเค้ำประหลำดใจ
“วิชำผดุงชีพพิทักษ์ธรรม? คืออะไรหรือ?” เจียงผิงอันงุนงง
เล็กน้อย
“คล้ำยกับกฎจ ำนงสัประยุทธ์ กฎเกณฑ์เช่นนี้บรรลุได้เพียงผู้มี
จิตวิญญำณแข็งกล้ำด้วยคุณธรรม”
เมื่อได้ยินค ำอธิบำยของเฉียนฮวั่นโหรว เจียงผิงอันก็พินิจผู้ฝึก
ตนคนนี้อีกครั้ง
รูปลักษณ์คนผู้นี้ไม่โดนเด่น ผิวกำยคล ้ำเล็กน้อย แต่ดวงตำนั้น
เรืองประกำยเจิดจรัส
หลิวอวิ๋นก้ำวเข้ำมำกล่ำวกับทั้งสำม “ผู้น้อยหลิวอวิ๋น ศิษย์สำขำ
แคว้นชำงหลำนของศำลำเติงเซียน”
“ศิษย์น้องของข้ำหยำงตำนชิงนิสัยดื้อรั้น ควำมคิดสุดโต่ง เพื่อมิ
ให้เขำลอบโจมตี ข้ำจะพำทุกท่ำนไปที่เมือง ในเมืองมีคนมำกมำย
เขำไม่กล้ำก่อเรื่องอย่ำงแน่นอน”
ท่ำทีของหลิวอวิ๋นห้ำวหำญซื่อตรง ท ำให้ผู้พบเห็นรู้สึกดี
“เช่นนั้นก็ขอบคุณ…”
ขณะที่เฉียนฮวั่นโหรวก ำลังจะขอบคุณ จู่ ๆ จิตสังหำรก็เรืองใน
แววตำของหลิวอวิ๋น ดำบในมือระเบิดจิตสังหำรชวนผงะ แทงเข้ำใส่
ศีรษะเฉียนฮวั่นโหรวทันที
YOU MAY ALSO LIKE
