สู่วิถีอมตะ - บทที่ 482 ค ำเชื้อเชิญจำกฝ่ำยรักษำระเบียบ

เมื่อเห็นเจียงผิงอันคว้ำหอก รับกำรโจมตีนี้ไว้ได้ ใบหน้ำของ
ถังเฉินก็ปรำกฏเค้ำไม่พอใจ

กฎท ำลำยล้ำง กฎเกณฑ์ระดับสำมนี้ ท ำควำมเข้ำใจยำกเย็นนัก
และเขำก็บรรลุเพียงหนึ่งในสำม

หำกบรรลุกฎท ำลำยล้ำงอย่ำงสมบูรณ์ ก็จะสำมำรถฆ่ำศัตรูได้
ทันที

ทว่ำ ใช้ ‘หอกแทงทะลวง’ อีกสองหน ก็ยังฆ่ำคนผู้นี้ได้เช่นกัน

เจียงผิงอันโยนหอกทิ้งไป มองอีกฝ่ำยสร้ำงหอกเล่มใหม่ขึ้น
พลำงเอ่ยเบำ ๆ “กฎท ำลำยล้ำงของเจ้ำไม่ได้เรื่องเลย”

“เจ้ำมันตัวอะไร จะไปรู้กฎท ำลำยล้ำงอะไรได้ แค่นี้ก็พอฆ่ำเจ้ำได้
แล้ว!”

หมอกด ำโอบตัวในหอกแทงทะลวง พุ่งตัวเข้ำโจมตีเจียงผิงอัน
ด้วยจิตสังหำรเย็นเยียบ สุญตำที่พุ่งผ่ำนล้วนบิดเบี้ยว กรีดวำยุ
โหยหวน

เจียงผิงอันใช้อัสนีทมิฬ ส่งอัสนีหยินเช่นของเหลวตรงเข้ำสู่
หมอกทมิฬ

ถังเฉินอยำกจะข ำ เจ้ำนี่หมดลูกไม้แล้ว คิดจะใช้อัสนีหยินจู่โจม

อัสนีหยินระดับนี้มิอำจท ำร้ำยเขำได้เลย มีเพียงกฎพิเศษ
ทั้งหลำยเท่ำนั้นจะกล ้ำกรำยเขำได้

เช่นกฎท ำลำยล้ำงที่ตัวเขำบรรลุ กฎเกณฑ์เช่นนี้ท ำลำยสรรพ
สิ่งได้

ตู้ม!

อัสนีทมิฬระเบิดตัว สำดกระหน ่ำเยี่ยงก้อนโคลน แผ่กระจำยไป
ทั่วกลุ่มหมอกด ำ

“อ๊ำก!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนของถังเฉินดังก้องทั่วลำนประลอง

ร่ำงซึ่งสลำยเป็นหมอกของถังเฉินก่อตัวขึ้นใหม่ เจ็ดทวำรหลั่ง
โลหิต ร่ำงกำยเต็มไปด้วยบำดแผล ประหนึ่งจะแหลกสลำยลงได้ทุก
เวลำ ควำมโอหังบนใบหน้ำเลือนหำย เหลือเพียงควำมตื่นตะลึงหวำด
ผวำ

“กฎท ำลำยล้ำง! เจ้ำบรรลุกฎท ำลำยล้ำงได้อย่ำงไรกัน!”

อัสนีหยินมิได้ท ำร้ำยอะไรถังเฉิน สิ่งที่ท ำร้ำยเขำอย่ำงแท้จริงคือ
กฎท ำลำยล้ำงซึ่งเร้นลึกในอัสนีหยินต่ำงหำก!

หำกเขำมิถูกมันเข้ำ ถังเฉินคงไม่บำดเจ็บสำหัสเช่นนี้

ถังเฉินทั้งตกใจและเหลือเชื่ออย่ำงยิ่ง ปรำกฏว่ำอีกฝ่ำยบรรลุกฎ
ท ำลำยล้ำงอย่ำงสมบูรณ์

เจียงผิงอันฉวยโอกำสนี้ใช้อัสนีหยิน ผสำนฤทธิ์อัสนีหยินทรง
พลังเข้ำกับกฎท ำลำยล้ำง พุ่งตรงเข้ำหำถังเฉิน

ถังเฉินเชิดคำงตวำดลั่น “บังอำจ! ข้ำเป็นศิษย์ผู้อำวุโสฝ่ำยรักษำ
ระเบียบนะ! หำกเจ้ำฆ่ำข้ำ…”

เปรี้ยง!

ร่ำงของถังเฉินระเบิดเป็นเศษเนื้อกระจัดกระจำยทั่วทิศ เสียงของ
เขำหยุดลงกะทันหัน

เจียงผิงอันขมวดคิ้ว

จบแล้ว

เป็นเรื่องแล้ว

ซำกศพกระจัดกระจำยเช่นนี้ ไม่รู้จะยังน ำไปขำยรำคำดีได้อยู่
หรือไม่

พรสวรรค์คนผู้นี้พิเศษยิ่ง มิเคยปรำกฏ ณ อีกฟำกฝั่งที่ภพ
แร้นแค้น ร่ำงจะมีมูลค่ำสูงลิบ แต่ยำมนี้กลับแหลกระเบิดเป็นเศษเนื้อ

น่ำเสียดำย

แต่ถังเฉินผู้นี้ก็ร ่ำรวยยิ่ง ป้ำยแสดงตนของเจียงผิงอันได้แต้ม
ผลงำนเพิ่มมำสำมพันแต้ม

เทียบได้กับสำมพันผลึกวิญญำณ

ทรัพย์สินขนำดนี้เทียบได้กับยอดฝีมือขอบเขตบูรณำกำรทั่วไป
ที่ฝั่งภพแร้นแค้นได้

นี่ยังไม่รวมทรัพย์สินอื่น ๆ ที่ถังเฉินมีอีก

เจียงผิงอันเก็บซำกถังเฉินไป ไม่รู้ข้ำงในยังมีสมบัติชั้นดีอะไรอีก

นอกลำนประลองเงียบกริบ

ปวงชนยืนตะลึงจังงังเช่นรูปสลัก

ยำมปวงชนเห็นบำงสิ่งที่ยำกยอมรับ พวกเขำก็คิดไปว่ำตนตำ
ฝำด และนั่นคือสิ่งที่พวกเขำรู้สึกกันในขณะนี้

อัจฉริยะเยี่ยมยอดจำกฝ่ำยรักษำระเบียบ ถังเฉิน ถูกผู้ฝึกตนไม่
คุ้นหน้ำสังหำร!

หลังควำมเงียบชั่วขณะ ลำนประลองก็เดือดพล่ำน

“เขำเป็นใครกันแน่! แข็งแกร่งยิ่งนัก หรือเป็นศิษย์ผู้อำวุโสท่ำน
ใด? ไฉนข้ำไม่เคยเห็นเขำมำก่อนเลย?”

“อัสนีหยินในต ำนำน และกฎท ำลำยล้ำงอันเกินเข้ำใจ ปรำกฏใน
ตัวคนผู้เดียวพร้อม ๆ กัน!”

“เขำอำจเป็นศิษย์ใหม่ก็เป็นได้ ไม่มีใครในพื้นที่สื่อสำรของป้ำย
หยกรู้จักเขำเลย”

“ศิษย์ใหม่? ไม่มีทำง! ศิษย์ใหม่อะไรจะแข็งแกร่งขนำดนี้? เขำ
แทบจะเทียบชั้นศิษย์หญิงหน้ำใหม่ที่มีอวตำรมำกมำยคนนั้นได้เลย
นะ ศิษย์ใหม่ดุกันขนำดนี้แต่ยำมใด?”

คนทั้งหลำยล้วนตกใจในพลังต่อสู้อันเรืองฤทธิ์ของเจียงผิงอัน

นี่คืออัจฉริยะสูงสุดที่บ่มเพำะโดยฝ่ำยรักษำระเบียบ แต่กลับตก
ตำยไปเช่นนี้ กฎท ำลำยล้ำงจะน่ำกลัวเกินไปแล้ว

แน่นอน นี่ก็เพรำะถังเฉินขำดประสบกำรณ์กำรต่อสู้ด้วย เขำ
เลินเล่อประมำทศัตรู ในยำมท้ำย เขำกระทั่งคิดว่ำเจียงผิงอันจะมิกล้ำ
ฆ่ำตน

เมื่อได้เห็นคนจำกฝ่ำยรักษำระเบียบอันน่ำขยะแขยงถูกสังหำร
เหล่ำศิษย์ศำลำเติงเซียนก็สุดแสนยินดี แต่มิกล้ำแสดงออกโจ่งแจ้ง

ผู้คิดตรงข้ำมกับอำรมณ์ของเหล่ำศิษย์ แน่นอนว่ำคือเหล่ำคน
จำกฝ่ำยรักษำระเบียบ

พวกเขำล้วนทรำบว่ำเรื่องใหญ่ก ำลังจะบังเกิด

ถังเฉินเป็นศิษย์สำยตรงของผู้อำวุโสฝ่ำยรักษำระเบียบ ถูก
ฝึกฝนมำด้วยทรัพยำกรมำกมำย แต่ยำมนี้กลับมำตกตำยที่นี่
ทรัพยำกรทั้งหมดล้วนแล้วเสียเปล่ำ

จินตี๋ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งตกใจและเดือดดำล เขำไม่พ้น
ถูกกระทบจำกเหตุนี้ด้วยแน่นอน

“เจียงผิงอัน! ในฐำนะศิษย์ศำลำเติงเซียน เจ้ำถึงกับฆ่ำอัจฉริยะ
ของศำลำเติงเซียนเรำอย่ำงเหี้ยมโหด เจ้ำมีจุดประสงค์อะไร!”

จินตี๋แผดเสียงอย่ำงเดือดดำล

ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันก็เกือบหลุดข ำ

“เจ้ำถำมว่ำข้ำมีจุดประสงค์อะไร? พวกเจ้ำฝ่ำยรักษำระเบียบจับ
ข้ำในคุกมืดอย่ำงไร้กำรแยกแยะ เพรำะมีกำรฆ่ำคนเกิดขึ้นในคุกมืด
แล้วพวกเจ้ำหำคนท ำไม่ได้ เลยคิดป้ำยสีข้ำแล้วปิดคดีทันที พอข้ำไม่
เห็นด้วย เจ้ำก็แทงตำข้ำข้ำงหนึ่ง”

“พอข้ำพ้นออกมำจำกคุก เจ้ำก็เอำโทสะมำลงกับข้ำเพรำะถูก
หักเงินเดือน ให้ข้ำจ่ำยสินชดเชยสองเท่ำ พอข้ำไม่ให้ก็ท ำร้ำยข้ำ”

“ข้ำสู้อย่ำงตรงไปตรงมำ ประลองกันโดยผ่ำนสัญญำ พอเอำชนะ
คู่ต่อสู้ได้ เจ้ำก็มำถำมข้ำว่ำมีเจตนำเช่นไร?”

“ข้ำอยำกถำมหน่อย พวกเจ้ำฝ่ำยรักษำระเบียบจะเมินเฉยต่อกฎ
ศำลำเติงเซียน ท ำอะไรก็ได้ตำมใจอยำกกันหรือ!”

“ข้ำอยำกถำมว่ำ พวกเจ้ำฝ่ำยรักษำระเบียบเห็นศำลำเติงเซียน
ไร้คนไร้ขื่อแป! ไม่มีใครสนใจหรือไร!”

เสียงของเจียงผิงอันดังกังวำนเช่นระฆัง เลื่อนลั่นทั่วเก้ำชั้นฟ้ำ
ภำยใต้กำรจงใจกระจำยเสียงของเขำ วำทะจึงขจรไกลทั่วศำลำเติง
เซียน

ลำนประลองเงียบลงอีกครั้ง ศิษย์มำกมำยขวัญผวำจนหนังศีรษะ
ชำวำบ

เจ้ำนี่ไม่อยำกมีชีวิตต่อไปแล้วหรือ กล้ำตั้งค ำถำมกับฝ่ำยรักษำ
ระเบียบต่อหน้ำปวงชนมำกมำยเช่นนี้!

นี่มิใช่หำที่ตำยหรือ?

ภำยหน้ำต้องอยู่ให้ห่ำงคนผู้นี้ไว้ จะได้ไม่ถูกลำกไปพัวพันด้วย

บำงบุคคลเห็นเจตนำของเจียงผิงอัน เขำจงใจสร้ำงเรื่องใหญ่โต
ให้เป็นที่สนใจ

มีบุคคลในศำลำเติงเซียนที่ไม่พอใจฝ่ำยรักษำระเบียบอยู่นำน
แล้ว แต่อ ำนำจของฝ่ำยรักษำระเบียบใหญ่โตเกินสั่นคลอน

และหำกเขำท ำเช่นนี้ ก็อำจถูกสังเกตเห็นโดยบุคคลระดับสูง รับ
เขำเป็นศิษย์ คุ้มครองพ้นภัยได้

ขณะนี้ สุญตำถูกฉีกขำด ชำยชรำผมขำวในชุดเทำผู้หนึ่งเดิน
ออกมำอย่ำงเชื่องช้ำ

ทันทีที่คนผู้นี้ปรำกฏตัว กฎฟ้ำดินคลับคล้ำยนิ่งงัน เสียงที่เจียง
ผิงอันจงใจสะท้อนให้ขจรไกลหำยไปสิ้น

“ผู้อำวุโสฮั่ว!”

เมื่อเห็นคนผู้นี้ ปวงชนก็กุมก ำปั้นคำรวะทันใด

ฮั่วไห่โจวไพล่มือไว้เบื้องหลัง กล่ำวขึ้นเสียงเนิบ “ประลองตัดสิน
เป็นตำย สองฝ่ำยลงนำมในสัญญำอย่ำงเต็มใจ มิเกี่ยวกับผู้อื่น”

“ผู้รักษำระเบียบที่เดิมเข้ำร่วมกำรพิพำทกับอัจฉริยะผู้นี้ จะถูก
กักตัวสำมปี ขังไว้หนึ่งปี”

ได้ยินเช่นนี้ สีหน้ำของจินตี๋และผู้รักษำระเบียบคนอื่น ๆ ก็
แปรเปลี่ยนอย่ำงมหันต์ แต่ก็มิกล้ำคัดค้ำน

เพรำะคนผู้นี้คือหนึ่งในสำมผู้ปกครองหลักของฝ่ำยรักษำ
ระเบียบ และเป็นอำจำรย์ของถังเฉินด้วย

ฮั่วไห่โจวหันไปยิ้มให้เจียงผิงอัน “ผลลัพธ์นี้ เจ้ำพอใจหรือไม่?
ยังมีควำมขุ่นเคืองใดหรือไม่?”

ขณะนี้ เจียงผิงอันสัมผัสจิตมุ่งร้ำยอย่ำงรุนแรงเกินครั้งใด “จิต
ศำสตรำ! เตรียมพร้อม!”

“ข้ำเคลื่อนย้ำยเจ้ำได้เพียงหน หำกจะเคลื่อนย้ำยอีก เจ้ำต้องใช้
ทรัพยำกรระดับยอดสมบัติต่อไปจึงเคลื่อนย้ำยได้ โปรดถนอมโอกำส
เคลื่อนย้ำยไว้ด้วย”

จิตศำสตรำกล่ำวเตือน

เจียงผิงอันพยำยำมสะกดควำมกลัวในใจสุดก ำลัง ขณะกล่ำว
กับฮั่วไห่โจว

“ผู้อำวุโส ข้ำไร้ควำมแค้นต่อฝ่ำยรักษำระเบียบ ทุกที่ล้วนมีแกะ
ด ำ มีผู้อำวุโสที่ท ำงำนอย่ำงไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเช่นท่ำน ศำลำเติง
เซียนจะรุ่งเรืองอย่ำงแน่นอน”

“ฮ่ำ ๆ เจ้ำนี่คำรมดีเสียจริง”

ฮั่วไห่โจวลูบเครำพลำงแย้มยิ้ม “พรสวรรค์เจ้ำไม่เลว หำกเจ้ำ
เต็มใจเข้ำร่วมฝ่ำยรักษำระเบียบของข้ำ เจ้ำก็ไม่ต้องรับบททดสอบ
เข้ำร่วมกับเรำได้เลย”

เมื่อศิษย์ศำลำเติงเซียนทั้งหลำยได้ยินเช่นนี้ ม่ำนตำของพวก
เขำก็หดตัว

แม้พวกเขำจะเกลียดแค้นฝ่ำยรักษำระเบียบ พวกเขำก็อยำกเข้ำ
ไปกอบโกยทรัพยำกรในนั้นเช่นกัน นี่เป็นสิ่งที่ศิษย์มำกมำยท ำได้
เพียงฝันถึง

แต่ยำมนี้ ผู้อำวุโสฝ่ำยรักษำระเบียบถึงกับเชื้อเชิญบุคคลชื่อ
เจียงผิงอันนี่เข้ำร่วมด้วยตนเอง

ในกำลก่อน ที่ถังเฉินเข้ำร่วมได้เพรำะผ่ำนกำรทดสอบ

ขอเพียงเข้ำร่วมฝ่ำยรักษำระเบียบ ก็เหมือนเหยียบทะยำนขึ้นสู่
ฟ้ำ