สู่วิถีอมตะ - บทที่ 510 พรสวรรค์ใหม่

โลหิตเซียนและอ ำนำจของโอสถเก้ำวงจรจักรวำลผสำนเข้ำกับ
ร่ำงกำยของเจียงผิงอันด้วยกัน

เจียงผิงอันรู้สึกรำวตัวของเขำเดือดพล่ำน เจ็บปวดสุดแสน
คลับคล้ำยดวงตะวันย่ำงสดกันตรงหน้ำ รู้สึกร้อนแสบจนเกินทนไหว

ทว่ำพลังชีวิตของเขำทวีคูณยิ่งใหญ่ รำวบำงสิ่งถูกปลุกขึ้นจำก
นิทรำ

เจียงผิงอันกัดฟันฝืนต้ำน ควำมเจ็บปวดนี้ช่ำงเล็กจ้อยเทียบกับ
ควำมเจ็บปวดที่เขำเคยประสบมำ

สภำพเช่นนี้ด ำเนินอยู่สิบวันเต็ม แล้วโลหิตเซียนก็ผสำนกับร่ำง
ของเขำอย่ำงสมบูรณ์ ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง

เจียงผิงอันลืมตำขึ้นมำใหม่ ดวงตำปรำกฏเค้ำควำมเหลือเชื่อ

พลังชีวิตที่เขำเสียไปยำมปลดค ำสำปถึงกับเติมเต็มกลับคืนมำ!

พลังชีวิตของเขำไม่เคยแข็งแกร่งไปกว่ำนี้

เจียงผิงอันน ำด้ำยไหมวิญญำณออกมำ ควบคุมมันให้โจมตีมือ
เขำสุดก ำลัง

ทว่ำ ด้ำยไหมวิญญำณซึ่งโจมตีใส่มือเขำหำสร้ำงบำดแผลใดไม่

ต้องทรำบว่ำด้ำยไหมวิญญำณในขณะนี้ทะลวงร่ำงผู้ฝึกตน
ขอบเขตหลอมสุญตำได้อย่ำงแสนง่ำย แต่กลับมิอำจสร้ำงควำม
เสียหำยใด ๆ แก่เขำ

ทว่ำพลังป้องกันที่พัฒนำขึ้นมิใช่สิ่งที่ท ำให้เจียงผิงอันตกใจที่สุด

สิ่งที่ท ำให้เขำจังงังคือพลังใหม่

เจียงผิงอันน ำวัตถุทรงกลมสีด ำขนำดเล็กเท่ำลูกตำออกมำ มัน
คืออำวุธวิเศษเคล็ดพลัง ‘ดำรำด ำ’ ซึ่งมีเคล็ดพลังแรงโน้มถ่วงและ
ก ำลัง

เขำควบคุมดำรำด ำให้โจมตีมือตัวเอง

กร๊อบ!

มือข้ำงนี้ถูกขยี้ หลงเหลือเป็นบำดแผลจำกเคล็ดพลัง

ทันใดนั้น อ ำนำจประหลำดสำยหนึ่งก็หลำกออกจำกมือเขำ ดูด
ซับกฎเคล็ดพลังนั้นไปแล้วฟื้นบำดแผลของเขำอย่ำงรวดเร็ว

เพียงพริบตำ บำดแผลที่มือเขำก็ฟื้นสนิท

หลังจำกผสำนโลหิตเซียนเข้ำกับพรสวรรค์กลืนกิน ก็เกิดเป็น
พรสวรรค์ใหม่ซึ่งดูดซับควำมเสียหำยมำเยียวยำตัวเองได้!

ภำยหน้ำยำมผู้อื่นโจมตีเขำ เขำไร้จ ำเป็นต้องเลี่ยงหลบแล้ว
ปล่อยให้ศัตรูโจมตีเข้ำมำ แล้วเขำก็จะสำมำรถฟื้นพลังเยียวยำ
ตนเองได้!

เพียงโลหิตหยดเดียวก็มอบพรสวรรค์ระดับสูงเช่นนี้กับเขำได้

นี่หรืออ ำนำจของโลหิตเซียน?

ด้วยพรสวรรค์ใหม่นี้ หมำยควำมว่ำตรำบใดที่ฆ่ำเขำในกำร
โจมตีเดียวมิได้ เขำก็จะฟื้นตัวได้เสมอ!

ภำยหน้ำ เขำไม่ต้องฝึกวิชำเยียวยำ ‘ทวีคูณอนันต์’ ต่อแล้ว
ประหยัดเวลำฝึกฝนไปได้เยอะเลย

รอยยิ้มปรำกฏบนใบหน้ำเจียงผิงอันเป็นครั้งแรกในชั่วกำลเนิ่น
นำน

พรสวรรค์นี้จะพัฒนำยำมขอบเขตของเขำเพิ่มสูง ควำมเร็วกำร
ฟื้นฟูจะแข็งแกร่งขึ้นตำม

“น่ำเสียดำยที่โอสถเซียนหยดนี้ผสำนกับตัวข้ำไปแล้ว หำไม่ ก็
คงลอกเลียนเพิ่มได้”

เจียงผิงอันร ำพึง

เขำแยกอวตำรร่ำงหนึ่ง และกล่ำวในใจว่ำ “ผู้อำวุโสจิตศำสตรำ
ส่งร่ำงแยกของข้ำกลับไปเถิด”

จิตศำสตรำกล่ำวเตือน “หลังจำกใช้พลังครั้งนี้ เจ้ำต้องสังเวย
ทรัพยำกรมำกพอจึงใช้พลังเคลื่อนย้ำยได้อีกนะ”

“ข้ำเข้ำใจ”

ที่เจียงผิงอันจะกลับไปครั้งนี้ ก็เพื่อใช้โอสถเก้ำวงจรจักรวำลและ
โอสถยืดอำยุขัยกอบโกยรำยได้

จิตศำสตรำใช้พลังเคลื่อนย้ำยอวตำรของเจียงผิงอันกลับสู่นิกำย
เทวมำร ณ ภพแร้นแค้น

วันนี้ นิกำยเทวมำเต็มไปด้วยบรรยำกำศหม่นหมอง

ที่ทำงเข้ำต ำหนักเจ้ำนิกำย จิ้งจอกเก้ำหำงสองตนยืนเฝ้ำอยู่
พลำงทอดถอนใจ

“เส้นทำงแสวงเซียนเปี่ยมอันตรำยยำกล ำบำก ไม่รู้ข้ำจะเกิด
อุบัติเหตุเช่นผู้อำวุโสสูงสุดยำมใด”

“กำรเป็นเซียนนั้นช่ำงห่ำงไกลนัก ตั้งใจฝึกฝนไปเถิด พรสวรรค์
เช่นเรำหำมีคุณสมบัติบรรลุเซียนไม่ มิต้องพูดถึงว่ำยุคสมัยนี้ไร้
โอกำสบรรลุเซียน”

“ใช่เลย หำกจะคิดเป็นเซียน สู้คิดว่ำจะปีนขึ้นเตียงเจ้ำนิกำยเช่น
ไรดีกว่ำ เจ้ำนิกำยหล่อเกินไปแล้ว หำกมีเจ้ำนิกำยประคบประหงม
ชีวิตต้องมีควำมสุขมำกแน่ ๆ…”

แอ๊ด~

ประตูเปิดออก จิ้งจอกเก้ำหำงทั้งสองซึ่งเสวนำกันอยู่สะดุ้งโหยง

เจ้ำนิกำยบอกว่ำจะเก็บตัวฝึกฝนมิใช่หรือ?

ผ่ำนไปไม่กี่วัน ไฉนเขำจึงออกมำ

จิ้งจอกเก้ำหำงทั้งสองคำรวะอย่ำงลนลำน “ใต้เท้ำเจ้ำนิกำย!”

“ไปเรียกผู้อำวุโสของส ำนักมำประชุมกันหน่อย”

เจียงผิงอันออกค ำสั่ง

จิ้งจอกเก้ำหำงทำงซ้ำยมือกล่ำวอย่ำงนอบน้อม “เจ้ำส ำนัก ผู้
อำวุโสทุกท่ำนอำจมำไม่ได้เจ้ำค่ะ”

“เมื่อกำลก่อน ผู้อำวุโสสูงสุดผลีผลำมทะลวงขอบเขต รำกฐำน
ของเขำเสียหำย ยำมนี้มิอำจทำนทน ยำมนี้ผู้อำวุโสทุกท่ำนก ำลังดู
ใจผู้อำวุโสสูงสุดอยู่เจ้ำค่ะ”

ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันก็ขมวดคิ้ว

ผ่ำนไปไม่กี่วัน ก็เกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้นเสียได้

ผู้อำวุโสสูงสุดหลู่ตันเป็นชำยชรำหัวล้ำนร่ำงเล็ก อยู่ในขั้น
สมบูรณ์แบบขอบเขตมหำยำน

บำงทีอำจเพรำะโลกหล้ำไม่สงบสุข หลู่ตันจึงรีบร้อนฝืนทะลวง
ขอบเขต จึงถูกเต๋ำสวรรค์ตอบโต้

“ยำมนี้ผู้อำวุโสสูงสุดอยู่ที่ใด?” เจียงผิงอันถำม

“ในมิติเทพมำรเจ้ำค่ะ”

ณ มิติเทพมำรภำยในรูปสลักเทพมำรมียอดฝีมืออำวุโสบำงส่วน
ของส ำนักถูกผนึกอยู่ ซ่อนตัวจำกเต๋ำสวรรค์ ดิ้นรนยืดชีวิตเพื่อรอ
คอยโอกำสบรรลุเซียน

เจียงผิงอันก้ำวเท้ำ หำยตัวไปทันที

จิ้งจอกตนหนึ่งลูบอกภูเขำของนำงพลำงเอ่ยอย่ำงขวัญเสีย
“ตกใจแทบตำย หวังว่ำเจ้ำนิกำยจะไม่ได้ยินที่ข้ำพูดเมื่อครู่นะ”

มิติเทพมำร ใต้ต้นหวำยต้นหนึ่ง

ผู้อำวุโสสูงสุดหลู่ตันนอนในหลุมด ำซึ่งเพิ่งถูกขุดใหม่ ขณะนี้
เขำร่ำงผอมซูบเช่นหนังหุ้มกระดูก พลังชีวิตเหือดหำยเจียนสิ้น ร่ำง
ของเขำเต็มไปด้วยปรำณมรณะ พร้อมตกตำยได้ทุกเวลำ

ผู้อำวุโสทั้งหมดของนิกำยเทวมำรยืนรำยล้อม สีหน้ำปวงชนต่ำง
สุดเคร่งขรึม

ยิ่งอยู่มำนำน ยิ่งได้ประสบเรื่องเช่นนี้มำกมำย

สิ้นบุพกำรี อำจำรย์ล้มตำย คู่บ ำเพ็ญตำยจำก บุตรหลำนสิ้น
ขัย… มิตรสหำยล้วนล่วงลับตำมกัน

ยิ่งอยู่มำนำน ยิ่งอ้ำงว้ำงเดียวดำย

“ศิษย์พี่…”

หลู่ตันเผยอริมฝีปำกม่วงคล ้ำไร้สีเลือด

“ข้ำอยู่นี่”

ชำยชรำร่ำงง่อนแง่นนั่งอยู่ข้ำงเขำ เอ่ยขึ้นเบำ ๆ

“ศิษย์พี่… กำลก่อน… ข้ำเอง… ข้ำเองที่รำยงำนว่ำเจ้ำแอบดูศิษย์
น้องหญิงเล็กอำบน ้ำ…” เสียงของหลู่ตันกระท่อนกระแท่น หอบ
หำยใจยำว ๆ ทุกครั้งที่อ้ำปำก

“มันจบไปนำนแล้วน่ำ” ชำยชรำข้ำงตัวเขำกล่ำวอย่ำงสุขุม

“ต้นผลมำรไหมทองที่เจ้ำเลี้ยง… ข้ำกับศิษย์น้องหญิงเล็ก… เป็น
คนแอบถอนมันเอง… ใครใช้ให้เจ้ำตดเหม็นนักเล่ำ…”

หลู่ตันเหมือนจ ำเรื่องบำงอย่ำงได้ รอยยิ้มปรำกฏขึ้นที่มุมปำก

“ข้ำพอเดำได้นำนแล้วล่ะ”

ชำยชรำเองก็ยิ้มตำม นึกย้อนถึงยำมยังเยำว์ สดชื่น
กระปรี้กระเปร่ำ เรืองฤทธิ์สัญจรไกล

“ศิษย์พี่ ข้ำจะล่วงหน้ำไปสมทบกับศิษย์น้องหญิงเล็กก่อนนะ…
ศิษย์น้องหญิงเล็กชอบเจ้ำ… แต่ข้ำไม่ยอมบอกเจ้ำตลอดมำนี้… แค่ก
ๆ”

ลมหำยใจของหลู่ตันรวยรินลงทุกขณะ ทัศนวิสัยของเขำยิ่งพร่ำ
มัวตำมกำล

ใบหน้ำเฒ่ำชรำของศิษย์พี่ของหลู่ตันผู้คุ้นชินกับควำมเป็น
ควำมตำยมีน ้ำตำคลอเบ้ำ นี่คือบุคคลเดียวที่ยังเหลืออยู่ในยุคสมัย
ของเขำ

เหล่ำบุคคลระดับสูงของนิกำยเทวมำรยืนเงียบ ๆ อยู่ข้ำงกัน

เกิดดับ แยกจำก ยิ่งมีชีวิตอยู่นำน ยิ่งประสบพบพำน กำรได้
ล่วงหน้ำไปก่อนอำจเป็นเรื่องดีก็ได้

ทันใดนั้น ในคลองจักษุอันพร่ำมัวของหลู่ตัน หนึ่งใบหน้ำเยำว์วัย
พลันปรำกฏขึ้น

“เจ้ำนิกำย… มิคำดเลยว่ำเจ้ำก็มำเหมือนกัน… รบกวนกำร
ฝึกฝนของเจ้ำนิกำยเสียแล้ว…”

หลู่ตันเห็นเจียงผิงอัน

“ผู้อำวุโสคิดมำกไปแล้ว ข้ำเพิ่งออกจำกกำรเก็บตัว” เจียงผิงอัน
กล่ำว

“แค่ก ๆ ๆ”

หลู่ตันกระอักไออย่ำงรุนแรง เขำควรยื้อชีวิตได้สักพัก แต่ทันทีที่
เจียงผิงอันโผล่มำ เวลำของเขำก็หำยไปครึ่งหนึ่ง

เจียงผิงอันกระโดดลงไปในหลุม “ข้ำมีโอสถอยู่กับตัว รักษำ
บำดแผลของผู้อำวุโสได้”

ใบหน้ำของศิษย์พี่ของหลู่ตันเปี่ยมควำมเศร้ำหมอง เอ่ยขึ้นว่ำ
“โอสถใดก็ไร้ประโยชน์ นี่คือกำรตอบโต้ของเต๋ำสวรรค์ มีเพียงโอสถ
วำสนำซึ่งรักษำบำดแผลจำกมหำเต๋ำได้เท่ำนั้นจึงรักษำได้”

นิกำยเทวมำรสู้รบกับเผ่ำมำรมำตลอดหลำยปี โอสถระดับสูงถูก
ใช้ไปหมดเกลี้ยง หำไม่ อดีตเจ้ำนิกำยคงไม่ต้องตกตำย

ยำมนี้เมื่อเกิดสงครำมขึ้นอีก ขุมก ำลังหลักทั้งหลำยล้วนตุน
โอสถ ต่อให้ไปที่ส ำนักหลอมโอสถ ก็มิอำจซื้อโอสถระดับสูงเช่นนี้ได้

“หำกข้ำซื้อโอสถได้ ข้ำยอมจ่ำยด้วยสมบัติลับชิ้นหนึ่งเลย”
ใบหน้ำเหี่ยวย่นของศิษย์พี่ของหลู่ตันอำบน ้ำตำ

เจียงผิงอันไม่พูดอะไร ยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้ำปำกหลู่ตันไปอย่ำง
รวดเร็ว

เห็นเช่นนี้ ปวงชนก็ส่ำยหัว

ไร้ประโยชน์ พูดกันตรง ๆ ก็คือ ยำมนี้กินโอสถใดไปก็เสียของ
เปล่ำ