สู่วิถีอมตะ - บทที่ 511 ซื้อขายโอสถระดับสูง
หลู่ตันนอนแน่นิ่งในหลุม ยามเห็นว่าเจียงผิงอันยังให้โอสถกับ
เขา หัวใจก็ตื้นตันนัก
น่าเสียดายที่เขากำลังจะตาย มิอาจตอบแทนบุญคุณนี้
“เจ้านิกาย… อย่าเสียแรงเปล่าเลย… ไม่มีประโยชน์หรอก…”
นอกจากโอสถวาสนา โอสถอื่นหามีประโยชน์ไม่
ขณะที่คนอื่น ๆ จะเอ่ยอะไรเสริมขึ้นมา อำนาจประหลาดสายหนึ่ง
ก็พลุ่งพล่านออกจากกายหลู่ตัน
รัศมีกฎเต๋าเรืองรองเจ็ดสี โอบล้อมร่างของหลู่ตัน ปราณมรณะ
บนร่างค่อย ๆ จางหาย แทนที่ด้วยพลังชีวิต ผิวกายแห้งบางค่อย ๆ
ยืดตัว
เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของหลู่ตัน อารมณ์หม่นหมองบน
ใบหน้าปวงชนรอบกายก็ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง
“เจ้านิกายให้โอสถอะไรกับผู้อาวุโสสูงสุดกันนี่ เหมือนมันมี
อำนาจทรงพลังยิ่งนัก”
“รักษาได้จริง ๆ หรือ?”
“ไม่น่านะ ยื้อเวลาบาดแผลได้ก็ดีแล้ว การทะลวงขอบเขตเช่นนี้
ทำให้เต๋าสวรรค์ตอบโต้ นอกจากโอสถวาสนา ก็ไม่มีโอสถใดรักษา
ได้เลย”
แม้เหล่าผู้อาวุโสจะหวังว่าหลู่ตันจะฟื้นคืนได้ พวกเขาก็รู้ถ้วนทั่ว
ว่าเป็นไปได้ยาก
หลู่ตันคืนการขยับตัว เขาเด้งขึ้นนั่ง โคจรวัฏจักรหัวใจย่อย
โอสถนี้
มีเพียงเขาที่ประจักษ์ถึงฤทธาแท้จริงของโอสถ
โอสถเก้าวงจรจักรวาล หนึ่งวงจรหนึ่งการเปลี่ยนแปลง รวม
ทั้งสิ้นเก้าวงจร
แต่ละครั้งที่ฤทธิ์โอสถทะลักออก บาดแผลของหลู่ตันก็จะหายไป
หนึ่งส่วน
ยามโอสถระลอกสุดท้ายแผ่ซ่านทั่วสรรพางค์ บาดแผลที่
รากฐานชีวิตเขาก็หายสิ้นสมบูรณ์
หลู่ตันลืมตา ใบหน้าเฒ่าชราเปี่ยมความตกใจ
“หายแล้ว! บาดแผลข้าไม่เหลือแล้ว! ข้าหายดีแล้ว!”
“อะไรนะ!”
เห็นเช่นนี้ ปวงชนก็ล้วนตกใจ มิอาจเชื่อลงว่าเป็นความจริง
พวกเขาทราบดีว่าการบาดเจ็บเพราะอำนาจมหาเต๋ารุนแรง
เพียงไร โดยเฉพาะเมื่อเสียหายถึงรากฐาน แทบไม่มีสิ่งใดนอกจาก
โอสถวาสนาจะเยียวยาได้เลย
ต่อให้กินโอสถวาสนาเข้าไป อย่างน้อยที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาสอง
สามเดือนกว่าจะฟื้นตัวคืนสภาพ
หลู่ตันกินโอสถไปเพียงประเดี๋ยว ก็ฟื้นตัวสมบูรณ์แล้ว!
นี่คือโอสถเซียนหรือ?
ปวงชนมองมายังเจ้านิกายหนุ่มอย่างเหลือเชื่อ อยากให้เขาตอบ
คำถามของพวกตน
“นี่คือโอสถหายากที่ข้าบังเอิญได้มาจากดินแดนลับ หาทราบชื่อ
ไม่ มีเพียงสองเม็ด”
เจียงผิงอันมิได้พูดมากเกี่ยวกับโอสถเก้าวงจรจักรวาล
เมื่อได้ยินว่ามีทั้งสิ้นสองเม็ด ปวงชนก็ผิดหวัง หากมีโอสถเช่นนี้
หลาย ๆ เม็ดก็คงดี หนึ่งเม็ดช่วยยอดฝีมือได้หนึ่งคน
ทว่า ช่วยกลับมาได้หนึ่งคนก็ดีแล้ว
เจียงผิงอันกระโดดออกจากหลุม กล่าวกับศิษย์พี่ของหลู่ตัน ผาง
หาน “ผู้อาวุโส สมบัติลับที่เมื่อครู่รับปากไว้ ยามนี้ชำระได้เลยนะ”
ผางหาน “…”
อารมณ์ดี ๆ ของเขาหดหายเฉียบพลัน
เขาพูดไว้จริง ๆ ว่าหากรักษาหลู่ตันได้ เขายอมเอาสมบัติลับชิ้น
หนึ่งมาแลกเปลี่ยน
แต่นั่นคือเมื่อครู่ เขาพูดโดยอารมณ์พาไป ยามนี้เมื่อหลู่ตันคืน
ชีวิต เขาก็ไม่เหลือความรู้สึกเช่นนั้นแล้ว หลงเหลือก็แค่ความ
เสียดาย
ผางหานกล่าวกับหลู่ตันในหลุม “เจ้ามัวอึ้งอะไรอยู่ เจ้านิกายเสีย
โอสถล ้าค่าไปเม็ดหนึ่งเพื่อช่วยเจ้า รีบนำสมบัติลับออกมาขอบคุณ
สิ!”
หลู่ตันกล่าวกับผางหาน ศิษย์พี่ตนอย่างไม่พอใจ “ศิษย์พี่ เจ้า
เพิ่งพูดไปนี่ว่าเจ้าจะให้ จะมากลับคำมิได้นา”
ผางหานเตะฝุ่นทรายลงใส่หลู่ตันในหลุม “อายุขัยของข้าเจียน
ถึงฝั่ง ข้าต้องหาทางซื้อโอสถล ้าค่ามายืดอายุขัยโดยด่วน จะมี
ทรัพยากรเหลือได้อย่างไร”
หลู่ตันสกัดฝุ่นทรายทั้งหลาย กระโดดขึ้นจากหลุมที่ตนขุดไว้ฝัง
ตนเอง
เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ไม่สิ ได้ชีวิตใหม่เลย
เขานำสมบัติลับคุ้มกายคล้ายโล่ออกมาจากมิติในตัว ส่งให้กับ
เจียงผิงอันด้วยสองมือ ขณะก้มหัวกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ขอบคุณเจ้านิกายที่ช่วยชีวิต!”
หลู่ตันคิดว่าครั้งนี้เขาตายแน่แล้ว มิคาดว่าจะได้เจ้านิกาย
ช่วยเหลือ
นี่เป็นบุญคุณยิ่งใหญ่
โอสถที่เจ้านิกายใช้ต้องล ้าค่าหายากอย่างยิ่ง แต่เจ้านิกายยอม
เสียเม็ดหนึ่งเพื่อเขา
ความไม่เห็นแก่ตัวนี้ทำให้หลู่ตันทั้งซาบซึ้งและชื่นชม
แม้สมบัติลับหนึ่งชิ้นจะล ้าค่า แต่ก็เทียบอะไรกับชีวิตตัวเองไม่ได้
“ก็แค่ยื่นหมูยื่นแมวน่า”
เจียงผิงอันมิเกรงใจ รับมันมาทันที
เขาหันไปกล่าวกับผางหาน “ผู้อาวุโส เมื่อครู่ท่านบอกว่า
ต้องการโอสถล ้าค่ายืดชีวิต หากเป็นโอสถที่ยืดอายุขัยได้สามพันปี
ท่านว่าราคาเท่าไหร่?”
“โอสถที่จะช่วยยืดอายุขัยสามพันปี?”
ผางหานนึกถึงอายุขัยของตนแล้ว ความปรีดาก็หดหายไปมาก
ก่อนจะถอนหายใจยาวและกล่าวพร้อมรอยยิ้มฝืดเฝื่อน
“นับแต่ตัวตนไร้เทียมทานอย่างมหาจักรพรรดิจรจาก ก็ไม่มี
โอสถยืดอายุขัยระดับนี้อีกเลย”
“ในยุคสมัยนี้ โอสถยืดอายุขัยระดับสูงที่สุด ยืดอายุขัยได้แค่พัน
ห้าร้อยปีเท่านั้น”
“หากมีโอสถซึ่งยืดอายุขัยสามพันปีอยู่จริง ๆ ไม่ว่าราคาเท่าไหร่
ตาเฒ่าผู้นี้ก็จะซื้อ”
“น่าเสียดายที่หามีไม่”
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ข้างตัวเขาเองก็ลอบรำพึงเบา ๆ
กาลเวลาไร้ปรานี ยามโอสถยืดอายุขัยทั้งหมดถูกใช้ พวกเขาก็
ทำได้เพียงผนึกตัวตนหลับใหล รอโอกาสบรรลุเป็นเซียน
แต่ในยุคสมัยนี้ ไร้ซึ่งโอกาสบรรลุเซียน
เจียงผิงอันชำเลืองยอดฝีมือรอบกาย ใบหน้าของผู้เฒ่าบางคน
เปี่ยมความโหยหาต่อโอสถระดับสูงนี้
เจียงผิงอันกล่าวกับผางหาน “ผู้อาวุโส ขอสมบัติลับข้าชิ้นหนึ่ง
แล้วข้าจะขายโอสถที่ยืดอายุขัยสามพันปีให้กับท่าน”
ผางหานเอนตัวมาด้านหน้า สองมือไพล่หลัง ส่ายหัวกล่าว “เจ้า
นิกายอย่าล้อเล่นเลย ยุคสมัยนี้ไม่มีโอสถยืดอายุขัยระดับสูงเพียงนั้น
หรอก”
“ข้ามี”
เจียงผิงอันนำโอสถสีแดงออกมาเม็ดหนึ่ง
กฎเกณฑ์ลึกลับปกคลุมรอบเม็ดโอสถ พลังชีวิตยิ่งใหญ่คุกรุ่น
ทันทีที่โอสถนี้ปรากฏขึ้น สายตาปวงชนรอบข้างก็เหมือนถูกตรึง
อยู่กับมัน มิอาจเบนละไปไหนได้
“พลังชีวิตแข็งแกร่งอะไรเช่นนี้!”
“นี่คือโอสถยืดอายุขัยหรือ?”
“ไฉนตาเฒ่าผู้นี้จึงไม่เคยเห็นโอสถยืดอายุขัยเช่นนี้มาก่อน
เลย?”
ผู้อาวุโสหลายคนซึ่งใช้ชีวิตเนิ่นนานเคยกินโอสถยืดอายุขัยมา
ก่อน มีโอสถยืดอายุขัยอยู่เพียงไม่กี่ชนิด แต่ของเช่นนี้ พวกเขาเพิ่ง
เคยเห็นเป็นครั้งแรก
อย่างน้อย ๆ มองจากภายนอก มันก็ดูเหมือนโอสถยืดอายุขัย
เม็ดหนึ่งเสียมาก ๆ
“นี่คือโอสถยืดอายุขัยจริง ๆ หรือ? มันจะยืดอายุขัยได้สามพันปี
จริง ๆ หรือ?” สีหน้าของผางหานฉุกฉงน
มิใช่ว่าเขาไม่อยากเชื่อเจ้านิกาย แต่การจะมีใครครอบครองสิ่งที่
ไม่มีอยู่ในยุคสมัยนี้นั้นเป็นไปไม่ได้เลย
เจียงผิงอันมิได้สนใจคำถามของอีกฝ่าย ส่งโอสถออกไปให้
“ท่านลองกินก่อนได้ หากมันได้ผลจริง ค่อยให้สมบัติลับกับข้า”
ด้วยเพราะทุกผู้ล้วนเป็นคนสำนักเดียวกัน จึงมิต้องกังวลว่าอีก
ฝ่ายจะหนีหาย และแค่สมบัติลับชิ้นเดียว ไร้จำเป็นต้องหนีกัน
ผางหานเห็นว่าเจียงผิงอันมั่นใจเพียงนี้ หัวใจชายชราพลันเต้นถี่
ขึ้น
หากเขาเพิ่มอายุขัยได้สามพันปีจริง เขาก็จะบรรลุขอบเขตพ้น
พิบัติได้อย่างแน่นอน! เหมือนได้ชีวิตใหม่!
ขณะที่ผางหานกำลังจะเอื้อมมือไปรับ ผู้อาวุโสสูงสุดหลู่ตันที่ข้าง
ตัวพลันตะโกน “ศิษย์พี่! อย่าขยับ! นั่นเป็นของปลอม!”
ผางหานพลันชะงัก “ของปลอม?”
“ใช่แล้วศิษย์พี่! หากเจ้ากินโอสถปลอมไปได้ตายแน่ ศิษย์น้อง
หากลัวตายไม่ ให้ศิษย์น้องลองยาให้ศิษย์พี่เถอะ”
หลู่ตันเอื้อมมือไปคว้าโอสถยืดอายุขัยอย่างเคร่งขรึม
พลั่ก!
แต่ก่อนจะทันได้สัมผัส เขาก็ถูกผางหานถีบกลับลงหลุมไป
โอสถนี้ปลอมตรงไหน เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเชื่อสนิทว่าคือของ
จริง และคิดชิงโอสถยืดอายุขัยไป
ผางหานรับโอสถยืดอายุขัยมาใส่เข้าปากตน
หลู่ตันปีนออกจากหลุมพลางตะโกน “ศิษย์พี่! โอสถนี้มีพิษ อย่า
กินนะ!”
ยามโอสถเข้าปากผางหาน หลู่ตันก็ร่วงผล็อยลงหลุมไปอย่าง
อ่อนแรง
จบสิ้นแล้ว โอสถดี ๆ โดนเจ้าเฒ่าไม่ยอมตายนี่เขมือบไปแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
