สู่วิถีอมตะ - บทที่ 512 ก ำไรอื้อซ่ำ

แน่นอน ที่หลู่ตันบอกว่ำโอสถมีพิษนั้นโกหกทั้งเพ

นับแต่ถูกเจียงผิงอันช่วยชีวิตไว้ หลู่ตันก็เชื่อในเจ้ำนิกำยผู้นี้สุด
หัวใจ

ในเมื่อเจ้ำนิกำยมีโอสถที่ดีกว่ำโอสถวำสนำ แน่นอนว่ำย่อม
สมเหตุสมผลหำกเขำจะมีโอสถยืดอำยุขัยที่ช่วยต่ออำยุขัยสำมพันปี
ได้

ยำมผำงหำนกินโอสถยืดอำยุขัยเข้ำไป พลังชีวิตยิ่งใหญ่ก็หลำก
ออกจำกร่ำง กระดูกในตัวลั่นกรอบแกรบ

เอวซึ่งเดิมคู้คดง่อนแง่นพลันยืดตรง ริ้วรอยบนใบหน้ำเลือนหำย
ผมสีเทำขำวเปลี่ยนเป็นด ำขลับ ดวงตำเฒ่ำชรำหม่นหมองคืนควำม
สุกใสเรืองประกำย…

เพียงพริบตำ ผำงหำนก็เปลี่ยนจำกชำยชรำไม้ใกล้ฝั่งสู่วัยหนุ่ม
เส้นผมด ำขลับยำวสลวย บรรยำกำศผึ่งผำยสง่ำงำม

อำยุขัยซึ่งเดิมริบหรี่หวนคืนสู่สดชื่นมหำศำล

ผำงหำนก ำมือ สะกดสุญตำไว้ได้ทันที

นี่คือควำมรู้สึกของก ำลังวังชำ!

ผำงหำนตื่นเต้นจนร่ำงสะท้ำน

เขำกลับมำแล้ว!

เขำยืดอำยุขัยได้สำมพันปีจริง ๆ!

ปวงชนรอบกำยสัมผัสพลังชีวิตที่เพิ่มสูงของผำงหำนได้ ต่ำงก็
อ้ำปำกหวออย่ำงตกใจ

โอสถยืดอำยุขัยนี้เพิ่มอำยุขัยได้สำมพันปีจริง ๆ!

นี่มันโอสถอะไรกัน? เป็นของที่หลงเหลือจำกบรรพกำลหรือ?

หลู่ตันริษยำจนขบกรำมแทบแหลก

แน่นอน กำรที่ศิษย์พี่ได้ต่ออำยุขัยสำมพันปีคือเรื่องดี แต่เขำก็
รู้สึกอึดอัดคับใจนัก

ปวงชนหันไปมองเจียงผิงอันเป็นตำเดียว ทุกสำยตำแสนร้อนรุ่ม
โหยกระหำย โดยเฉพำะยอดฝีมือชรำวัยทั้งหลำย

เวลำชีวิตเพิ่มสำมพันปี หมำยถึงโอกำสที่เพิ่มขึ้นของพวกเขำ

“เจ้ำนิกำย ยังมีโอสถยืดอำยุขัยอยู่อีกหรือไม่? ตำเฒ่ำผู้นี้เต็มใจ
ขอซื้อหนึ่งเม็ด”

ชำยชรำผู้หนึ่งซึ่งมีพลังชีวิตริบหรี่ถำมอย่ำงสุดกระตือรือร้น

เจียงผิงอันร ำพึง “ยังเหลืออีกเม็ดหนึ่ง”

“ตำเฒ่ำผู้นี้เต็มใจแลกด้วยสมบัติลับ! ขอวอนเจ้ำนิกำยขำยมัน
ให้ตำเฒ่ำผู้นี้เถิด!”

ชำยชรำรีบน ำกระบี่ล ้ำค่ำเล่มหนึ่งออกมำส่งให้ด้วยสองมือ สี
หน้ำอ้อนวอนขอร้อง

อันที่จริง มูลค่ำของตัวโอสถยืดอำยุขัยเองนั้นมิได้สูง ที่ภพ
บุกเบิกซึ่งมีทรัพยำกรและสมบัติในธรรมชำติมำกมำย นักหลอม
โอสถมำกมำยหลอมมันได้

ทว่ำ ทำงฝั่งภพแร้นแค้น โอสถยืดอำยุขัยนี้เป็นโอสถหำยำก

มูลค่ำของมันสูงล ้ำส ำหรับผู้ต้องกำรมัน

ส ำหรับผู้ไม่ต้องกำร จะขำยรำคำสูงก็มิได้

“เห็นแก่ที่ผู้อำวุโสต้องกำรมันยิ่ง ข้ำจะขำยให้ผู้อำวุโสแล้วกัน”

เจียงผิงอันน ำโอสถยืดอำยุขัยออกมำซื้อขำยกับผู้อำวุโสผู้นั้น

ชำยชรำตื่นเต้นเสียจนแทบยัดเข้ำปำกเสียทันที

ไม่นำนนัก ชำยชรำใกล้ฝั่งอีกคนก็หวนคืนสู่ควำมเยำว์วัย พลัง
ชีวิตอัดแน่นยิ่งใหญ่

ผู้อำวุโสคนอื่น ๆ สุดแสนเสียดำยยิ่ง เมื่อครู่พวกเขำลังเล คิดว่ำ
โอสถนี้มิได้ล ้ำค่ำเท่ำสมบัติลับ จึงอิดออดใจจะขอแลกเปลี่ยน

แต่เมื่อมำคิดดี ๆ นี่ก็เท่ำกับซื้อชีวิตเพิ่มเลย

พวกเขำยำมนี้อยำกตบหน้ำตนเองนัก

หำกมีโอสถอีกสักเม็ด พวกเขำจะซื้อแน่ ๆ

ผำงหำนซึ่งได้กินโอสถยืดอำยุขัยเม็ดแรกน ำสมบัติลับรูปแบบ
มีดเล่มหนึ่งออกมำส่งให้เจียงผิงอัน

ส ำหรับเขำ โอสถนี้คุ้มรำคำหนึ่งสมบัติลับอย่ำงสมบูรณ์

เจียงผิงอันย่อมปรีดำยิ่ง

ทรัพยำกรที่คัดลอกจำกสมบัติลับหนึ่งชิ้น แลกสมบัติลับได้
หลำยชิ้นเลย

ปวงชนล้วนคิดว่ำพวกตนได้ก ำไร

เจียงผิงอันน ำโอสถยืดอำยุขัยอีกเม็ดออกมำ ตะโกนว่ำ “โอสถ
ยืดอำยุขัยเม็ดสุดท้ำย ผู้ใดจะซื้อ?”

“???”

สีหน้ำปวงชนสุดแสนพิลึกพิลั่น

เมื่อครู่มิใช่เจ้ำพูดหรือว่ำมีอีกเม็ดเดียว?

ไฉนจึงมีอีกเม็ดโผล่มำได้?

เพื่อเพิ่มรำคำ เจ้ำนิกำยหลอกกันเสียได้

“ข้ำซื้อ!”

ชำยชรำผู้หนึ่งซึ่งเมื่อครู่เศร้ำเสียใจ พอได้ยินว่ำยังมีโอสถยืด
อำยุขัยอีกเม็ดก็ปรี่ออกมำ ยัดสมบัติลับชิ้นหนึ่งในมือเจียงผิงอัน แล้ว
ฉวยโอสถไปทันที

ผู้อำวุโสคนอื่น ๆ ที่ช้ำไปก้ำวหนึ่งตีอกชกหัวตัวเองในใจ

นั่นคือโอสถยืดอำยุขัยเม็ดสุดท้ำย แต่ข้ำคว้ำไว้ไม่ทัน!

“ข้ำหวังให้ผู้อำวุโสทุกท่ำนรุ่งเรืองบนเส้นทำงเซียน”

เจียงผิงอันเห็นดีเห็นงำม จรจำกไปอย่ำงปรีดำพร้อมสมบัติลับสี่
ชิ้นที่เก็บเกี่ยวมำได้

บรรยำกำศหดหู่ของนิกำยเทวมำรหำยสิ้น แทนที่ด้วยควำมชื่น
มื่น

หลู่ตันได้ชีวิตใหม่ ผู้อำวุโสหลำนท่ำนอย่ำงผำงหำนก็ได้โอสถ
ยืดอำยุขัย ภำยหน้ำจะมีโอกำสพัฒนำต่อไป

และทั้งหมดนี้ ก็เป็นกำรเปลี่ยนแปลงที่เจ้ำนิกำยคนใหม่ผู้นี้มอบ
ให้

แม้ขอบเขตของตัวเจ้ำนิกำยเองมิได้สูง แต่ผลงำนของเขำต่อ
นิกำยเทวมำรมิได้น้อย

เจียงผิงอันกลับสู่โถงหลัก โยนสมบัติลับสภำพแส้เข้ำไปในอ่ำง
สัมฤทธิผลภำยในตัวเขำ เพื่อใช้ลอกเลียนโอสถเก้ำวงจรจักรวำล

แสงเจ็ดสีวูบไหว แล้วโอสถเก้ำวงจรจักรวำลสองเม็ดก็ปรำกฏ
ตรงหน้ำเขำ

“ไฉนจึงลอกเลียนโอสถเก้ำวงจรจักรวำลได้เพียงสองเม็ดกัน?”

เมื่อเจียงผิงอันเห็นว่ำลอกเลียนโอสถได้เพียงสองเม็ด ก็เอ่ยถำม
จิตศำสตรำอย่ำงสงสัย

สมบัติลับกิ่งไม้ที่เขำใช้ไปก่อนหน้ำนี้ ลอกโอสถเก้ำวงจร
จักรวำลและโอสถยืดอำยุขัยได้อย่ำงละสำมเม็ด

จิตศำสตรำตอบกลับว่ำ “แม้กิ่งไม้ก่อนหน้ำนี้จะเป็นสมบัติลับ
เหมือนกัน แต่มันท ำขึ้นจำกศิลำทองรวนวิญญำณ สลักอักขระ
ระดับสูง บรรจุพลังยิ่งใหญ่”

“แต่สมบัติลับชิ้นนี้คุณภำพดำษดื่น และยังเป็นสมบัติลับทั่วไป
ลอกโอสถเก้ำวงจรจักรวำลสองเม็ดได้ก็เต็มกลืนแล้ว”

“หำกใช้ลอกเลียนโอสถยืดอำยุขัย จะลอกได้สำมเม็ด”

เจียงผิงอันพลันแถลงไข เพิ่งประจักษ์ยำมนี้เองว่ำสมบัติลับที่
ประมุขศำลำหลัวซู่ให้เขำล ้ำค่ำถึงเพียงนี้

แอ๊ด~

ประตูห้องถูกผลักเปิด แล้วจิ้งจอกเก้ำหำงจี้เฟยก็เดินนวดนำด
บิดเอวเข้ำมำ

สตรีผู้นี้เปลี่ยนอำภรณ์ แถบผ้ำบนกำยแปรเปลี่ยนเป็นชุด
กระโปรงยำวสีแดงเป็นผู้เป็นคน ดูจริงจังอยู่เล็กน้อย

จี้เฟยปิดประตูห้อง เดินมำหำเจียงผิงอัน หำงจิ้งจอกปัดผ่ำนอก
หนั่นแน่น กล่ำวขึ้นเสียงดัง

“ใต้เท้ำเจ้ำนิกำย ข้ำรู้นะว่ำเจ้ำยังมีโอสถยืดอำยุขัย ขำยให้ข้ำ
สักหน่อยสิ?”

“ไม่มีแล้ว”

เจียงผิงอันตอบเบำ ๆ

“ไม่มีแล้วจริงหรือ?” จี้เฟยผิดหวังเล็กน้อย

เจียงผิงอันเผยควำมลังเล

เมื่อเห็นเช่นนี้ ดวงตำจิ้งจอกของจี้เฟยก็เรืองประกำย รู้แล้วว่ำอีก
ฝ่ำยเล่นละคร แล้วแขนขำวเนียนเช่นหยกกลึงก็โอบรอบคออีกฝ่ำย
คู่เนตรนุ่มนวลเช่นแพรไหม

“ใต้เท้ำเจ้ำนิกำย หำกเต็มใจขำยโอสถยืดอำยุขัยให้เรำ เจ้ำขอ
ข้ำได้ทุกอย่ำงเลยนะ จะท่ำไหนก็ได้…”

“ช่วยจริงจังหน่อยมิได้หรือ?”

เจียงผิงอันผลักหญิงสำวออกห่ำง

“ข้ำเหลือโอสถยืดอำยุขัยเพียงสองเม็ด ในนิกำยเทวมำร
ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงข้ำกับพวกเจ้ำเผ่ำจิ้งจอกเก้ำหำงดีที่สุด ดังนั้น
ข้ำจะขำยให้สองเม็ดเลย แต่ข้ำขอสมบัติลับสองชิ้น”

“ขอบคุณใต้เท้ำเจ้ำนิกำย!”

จี้เฟยมิได้ต่อรอง ซื้อโอสถยืดอำยุขัยได้ก็ดีแล้ว

ในเผ่ำมีผู้อำวุโสหลำยตนที่ต้องกำรโอสถยืดอำยุขัย หำกพวก
นำงบรรลุขอบเขตถัดไปได้โดยกำรช่วยเหลือจำกโอสถยืดอำยุขัย
หรือได้อำยุขัยเพิ่มสำมพันปี มูลค่ำของมันก็สูงล ้ำเกินสมบัติลับไป
ไกลแล้ว

“อย่ำเอำเรื่องนี้ไปบอกผู้ใด หำไม่ เจ้ำจะเหมือนบอกผู้อื่นให้รู้ว่ำ
ข้ำล ำเอียงเข้ำข้ำงพวกเจ้ำจิ้งจอกเก้ำหำง”

เจียงผิงอันกล่ำวเตือน

“เข้ำใจแล้ว!”

จี้เฟยสุดแสนตื่นเต้น เอื้อมมือไปจะฉีกเสื้อเจียงผิงอัน พร้อม
แผลงฤทธิ์อวดพลัง

เจียงผิงอันคว้ำหำงจิ้งจอกของอีกฝ่ำยไว้แน่น

“จริงจังหน่อย ยำมนี้เผ่ำมำรเป็นเช่นไรบ้ำง? เกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อกล่ำวถึงเรื่องนี้ สีหน้ำของจี้เฟยก็แปรเปลี่ยนสู่จริงจัง

“ไม่มีสิ่งใดสวยงำม ทุกสมรภูมิหยุดกำรต่อสู้ ทุกฝ่ำยล้วนสั่งสม
ก ำลัง ศึกใหญ่อำจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ”

“ในยุคสมัยนี้ เผ่ำพันธุ์นอกโลกหล้ำเองก็บรรลุกำรหลอมยำ ตี
อำวุธและเขียนยันต์ พวกมันเองล้วนมีอัจฉริยะมำกสำมำรถ หำกมิใช่
เพรำะศำสตรำเซียนของเผ่ำมนุษย์ เผ่ำมนุษย์คงถูกท ำลำยไปแล้ว”

“ยำมนี้ ควำมต้องกำรอำวุธวิเศษและโอสถของนิกำยเทวมำรเรำ
เพิ่มขึ้น รำคำขำยก็เพิ่มสูงหลำยเท่ำตัว ค่ำใช้จ่ำยถีบตัวสูงลิ่ว แต่ถึง
เช่นนั้น เรำก็ยังซื้อโอสถกับอำวุธวิเศษดี ๆ ไม่ได้”

น ้ำเสียงของจี้เฟยสุดแสนเศร้ำหมอง

ขณะนี้ ทุกผู้ล้วนซื้อตุนอำวุธวิเศษและโอสถ รำคำของเหล่ำนี้พุ่ง
ทะยำนเสียดฟ้ำ

กระทั่งอำวุธวิเศษและโอสถระดับต ่ำยังยำกหำซื้อได้

เมื่อเกิดสงครำม อันตรำยจะปรำกฏ