สู่วิถีอมตะ - บทที่ 517 บีบบังคับให้สวนกลับ
ขณะนี้ เฉิงฮั่นเสียใจสุดแสน
เขาน่าจะบุกฝ่าไปตั้งแต่เมื่อครู่ บางทีอาจยังมีโอกาสช่วยเหลือ
เจียงผิงอัน
ทุกสิ่งสายไปแล้ว
เผชิญหน้าร่างเทวะสุดขั้วหยางขอบเขตบูรณาการ ไม่ว่าพลัง
ต่อสู้ของเจียงผิงอันจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ห่างชั้นกัน
เกินไป
“ยืนบื้อทำอะไรกัน รีบเปิดประตูให้ศิษย์พี่เฉิงฮั่นของเราสิ!”
เหล่าศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบตะโกนยิ้ม ๆ
เจียงผิงอันตกตาย งานของพวกเขาลุล่วง พวกเขาจึงจะกลับไป
รับรางวัล
“ศิษย์พี่ กุญแจอยู่กับเจ้า”
ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบผู้หนึ่งยิ้มให้ผู้ฝึกตนร่างอ้วนกลมผู้หนึ่ง
“เออว่ะ กุญแจอยู่ที่ข้า ฮ่า ๆ ข้าดีใจจนลืมไปสนิทเลย”
ผู้ฝึกตนร่างอ้วนกลมตบศีรษะตนเองเบา ๆ ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะ
นำกุญแจสีดำออกมาจากมิติในตัว
เสียบกุญแจสู่ประตู แล้วค่ายอักขระบนประตูก็ทำงาน แง้มเปิด
ออกช้า ๆ
“หัวหน้ากลุ่มชาง เจียงผิงอันโดนวิญญาณร้ายข้างล่างนั่นกินไป
แล้วหรือ?”
พวกเขาหาเหตุผลการตายของเจียงผิงอันเอาไว้แล้ว
ทุก ๆ ปี มีศิษย์ตกตายในคุกมืดจำนวนมากด้วยเหตุผลนี้
อึดใจต่อมา หนึ่งร่างซึ่งเต็มไปด้วยรอยไหม้ดำก็ค่อย ๆ เดิน
ออกมา
เมื่อเห็นใบหน้าคนผู้นี้ ปวงชนก็ตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่สี
หน้าจะเปลี่ยนสู่ตกตะลึงเหลือเชื่อ
เจียงผิงอันยังมีชีวิตอยู่!
ปรากฏว่าชางจวงจัดการเขาไม่ได้
“หยุดเขาไว้! อย่าให้หนีไปได้!”
ผู้ฝึกตนร่างอ้วนกลมตะโกน
เจียงผิงอันชำเลืองเหล่าผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบพลางใช้
‘สังสารวัฏ’ ผู้คนมากมายพลันทรุดฮวบลงร้องโอดโอยบนพื้น สีหน้า
บิดเบี้ยวเหยเก จิตสัมผัสถูกฉีกกระชากจนสิ้นลม
ท้ายที่สุดก็เหลือเพียงผู้ฝึกตนร่างอ้วนกลม
สีหน้าของผู้ฝึกตนคนนั้นแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ เขาคิดถอยหนี
แต่ก็พบว่าตนมิอาจขยับได้
“ชาง… หัวหน้าชาง! รีบมาเร็ว!”
เขายังคิดอยู่ว่าชางขวงจะมาช่วยตน
แต่ไร้ผู้ใดในชั้นสี่ตอบกลับมา
ผู้ฝึกตนมากมายในชั้นสามพลันตระหนักถึงบางสิ่ง ร่างของพวก
เขาสั่นสะท้านรุนแรง
พวกเขานึกถึงหนึ่งผลลัพธ์อันร้ายกาจ
มิใช่เจียงผิงอันหนีออกมา แต่… ชางจวงตายแล้ว!
ชางจวงเป็นยอดฝีมือขั้นต้นขอบเขตบูรณาการ มีร่างเทวะสุด
ขั้วหยางและวิชาลับมากมาย เขาจะถูกฆ่าได้อย่างไร?
แต่หากเขาไม่ตาย ไฉนชางจวงจึงไม่ออกมา?
เจียงผิงอันยกมือขึ้นกำคอผู้ฝึกตนคนนั้น เสียงเย็นเยียบเสียด
แทงขึ้นกลางความเงียบสงัด
“ผู้ใดวางแผนลอบสังหารข้า?”
ผู้ฝึกตนร่างอ้วนมิกล้ามองตาเจียงผิงอันตรง ๆ เขาปากโวยวาย
ดังสนั่น
“ข้าเป็นผู้ฝึกตนจากฝ่ายรักษาระเบียบ หากเจ้ากล้าโจมตีข้า เจ้า
จบเห่แน่!”
“ในเมื่อเจ้าไม่พูด ก็ตายซะ”
เจียงผิงอันคร้านเกินจะเสียเวลา ใช้เคล็ดวิชาพลังวิญญาณ
‘สังสารวัฏ’ ฉีกทึ้งวิญญาณของเขาด้วยความเจ็บปวดครั้งแล้วครั้ง
เล่า
เพียงไม่กี่อึดใจ ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบทั้งหลายล้วนถูกสังหาร
สิ้น
ผู้ฝึกตนในคุกชั้นสามต่างจังงัง
เจียงผิงอันถึงกับกล้าโจมตีผู้ฝึกตนของฝ่ายรักษาระเบียบ!
นี่เป็นความผิดร้ายแรง!
เฉิงฮั่นฟื้นจากความตะลึง ตะโกนขึ้นเฉียบพลันว่า “ข้าขอ
รายงานต่อฝ่ายธำรงสันติ ฝ่ายรักษาระเบียบฆ่าผู้บริสุทธิ์โดยไม่
แยกแยะ สังหารภรรยาข้า แล้วใส่ความข้ามาติดคุก!”
ได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดเจียงผิงอันก็พอเข้าใจบางสิ่ง
เฉิงฮั่นถ่ายทอดกระแสปราณมาสารภาพ “ขอโทษด้วย ที่เจ้าเข้า
คุกมาครั้งแรก ผู้ฆ่าคนคือข้าเอง”
“ข้าเห็นว่าเจ้ามีพรสวรรค์ล ้าเลิศ มีความกล้าเผชิญหน้าฝ่าย
รักษาระเบียบตรง ๆ ข้าจึงจงใจสร้างความขัดแย้งระหว่างเจ้ากับฝ่าย
รักษาระเบียบ เพื่อที่เจ้าจะได้เห็นโฉมหน้าแท้จริงของฝ่ายรักษา
ระเบียบชัด ๆ”
“เมื่อรอให้ความขัดแย้งระหว่างเจ้ากับฝ่ายรักษาระเบียบพัฒนาคุ
กรุ่น ฝั่งประมุขศาลาก็จะเคลื่อนไหว ทั้งหมดนี้จะเป็นไปตามทิศทางที่
เราต้องการ แต่ความขัดแย้งระหว่างเจ้ากับฝ่ายรักษาระเบียบทวีความ
เข้มข้นไวกว่าที่พวกเราคาดคิดนัก”
“สถานะทูตธำรงสันติ เดิมทีพวกประมุขศาลาตั้งใจเตรียมมันไว้
ให้ข้า แต่เจ้าสร้างผลงานดีกว่าคาดคิด ดีกว่าข้าเสียอีก”
“จากเจตนาของประมุขศาลา พวกนางจะไล่ตรวจสอบย้อนจาก
ความขัดแย้งครั้งนี้ เพื่อที่จะได้คิดบัญชีกับฝ่ายรักษาระเบียบ”
หลังพูดจบ เฉิงฮั่นก็เตรียมพร้อมสงบอารมณ์ของเจียงผิงอัน
เพราะถึงอย่างไร ผู้ถูกหลอกใช้ไม่มีทางรู้สึกดี
แต่เฉิงฮั่นก็พบว่าใบหน้าของเจียงผิงอันไร้เค้าแห่งอารมณ์ใด ๆ
เฉิงฮั่นนิ่งอึ้ง “เจ้าไม่โกรธหรือ?”
“เหตุใดต้องโกรธ? ทุกผู้มีความต้องการของตน ข้าก็อยากกำจัด
ฝ่ายรักษาระเบียบเหมือนกัน”
นับแต่เฉิงฮั่นพูดประโยคแรก เจียงผิงอันก็พอเดาที่เหลือได้แล้ว
แม้ว่าจะไม่มีเฉิงฮั่นคอยสุมฟืนโหมไฟ ด้วยอุปนิสัยของเขา
ความขัดแย้งก็จะทวีคูณอยู่ดี
ในทางกลับกัน เขาได้ผลประโยชน์มากมายจากการเข้าร่วมฝ่าย
ประมุขศาลา
เจียงผิงอันอ้าปากถามเฉิงฮั่น “เจ้าบอกว่าฝ่ายรักษาระเบียบฆ่าผู้
บริสุทธิ์อย่างไม่แยกแยะ ทั้งยังใส่ความเจ้า มีหลักฐานใดหรือไม่?”
ต่อจากนี้ ไม่ว่าปัญหาจะใหญ่แค่ไหน ประมุขศาลาก็จะคอย
จัดการให้เขาเอง
“มีหลักฐาน!”
เฉิงฮั่นใช้สองมือส่งแหวนเก็บของวงหนึ่งให้เจียงผิงอัน
“ในนี้คือศิลาบันทึกเงาที่ภรรยาข้าซ่อนไว้ก่อนจะถูกฆ่า และบาง
วาทะที่คนร้ายหวังหู่เจ๋อกล่าวกับข้า”
เจียงผิงอันรับแหวนเก็บของมา ภายในมีศิลาบันทึกเงาหนึ่งก้อน
และศิลาบันทึกเสียงอีกหนึ่งก้อน
จิตสัมผัสผ่านเข้าศิลาบันทึกเงา ตรวจสอบภาพที่ถูกบันทึก
ภายใน
ผู้ฝึกตนหญิงหน้าตาสะสวยนางหนึ่งในสภาพบาดแผลเต็มตัวถูก
ผู้ฝึกตนกลุ่มหนึ่งล้อมรุมโจมตี
นางมองปวงชนรอบ ๆ ด้วยใบหน้าเปี่ยมโทสะ ถามขึ้นเสียงดังว่า
“พวกเจ้าฝ่ายรักษาระเบียบน่ารังเกียจยิ่งนัก เพื่อมิให้สามีข้าได้
เข้าร่วมศาลาสาขาหลัก ถึงกับใช้วิถีสกปรกน่ารังเกียจเช่นนี้!”
ชายซึ่งมีรอยข่วนที่หน้ากล่าวเสียงเย็น “หากไม่อยากตายก็อย่า
ขัดขืน ให้เราจับเจ้าเสีย ยามการแข่งขันจบลง เราย่อมปล่อยเจ้าไป”
“ถุ้ย! หวังหู่เจ๋อสวะสังคม เจ้าสู้สามีข้าตรง ๆ มิได้เลยใช้วิธีนี้ ต่อ
ให้ข้าต้องตาย ก็ไม่ยอมให้เจ้าทำสำเร็จได้หรอก!”
สตรีผู้นั้นผลาญชีวิตตน ฉวยโอกาสระหว่างต่อสู้แอบทิ้งศิลา
บันทึกเงาลงพื้น ซ่อนหลักฐานเอาไว้
ในศิลาบันทึกเสียงอีกก้อนหนึ่ง เสียงของผู้ฝึกตนนามหวังหู่เจ๋อ
ดังออกมา
“เฉิงฮั่น ข้าเองที่ฆ่าเมียเจ้า ลองเดาดูสิว่าก่อนตายนางประสบ
อะไรบ้าง ฮ่า ๆ!”
“สารเลว! ข้าจะฆ่าเจ้า!” เสียงของเฉิงฮั่นดังขึ้นอย่างเดือดดาล
“จู่โจมศิษย์ร่วมสำนักในที่สาธารณะ มีความผิด!”
ต่อจากนั้นก็เป็นเสียงอึกทึกอลหม่าน
เจียงผิงอันพอเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
เฉิงฮั่นเป็นอัจฉริยะผู้หนึ่ง และเพื่อกำจัดเฉิงฮั่น ผู้ฝึกตนนามหวัง
หู่เจ๋อจึงทำร้ายภรรยาของเฉิงฮั่น และวางแผนใส่ความเฉิงฮั่นจนติด
คุก
เฉิงฮั่นกำหมัด ดวงตาวาววับด้วยหยาดน ้าตา “ใต้เท้าทูตธำรง
สันติ โปรดทวงความยุติธรรมให้ข้าด้วย!”
เจียงผิงอันเก็บหลักฐานไป กล่าวเสียงเข้ม “ผู้ละเมิดกฎสำนัก
ต้องได้รับบททัณฑ์ที่คู่ควร ตามข้าไปจับคนร้าย!”
“ขอบคุณใต้เท้า!”
เฉิงฮั่นตื่นเต้นจนร่างสะท้าน
เขารอวันนี้มาตลอดสามสิบปี!
เจียงผิงอันเก็บศพของศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบทั้งหลาย ก่อนจะ
พาเฉิงฮั่นออกไป
หลังทั้งสองคล้อยหลัง คุกมืดชั้นสามพลันเดือดพล่าน
“ชางจวงตายแล้วจริง ๆ! เจียงผิงอันทำได้เช่นไร?”
“ต้องเป็นเพราะเจียงผิงอันมีสมบัติแน่ ๆ หาไม่ พลังต่อสู้ของเขา
ลำพัง ไม่มีทางพิชิตชางจวงได้หรอก”
“เจ้ามองข้ามประเด็นไปนะ ประเด็นอยู่ตรงที่เจียงผิงอันพาเฉิงฮั่น
ออกไปทวงแค้นฝ่ายรักษาระเบียบ! เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีประมุข
ศาลาสนับสนุนอยู่แน่!”
“การบุกโจมตีฝ่ายรักษาระเบียบครั้งนี้จะได้ผลหรือ? ก่อนหน้านี้
ก็ล้มเหลวไปหลายหนแล้วนี่”
ไม่อาจทราบว่าผู้ใดถามขึ้น แต่จู่ ๆ คุกมืดชั้นสามก็เงียบกริบ
หลายปีมานี้ ฝ่ายรักษาระเบียบถูกโจมตีมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่
มีผลอะไรมากนัก
ครั้งนี้อาจไม่ต่างจากครั้งก่อน ๆ อย่างมากที่สุดก็ทำได้แค่ให้ฝ่าย
รักษาระเบียบเงียบหายไปสักเดี๋ยว แล้วสุดท้ายผลก็ปรากฏเป็น
ล้มเหลว
อำนาจของฝ่ายรักษาระเบียบมหาศาลเกินกว่าจะโจมตีได้สำเร็จ
เจียงผิงอันเดินออกจากสมุทรทมิฬ เมื่อศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบ
ซึ่งเฝ้าคุกมืดอยู่ด้านนอกเห็นเจียงผิงอันออกมา ดวงตาก็เบิกกว้าง
ตามกัน
เหตุใดเจียงผิงอันจึงออกมา? มิใช่หัวหน้าชางจวงจัดการไปแล้ว
หรือ?
“ข้าจะถามเพียงหนเดียว ผู้ใดวางแผนให้พวกเจ้าเล่นงานทูต
ธำรงสันติผู้นี้”
“เจ้าพูดอะไร เราไม่รู้…”
เปรี้ยง!
ร่างของศิษย์ผู้นั้นระเบิดแหลกทันที โลหิตสาดกระเซ็นเปื้อนกาย
คนทั้งหลาย
“คนผู้นี้ร่วมมือกับไส้ศึกลงมือกับทูตธำรงสันติ ทูตธำรงสันติจึง
ถูกบีบบังคับให้สวนกลับ”
เจียงผิงอันกล่าวกับเหล่าผู้ขวัญเสียเบา ๆ “พวกเจ้าก็จะลงมือกับ
ข้าเหมือนกันหรือ?”
ปวงชน “???”
บีบบังคับให้สวนกลับ?
นี่เจ้าเรียกบีบบังคับหรือ?
YOU MAY ALSO LIKE
