สู่วิถีอมตะ - บทที่ 518 บุกฝ่ายรักษาระเบียบ
“เจียงผิงอัน เจ้าฆ่าศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบของเราอย่างโจ่งแจ้ง
เบื่อชีวิตนักหรือ? เก่งจริงก็ฆ่าเราเลยสิ!”
ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบผู้หนึ่งยืดอก มิเชื่อว่าเจียงผิงอันจะอาจ
หาญจนกล้าฆ่าพวกเขาทั้งหมดจริง ๆ
“ขอกันง่าย ๆ เช่นนี้หายากนะนี่ พวกเจ้าฝ่ายรักษาระเบียบกล้า
เสนอกันเองนะ”
เจียงผิงอันใช้วิชาดึงดารา แล้วร่างผู้ฝึกตนคนนั้นก็เริ่มถูกบีบอัด
กระดูกส่งเสียงเลือนลั่น
“อ๊าก!”
เสียงแผดร้องโหยหวนดังสะท้อนในคุกมืด
“ข้าผิดไปแล้ว! เริ่นจวิน แผนนี้เป็นของเริ่นจวิน!”
ความเจ็บปวดสาหัสและความตายอันคุกคามทำให้ศิษย์ฝ่าย
รักษาระเบียบซึ่งเมื่อครู่ยังแกร่งกล้าถือตัวยอมสารภาพหมดเปลือก
สิ้นความแข็งกร้าวก่อนหน้านี้
“เริ่นจวินอยู่ที่ใด?” เจียงผิงอันถาม
“ในโถงรักษาระเบียบ โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด!”
ผู้ฝึกตนคนนั้นอ้อนวอน
เขาสาบานในใจ ว่าไม่ช้าก็เร็ว จะต้องให้เจียงผิงอันผู้นี้ชดใช้!
ทว่า เขาหามีโอกาสล้างแค้นไม่
“พวกเจ้าฝ่ายรักษาระเบียบยอมรับแล้วว่าจงใจโจมตีข้า เจ้าซึ่งก็
เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดสมควรรับโทษ”
สิ้นวาทะของเจียงผิงอัน ศิษย์ผู้นี้ก็ถูกบีบอัดเป็นก้อนเลือดขนาด
เท่าลูกตาทันที
ยามศิษย์คนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้ หนังศีรษะของพวกเขาก็ชาวาบ
อย่างขวัญผวา หันกายคิดตะลีตะลานหนี
แต่ยังวิ่งได้ไม่ถึงสองก้าว ร่างของพวกเขาก็ถูกบีบอัดเป็นก้อน
กลม
เมื่อเห็นสภาพการตายอันแสนทรมานเช่นนี้ เฉิงฮั่นที่ข้าง ๆ กันก็
พรั่นพรึงอยู่ในใจ
เจียงผิงอันผู้นี้โหดเหี้ยมยิ่งนัก ผู้ที่ตายด้วยมือเขาอาจจะถึงหลัก
หมื่นในเร็ววัน
เจียงผิงอันหันกลับมาถามเฉิงฮั่น “โถงรักษาระเบียบอยู่ที่ใด?”
“ผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายไปก็เจอแล้ว”
เฉิงฮั่นชี้ค่ายกลเคลื่อนย้ายใกล้ ๆ กันนั้น พลางเอ่ยปาก
อีกฟากหนึ่ง โถงรักษาระเบียบ สถานบัญชาการของฝ่ายรักษา
ระเบียบ
หนึ่งในเวรยามเฝ้าประตูเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย “ประมุขศาลาตั้ง
ฝ่ายธำรงสันติมาสู้กับเราฝ่ายรักษาระเบียบ วันคืนอันสวยงามของ
เขาอาจจบลงแล้วก็เป็นได้นะ”
“เชอะ”
ผู้ฝึกตนข้างตัวเขาหาใส่ใจไม่
“ฝ่ายธำรงสันติบ้าบออะไร เมื่อไม่นานนี้หัวหน้าเริ่นจวินวางแผน
ไว้ในคุกมืดแล้ว หากไร้สิ่งใดเกินคาด ทูตธำรงสันติเจียงผิงอันก็น่าจะ
ตายไปแล้ว”
“แต่หากเกิดสิ่งเกินคาดล่ะ?” ใครบางคนถามอย่างระมัดระวัง
“ของพรรค์นั้นไม่มีหรอก”
“ลือกันว่าประมุขศาลาบาดเจ็บสาหัส ไม่ช้าก็เร็ว ผู้อาวุโสของ
ฝ่ายรักษาระเบียบเราก็จะได้เป็นประมุขศาลา ถึงยามนั้น ศาลาเติง
เซียนจะเป็นของเราฝ่ายรักษาระเบียบ!”
ได้ยินเช่นนี้ เวรยามข้าง ๆ พวกเขาก็พูดอย่างดูตื่นเต้น “มิได้
หมายความหรือว่าภายหน้า เราจะมีทรัพยากรไม่หมดสิ้น?”
“ทรัพยากรจะไม่หมดสิ้นได้อย่างไร? แต่ก็จะมีวิธีหาทรัพยากร
สารพัดเลยล่ะ”
ศิษย์ทั้งหลายล้วนปรากฏสีหน้ากระจ่างแจ้งตรงกัน
คนทั้งหลายมองหน้ากันแล้วแย้มยิ้ม
ถึงยามนั้น พวกเขาก็จะสามารถแย่งทรัพยากรจากใครก็ได้ที่
ต้องการ
พวกเขารอวันนั้นแทบไม่ไหวแล้ว
ขณะนั้นเอง ค่ายกลเคลื่อนย้ายซึ่งอยู่ไม่ห่างไปนักก็เรืองแสง
บุคคลสองคนเดินออกมา
เมื่อเห็นหนึ่งบุคคลในนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเวรยามทั้งหลายก็
ชะงักค้าง
“เจียง… เจียง… เจียงผิงอัน!!”
มิใช่ว่าเขาควรถูกหัวหน้าชางจวงฆ่าไปแล้วหรือ?
สายตาไร้อารมณ์ของเจียงผิงอันกวาดมองมา “ฝ่ายธำรงสันติคุม
กฎเกณฑ์ เรียกเริ่นจวินออกมา ข้าจากฝ่ายธำรงสันติจะสอบปากคำ
เขา”
สีหน้าของเวรยามเครียดขรึม แม้จะไม่ทราบว่าทางฝั่งคุกมืดเกิด
อะไรขึ้น แต่แผนลอบสังหารของหัวหน้าเริ่นจวินล้มเหลว และเจียงผิง
อันรอดชีวิตมาได้
เวรยามผู้หนึ่งกล่าวเสียงเย็น “หัวหน้าเริ่นจวินไม่อยู่ รีบไปเสีย
ที่นี่คือฝ่ายรักษาระเบียบ ห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้า!”
ฝ่ายธำรงสันติบ้าบออะไร หาอยู่ในสายตาสักนิดไม่
“ข้าจะพูดครั้งสุดท้าย เรียกเริ่นจวินออกมา” น ้าเสียงของเจียงผิง
อันราบเรียบ ไร้ความยินดียินร้าย
“แล้วยังไง? เราไม่ให้เจ้าเข้าไป เจ้ากล้าบุกเข้าไปไหมเล่า? บอก
ให้นะ หากจะบุกเข้าฝ่ายรักษาระเบียบ ข้ามศพเราไปก่อน!”
เหล่าเวรยามมองมายังเจียงผิงอันอย่างเย้ยเยาะ
ไอ้โง่นี่มาคนเดียว ยังกล้ามาทำตัวโอหังหน้าฝ่ายรักษาระเบียบ
ของพวกเขา
พวกเขาฝ่ายรักษาระเบียบคืออะไร? เขตหวงห้ามหนึ่งเดียวทั่วทั้ง
ศาลาเติงเซียน ต่อให้ผู้มาเป็นผู้อาวุโส ยังต้องทักทายไว้หน้ากัน
คนอย่างเจียงผิงอันหาควรค่าเข้ามาในที่ทำการฝ่ายรักษา
ระเบียบสักนิดไม่
พวกเขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าบุกเข้าไปจริง ๆ
เห็นเช่นนี้ เฉิงฮั่นก็กระซิบข้าง ๆ เจียงผิงอัน “สหายเจียง ข้าจะ
ไปเรียกคนมา พวกนั้นไม่เห็นเราในสายตา ไม่ให้เราเข้าไปหรอก”
เจียงผิงอันส่ายหัว “มิจำเป็นต้องยุ่งยากเพียงนั้น”
“สหายเจียงมีทางใดจะเรียกเริ่นจวินออกมาได้หรือ?” เฉิงฮั่น
สงสัย
“ไม่มี”
“แล้วสหายเจียงหมายความว่า…”
เจียงผิงอันก้าวเข้ามา “จากกฎของฝ่ายธำรงสันติ ผู้ใดให้การ
ปกป้องคนผิด จะต้องรับทัณฑ์เดียวกัน! ฆ่าได้เลยทันที!”
หลังจากนั้น เจียงผิงอันก็เชิญภาพฉายของร่างเทวะสุดขั้วหยาง
ชางจวงออกมา
ภาพฉายของชางจวงเหวี่ยงหมัด ชกหนึ่งในเวรยามกระเด็นไป
เฉิงฮั่นและเวรยามคนอื่น ๆ นิ่งค้าง
เจียงผิงอันกล้าบุกฝ่ายรักษาระเบียบจริง ๆ ด้วย!
อีกอย่าง มิใช่ฝ่ายธำรงสันติเพิ่งก่อตั้งหรือ? จะมีกฎเกณฑ์อะไร
ได้?
เจียงผิงอันเป็นทูตธำรงสันติเพียงหนึ่ง กฎเกณฑ์ทั้งหลายล้วน
เป็นเขาตั้ง นี่ไม่เกินไปหน่อยหรือ?
เวรยามที่เพิ่งพูดว่าเริ่นจวินไม่อยู่ร่างสะท้าน รีบร้อนตะโกนว่า
“ข้าจะไปแจ้งหัวหน้าเริ่นจวิน!”
“ข้าบอกแล้ว ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว”
สีหน้าของเจียงผิงอันเฉยชา
ภาพฉายของชางจวงฟาดกำปั้น ฆ่าอีกฝ่ายลง
“มีคนบุกที่ทำการฝ่ายรักษาระเบียบ!”
เวรยามคนอื่น ๆ ตะโกนอย่างขวัญผวา สติแตก เจียงผิงอันสติ
แตกไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายต่อหลายปีที่พวกเขาได้เจอ
เรื่องเช่นนี้
เพิ่งตะโกนสิ้นคำ เจ้าของเสียงก็ตามสหายสู่โลกหน้าไป
ผู้ฝึกตนกลุ่มหนึ่งของฝ่ายรักษาระเบียบได้ยินเสียงตะโกนแล้วพุ่ง
ออกมา
“ผู้ใดกล้าบุกถิ่นฝ่ายรักษาระเบียบ! วอนตาย!”
สีหน้าของเจียงผิงอันไร้อารมณ์ “กล้าขัดขวางการทำงานของ
ทูตธำรงสันติ ตาย!”
ศึกระหว่างสองฝ่ายเจียนปะทุ
ศิษย์ศาลาเติงเซียนคนหนึ่งซึ่งผ่านทางมาเห็นเข้าเบิกตากว้าง
อย่างตกใจ
“มีผู้กล้าบุกที่ทำการฝ่ายรักษาระเบียบ!”
นับแต่ก่อตั้งฝ่ายรักษาระเบียบมา ไม่เคยมีใครกล้าก่อเรื่องในโถง
รักษาระเบียบมาก่อน!
หลังจากเห็นว่าผู้ก่อเรื่องเป็นใคร จู่ ๆ สรรพสิ่งก็ให้ความรู้สึก
สมเหตุสมผล
เจียงผิงอัน คนผู้นี้กล้าด่ากระทั่งผู้อาวุโสของฝ่ายรักษาระเบียบ
ยังมีสิ่งใดอีกที่เขาไม่กล้า?
ศิษย์ที่ผ่านทางมาควักป้ายแสดงตน ส่งข่าวจากที่นี่สู่บริเวณ
สื่อสาร
“มาที่หน้าประตูโถงรักษาระเบียบ มีคนบุกโถงรักษาระเบียบ!”
ทันทีที่ข่าวปรากฏ ก็มีผู้ตอบกลับทันที
“อย่ากระจายข่าวปัญญาอ่อนเช่นนี้เลย หากมีใครกล้าบุกโถง
รักษาระเบียบจริง ๆ ข้าจะคุกเข่ากราบเขาเป็นปู่เลย”
ปวงชนหาเชื่อข่าวบ้าบอพรรค์นี้ไม่
พวกเขาสู้เชื่อว่ามีเซียนปรากฏดีกว่าจะมีใครกล้าบุกโถงรักษา
ระเบียบ เว้นแต่จะมีใครอยากฆ่าตัวตาย
ผู้ฝึกตนเจ้าของข่าวตื่นเต้นเกินไปจนพูดไม่หมด จึงส่งข้อความ
ใหม่กล่าวว่า “เขาคือเจียงผิงอัน เจียงผิงอันกำลังบุกโถงรักษา
ระเบียบ! ตายไปกลุ่มหนึ่งแล้ว! หากไม่มาดู โอกาสหน้าก็ไม่มีแล้ว
นะ!”
“จริงหรือ?”
“ข้าจะไปดู หากไม่จริง อย่าโทษเหลาจื่อเชียวว่าแล้งน ้าใจ”
บางคนยังฉุกฉงน ขณะที่บางคนซึ่งกำลังว่างอยู่ตัดสินใจผ่านมา
มุงดู
เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งที่เกิดหน้าประตูโถงรักษาระเบียบ ปวงชนล้วน
ผงะอึ้ง
“จระเข้! ของจริงว่ะ!” ผู้ฝึกตนหญิงนางหนึ่งระเบิดอุทานหยาบ
คายออกมาโดยลืมสิ้นภาพลักษณ์
“มาดูเร็ว! เจียงผิงอันบ้าไปแล้ว! นี่บุกโถงรักษาระเบียบอยู่จริง ๆ
ด้วย!”
ยามแรกปวงชนมิได้เชื่อ แต่ยิ่งมีผู้กล่าวหนาหู ผู้ฝึกตนทยอยมา
มากขึ้น เรื่องนี้ก็ถูกยืนยันชัดเจน
ทั่วทั้งศาลาเติงเซียนตกตะลึง
บางสิ่งที่พวกเขาไม่แม้แต่จะฝันถึง มีใครคนหนึ่งลงมือทำจริง!
YOU MAY ALSO LIKE
