สู่วิถีอมตะ - บทที่ 540 บรรลุเจตจ ำนงหมัด ห้วงจิตส ำนึกแปรเปลี่ยน

มหำศำล

ทันทีที่เขำเห็นรอยหมัดนี้ เจียงผิงอันก็ตกใจอย่ำงลึกล ้ำ

หนึ่งเจตจ ำนงหมัดไร้เทียมทำนแหวกผ่ำนสุญตำและยุคสมัย
กระแทกลงสู่หัวใจเขำรำวได้ประจักษ์ฤทธำผู้ใช้หมัดอันสูงล ้ำเหนือ
ใคร

เมื่อเพ่งผนังผำนี้ใกล้ ๆ ก็พบว่ำมีรอยหมัดมำกมำยประทับอยู่ แม้
พลังบนรอยหมัดเหล่ำนี้จะแตกต่ำง แต่ก็ให้ควำมรู้สึกคล้ำยกัน

เจียงผิงอันผู้ก ำลังจะนั่งลงเหยียดตัวลุก ทนแรงกดดันขยับเข้ำ
ใกล้ผำ

หำกท ำควำมเข้ำใจเจตจ ำนงหมัดเหล่ำนี้แล้วผสำนเข้ำกับตัวเขำ
ได้ ก็อำจสร้ำงหมัดท ำลำยล้ำงกระบวนท่ำที่สองได้

ต่อให้มิอำจสร้ำง ก็ยังมีประโยชน์ในกำรพัฒนำพลังต่อสู้ของเขำ
อยู่ดี

“เจ้ำโง่มำอีกคนแล้ว”

ผู้ฝึกตนบำงคนสังเกตเห็นกำรกระท ำของเจียงผิงอัน หำได้รู้สึก
ประหลำดใจไม่

ผำแห่งนี้พิเศษยิ่ง ทิ้งร่องรอยพลังและกฎเกณฑ์เกินนับถ้วน

พลังและกฎเกณฑ์เหล่ำนี้ล้วนมีประโยชน์มหำศำลต่อผู้ฝึกตน

ทว่ำ พลังและกฎเกณฑ์ที่หลงเหลือเหล่ำนี้มำกมำยเกินไป ท ำให้
พลังทั้งหลำยผสำนป่วนกันเอง ไร้หนทำงท ำควำมเข้ำใจได้

หำกท ำควำมเข้ำใจแล้วเกิดข้อผิดพลำด กำรฝึกฝนก็จะเกิด
ข้อบกพร่องจนเสียสติไป

มีผู้ฝึกตนลองดี คิดว่ำตนแตกต่ำงจำกผู้อื่น ขวัญแข็งใจกล้ำ มิ
เป็นบ้ำไปง่ำย ๆ ปรำกฏอยู่บ่อยครั้ง

แต่สุดท้ำย พวกเขำก็มักบำดเจ็บถ้วนหน้ำ

หำกผู้ฝึกตนคนนั้นฉลำด พอเจ็บตัวก็จะรีบหยุด เลิกท ำควำม
เข้ำใจพลังเหล่ำนี้

แต่มีเจ้ำบื้อบำงคนที่ยืนกรำน สุดท้ำยก็รำกฐำนเสียหำย กระทบ
ต่อเส้นทำงเซียนของเขำ

“พวกเจ้ำว่ำ นำนแค่ไหนกว่ำเขำจะเจ็บตัว”

“ข้ำเดิมพันหนึ่งแต้มผลงำน มำกสุดครึ่งชั่วยำม เขำก็จะบำดเจ็บ
แล้วหยุดมือ”

“ครึ่งชั่วยำม? เจ้ำประเมินเขำสูงมำกไปแล้ว เขำยังไม่ถึงขอบเขต
บูรณำกำรด้วยซ ้ำ อย่ำงมำกก็หนึ่งชั่วละเลียดชำ เขำก็บำดเจ็บแล้ว
แหละ”

ผู้ฝึกตนเบื่อ ๆ หลำยคนวำงเดิมพัน ใบหน้ำปรำกฏรอยยิ้มเย้ำ
หยอก อยำกเห็นเจียงผิงอันหน้ำแตก

เจียงผิงอันเดินเข้ำไปใกล้ผำ หยุดฝีเท้ำเมื่อสัมผัสแรงกดดันได้

เขำปลดปล่อยโล่ป้องกัน นั่งขัดสมำธิบนพื้น แล้วเงยหน้ำมอง
รอยหมัดบนผนังผำ

ด้วยฤทธำแข็งแกร่งของพลังเนตร ไม่ว่ำกฎเกณฑ์ใดก็พินิจได้
ชัดเจน

เขำเมินอ ำนำจกฎเกณฑ์อันปั่นป่วน พินิจเพียงพลังของ
เจตจ ำนงหมัด

หนึ่งในเหตุผลหลักที่ปวงชนทั่วไปสติแตกนั้น ก็เพรำะกฎเกณฑ์
ปั่นป่วนเกินไปจนแยกไม่ออกว่ำต้องท ำควำมเข้ำใจพลังไหน

เจียงผิงอันตั้งหน้ำตั้งตำท ำควำมเข้ำใจ

เมื่อกำลผ่ำนไป รอยยิ้มบนใบหน้ำเหล่ำผู้ฝึกตนที่วำงเดิมพันกัน
ด้ำนหลังก็เลือนหำย

“แปลกจริง ครึ่งชั่วยำมแล้ว ไฉนเจ้ำเด็กนี่ยังไม่กระอักเลือดอีก?”

“มิใช่เขำท ำควำมเข้ำใจกฎแห่งก ำลังที่หน้ำผำหรือ?”

“เขำต้องยังไม่คืนสติแน่ ๆ หำไม่ คงกระอักเลือดไปแล้ว”

คนทั้งหลำยเบื่อขัด อยำกเห็นผู้มำใหม่นี้กระอักเลือด

ยำมนั้นเอง พวกเขำสังเกตเห็นเจียงผิงอันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

“เด็กนี่ฉลำดเอำกำร พอรู้ว่ำไม่อำจท ำควำมเข้ำใจพลังบนผำได้
ง่ำย ๆ ยำมนี้เลยจะกลับมำแล้ว”

ขณะพวกเขำครุ่นคิดไม่ขำดค ำ ก็เห็นหนึ่งภำพอันท ำให้พวก
เขำแน่นิ่งไป

อีกฝ่ำยมิได้กลับมำ แต่เดินฝ่ำแรงกดดันเข้ำไปอีก

“นี่เขำท ำอะไรอยู่?”

ผู้ฝึกตนทั้งหลำยต่ำงผงะ

“นี่เขำเข้ำไปหำที่ตำยหรือ?”

แน่นอน เจียงผิงอันมิได้หำที่ตำย แต่เขำรู้สึกว่ำตนอยู่ห่ำงจำกผำ
ไปหน่อย มิอำจท ำควำมเข้ำใจเจตจ ำนงหมัดได้ดีนัก เขำจึงเดินเข้ำ
ไปใกล้อีก

หลังจำกเดินเข้ำไปอีกร้อยกว่ำก้ำว เจียงผิงอันก็หยุดฝีเท้ำ นั่งลง
เงยหน้ำท ำควำมเข้ำใจต่ออีกครั้ง

ภำยใต้ผำสีน ้ำตำลด ำขนำดมหึมำ เจียงผิงอันนั่งขัดสมำธิศึกษำ
อย่ำงตั้งใจ

รอยหมัดเล่ำนี้ประทับไว้ด้วยกฎแห่งก ำลังเหมำะต่อกำรพัฒนำ
วิชำหมัดมวยอย่ำงยิ่ง

ขณะที่เจียงผิงอันก ำลังมองรอยหมัด จู่ ๆ ห้วงจิตส ำนักของเขำก็
แปรเปลี่ยน หนึ่งร่ำงเลือนรำงก่อตัวขึ้นในนั้น

ร่ำงนั้นมิอำจเห็นใบหน้ำได้ชัดเจน หรือพูดให้ถูกก็คือ หำมี
ใบหน้ำไม่

มันเหวี่ยงหมัดออกไป และเรื่องน่ำประหลำดใจก็คือหมัดของมัน
มีเจตจ ำนงหมัดเช่นเดียวกับบนผำ เป็นเจตจ ำนงหมัดเดียวกับที่เขำ
ก ำลังจับตำมองอย่ำงแท้จริง!

หัวใจของเจียงผิงอันสะท้ำน ตกตะลึงกับที่

นี่อะไรกัน?

สมองละเมอ? ภำพลวงตำ?

ไม่ใช่! นี่เป็นภำพจริง!

ร่ำงในห้วงจิตส ำนึกของเขำออกหมัด ท ำให้เขำท ำควำมเข้ำใจ
เจตจ ำนงหมัดชัดเจนยิ่งขึ้น

รำวกับเขำได้บันทึกเจตจ ำนงหมัดบนผำไว้ในมโนส ำนึก

นี่มันอะไรกัน?

เหตุกะทันหันนี้ท ำให้เจียงผิงอันงุนงงยิ่ง

เขำมิกล้ำคิดมำกด้วยกลัวเสียโอกำสนี้ไป เขำจึงใช้ทุกลมหำยใจ
ในกำรท ำควำมเข้ำใจเจตจ ำนงหมัด แล้วค่อยศึกษำว่ำเกิดอะไรขึ้น

ควำมเร็วในกำรพินิจเจตจ ำนงหมัดโถมทะยำนหลำยเท่ำตัว!

ทว่ำในสภำวะนี้ ควำมเร็วกำรสูญเสียพลังวิญญำณก็มหำศำลยิ่ง
สูงกว่ำยำมใช้วิชำลับพลังวิญญำณเสียอีก

แต่เจียงผิงอันมีโอสถเติมพลังวิญญำณ กำรสูญพลังหำใช่เรื่อง
ใหญ่สักนิด

มีผู้ฝึกตนสังเกตเห็นเจียงผิงอันมำกขึ้นเรื่อย ๆ

“เจ้ำนั่นท ำบ้ำอะไรอยู่? หำกฝึกฝน ไฉนเขำจึงยังไม่บำดเจ็บ
อีก?”

“ข้ำไม่รู้ บำงทีเขำอำจแค่ชื่นชมอ ำนำจกฎเกณฑ์ข้ำงบนนั่นก็ได้
เพรำะถึงอย่ำงไร ขอบเขตของเขำต ่ำแค่นี้ ย่อมเป็นธรรมดำหำกจะไม่
เคยเห็นกฎเกณฑ์ระดับสูง”

“เขำไม่สังเกตหรือว่ำจะมืดจะค ่ำอยู่แล้ว? เขำอยู่ใกล้ผำขนำดนี้
ภำพฉำยที่ปรำกฏใด ๆ ก็กระทบถึงเขำได้ทั้งสิ้น”

ท้องนภำค่อย ๆ มืดลง กำรเปลี่ยนแปลงประหลำดบังเกิดขึ้นรอบ
ผำ กฎเกณฑ์ทวีควำมแปรปรวน อ ำนำจมหำเต๋ำลึกลับพลุ่งพล่ำน

เงำดำบประกำยกระบี่มำกมำยวูบไหวผ่ำนสำยธำรแห่ง
ประวัติศำสตร์ ปรำกฏขึ้นรำยล้อมหน้ำผำ

ยิ่งย ่ำค ่ำตกดึก เสียงศำสตรำประชันและกำรต่อสู้ก็ยิ่งชัดเจน จน
กระหึ่มไปทั่วผำด้วยบรรยำกำศเคร่งขรึม

ภำพฉำยชวนขนลุกปรำกฏวูบไหวเป็นครั้งครำวประหนึ่งทวย
เทพคืนชีวำ ปรำณทรงพลังกวำดกระหน ่ำทั่วฟ้ำดิน

เจียงผิงอันฟื้นจำกภวังค์แล้วรีบถอยออกมำ

ขณะนั้นเอง ภำพฉำยมนุษย์ผู้หนึ่งก็ปรำกฏขึ้นออกหมัดใส่เขำ

เหตุกำรณ์นี้เกิดกะทันหัน เจียงผิงอันมิทันตั้งตัวก็ถูกชกกระเด็น
ไปทันที

“ฮ่ำ ๆ ว่ำแล้วเชียวว่ำต้องเป็นเช่นนี้”

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลำยบุคคลก็เผยยิ้มกริ่ม พวกเขำมิได้มี
ควำมแค้นกับเจียงผิงอัน แค่ชอบเห็นผู้อื่นประสบภัยเท่ำนั้น

“หือ? ไฉนภำพฉำยผู้ฝึกตนคนนี้จึงดูคุ้น ๆ?”

ใครบำงคนสังเกตเห็นรูปลักษณ์ภำพฉำยที่ต่อยเจียงผิงอัน
กระเด็นออกมำแล้วโพล่งอย่ำงฉงนใจ

“ว่ำไปแล้ว นั่นก็ดูเหมือน… จะเป็นประมุขศำลำชิว ประมุขศำลำ
เติงเซียนล ำดับสี่จริง ๆ ด้วย!”

“เป็นประมุขศำลำชิวยำมเยำว์จริง ๆ ด้วย! หน้ำตำเหมือนชิวผิง
เซิงเลย!”

ผู้ฝึกตนมำกมำยประหลำดใจยิ่ง มิคำดว่ำจะได้มำเห็นประมุข
ศำลำชิวเฟิงยำมเยำว์วัย

ประมุขศำลำชิวในขณะนี้บรรลุเซียนแล้ว และเป็นประมุขศำลำสี่

เจียงผิงอันลุกขึ้นเตรียมก้ำวถอย แต่เมื่อได้ยินเสียงเสวนำของ
ผู้คนด้ำนหลัง เขำก็พลันชะงัก

บิดำของชิวผิงเซิง?

เจียงผิงอันเงยหน้ำมองภำพฉำย อีกฝ่ำยก็ดูคล้ำยชิวผิงเซิงอยู่
นิดหน่อย สวมเกรำะศึกโชกเลือด ใบหน้ำหยิ่งผยอง วำงท่ำใหญ่โต
เหมือนชิวผิงเซิงรำวลอกกันมำ

กำลก่อนยำมคนผู้นี้ต่อสู้ที่นี่ มิอำจทรำบว่ำอยู่ในขอบเขตใด
เพรำะนี่เป็นเพียงภำพฉำย ควำมแข็งแกร่งของเขำจึงมิได้แข็งแกร่ง
เท่ำตัวจริง แต่ก็ยังมีอ ำนำจเหนือล ้ำเกินยอดฝีมือขอบเขตหลอมสุญ
ตำทั่วไปอยู่ดี

เมื่อเจียงผิงอันคิดว่ำเฉิงฮั่นถูกบุตรของคนผู้นี้ฆ่ำ โทสะของเขำก็
เดือดปุด เขำซึ่งพบที่ระบำยอำรมณ์แล้วพุ่งเข้ำไปหำทันที

เห็นเช่นนี้ ผู้ฝึกตนทั้งหลำยก็ผงะนิ่ง

“เจ้ำนี่จะท ำอะไร?”

“เขำจะสู้กับประมุขศำลำชิวหรือ?”

“อุ๊บ~ เจ้ำนี่มำจำกไหนของเขำเนี่ย?”

ผู้คนมำกมำยนึกขบขัน

ประมุขศำลำชิวคือใคร? หนึ่งต ำนำนผู้บรรลุเซียนไปแล้ว

แม้แต่ภำพฉำยที่ทิ้งไว้ในอดีตยังมีอ ำนำจยิ่งใหญ่

ผู้ฝึกตนเล็กจ้อยในขอบเขตหลอมสุญตำ ยังคิดท้ำทำยประมุข
ศำลำชิวอีกหรือ?

นี่มิใช่ควำมกล้ำ แต่เป็นไม่ประมำณตน