สู่วิถีอมตะ - บทที่ 551 เลิศล ้ำไร้เทียมทำน

เหตุผลที่ชิวผิงเซิงล้อเลียนเจียงผิงอันนั้นง่ำยมำก ก็เพื่อยั่วโมโห
กวนประสำทเจียงผิงอัน

ชิวผิงเซิงเป็นทำยำทเซียน พรสวรรค์เลิศล ้ำ ไม่ว่ำไปที่ใดก็ได้แต่
ค ำชม ปวงชนประจบประแจง

กระทั่งสุดยอดฝีมือทั้งหลำยยังแย้มยิ้มชมเขำทุกครั้งที่พบ

สิ่งนี้ท ำให้ชิวผิงเซิงยำมเยำว์เกิดมำยำว่ำโลกหล้ำเป็นของตน
และควรเป็นเช่นนี้เสมอ

แต่เมื่อเจียงผิงอันและเฉียนฮวั่นโหรวปรำกฏตัว ชิวผิงเซิงก็
พบว่ำรัศมีของตนถูกกลบ เสียควำมเป็นศูนย์กลำงโลกำไป ท ำให้เขำ
รับไม่ได้เล็กน้อย

ไม่นำนมำนี้ สองคนนี้กระทั่งแผลงฤทธิ์ท ำให้เขำตกต ่ำสองหน
เสียหน้ำต่อหน้ำปวงชน

ชิวผิงเซิงคิดแค้น ถือโอกำสยำมทั้งสองเสียใจซ ้ำเติม

เจียงผิงอันซึ่งก ำลังจะลับหลังชะงักเท้ำ ก่อนจะหันมำเอ่ยว่ำ “เจ้ำ
ก็แค่ขยะมีภูมิหลัง เมื่อไร้ผู้ค ้ำชู เจ้ำสู้สุนัขข้ำงถนนมิได้ด้วยซ ้ำ”

น้อยครั้งยิ่งที่เจียงผิงอันจะล้อเลียนใคร แต่ครั้งนี้เขำอดมิได้จริง ๆ

คนผู้นี้แอบโกงเพื่อให้ได้วิชำจ ำแลงเซียนมำ แต่ก็ยังมั่นหน้ำ
มั่นใจมำล้อเลียนเขำ

หำกแค่วำจำสักค ำยังมิกล้ำตอบโต้ ก็คงขลำดเขลำเต็มที

ชิวผิงเซิงซึ่งเดิมกระหยิ่มยิ้มย่องพลันระเบิดโทสะตวำดลั่นเมื่อได้
ยิน

“เจ้ำว่ำใครเป็นขยะ!”

เสียงค ำรำมระเบิดลั่นกลำงจัตุรัสโดยมิต้องใช้ปรำณเข้ำเสริม

ผู้ฝึกตนทั้งหมดที่พินิจกำรประเมินอยู่หันมำมองเป็นตำเดียว

เกิดอะไรขึ้น?

“ผู้ใดเป็นขยะ ย่อมรู้ดีแก่ใจ” เจียงผิงอันเอ่ยเนิบ ๆ

ทันใดนั้น เพลิงแท้สมำธิอันน่ำสะพรึงกลัวก็ทะลักออกจำกตัวชิ
วผิงเซิง

คนจิตใจต ่ำเตี้ยเช่นนี้ กระทบนิดหน่อยก็ทนไม่ได้แล้ว

“สำรเลว กล้ำสู้กันจนตำยไปข้ำงหรือไม่!”

“มิกล้ำ พ่อเจ้ำเป็นเซียน ข้ำยุ่งด้วยมิได้หรอก”

เจียงผิงอันหันกำยเตรียมจำก

วำทะของเขำเหมือนตบหน้ำชิวผิงเซิงฉำดใหญ่

วำทะของเขำหมำยควำมว่ำ ‘สู้กับเจ้ำข้ำไม่กลัว แต่ข้ำกลัวพ่อ
เจ้ำ’

ชิวผิงเซิงไม่เต็มใจยอมรับว่ำตนพึ่งพำแต่บิดำตน เมื่อถูกเจียงผิง
อันล้อเลียน เขำรู้สึกถูกหยำมอย่ำงยิ่งจนสมองมิอำจสงบได้

ไม่ว่ำใครซึ่งเคยเผชิญโทสะล้วนทรำบ ว่ำยำมโทสะดีดตัวถึงขีด
สุด สมองจะไม่มีทำงคิดหรือตัดสินอะไรได้ มีแต่จะอยำกระบำยโทสะ
ออกมำเดี๋ยวนั้น

ชิวผิงเซิงในขณะนี้ก็อยู่ในสภำวะดังว่ำ เขำใช้เพลิงแท้สมำธิ
โจมตีเจียงผิงอันทันทีโดยหำสนใจผลลัพธ์ของมันไม่

เพลิงอันน่ำสะพรึงกลัวแดงเข้มเสียจนสุญตำหลอมเหลว

ปวงชนต่ำงผงะ ชิวผิงเซิงบ้ำไปแล้วหรือ? นึกจะโจมตีก็โจมตี
เลย?

เจียงผิงอันจบสิ้นแน่!

เพลิงแท้สมำธิน่ำสะพรึงกลัวเช่นนี้ กระทั่งยอดฝีมือขั้นต้น
ขอบเขตบูรณำกำรยังถูกผลำญเป็นเถ้ำได้! ขอบเขตอย่ำงเจียงผิงอัน
รับกำรโจมตีนี้ไม่ได้แน่นอน!

ขณะเดียวกัน ดวงตำลึกล ้ำของเจียงผิงอันเจิดประกำยกล้ำ กฎ
ฟ้ำดินรวนเรสุดขีดดุจควำมโกลำหลบังเกิด

เจียงผิงอันเงื้อหมัดขึ้น แล้วเพลิงแท้สมำธิซึ่งจู่โจมเข้ำมำก็พลัน
วูบไหวรุนแรง ถูกกฎเกณฑ์อันแปรปรวนกระทบเสียจนแหลกสลำย
ทันที

เจียงผิงอันออกหมัด กฎอันรวนเรรุนแรงหลำกทะลัก กฎเกณฑ์
ทั้งปวงสิ้นระเบียบ

หมัดท ำลำยล้ำงกระบวนท่ำที่สอง ป่วนบรรพ์

นี่คือวรยุทธ์ใหม่ที่เขำสร้ำงใต้ผำส ำนึกผิด ใช้เจตจ ำนงหมัด
ผสำนเข้ำกับกฎเกณฑ์มำกมำย

มันสำมำรถท ำให้กฎเกณฑ์ในฟ้ำดินสิ้นระเบียบเยี่ยง
สถำนกำรณ์ ณ อีกฟำกของผำส ำนึกผิด คลับคล้ำยอ ำนำจโกลำหล
ท ำให้สรรพสิ่งรวนเรบิดเบี้ยวไป

ตู้ม!

หมัดนี้มิถูกตัวชิวผิงเซิง

แต่มันผ่ำนอีกฝ่ำยไปกระแทกใส่ก ำแพงข้ำงหลังพวกเขำ

ก ำแพงทั้งยี่สิบชั้นระเบิดแหลกในพริบตำ

ทันใดนั้น ฟ้ำดินเงียบกริบ แม้เข็มตกยังได้ยินเสียง

ปวงชนมองภำพตรงหน้ำพวกตนตำค้ำงด้วยสีหน้ำเหลือเชื่อ

ก ำแพงยี่สิบชั้นบรรลัยเรียบ!

นี่มันวิชำหมัดอะไรกัน? บ้ำคลั่งยิ่ง

เมื่อครู่เจียงผิงอันถล่มก ำแพงไปเพียงหกชั้น ไฉนยำมนี้จึงทลำย
ก ำแพงได้ยี่สิบชั้นในครำวเดียว? กระทั่งสลำยเพลิงแท้สมำธิไปด้วย

ในกำรประเมินก่อนหน้ำนี้ กำรลงมือของเจียงผิงอันผิดปกติ หรือ
ว่ำ…

ชิวผิงเซิงชะงักค้ำงคำที่ สมองไม่อำจคิดอะไรได้

อ ำนำจของหมัดนี้เกินควำมเข้ำใจของเขำ

เจียงผิงอันลดหมัดลงช้ำ ๆ ก่อนจะกล่ำวกับเฉียนฮวั่นโหรว “ไป
กันเถอะ”

ขณะที่ทั้งสองก ำลังจะจรจำก ชิวผิงเซิงก็พลันคืนสติ สีหน้ำของ
เขำบูดเบี้ยว

“ข้ำไม่เชื่อ! ข้ำไม่เชื่อ!”

เพลิงแท้สมำธิของเขำเป็นอ ำนำจศักดิ์สิทธิ์ จะถูกท ำลำยง่ำย ๆ
ได้อย่ำงไร?

เขำใช้เพลิงแท้สมำธิโจมตีสุดก ำลังอีกครั้ง

ปรำณทรงพลังระเบิดออกจำกกำยเฉียนฮวั่นโหรว อำภรณ์ขำว
อันเรียบง่ำยของนำงพัดกระพือ เส้นผมพลิ้วไสว อหังกำรเช่นเทพ
สงครำม

นำงเหวี่ยงหมัดดำรำพร่ำงพรำย แสงดำวเรืองรองเจิดจรัสเยี่ยง
หมู่ดำวคล้อยโปรย

หมัดอันดุร้ำยนี้ฟำดเข้ำใส่เพลิงแท้สมำธิจนพังทลำยลงอีกครั้ง
สำยลมอันทรงพลังจำกหมัดหำหยุดยั้งไม่ พุ่งไปกระแทกก ำแพงซึ่ง
เพิ่งคืนสภำพ

เปรี้ยงงง!

ก ำแพงทั้งยี่สิบชั้นระเบิดออกอีกครั้ง

ปวงชนยืนตะลึง

ท่ำทีเลิศล ้ำไร้เทียมทำนของทั้งคู่ท ำให้ปวงชนตะลึงค้ำง

เฉียนฮวั่นโหรวลดหมัดลง พูดกับเจียงผิงอัน “ข้ำว่ำขอบเขต
ถัดไปสร้ำงจำกมุมมองกำรเพิ่มน ้ำหนักก็ได้ ยำมน ้ำหนักมำกเกิน
ดวงดำว หมัดเดียวก็ขยี้ได้ทุกสิ่ง”

“ไม่ดีหรอก หำกร่ำงกำยหนักเกินไป กำรใช้ชีวิตจะไม่สะดวก”
เจียงผิงอันว่ำ

“หำกไม่สะดวก ก็ให้คู่บ ำเพ็ญขึ้นบนก็ได้นี่”

“ข้ำไม่ได้หมำยถึงกำรใช้ชีวิตแบบนั้น”

ทั้งสองเดินจำกพลำงเสวนำ

ชิวผิงเซิงนิ่งตะลึงกับที่ มิอำจเชื่อลงว่ำกำรโจมตีของทั้งสอง
แท้จริงจะน่ำกลัวถึงเพียงนี้

หำกต่อสู้ตัดสินเป็นตำยกันจริง ๆ เขำได้ตำยด้วยมือสองคนนี้
แน่นอน

ไฉนกัน? เขำเป็นบุตรเซียนนะ ไฉนจึงด้อยกว่ำสองคนนั้น?

เจียงผิงอันเดินมำถำมหลัวอีเฟย “จะกลับสำขำได้อย่ำงไร?”

เขำเข้ำร่วมศำลำเติงเซียนแค่เพื่อวิชำจ ำแลงเซียน ในเมื่อไม่มี
วิชำจ ำแลงเซียนแล้ว เขำก็ไร้จ ำเป็นต้องอยู่ต่อ

หำกไปล่วงเกินบุตรเซียนเข้ำ วันคืนต่อจำกนี้ก็จะไม่สงบสุข สู้รีบ
ไปจำกที่นี่เสียดีกว่ำ

“พรสวรรค์ของพวกเจ้ำสองคนยอดเยี่ยม หำกอยู่ต่อในศำลำ
หลักก็จะก้ำวหน้ำได้ดีกว่ำ ประมุขศำลำผู้นี้ชี้แนะพวกเจ้ำเองได้นะ”

ประมุขศำลำผู้หนึ่งเอ่ยปำก “พวกเจ้ำมีแต้มสูง ต่อให้มิได้วิชำ
จ ำแลงเซียน ก็ยังได้รำงวัลดี ๆ อยู่”

เจียงผิงอันหันไปกุมก ำปั้นคำรวะ “ขอบคุณผู้อำวุโสที่เมตตำ เรำ
ยังมีจุดด้อยอยู่มำกมำย ยำมใดเรำดีพอ เรำจะกลับมำยังศำลำหลัก
อีกขอรับ”

ประมุขศำลำเจ้ำของเสียงจ้องมองเจียงผิงอันครู่หนึ่ง แล้วจึงเมิน
ไป

ไว้หน้ำแล้วไม่สนใจเอง คิดว่ำเล่นกับใครอยู่

เขำเอ่ยปำกรั้งไว้ก็เท่ำกับไว้หน้ำพอแล้ว เห็นว่ำพรสวรรค์ดีก็คิด
ขัดเกลำ แต่ในเมื่ออีกฝ่ำยอยำกไปก็รีบ ๆ ไสหัวไปเสีย

อัจฉริยะ? สิ่งที่ศำลำเติงเซียนมีเยอะที่สุดก็คืออัจฉริยะนี่แหละ

หำกเติบโตเป็นผู้แข็งแกร่งมิได้ ก็ไร้ประโยชน์ส ำหรับศำลำเติง
เซียน

เจียงผิงอันกับเฉียนฮวั่นโหรวจำกจร

จัตุรัสเงียบกริบจนวังเวง

ในกำรประเมินก่อนหน้ำนี้ เจียงผิงอันกับเฉียนฮวั่นโหรวระเบิด
ก ำแพงได้หกชั้น ทว่ำเมื่อครู่เห็นกันชัด ๆ ว่ำพวกเขำถล่มก ำแพง
ยี่สิบชั้น

“ค่ำยกลดูแลก ำแพงเมื่อครู่เกิดปัญหำ พลังป้องกันหำยไปสิบเท่ำ
เลยท ำลำยง่ำย ยำมนี้ซ่อมแซมแล้ว”

ชิวเฟิง ประมุขศำลำสี่เอ่ยเบำ ๆ

ปวงชนพลันประจักษ์แจ้ง

“อย่ำงนี้เอง ที่แท้ค่ำยกลก็เกิดปัญหำ ข้ำก็ว่ำอยู่ว่ำท ำไมจู่ ๆ
พวกเขำก็ระเบิดก ำแพงยี่สิบชั้นได้”

ใครหลำยคนเชื่อค ำอธิบำยนี้ ขณะที่อีกหลำยคนเงียบกริบไม่
กล้ำเอ่ยปำก

ชิวเฟิงเห็นบุตรตนหงุดหงิดใจ แทนที่จะนึกโกรธ เขำกลับยินดียิ่ง

อุปนิสัยบุตรของเขำแย่เกินไป มีแต่ต้องเผชิญกำรตอบโต้เสีย
บ้ำงจึงเติบโตสักหน่อย

เจียงผิงอันผู้นั้นจะเป็นหินลับที่ดี ท ำให้บุตรของเขำเติบโตได้
ดีกว่ำนี้…