สู่วิถีอมตะ - บทที่ 571 กองหนุนจากทั่วทิศ

ศึกใหญ่อันน่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้น ณ แถบผาสะบั้นฟ้า ประกาย
ดาบเงากระบี่ กฎเกณฑ์ร่ายรำฉวัดเฉวียน

เจียงผิงอันสังหารอัจฉริยะของเผ่ามารด้วยหมัดเดียว เพิ่มขวัญ
กำลังใจให้ผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารมหาศาล

นำโลหิตเซียนบ้าบออะไรมาสร้างอัจฉริยะ ก็ไร้ค่าต่อหน้าเจ้า
นิกาย

ผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารกวัดแกว่งศาสตราในมือพลางตะโกน
ก้องอย่างฮึกเหิม

“ฮ่า ๆ พวกชั่ว เอากระบี่ข้าไปกิน!”

“ข้าไม่เคยสู้ศึกอะไรโคตรสาแก่ใจเท่านี้เลยโว้ย”

“ทุกคนตะโกนพร้อมกันนะ เจ้านิกายเลิศยุทธ์ เจ้านิกายจะ
ปลอดภัยแน่นอน!”

“เจ้านิกายเลิศยุทธ์!”

นิกายเทวมารขวัญกำลังใจเนืองแน่น ยิ่งต่อสู้ยิ่งแกร่งกล้า

ขณะเดียวกัน ขวัญกำลังใจของเหล่ามารสะท้านสะเทือนนับแต่
ชัยชนะของเจียงผิงอัน เมื่อเห็นผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารใช้อาวุธ
วิเศษระดับสูง ขวัญกำลังใจของพวกมันก็ยิ่งดิ่งเหว ทันทีที่เริ่มปะทะ
พวกมันก็ถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า

สีหน้าของยอดฝีมือเผ่ามารบูดเบี้ยวสุดขีด มิเพียงสมาชิกเผ่า
ระดับต ่าต้อยเผชิญอาวุธวิเศษระดับสูง แต่สมบัติลับที่คู่ต่อสู้ของพวก
มันใช้ก็แข็งแกร่งสุดขั้วเช่นกัน

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ไฉนนิกายเทวมารจึงมีอาวุธวิเศษระดับสูงมากมายเพียงนี้?

เจียงผิงอันถูกล้อมโดยตัวตนคล้ายมนุษย์ประหลาดที่มีปีกหุ้ม
หนัง

พวกมันมองเจียงผิงอันอย่างหิวกระหาย แยกเขี้ยวกางเล็บ
น ้าลายไหลย้อย

“มนุษย์ผู้นี้แข็งแกร่งมาก เนื้อต้องอร่อยแน่ ๆ”

“ข้าขอกินสมอง ข้าชอบกินสมองที่สุด”

ตัวตนจากเขตแดนมารมืดทมิฬเหล่านี้ทราบว่าเจียงผิงอัน
แข็งแกร่งมาก แต่หาได้กลัวไม่

เพราะถึงอย่างไร เจียงผิงอันก็แค่เพิ่งบรรลุสู่ขอบเขตนี้ ขณะที่
พวกมันเป็นยอดฝีมือขั้นกลางและปลายขอบเขตบูรณาการ การฆ่า
เขาย่อมง่ายแสนจะง่าย

ในความคิดพวกมัน เจียงผิงอันก็คือสำรับอาหารเลิศรส

เหล่ามารจากเขตแดนมารมืดทมิฬฉีกสุญตาเข้าโจมตีเจียงผิง
อันจากเบื้องหลัง

หากเป็นผู้ฝึกตนขั้นต้นขอบเขตบูรณาการคนอื่น เขาคงถูก
โจมตีไปแล้ว แต่นี่คือเจียงผิงอัน

เจียงผิงอันหันกายเฉียบพลัน เหวี่ยงกิ่งมารสะเทือนสรวงเข้ารับ
กิ่งไม้อันหนักอึ้งฟาดใส่ผู้ลอบโจมตีจนร่างแยกเป็นสองส่วนทันใด

“ยอดสมบัติ! ปรากฏว่าเจ้านี่มียอดสมบัติอยู่!”

ความหิวกระหายบนใบหน้าตัวตนจากเขตแดนมารมืดทมิฬ
มลายสิ้น หลงเหลือเพียงความหวาดกลัว

กิ่งมารสะเทือนสรวงประสานฤทธิ์กับถุงมือสมบัติลับ เคลื่อนตัว
ผ่านมิติโบยออกไป แล้วตัวตนจำนวนมากจากเขตแดนมารมืดทมิฬ
ซึ่งมิทันตั้งตัวก็ร่างระเบิดไปทันที

เมื่อมาถึงขอบเขตบูรณาการ โดยเฉพาะในขั้นกลางและปลาย
ต่อให้ร่างแหลกระเบิด ก็สามารถฟื้นคืนกลับมาได้ มิได้ตายง่ายนัก

แต่เจียงผิงอันใช้ยอดสมบัติซึ่งมีกฎเต๋า การหวนประกอบร่างจึง
เป็นไปไม่ได้เลย

เขาใช้จุลศาสตร์ไร้ลักษณ์ เมื่อไร้แรงกดดันของภพบุกเบิก
ขนาดตัวจึงทะยานใหญ่สองร้อยลี้ กิ่งมารสะเทือนสรวงในมือเขาก็ทวี
ขนาดหนักอึ้ง

เขาใช้วิชาเทียนเทพสงคราม เพิ่มพลังต่อสู้ห้าเท่าตัว

ขณะนี้ เจียงผิงอันดูประหนึ่งเทพมาร ยืนตระหง่านกลางสุญตา
แผ่ปราณชวนสะพรึง ทำให้กฎเกณฑ์ฟ้าดินสั่นสะท้านรุนแรง

ขณะกวัดไกวกิ่งมารสะเทือนสรวง ก็ดูราวจะรวนดาราจักร

เมื่อสัมผัสคลื่นพลังแข็งแกร่งนี้ได้ เหล่ายอดฝีมือต่างหันมอง
เจียงผิงอันด้วยดวงตาสุดตกใจ

“เจียงผิงอันเพิ่งทะลวงขอบเขต ไฉนจึงมีปราณน่าสะพรึงกลัว
เช่นนี้ได้?”

“เขา… ขอบเขตที่สี่ที่เขาสร้างมันอะไรกัน?”

“นี่มันสัตว์ประหลาดชัด ๆ!”

ผู้ฝึกตนขอบเขตบูรณาการซึ่งฝึกฝนมานับพัน ๆ ปียังไม่
แข็งแกร่งเท่าปราณที่เจียงผิงอันแผ่ในขณะนี้เลย

ยิ่งผู้ฝึกตนคนอื่นการฝึกฝนสูงส่ง การเคลื่อนขอบเขตยิ่งเป็นไป
ได้ช้า แต่เจียงผิงอันนั้นตรงข้าม การฝึกฝนของเขาเติบโตเร็วขึ้นทุก
ขณะ

ตัวตนจากเขตแดนมารมืดทมิฬซึ่งเป็นใหญ่ในสมรภูมิอื่น ล้วน
แตกตื่นหนีกระเจิงต่อหน้าเจียงผิงอัน

เจียงผิงอันมิได้ให้โอกาสพวกมันหนี เขาโบยกิ่งมารลง ไร้ตัวตน
ร่วมขอบเขตใด ๆ กล้าหยุดยั้ง

ดวงตาของยอดฝีมือเผ่ามารล้วนแดงฉาน

ความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันอยู่เหนือคาดการณ์ของพวกมัน
อาวุธในมือผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารก็เช่นกัน

ทิศทางการเป็นไปของศึกแตกต่างจากที่พวกมันคาดคิดอย่าง
สิ้นเชิง

ทำไมเจียงผิงอันจึงแข็งแกร่งนัก? อาวุธมากมายในมือผู้ฝึกตน
จากนิกายเทวมารมาจากไหน?

คำถามแล้วคำถามเล่าปรากฏในใจเหล่ามาร

ทันใดนั้น เรือเหาะลำหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหลังนิกายเทวมาร

“ตระกูลเหลยโบราณมาช่วยแล้ว!”

หนึ่งเสียงเฒ่าชราประกาศก้อง ผู้ฝึกตนมากมายปรากฏตัวจาก
เรือเหาะ

เจียงผิงอันเห็นคนคุ้นหน้ามากมาย

ทั้งอาจารย์หวังเหริน น้องหู่นิว หลี่เยว่เยว่และอวิ๋นหวงซึ่งควรอยู่
ในทัพขจัดปีศาจทะเลบูรพา และพี่หญิงเซี่ยชิง องค์หญิงแห่งต้าเซี่ย…

ไม่นานนัก เรือเหาะอีกลำก็ปรากฏขึ้นตามกัน คลับคล้ายจะกลบ
แสงสว่างในฟ้าดินไปจนสิ้น

“เทวนิกายจันทรามาช่วยแล้ว!”

ยอดฝีมือจากเทวนิกายจันทราปรากฏกาย

อึดใจต่อมา เรือเหาะลำที่สามและสี่ก็ปรากฏ

“สำนักบัญชาศพมาช่วยแล้ว!”

“แดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนมาช่วยแล้ว!”

กองหนุนจากทั่วทิศล้วนมาถึง

แม้ขุมกำลังเหล่านี้จะส่งคนมาไม่มาก แต่ก็ล้วนเป็นยอดฝีมือ
ทั้งสิ้น

สีหน้าของเหล่ามารย ่าแย่ถึงขีดสุด

บัดซบ ไฉนจึงมีผู้มาช่วยเหลือนิกายเทวมารอีก?

ผู้ฝึกตนทางฝั่งนิกายเทวมารเองก็สับสน

นิกายเทวมารของพวกเขาเป็นที่รักของปวงชนแต่ยามใด? มีขุม
กำลังใหญ่มาช่วยมากมายเชียว

ก่อนหน้านี้ ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือพวกเขามาก่อน

นิกายเทวมารฝึกฝนวิถีมาร กระทำการบุ่มบ่ามตามอำเภอใจ
ชื่อเสียงเน่าเฟะ ซ ้ายังมีอุปนิสัยเก็บตัวเย่อหยิ่ง นอกจากซื้อขายกับ
ขุมกำลังอื่นเป็นบางคราว ปกติก็แทบไร้การติดต่อกับผู้อื่น มิใช่ผู้เป็น
ที่นิยม

มิคาดว่ายามสงครามเกิดครั้งนี้ ขุมกำลังมากมายจะมาช่วยเหลือ
ทำให้ผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารสะท้านในใจ

ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารผู้หนึ่งเห็นคนคุ้นหน้าจากตระกูล
เหลย ก็เอ่ยขึ้นว่า “สหายเต๋าเหลย เรายังมีความแค้นต่อกันเมื่อเจ็ด
พันปีก่อน มิคาดเลยว่าเจ้าจะเต็มใจมาช่วยเหลือแม้ยังมีหนี้ติดค้าง
น่าละอายจริง ๆ”

“เจ้าไสหัวหลบไป ไม่ต้องมาอาย ตาเฒ่าผู้นี้มิได้มาช่วยเจ้า หาก
มิใช่เพราะธิดาเทพตระกูลเหลยของข้าร ่าไห้โวยวายจะแขวนคอ
ตัวเองเพื่อเจ้านิกายของเจ้า เราก็ไม่อยากมาช่วยนักหรอก”

หลังยอดฝีมือจากตระกูลเหลยด่าเสร็จ เขาก็เข้าร่วมสมรภูมิ
อย่างกราดเกรี้ยว

ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารผู้นี้กระแอมสองทีอย่างขัดเขิน มิคาด
เลยว่าอีกฝ่ายจะมาเพราะเจ้านิกาย

เพื่อซ่อนความขายหน้า เขาจึงกล่าวกับยอดฝีมือหญิงจากเทวนิ
กายจันทราว่า

“เสียวหรุ่ย มิคาดเลยว่าเจ้าจะยังไม่ลืมความสัมพันธ์ระหว่างเรา
ข้าว่าแล้ว เจ้ายังมีข้าในใจจริง ๆ”

“เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้ามาเพราะองค์หญิงแห่งต้าเซี่ยมีร่างเทวะ
สุดขั้วหยิน และเงื่อนไขในการเข้าร่วมกับเราของนางคือให้มาช่วย
เจียงผิงอันต่างหาก”

ยอดฝีมือหญิงผู้นี้หาไว้หน้ากันไม่ นางตอบกลับเสียงเย็น

ใบหน้าเฒ่าชราของยอดฝีมือจากนิกายเทวมารผู้นี้แตกยับอย่าง
ช่วยไม่ได้ ที่แท้พวกเขาล้วนมาที่นี่เพราะเจียงผิงอันทั้งสิ้น

หากไร้เหตุผิดคาด สำนักบัญชาศพก็อาจเป็นเช่นนั้นด้วย

ผู้ฝึกตนจากนิกายเทวมารทั้งหลายล้วนมีอารมณ์หลากหลาย
ปนเป

ก่อนเจียงผิงอันจะกลายเป็นเจ้านิกาย หลายบุคคลคิดว่าเขามิ
คู่ควร เอื้อประโยชน์แก่เจียงผิงอันเปล่า ๆ

แต่เรื่องแล้วเรื่องเล่าที่เกิดขึ้นพิสูจน์ชัด ว่าพวกเขานิกายเทวมาร
ต่างหากที่ได้ประโยชน์จากการให้เจียงผิงอันเป็นเจ้านิกาย

ยอดฝีมือมากมายเข้าร่วมสมรภูมิ สร้างแรงกดดันมหาศาลแก่
เผ่ามาร

ไร้ผู้ใดคาดคิดว่านิกายเทวมารผู้ไม่เป็นที่ต้อนรับเสมอมาจะมี
กำลังเสริม

“พวกมนุษย์สมควรตาย ตาย ๆ กันไปให้หมด!”

มารหมาป่าเงาขจีซึ่งถือมีดศาสตราเซียนส่งปราณทั้งหมดเข้าใส่
ศาสตราเซียนแล้วฟาดฟันสุดแรง

ฤทธิ์มีดชวนขนลุกนี้ดูจะผ่าได้กระทั่งดวงดาว!

ยอดฝีมือซึ่งสู้กับมันอยู่ผงะไปแล้วรีบหลบทันที หากถูกการ
โจมตีนี้เข้า เขาได้ตายแน่!

ก่อนที่ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารซึ่งหลบพ้นการโจมตีนั้นจะทัน
ได้ถอนหายใจโล่งอก เขาก็สังเกตเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้ามาร
หมาป่าเงาขจี

ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารตระหนักถึงบางสิ่ง ตวัดสายตาไป
มองทิศที่มีดนี้เหินไปทันที

เจียงผิงอันอยู่ในทิศนั้น!

“เจ้านิกาย! หลบเร็ว!”

ยอดฝีมือจากนิกายเทวมารแผดเสียง

ไม่ว่าเจียงผิงอันจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางหยุดการโจมตี
นี้ได้หรอก!

หากถูกมันเข้า เจียงผิงอันตายแน่!