สู่วิถีอมตะ - บทที่ 573 ก ำลังเสริมของเผ่ำมำร

ในสมรภูมิ ประกำยดำบเงำกระบี่ รัศมีจำกวรยุทธ์เรืองรองจรัสฟ้ำ
ซำกศพร่วงกรำวเช่นหยำดฝน ปะปนกับโลหิตชุ่มปฐพี

ต่อหน้ำกำรโจมตีอย่ำงดุเดือดจำกนิกำยเทวมำร เผ่ำมำรเสีย
ขวัญก ำลังใจและถอยร่น แต่นิกำยเทวมำรก็ไร้ควำมคิดปล่อยพวก
มันไป

พวกเขำฉวยโอกำสซ ้ำเติม ทวงถำมเอำชีวิต

แม้ตัวตนจำกเขตแดนมำรมืดทมิฬต่ำงมีพลังต่อสู้กล้ำแกร่ง แต่
พวกมันมีจ ำนวนไม่มำก และผลกระทบต่อสมรภูมิมิได้สูงนัก

มิใช่ทุกคนจะท้ำทำยสวรรค์ หนึ่งบุคคลกระทบทั่วสมรภูมิได้
อย่ำงเจียงผิงอัน

หลังข่ำวกำรเปิดศึกระหว่ำงนิกำยเทวมำรและเผ่ำมำรกระจำยตัว
รำคำของโอสถและอำวุธวิเศษก็โถมตัวขึ้นอีกครั้ง ท ำให้เหล่ำผู้ฝึก
ตนบ่นระงมก่นด่ำ

“บัดซบ รำคำอำวุธวิเศษขั้นหนึ่งธรรมดำ ๆ เพิ่มขึ้นตั้งสิบห้ำ
เท่ำ!”

“ภำยหน้ำ ต่อให้ขึ้นเป็นยี่สิบเท่ำ เจ้ำก็อำจซื้อมันไม่ได้แล้ว ยำม
แดนอุดรแตกพ่ำย เขตเหมืองที่นั่นก็จะอยู่ในปกครองของเผ่ำมำร
ทรัพยำกรจะน้อยลง และรำคำอำวุธวิเศษกับโอสถก็จะถีบตัวทะยำน”

“ข้ำหวังว่ำนิกำยเทวมำรจะยื้อไว้ได้ เพรำะถึงอย่ำงไรเรำก็เผ่ำ
มนุษย์เหมือนกัน หำกแดนอุดรพินำศ เผ่ำมนุษย์ก็จะอยู่ในอันตรำย”

“อย่ำฝันกลำงวันดีกว่ำ เขตแดนมำรมืดทมิฬร่วมมือกับเผ่ำมำร
ต่อให้เป็นนิกำยเทวมำรยำมสมบูรณ์พร้อม ก็อย่ำหวังจะหยุดได้”

“นับแต่ยำมนิกำยเทวมำรให้เจียงผิงอันเป็นเจ้ำนิกำย ข้ำก็บอก
แล้วว่ำนิกำยเทวมำรไม่รอดแน่ ให้ข้ำเป็นเจ้ำนิกำยยังแข็งแกร่งกว่ำ
เจียงผิงอันเลย”

นับแต่แรก ไร้ผู้ใดประเมินนิกำยเทวมำรไว้ดี เชื่อกันว่ำไม่ช้ำก็เร็ว
นิกำยเทวมำรก็จะล่มสลำย

หลังจำกได้รับข่ำว เหลียงผิง ผู้อำวุโสใหญ่แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์
เทียนเจ๋อก็ตื่นเต้นเสียจนไม่เป็นอันฝึกฝน

เขำหยิบยันต์สื่อสำรมำติดต่อสำยลับในแดนอุดร “ศึกระหว่ำง
สองฝ่ำยเปิดฉำก เจียงผิงอันตำยแล้วหรือยัง?”

จำกกระบวนกำรศึกทั่วไป ก่อนศึกเปิดฉำก สองฝ่ำยจะส่งคน
ประลองกัน กล่ำวกับว่ำเผ่ำมำรฝึกฝนอัจฉริยะล ้ำเลิศมำรับมือเจียงผิง
อันแล้ว

“เจียงผิงอัน… มิตำยขอรับ”

สำยลับเหมือนจะได้รับรู้ข่ำวอันน่ำตกใจยิ่ง เขำตอบกลับมำอย่ำง
สุดขุ่นมัว

“ไม่ตำย?”

รอยยิ้มของเหลียงผิงจำงลงเล็กน้อย “เจียงผิงอันชนะ? แต่ก็
เข้ำใจได้ เพรำะถึงอย่ำงไร ปีศำจร้ำยนั่นก็ยำกรับมืออยู่แล้ว”

“แต่ถึงเจียงผิงอันไม่ตำย ป่ำนนี้นิกำยเทวมำรของเขำก็น่ำจะ
พ่ำยแพ้ถอยร่นไปแล้ว”

มีเขตแดนมำรมืดทมิฬหนุนหลัง นิกำยเทวมำรไม่มีทำงชนะได้
เลย

ทว่ำ สำยลับที่อีกฝั่งของยันต์สื่อสำรเงียบไป

เมื่อสำยลับไม่ตอบ เหลียงผิงก็เหมือนตระหนักบำงสิ่ง รอยยิ้ม
หำยสิ้นไปจำกใบหน้ำ

“อย่ำบอกนะว่ำนิกำยเทวมำรยื้อไว้ได้!”

สำยลับสูดหำยใจลึก และกล่ำวเสียงขรึม “มิเพียงยื้อไว้ได้ กระทั่ง
ขับทัพมำรไปได้ด้วย ขณะนี้นิกำยเทวมำรก ำลังฉวยโอกำสยำม
ได้เปรียบไล่ล่ำตำมไป!”

“ไม่มีทำง!”

เหลียงผิงแผดเสียง “เท่ำที่ผู้อำวุโสผู้นี้รู้ นิกำยเทวมำรจนกรอบ
เสียจนไร้ทรัพยำกรไปซื้ออำวุธวิเศษจำกส ำนักต้วนเซียนและโอสถ
จำกส ำนักหลอมโอสถด้วยซ ้ำ นิกำยเทวมำรอ่อนแอถึงเพียงนี้ จะรับ
กำรโจมตีประสำนจำกเผ่ำมำรและเขตแดนมำรมืดทมิฬได้อย่ำงไร!”

สำยลับสะดุ้งตกใจ กระซิบกลับมำว่ำ “ข้ำมิทรำบรำยละเอียดแน่
ชัด แต่… นิกำยเทวมำรมิได้จนขอรับ”

“จำกกำรจับตำมองของเรำ ศิษย์นิกำยเทวมำรขอบเขตสร้ำง
รำกฐำนทุกคนล้วนมีอำวุธวิเศษขั้นหนึ่งใช้ ผู้ฝึกตนระดับสูงล้วนมี
อำวุธวิเศษระดับสูงกว่ำตนขั้นหนึ่ง!”

ได้ยินเช่นนี้ เหลียงผิงก็เหมือนถูกตรึงร่ำงแน่นิ่งกับที่ เกือบสงสัย
แล้วว่ำสำยลับก ำลังโกหก

กระทั่งพวกเขำแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อยังไม่มีทำงติดอำวุธ มอบ
อำวุธวิเศษขั้นหนึ่งให้ศิษย์ขอบเขตสร้ำงรำกฐำนคนละชิ้นได้ แต่
นิกำยเทวมำรซึ่งตกต ่ำซอมซ่อ ไฉนจึงมั่งคั่งได้เช่นนี้?

ต่อให้มีเงิน ก็ไม่มีทำงซื้ออำวุธวิเศษในช่วงขำดแคลนทรัพยำกร
ได้มำกมำยเช่นนี้แน่

นิกำยเทวมำรไปได้อำวุธวิเศษมำกมำยเช่นนี้จำกที่ใดกัน?

เหลียงผิงอ้ำปำก สูดหำยใจเข้ำออกลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

“ต่อให้นิกำยเทวมำรมีรำกฐำนเช่นนี้จริง ๆ ก็ไม่มีทำงหยุดกำร
ประสำนโจมตีระหว่ำงเผ่ำมำรและเขตแดนมำรมืดทมิฬได้ มี
เหตุกำรณ์อื่นอีกหรือไม่?”

“ขอรับ”

สำยลับตอบกลับ “ตระกูลเหลยโบรำณ แดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุน
ส ำนักบัญชำศพและขุมก ำลังใหญ่อื่น ๆ ล้วนส่งก ำลังเสริมมำ”

“ก ำลังเสริม? นิกำยเทวมำรมีสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับขุมก ำลัง
เหล่ำนี้แต่ยำมใด…”

เหลียงผิงยังพูดไม่ทันจบ เขำก็พลันประจักษ์บำงสิ่ง

นิกำยเทวมำรไม่เกี่ยวอะไรกับขุมก ำลังเหล่ำนี้ แต่เจียงผิงอัน
เกี่ยวพันกับขุมก ำลังเหล่ำนี้อย่ำงลึกซึ้ง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหลียงผิงก็ขบเขี้ยวกรำมแทบแหลก

มิคำดว่ำขอบเขตของเจียงผิงอันต ่ำเพียงนี้ แต่กลับมีเส้นสำย
มำกมำยเหลือเกิน

เสียงของสำยลับดังมำจำกอีกฟำกของยันต์สื่อสำรอีกครั้ง
“นอกจำกขุมก ำลังเหล่ำนี้ จักรพรรดิสูงสุดแห่งรำชวงศ์ต้ำเฉียน
เฉียนฮวั่นโหรวก็ปรำกฏตัว กำรฝึกฝนของนำงฟื้นคืนมำด้วยเหตุผล
บำงอย่ำง”

“นำงให้เจียงผิงอันยืมศำสตรำเซียน กระบี่ประหำรเซียน หอคอย
สยบเซียนของส ำนักเพียวเหมี่ยวก็ปรำกฏขึ้นปกป้องเจียงผิงอัน เจียง
ผิงอันไล่ฆ่ำศัตรูอย่ำงบ้ำคลั่งไปแล้วขอรับ…”

เปรี้ยง!

สำยลับยังพูดไม่จบ เหลียงผิงก็ขยี้ยันต์สื่อสำรทิ้ง

ปรำกฏว่ำเฉียนฮวั่นโหรวมีสัมพันธ์บำงอย่ำงกับเจียงผิงอัน!
กระทั่งให้เจียงผิงอันยืมศำสตรำเซียน!

ต่อให้ตัวเขำ เหลียงผิง อยำกจะยืมศำสตรำเซียนจำกแดน
ศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อที่ตนสังกัดก็ยังเป็นไปไม่ได้เลย จะมีก็เพียงยำม
แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเผชิญวิกฤติ เขำจึงใช้ศำสตรำเซียนได้

แต่เฉียนฮวั่นโหรวสตรีผู้นั้นกลับส่งศำสตรำเซียนให้เจียงผิงอัน
ยืม ไฉนคนจำกรำชวงศ์ต้ำเฉียนจึงไม่หยุดไว้?

ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงคนทั้งสองต้องเกินธรรมดำเป็นแน่!

ดวงตำของเหลียงผิงแดงก ่ำ โทสะในใจโหมกระพือเยี่ยงเปลว
เพลิงเจียนปะทุ

เขำคิดว่ำเจียงผิงอันจะตำย หรืออย่ำงน้อยที่สุด นิกำยเทวมำรก็
จะถูกท ำลำย แต่ควำมเป็นไปของสรรพสิ่งด ำเนินไปในทิศตรงข้ำม
อย่ำงสิ้นเชิง

นิกำยเทวมำรเป็นขุมก ำลังสูงสุดของเผ่ำมนุษย์ เป็นที่สนใจ
มำกมำย ข่ำวเหล่ำนี้เป็นเช่นพำยุโหม กวำดกระหน ่ำทั่วโลกหล้ำผู้
ฝึกตน เกิดเป็นเสียงฮือฮำมำกมำย

“ปรำกฏว่ำนิกำยเทวมำรชนะ มิใช่ว่ำเขตแดนมำรมืดทมิฬก็ลง
มือด้วยหรือ?”

“นิกำยเทวมำรรำกฐำนลึกล ้ำ ศิษย์ในขอบเขตสร้ำงรำกฐำน
ได้รับอำวุธวิเศษขั้นหนึ่งถ้วนหน้ำ! นอกจำกนั้น ขุมก ำลังใหญ่
มำกมำยยังเข้ำสนับสนุนนิกำยเทวมำร นิกำยเทวมำรจึงชนะ”

“ข่ำวใหญ่ เฉียนฮวั่นโหรวผู้สะบั้นรำกฐำนฟื้นคืนกำรฝึกฝนได้
ชีวิตใหม่แล้ว! และยังให้เจียงผิงอันยืมศำสตรำเซียนด้วย”

“ถึงขนำดให้ยืมศำสตรำเซียน? เฉียนฮวั่นโหรวมีสัมพันธ์อะไร
กับนิกำยเทวมำรล่ะนี่?”

“เฉียนฮวั่นโหรวมิได้เกี่ยวอะไรกับนิกำยเทวมำรหรอก ข้ำได้ยิน
ว่ำนำงไปเพื่อปกป้องเจียงผิงอัน”

ผู้ฝึกตนทั่วไปให้ควำมสนใจกับควำมสัมพันธ์ระหว่ำงเฉียนฮวั่น
โหรวและเจียงผิงอัน เสวนำหำรือกันว่ำเหตุใดเฉียนฮวั่นโหรวจึงให้
เจียงผิงอันยืมศำสตรำเซียน

ขณะที่จุดสนใจของขุมก ำลังใหญ่อยู่ที่กำรคืนชีวิตที่สองของ
เฉียนฮวั่นโหรว

เฉียนฮวั่นโหรวเป็นหนึ่งในยอดฝีมือน้อยนิดซึ่งสำมำรถคืนชีวิต
ได้อีกครั้งหลังสะบั้นรำกฐำน

ยิ่งกว่ำนั้น กำรฝึกฝนของเฉียนฮวั่นโหรวยังพัฒนำรวดเร็วยิ่ง
หวนคืนมำได้ในเวลำเพียงไม่กี่ปี

ยอดฝีมือผู้อำยุขัยใกล้ฝั่งมำกมำยอยำกรู้ว่ำเฉียนฮวั่นโหรวท ำ
ได้เช่นไร

สงครำมในแดนอุดรยังคงด ำเนิน เมื่อตระกูลเหลยโบรำณ
รำชวงศ์ต้ำเฉียน แดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุน ส ำนักบัญชำศพ… ขุมก ำลัง
ใหญ่ทั้งหลำยเห็นว่ำศึกเป็นกำรบดขยี้ฝ่ำยเดียว ก็รีบเรียกก ำลังเสริม
มำเพิ่มทันที

ยำมแรก พวกเขำส่งคนมำเพียงน้อยนิดเพื่อแสดงน ้ำใจแก่เจียง
ผิงอัน แต่เมื่อเห็นศึกมิได้ยำกเย็น พวกเขำก็รีบเกณฑ์คนมำกันเพิ่ม

เหตุที่ท ำเช่นนี้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อผลำญมำร ผ่อนแรงกดดันให้เผ่ำ
มนุษย์

อีกประเด็นก็คือ แดนอุดรมีอำณำเขตกว้ำงไกล ทรัพยำกรมั่งมี
หำกขับมำรออกไปได้ พวกเขำก็จะสำมำรถเจรจำหำโอกำสกอบโกย
ทรัพยำกรบำงส่วนได้ภำยหลัง

ไร้สิ่งใดในโลกได้มำเปล่ำ มีเพียงผลประโยชน์เท่ำนั้นที่น ำพำ

ยิ่งก ำลังเสริมทยอยสมทบ แรงกดดันที่เผ่ำมำรได้รับก็ยิ่งเพิ่มทวี

ยอดฝีมือเผ่ำมำรแมลงพันขำตะโกนถำมยอดฝีมือจำกเขตแดน
มำรมืดทมิฬ “ไฉนใต้เท้ำมำรสวรรค์ยังไม่ลงมือ! ถึงใต้เท้ำมำรสวรรค์
ไม่ลงมือ พวกเจ้ำก็เรียกคนมำเพิ่มมิได้หรือ! เป็นเช่นนี้ต่อไป เรำจะ
ตำยกันหมดแน่!”

เขตแดนมำรมืดทมิฬมิได้ส่งคนมำมำก และในยำมนี้ ก็มิอำจ
กระทบสถำนกำรณ์ศึกได้สักนิด

ขณะที่ตัวตนจำกเขตแดนมำรมืดทมิฬก ำลังจะตอบอะไร หลุมด ำ
ขนำดมหึมำก็ปรำกฏพำดบนฟ้ำ ปรำณมำรรุนแรงโถมกระหน ่ำ ย้อม
ฟ้ำดินด ำสนิท

สีหน้ำของยอดฝีมือเผ่ำมนุษย์ซึ่งจู่โจมเข้ำมำแปรเปลี่ยนอย่ำง
มหันต์

พวกเขำสัมผัสควำมน่ำกลัวจำกหลุมด ำนี้ได้ อะไรอยู่เบื้องหลัง
หลุมด ำนี้กัน? ไฉนจึงมีปรำณมำรน่ำกลัวเช่นนี้?

“เขตแดนมำรมืดทมิฬ! นั่นมันเขตแดนมำรมืดทมิฬ!”

ยอดฝีมือผู้เคยไปยังเขตแดนมำรมืดทมิฬผู้หนึ่งแผดเสียง

ก ำลังเสริมของเผ่ำมำรมำแล้วหรือ?