สู่วิถีอมตะ - บทที่ 576 เพลิงกรรมโกมุท
กลางสุญตา ลำแสงสองสายอันรวดเร็วสุดขีดพุ่งปะทะกันอย่าง
บ้าคลั่ง รัศมีกฎเกณฑ์สายแล้วสายเล่าเรืองรองทั่วทิศ
พลังต่อสู้ของทั้งสองทะยานตัวต่อเนื่อง ฤทธาที่แผลงยิ่งชวนขน
ลุกขึ้นทุกขณะ
การโจมตีทั่วไปแต่ละครั้งดูประหนึ่งใช้วิชาลับ ขณะที่ทุกวิชาลับ
ให้ความรู้สึกราวอำนาจศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุด
เศษอุกกาบาตซึ่งล่องลอยกลางสุญตาแหลกสลายเป็นเถ้า
ภายใต้ฤทธาพลังอันแข็งแกร่ง
เมื่อกาลผ่านไป เหล่าผู้ฝึกตนมนุษย์ที่กำลังเป็นห่วงเจียงผิงอัน
อยู่ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนอารมณ์เป็นตกใจ
“เจียงผิงอันมีพลังต่อสู้เช่นนี้ตั้งแต่เพิ่งทะลวงขอบเขตเลยหรือ?”
“หากบอกว่าเขาเป็นยอดฝีมือขั้นกลางขอบเขตบูรณาการยังมี
คนเชื่อเลย!”
“ถึงจะเป็นยอดฝีมือขั้นกลางขอบเขตบูรณาการ ก็ไม่มีทาง
เอาชนะเจียงผิงอันได้หรอก!”
“สัตว์ประหลาดนี่มันอะไรกัน?”
พวกเขาคิดว่าหากหมัวล่วนใช้ปราณเซียน เจียงผิงอันจะมีอัน
เป็นไปแน่นอน แต่พวกเขาก็เป็นห่วงเสียเปล่า
หมัวล่วนมิแข็งแกร่งพอหรือ?
เปล่าเลย เจียงผิงอันต่างหากที่ร้ายกาจเกินไป!
ความกระหยิ่มยินดีบนใบหน้าเหล่ามารและเผ่าอนธการค่อย ๆ
มลายหาย
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ไฉนมนุษย์ด่างพร้อยนี่จึงเสมอภาคกับ
อัจฉริยะสูงสุดจากเผ่าอนธการของเราได้”
“หมัวล่วนฝึกฝนมารสวรรค์เก้าแปร สร้างปราณเซียนในกาย
แล้ว เจียงผิงอันก็ไร้ปราณเซียน แต่ไฉนจึงแข็งแกร่งนัก?”
“เจ้าเจียงผิงอันนี่ผิดปกติแน่ ๆ!”
สรรพชีวิตทั้งมวลรวมถึงสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายล้วนผงะไป
กับพลังต่อสู้ของเจียงผิงอัน
หมัวล่วนมีปราณเซียน จะมีร่างกายแข็งแกร่ง พลังต่อสู้เหลือล้น
ก็เข้าใจได้ แต่เจียงผิงอันนี่อะไร?
ร่างกาย การเก็บปราณวิญญาณ และพลังวิญญาณของเจียงผิง
อัน… ทุกด้านล้วนสูงล ้าเกินบุคคลใดในขอบเขตนี้พึงมี
“บัดซบ!”
หมัวล่วนกัดฟัน สีหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์
มันมิคาดเลยว่าใช้ปราณเซียนก็แล้ว แต่ก็ทำได้เพียงประมือ
เสมอภาคกับเจียงผิงอัน
มันกระทั่งเกิดมายาว่าเจียงผิงอันยังซ่อนพลังอะไรไว้
เกิดการปะทะรุนแรงขึ้นอีกครั้ง สองฝ่ายผละแยกจากกันพร้อม
เพรียง
หมัวล่วนลอยกลางสุญตา ดาวหกแฉกในม่านตาเรืองรองด้วย
จิตสังหารเย็นเยียบ
มันมีสายเลือดสูงส่งจากเผ่าอนธการ ทั้งยังครอบครองปราณ
เซียน หากมันเอาชนะเจียงผิงอันมิได้ มันจะมีหน้าที่ไหนไปเผชิญ
สหายร่วมเผ่า?
“เจ้าบังคับข้าเองนะ”
ปราณเซียนในกายหมัวล่วนพลันถูกใช้ไปเกินครึ่ง อัดรวมกันที่
ดาวหกแฉกในม่านตา
อักขระกฎเกณฑ์ลึกลับเริ่มแผ่ออกจากม่านตาสู่บริเวณรอบข้าง
เจียงผิงอันสัมผัสได้ถึงความไม่เข้าที สีหน้าพลันเครียดขรึม
อัสนีหยินก่อตัวเป็นโล่ตรงหน้าทันที
“ไร้ประโยชน์!”
หมัวล่วนคำราม ดวงตาจ้องตรงที่เจียงผิงอัน กฎฟ้าดินสั่นไหว
รุนแรง แล้วบงกชเพลิงสีแดงขนาดราวหัวแม่มือก็ปรากฏบนตัวเจียง
ผิงอัน
พริบตานั้น ร่างของเจียงผิงอันก็ถูกบงกชเพลิงสีแดงสดนี้ปก
คลุมร่าง สุญตาบิดเบี้ยวสิ้นลักษณ์
เฉียนฮวั่นโหรวซึ่งพินิจศึกอยู่เงียบ ๆ ตลอดมาพลันสีหน้าเปลี่ยน
อย่างร้ายแรง “เพลิงกรรมโกมุท!”
ทันทีที่เพลิงนี้ปรากฏ ยอดฝีมือเผ่ามารมากมายก็เผยสีหน้าสุด
หวาดผวา
“เพลิงกรรมโกมุท! ปรากฏว่าเป็นเพลิงกรรมโกมุท!”
“นี่คือเพลิงทัณฑ์สวรรค์ จะพบได้ก็แต่ยามบรรลุขอบเขตพ้น
พิบัติ แต่หมัวล่วนกลับใช้อำนาจนี้ได้!”
“ฮ่า ๆ ครั้งนี้เจียงผิงอันตายแน่แล้ว!”
เพลิงกรรมโกมุทเป็นเพลิงทัณฑ์สวรรค์ประเภทหนึ่ง จะปรากฏ
ยามตัวตนขอบเขตพ้นพิบัติจะบรรลุเซียน มีความผิดบาปเป็น
เชื้อเพลิง
ยิ่งคนบาปหนา เพลิงกรรมโกมุทยิ่งร้ายแรง มีมารร้ายตกตาย
ด้วยอำนาจนี้บ่อยครั้ง ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติก็ยังมิอาจ
รับไหว
เพลิงกรรมจะมิมอดดับจนชีพมลาย แล้วเพลิงกรรมจึงมอด
หายไปเอง
แต่บาปนั้นเป็นนามธรรม จับต้องไม่ได้ จะถูกผลาญหมดจดได้
อย่างไร?
ดังนั้น หากถูกเพลิงกรรมผลาญเข้า หากไร้ความช่วยเหลือจาก
สมบัติฟ้าดินพิเศษ ก็มีแต่ตายเท่านั้น
หากเป็นผู้มีจิตใจดี เพลิงนี้ย่อมทำอะไรไม่ได้
แต่ขอเพียงเป็นผู้ฝึกตน ย่อมฆ่าคนมาไม่มากก็น้อย ย่อมยาก
ขจัดมันได้
เพลิงกรรมผลาญเผาบนตัวเจียงผิงอัน แรงกล้าเสียจนไร้ผู้ใด
กล้าเข้าใกล้ หากถูกมันเข้าก็จะโดนคลอกไปด้วย
“ผู้ใดมีวารีทิพย์ชำระล้างบ้าง!”
เฉียนฮวั่นโหรวตะโกนอย่างร้อนใจ
กระทั่งเฉียนฮวั่นโหรวที่บรรลุเซียนแล้วยังไร้หนทางแก้เพลิง
กรรม
มีเพียงวารีทิพย์ชำระล้างอันบริสุทธิ์เหนือใดที่จะดับเพลิงกรรมนี้
ลงได้ อำนาจอื่น ๆ หามีประโยชน์ไม่
ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์พากันส่ายหัว วารีทิพย์ชำระล้างหายากยิ่ง
ปกติแล้วจะใช้กันระหว่างเผชิญพิบัติ ไร้ผู้ใดพกพาติดตัว
จบสิ้นแล้ว ครั้งนี้เจียงผิงอันบรรลัยแล้วจริง ๆ
พวกเขาล้วนทราบว่าเจียงผิงอันเข่นฆ่าตัดชีวิตมาเกินคณานับ
รวมแล้วฆ่าคนมากกว่ายอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติบางคนอีก
ต่อให้มีวารีทิพย์ชำระล้าง ก็อาจไม่เป็นผล
สีหน้าของผู้ฝึกตนมนุษย์สุดแสนสิ้นหวัง
มิคาดว่าหมัวล่วนจะมีอำนาจเช่นนี้ กระทั่งสามารถเรียกเพลิง
กรรมทัณฑ์สวรรค์มาได้
มุมปากหมัวล่วนยกยิ้ม ดวงตาซึ่งมีรูปดาวหกแฉกภายในมอง
มายังเจียงผิงอัน
“ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหน ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตพ้น
พิบัติ ขอเพียงเจ้ามีบาป ภายใต้เพลิงกรรมแข็งแกร่งเช่นนี้ เจ้าก็ต้อง
ตายอยู่ดี!”
ตัวตนเผ่ามารและเผ่าอนธการยิ้มร่า ขอเพียงเจียงผิงอันตาย
ขวัญกำลังใจของเผ่ามนุษย์ก็จะพินาศไม่เหลือดี!
“ผิงอัน เจ้าทนไว้นะ!”
เฉียนฮวั่นโหรวฉีกสุญตา เตรียมมุ่งหน้าไปหาซื้อวารีทิพย์ชำระ
ล้างที่หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล
“ไม่ต้อง…”
ท่ามกลางเพลิงกรรมอันชวนสะพรึง เสียงอันลึกล ้าทว่ารวดร้าว
ของเจียงผิงอันดังขึ้น
เขาถูกเผาจนไหม้เกรียม มิอาจเห็นรูปร่างเป็นมนุษย์ได้แล้ว
ในความเห็นปวงชน เจียงผิงอันหมดหวังแล้ว
“พี่ผิงอัน!” ดวงตาของหลี่เยว่เยว่แดงก ่า จะพุ่งตัวเข้ามาหา แต่ยัง
ไม่ทันขยับ นางก็ถูกตรวนวิญญาณตรึงร่างไว้
เจียงผิงอันซึ่งถูกปกคลุมด้วยเพลิงกรรมโกมุทยังคงยืนตัวตรง
“เพลิงกรรม ไสหัวไป!”
เจียงผิงอันแผดเสียง ฉับพลันเปลวเพลิงส่วนใหญ่รอบกายก็ดับ
มอด
ปวงชนมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง
ไฉนจู่ ๆ เพลิงกรรมก็ลดความรุนแรง?
เพลิงกรรมยังกลัวโดนด่าด้วยหรือ?
ล้อเล่นอะไรอยู่
เจียงผิงอันยืนท่ามกลางเพลิงกรรม ร่างอันมอดไหม้พลันหวนสู่
ปกติ ร่างของเขาดูมิถูกเปลวเพลิงกระทบใด ๆ อีกต่อไป
“ข้าตัดชีวิตเกินคณานับมาแล้วเช่นไร? พวกมันสมควรตาย!”
“ยามพวกมันล้างผลาญชีวิตอื่น เจ้าเพลิงกรรมไม่ปรากฏตัว พอ
พวกมันจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์ เจ้าเพลิงกรรมก็หายหัว ในเมื่อเจ้าลง
ทัณฑ์ผู้ผิดบาป ไฉนก่อนหน้านี้จึงไม่โผล่มา! ยามนี้เจ้าเอาอะไรมา
ตัดสินข้า? เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินข้า!”
“เจ้าหาควรค่าไม่!”
“ข้าจะพูดอีกครั้ง ไสหัวไป!”
สิ้นวาทะสุดท้าย เพลิงกรรมบนตัวเจียงผิงอันก็พลันมอดดับ ราว
ไม่เคยมีอยู่มาก่อน
ขณะนั้น ทั่วฟ้าดินเงียบกริบ ปวงชนอ้าปากหวอมองภาพ
ตรงหน้าอย่างตกตะลึงจังงัง
เจียงผิงอันถึงกับด่าเพลิงกรรมจริง ๆ!
เป็นตำนานตราบกาลได้เลย!
อารมณ์ของปวงชนกระเพื่อมแปร การพลิกผันของศึกนี้ทำให้
อารมณ์แกว่งตาม
สมองของหมัวล่วนว่างโล่ง กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติยัง
ดับเพลิงกรรมมิได้ง่าย ๆ เขาเจียงผิงอันทำได้เช่นไร?
เพลิงกรรมเป็นทัณฑ์พิบัติอย่างหนึ่ง เกี่ยวเนื่องกับบาปกรรมของ
ผู้รับ สิ่งที่ถูกเผามิใช่ร่างกาย แต่เป็นบาปกรรมที่ทำมา
แต่เจียงผิงอันหาคิดไม่ว่าสิ่งที่ตนทำเป็นบาป
สรุปก็คือ เจียงผิงอันไร้ความละอายในใจ ไร้สิ่งใดที่เสียดาย
หัวใจไม่มีความกลัว
เรื่องเหล่านี้พูดเหมือนง่าย แต่การทำให้ได้จริง ๆ นั้นไม่ง่ายเลย
หาไม่คงไม่มียอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติมากมายที่สังเวยชีวิตแก่เพลิง
กรรม
เจียงผิงอันกล่าวกับหมัวล่วนอย่างสุขุม “แค่นี้หรือ?”
แค่นี้หรือ?
ปวงชนตะลึงไป
นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน กระทั่งเพลิงกรรมยังฆ่าไม่ตาย!
YOU MAY ALSO LIKE
