สู่วิถีอมตะ - บทที่ 578 ข้อเสียของมารสวรรค์เก้าแปร
เสียงหัวเราะของยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามทำให้ผู้ฝึกตนมนุษย์
ทั้งหลายรู้สึกไม่เป็นสุขยิ่ง
เจ้าพวกนี้หัวเราะอะไรกัน?
ความตกใจบนใบหน้าเผ่าอนธการจางหาย แทนทีด้วยรอยยิ้ม
เย้ยเยาะ
ความตกใจและขัดเคืองในใจหมัวล่วนถูกแทนที่ด้วยความเปรม
ปรีดิ์ “เจียงผิงอัน ข้ายอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่งจริง ๆ”
“แต่ชั่วชีวิตนี้ เจ้าก็อยู่ได้เพียงขอบเขตนี้แหละ”
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว “หมายความเช่นไร”
“ตามที่พูดเลย เจ้าเคลื่อนขอบเขตมิได้”
หมัวล่วนเสสรวล “เจ้าน่าจะสร้างเมล็ดพันธุ์เซียนแล้ว ขั้นตอน
ต่อไปก็คืองอกรากเซียน”
“แต่หากไม่มีวิธีทะลวงขอบเขตของเผ่าอนธการเรา เจ้าก็ไม่มี
ทางงอกรากเซียนได้เลย ฮ่า ๆ”
ม่านตาของเจียงผิงอันหดตัว
จากท่าทีลำพองของหมัวล่วน เรื่องนี้ไม่มีทางโกหก หากเป็นเช่น
อีกฝ่ายพูด มิอาจงอกรากเซียนได้จริง ๆ ก็ไม่มีทางทะลวงสู่ขอบเขต
ถัดไปได้เลย!
ยอดฝีมือจากเผ่าอนธการกล่าวช้า ๆ “นี่คือวรยุทธ์เซียน กฎเต๋า
สวรรค์ของภพแร้นแค้นนี้ไม่สมบูรณ์ หากไม่มีวิชาลับพิเศษ ก็ไม่มี
ทางงอกรากเซียนได้”
“ข้าจะให้โอกาสสุดท้ายกับเจ้า เข้าร่วมกับเราเขตแดนมารมืด
ทมิฬ แล้วเราเขตแดนมารมืดทมิฬจะให้โอกาสเจ้าได้งอกรากเซียน”
“อย่าคิดทำลายเมล็ดพันธุ์เซียนฝึกฝนใหม่เลย เจ้าสัมผัสเองก็
ได้ เมล็ดพันธุ์เซียนเชื่อมตรงกับรากฐานชีวิตเจ้า หากเมล็ดพันธุ์
เซียนถูกทำลาย ต่อให้เจ้าไม่ตาย เจ้าก็จะสูญโอกาสฝึกฝน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าผู้ฝึกตนมนุษย์ซึ่งยังยินดีกับเจียงผิงอัน
ล้วนเหมือนถูกสาดน ้าเย็นใส่
ปรากฏว่าที่เจียงผิงอันแข็งแกร่งนักก็เพราะฝึกฝนวรยุทธ์ของ
เขตแดนมารมืดทมิฬ แต่วรยุทธ์นี้มีข้อเสีย คือมิอาจทะลวงขอบเขต
ได้หากไร้วิธีพิเศษของเขตแดนมารมืดทมิฬ
หากเป็นเช่นนี้ เจียงผิงอันก็จะค้างคาในขอบเขตนี้ไปตราบขัย!
คิ้วเรียวของเฉียนฮวั่นโหรวขมวดแน่น นางก็ฝึกฝน ‘มารสวรรค์
เก้าแปร’ แต่มิได้เผชิญเหตุการณ์เช่นนี้ งอกรากเซียนได้สำเร็จ
เพราะนางบรรลุเซียนไปแล้วหรือเปล่า นางจึงมิได้เผชิญ
เหตุการณ์เช่นนี้?
ยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามมองสีหน้าเคร่งขรึมของเจียงผิงอัน
พลางเอ่ยยิ้ม ๆ “เซียนผู้นี้มีเมตตา บอกเจ้าได้ว่าหากเจ้าคิดก่อราก
เซียน ยังมีอีกวิธี คือไปยังภพเซียน”
“กฎของภพเซียนนั้นสมบูรณ์ การฝึกฝนวิชานี้จะไร้อุปสรรคใด”
“แต่การเชื่อมต่อระหว่างภพเซียนและภพแร้นแค้นถูกมหา
จักรพรรดิสะบั้นลง เจ้ามิอาจไปยังภพเซียนได้ แต่เราเขตแดนมารมืด
ทมิฬมีวิธี”
“กล่าวคือ เจ้าในยามนี้มีเพียงหนทางเดียว คือเข้าร่วมกับเราเขต
แดนมารมืดทมิฬ”
“เซียนผู้นี้คิดทาบทามเจ้าเพราะความสามารถ เจ้าเป็นคนฉลาด
ย่อมรู้ต้องเลือกอย่างไร”
ขอเพียงเจียงผิงอันยังคิดเติบโต เขาก็ต้องเลือกเข้าร่วมกับเขต
แดนมารมืดทมิฬ หาไม่ เขาจะไม่อาจก่อรากเซียนได้เลย และติดอยู่
ในขอบเขตนี้ไปชั่วชีวิต
วิธีสร้างรากเซียนและวิธีไปสู่ภพเซียนล้วนอยู่ในมือพวกเขาเขต
แดนมารมืดทมิฬ เจียงผิงอันหามีทางเลือกไม่
ดวงตาของเจียงผิงอันวูบไหว
ไปภพเซียน? เขาจำได้ว่าภพบุกเบิกมีการเชื่อมต่อกับภพเซียน
และดูเหมือนเขาจะไปยังภพเซียนได้
แม้จะดูยากเย็น แต่ก็ยังเป็นไปได้ในการสัญจรสู่ภพเซียนอยู่ดี
“ขอบคุณที่บอกข้า”
เจียงผิงอันขอบคุณอีกฝ่ายอย่างแสนสุภาพ ศัตรูใจดีเช่นนี้หาได้
ยากนัก
ยอดฝีมือจากเขตแดนมารมืดทมิฬไม่มีทางคิดเป็นแน่ว่าเจียงผิง
อันจะมีทางมุ่งสู่ภพเซียน
แม้ภพแร้นแค้นจะถูกผนึก ใครจะคิดว่าเจียงผิงอันจะไปยังภพอื่น
ได้
เมื่อเห็นเจียงผิงอันไร้ท่าทีเข้าร่วมกับเขตแดนมารมืดทมิฬ
รอยยิ้มบนใบหน้ายอดฝีมือจากเขตหวงห้ามก็ร่วงวูบ
“เจ้าคิดว่าเซียนผู้นี้หลอกเจ้าหรือ?”
“ตนต่อไป”
เจียงผิงอันพูดเสียงดัง เขาจะท้าทายต่อไป
สีหน้าของยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามแปรเปลี่ยน “เจ้าโง่ สักวัน
เจ้าจะมาอ้อนวอนเราที่เขตแดนมารมืดทมิฬ!”
ไม่ช้าก็เร็ว เจียงผิงอันผู้นี้จะเสียใจ และถึงยามนั้นก็จะได้เห็นดี
กัน
ยามนี้ไร้จำเป็นต้องหาใครมาสู้กับเจียงผิงอัน แม้ไม่อยากยอมรับ
แต่มารร้ายผู้นี้ก็สามารถกวาดล้างอัจฉริยะร่วมขอบเขตในเขตแดน
มารมืดทมิฬได้จริง ๆ
ยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามพลันยกมือขึ้น คว้ามารแมงมุมหน้า
มนุษย์มาตนหนึ่ง แล้วอ้าปากกลืนลงไปในคำเดียว
เหตุเกินคาดนี้ทำให้ปวงชนไม่ทันตั้งตัว
ไฉนยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามจึงลงมือกับเผ่ามาร!
“นี่เจ้าทำอะไร!”
ยอดฝีมือจากเผ่ามารแมงมุมหน้ามนุษย์เอ่ยถามอย่างไม่อยาก
เชื่อ
พวกมันเผ่ามารแมงมุมหน้ามนุษย์ไปทำอะไรให้ ทำไมยอดฝีมือ
จากเขตหวงห้ามจึงลงมือกับพวกมัน?
ขณะนี้ ยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามมากมายก้าวผ่านหลุมดำ
ออกมา ต่างตนล้วนแผ่คลื่นพลังเกินคะเน
สีหน้าของเฉียนฮวั่นโหรวเคร่งขรึมสุดขั้วทันใด กำกระบี่ประหาร
เซียนในมือไว้แน่น
แม้พวกมันจะสะกดพลัง แต่นางก็ตระหนักว่าเจ้าพวกนี้ล้วนเป็น
ยอดฝีมือระดับเซียนถ้วนหน้า!
ยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามเข้าโจมตียอดฝีมือจากเผ่ามาร
ยอดฝีมือมารฝึกฝนมาเกินนับปี แต่ต่อหน้ายอดฝีมืออันน่า
สะพรึงกลัวจากเขตหวงห้ามเหล่านี้ พวกมันหามีโอกาสขัดขืนไม่
และถูกคว้าเข้าปากกลืนตนแล้วตนเล่า
สรรพชีวิตล้วนตะลึงงัน
เกิดอะไรขึ้น?
มิใช่เขตแดนมารมืดทมิฬเป็นพวกเดียวกับเผ่ามารหรือ? ไฉนจู่
ๆ จึงโจมตีเผ่ามารเสียแล้ว?
“พวกเจ้าทำบ้าอะไรกัน!”
ยอดฝีมือเผ่ามารดิ้นรนแผดเสียง คลื่นพลังชวนสะพรึงกวาดผ่าน
จักรวาล ทำให้มวลดารารวนเร
“พวกเจ้าเผ่ามารก็เป็นเพียงอาหารที่เราเขตแดนมารมืดทมิฬ
เลี้ยงไว้ พอขุนให้อ้วนก็ย่อมต้องกิน”
มารสวรรค์กลับมาจากเขตหวงห้ามกาลเวลาพร้อมมีดมารในมือ
เมื่อบรรลุขอบเขตเซียนมนุษย์ แม้อายุขัยจะยืนยงตราบกาล แต่
ความอมตะนี้ก็มีเงื่อนไข และต้องใช้ทรัพยากรเพียงพอ
หากมีทรัพยากรก็อยู่ต่อได้ หากไร้ทรัพยากร อายุขัยก็จะยัง
เหือดแห้ง
ยิ่งอยู่นาน ยิ่งต้องใช้ทรัพยากรมาก
มีดมารในมือมารสวรรค์ตวัดออก รัศมีเซียนพาดผ่านจักรวาล
พร่างพราว แล้วโลหิตของสุดยอดฝีมือเผ่ามารหลายตนก็ย้อมเวหา
เห็นเช่นนี้ สรรพชีวิตทั้งปวงล้วนตกตะลึงขวัญผวาจนหนีกระเจิง
อย่างแตกตื่น
นี่มันตัวตนอะไรกัน มีดเดียวก็ฆ่ายอดฝีมือสูงสุดได้มากมาย!
ยอดฝีมือเผ่ามารหมาป่าเงาขจีตะโกนอย่างขวัญผวา “ใต้เท้า
มารสวรรค์ เราสู้เผ่ามนุษย์ด้วยกันก็ได้! ไฉนต้องลงมือกับเราด้วย!”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ใบหน้าของมารสวรรค์พลันปรากฏโทสะ มัน
ขยำมือคว้ามารหมาป่าเงาขจีตนนั้นเข้าปาก ขบเคี้ยวอย่างรุนแรงจน
โลหิตสาดกระจายเต็มปาก
คิดว่ามันไม่อยากลงมือกับเผ่ามนุษย์หรือไร?
หากพูดให้ดูดีหน่อยคือทำไม่ได้ แต่หากพูดแบบไม่ถนอมน ้าใจก็
คือมิกล้า
ในอดีตกาลผ่านมา มหาจักรพรรดิอัดมันเสียน่วม และบอกมันว่า
ห้ามโจมตีมนุษย์
แม้มหาจักรพรรดิจะออกจากภพแร้นแค้นไปแล้ว เจ้านั่นก็
แข็งแกร่งจนน่าขัน จากข่าวที่มันได้มา สัตว์ประหลาดตนนั้น
อาละวาดฆ่าคนอยู่ในภพเซียน
ตราบใดที่มหาจักรพรรดิไม่ตาย มารสวรรค์ก็มิกล้าโจมตีเผ่า
มนุษย์เลย
หาไม่ ด้วยฤทธาของเขตหวงห้าม มีหรือนิกายเทวมารเพียงหนึ่ง
จะหยุดพวกมันไหว?
มารสวรรค์ทำได้เพียงแอบสร้างเผ่ามาร ขุนเผ่ามารให้แข็งแกร่ง
มาจัดการกับมนุษย์ และเลี้ยงเป็นเสบียง
เหตุที่มันเลือกเก็บเกี่ยวยามนี้ ก็เพราะเขตแดนมารมืดทมิฬต้อง
มีพลังเพียงพอเตรียมการบางสิ่ง
ยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามร่างมหึมาตนหนึ่งอ้าปากสูบ เผ่ามาร
ระดับต ่านับร้อย ๆ ล้านตนก็ถูกสูบเข้าหาอย่างมิอาจต้านทาน
“ไม่! ข้าไม่อยากตาย!”
“ไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าเป็นอัจฉริยะเผ่ามาร หนึ่งเดียวในหมื่นปีเลย
นะ!”
“ข้าเป็นยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ รับใช้ทำธุระ เป็นบริวาร
พวกเจ้าได้ อย่าฆ่าข้าเลย!”
เสียงกรีดร้องและอ้อนวอนดังระงมปนเป
ทว่าสีหน้าของยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามหามีความเห็นใจสักนิด
ไม่
ใครจะเห็นใจอาหารของตนเอง?
เพียงไม่กี่พริบตา สมรภูมิก็ว่างโล่ง เหล่ามารหายเกลี้ยง ถูก
ตัวตนน่าสะพรึงกลัวเหล่านี้กลืนกินไม่เหลือซาก
ปราณมารมหึมาปกคลุมทั่วทั้งแดนอุดร
ผู้ฝึกตนมนุษย์ทั้งมวลแน่นิ่งจังงัง
หนึ่งเผ่าระดับสูงสุดซึ่งอยู่มาเกินนับปี เป็นใหญ่ในโลกหล้า กลับ
คงอยู่ได้เพียงประเดี๋ยวต่อหน้ายอดฝีมือจากเขตแดนมารมืดทมิฬ
ความกลัวและสิ้นหวังเกาะกุมทุกดวงใจ
ใครจะหยุดความน่ากลัวเหล่านี้ได้?
YOU MAY ALSO LIKE
