สู่วิถีอมตะ - บทที่ 582 ทะเลเซียนมาร เคหาสน์เซียนเทียนหลาน

ก่อนหลัวซู่จรจาก นางมอบป้ายคำสั่งเคหาสน์เซียนและม้วนหยก
บรรจุข้อมูลของเคหาสน์เซียนเทียนหลานแก่เจียงผิงอัน

เคหาสน์เซียนคือโลกใบน้อยอันถูกทิ้งไว้หลังเซียนมนุษย์ตกตาย

ยามผู้ฝึกตนถึงขอบเขตหลอมสุญตา คนผู้นั้นจะสามารถเบิก
สุญตาในตัว และเมื่อมาถึงขอบเขตเซียนมนุษย์ ก็จะสามารถสร้าง
โลกใบน้อยในนั้น

เซียนมนุษย์มากมายชอบนำสมบัติฟ้าดินไปเพาะฝังในโลกใบ
น้อยของตน ซึ่งสามารถใช้ปราณเซียนบำรุงสมบัติฟ้าดินให้เร่งการ
เติบโตได้ ซึ่งสมบัติฟ้าดินเหล่านี้ยังมีประโยชน์ต่อการฝึกฝนของ
เซียนมนุษย์ด้วย

เซียนมนุษย์บางคนยังชอบฝึกฝนบุตรหลานในโลกใบน้อยของ
ตน จัดเตรียมสถานที่ฝึกฝนไว้ภายใน

เคหาสน์เซียนเทียนหลานก็เป็นสถานที่ฝึกฝนศิษย์เช่นนั้น

มันตั้งอยู่ในทะเลเซียนมาร แม้จะมิใช่เคหาสน์เซียนอันมีโอกาส
มากที่สุด แต่ก็เป็นสถานที่ฝึกฝนที่ผู้ฝึกตนโปรดปราน

ขอเพียงบรรลุเงื่อนไขบางอย่าง ก็จะได้รางวัลมา ขอเพียงไม่
ผลีผลามสุ่มสี่สุ่มห้า ก็นับว่าจะมิได้พบอะไรน่ากลัวเลย

ในเมื่อมันปลอดภัยและมีทรัพยากรมากมาย ปวงชนก็ชอบมา
แวะเวียน

แน่นอน การจะเข้าสู่เคหาสน์เซียนก็มีเงื่อนไข ซึ่งก็คือป้ายคำสั่ง
เคหาสน์เซียน และการฝึกฝนสูงสุดห้ามเกินขอบเขตบูรณาการ

เฉียนฮวั่นโหรวส่งกระบี่ประหารเซียนให้เจียงผิงอัน

“ในเคหาสน์เซียนเทียนหลานใช้ศาสตราเซียนมิได้ แค่เจ้าก็รับ
ไปเถอะ ยามพบอันตรายใด ก็ล่อศัตรูออกจากเคหาสน์เซียนแล้วค่อย
ใช้ศาสตราเซียน”

เจียงผิงอันส่ายหัว “ใช้ไม่ไหวหรอก ยอดสมบัติก็พอแล้ว หากไป
เจอศัตรูที่กระทั่งยอดสมบัติยังจัดการไม่ได้ ใช้อะไรไปก็ไร้ประโยชน์

หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า กระบี่ประหารเซียนก็จะสาบสูญ เสียหายหนัก
เกินไป”

เฉียนฮวั่นโหรวยัดกระบี่ประหารเซียนใส่มือเจียงผิงอัน

“ให้เจ้ารับไว้ก็รับไว้สิ หากเจ้าเผชิญอันตรายอันมิอาจแก้จริง ๆ
ก็โยนกระบี่ประหารเซียนนี่สู่สุญตาไปเลย เทียบกับฆ่าเจ้า ศัตรูย่อม
อยากได้กระบี่ประหารเซียนมากกว่าอยู่แล้ว ถ่วงเวลาให้เจ้าหนีได้”

โชคยังดีที่ยอดฝีมือจากราชวงศ์ต้าเฉียนไม่อยู่ที่นี่ หากพวกเขา
มาได้ยินเข้า คงกระอักเลือดตายกันทันทีแน่แท้

กระบี่ประหารเซียนเป็นอาวุธวิเศษอันล ้าค่าสูงสุดของราชวงศ์
ต้าเฉียน แต่เฉียนฮวั่นโหรวกลับให้เจียงผิงอันใช้กระบี่ประหารเซียน
เป็นเหยื่อล่อขณะหนี จะปล้นบ้านกันยังไม่ทำขนาดนี้

หัวใจของเจียงผิงอันเต็มเปี่ยมด้วยอารมณ์ “เสี่ยวเซียง…”

ทว่า เขายังไม่ทันได้พูดต่อ เฉียนฮวั่นโหรวก็กดตัวเขาลง

ไม่รู้ว่าครั้งถัดไปจะได้พบกันอีกยามใด พอคิดว่าต้องแยกจาก
นางก็แทบอยากกลืนกินเจียงผิงอันลงท้องไปเสียเดี๋ยวนี้

เจียงผิงอัน “…”

หลายวันต่อมา เจียงผิงอันสะบัดพ้นเงื้อมมือมาร ข้ามค่ายกล
เคลื่อนย้ายไปยังเคหาสน์เซียนเทียนหลาน ณ ทะเลเซียนมาร

ทะเลเซียนมารเป็นสถานที่ซึ่งมีเซียนตกตาย กฎเกณฑ์จาก
ซากศพเซียนก่อเป็นกฎเกณฑ์ชวนสะพรึงมากมายทั่วน่านสมุทร
เกิดเป็นสิ่งประหลาดมากมาย

เช่นในทะเลเซียนมารมีผีร้ายพิเศษบางอย่าง คลับคล้าย
วิญญาณร้าย หากไม่มีโอสถคุ้มภัยก็จะถูกโจมตีได้ง่าย ๆ

ที่นี่ยังมีมายาและหมอกพิษสารพัด ซึ่งก็ยังต้องใช้โอสถคุ้มภัยใน
การรับมือ

ทว่า ภัยคุกคามเหล่านี้ล้วนไร้ผลต่อเจียงผิงอัน พลังวิญญาณ
ของเขากล้าแข็ง มิได้รับผลจากการโจมตีพลังวิญญาณทั่วไป

หมอกพิษไร้ผลกับเขา แม้เขาจะยกแมลงหมื่นพิษเจ็ดดาราให้
บุตรีป้องกันตัว เขาก็มีความสามารถของแมลงหมื่นพิษเจ็ดดารากับ
ตัวแล้ว ไร้จำเป็นต้องพึ่งพาอำนาจภายนอก

นอกจากนั้น เขายังมีปราณเซียนในกาย เพิกเฉยต่อผลหมอก
พิษและพลังชั่วร้ายทั้งปวงได้

สรุปคือ ขอเพียงเขาไม่ไปเจอผู้ฝึกตนที่เป็นอริกัน หรือไปเจอ
ตัวตนน่าสะพรึงกลัวบางอย่างเข้า การเดินทางสู่เคหาสน์เซียนเทียน
หลานครั้งนี้ก็หามีอันตรายไม่

ศัตรูของเขาในภพบุกเบิกมีเพียงสอง บุตรีเจ้าเคหาสน์เทพ
จันทรา และบุตรเซียนจากศาลาเติงเซียนสาขาหลัก ชิวผิงเซิง

เขาจะดวงตกจนต้องเจอพวกเขาจริง ๆ หรือ

ทะเลเซียนมาร ทางเข้าเคหาสน์เซียนเทียนหลาน

ทะเลสีแดงเต็มไปด้วยโลหิต ท้องนภามืดมิด มีพลังประหลาด
พลุ่งพล่านชวนให้ใจไม่สงบ

เคหาสน์เซียนเทียนหลานซึ่งปกติแล้วสุดครึกครื้น บัดนี้ว่างโหวง
มีคนเพียงหร็อมแหร็ม

พลังประหลาดที่ปรากฏในแคว้นชางหลานทำให้ราคาของโอสถ
คุ้มภัยถีบตัวสูงอย่างบ้าคลั่ง คนมากมายมิอาจซื้อไหว ต่อให้ซื้อไหวก็
ต้องเก็บไว้รับมือยามวิกฤติ

ผลก็คือ เคหาสน์เซียนเทียนหลานซึ่งเดิมสุดครึกครื้น บัดนี้ร้าง
คนแล้ว

ณ เกาะมหึมาแห่งหนึ่งอยู่นอกเคหาสน์เซียนเทียนหลาน ที่ค่าย
กลเคลื่อนย้ายซึ่งสร้างอยู่บนนั้น ผู้ฝึกตนผิวสีเทา ร่างบิดเบี้ยวผิด
มนุษย์กลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้น

ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัว บุคคลมากมายก็หน้าถอดสี

“สัตว์ประหลาด! นี่มันสัตว์ประหลาดแบบเดียวกับที่ปรากฏใน
แคว้นชางหลานเลย!”

“เวร! ของพรรค์นี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เผ่นเร็ว!”

“อย่าบาดเจ็บนะ มิเช่นนั้นเจ้าจบเห่แน่!”

หลายบุคคลทราบว่าผู้มีร่างสีเทาคล ้าเหล่านี้ถูกพลังกลายพันธุ์
เข้า ก็แตกตื่นหนีกระจายทันที

“ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าพวกนี้ทรงพลังเช่นคำเล่าลือหรือไม่!”

ขณะที่ก็มีผู้หาญลองดี เชื่อว่าข่าวลือเรื่องผู้กลายพันธุ์ในขณะนี้
มีการปรุงแต่งความน่ากลัวให้เลยเถิด

ยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตบูรณาการผู้หนึ่งกวัดแกว่งกระบี่ล ้า
ค่าเข้าโจมตี กระบี่เคล็ดพลังเรืองฤทธิ์โรจน์รุ่งบนฟ้า

“วอนตาย”

หนึ่งในผู้ติดเชื้อยกมือขึ้น มือของเขาพลันขยายขึ้นเป็นหลาย
ร้อยจั้ง ฟาดกระแทกเข้าใส่

เปรี้ยง!

ยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตบูรณาการผู้นั้นไร้โอกาสได้หลบ ร่าง
ของเขาถูกขยี้เป็นเสี่ยง หากเป็นการโจมตีด้วยพลังทั่วไป ยอดฝีมือ
ขั้นปลายขอบเขตบูรณาการผู้นี้ก็ยังมีโอกาสฟื้นตัว

แต่เพราะเขาถูกสลายร่างด้วยปราณเซียนกลายพันธุ์ เขาจึงไร้
โอกาสฟื้นร่างได้

ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ซึ่งยังคลางแคลงในความแข็งแกร่งของผู้กลาย
พันธุ์เห็นเช่นนี้ เส้นขนก็ลุกเกรียว สีหน้าเปี่ยมความหวาดผวา

“สัตว์ประหลาด! หนีเร็ว!”

ยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตบูรณาการยังถูกหนึ่งฝ่ามือตบตาย
ได้ง่าย ๆ!

เป็นการยากนักที่จะเชื่อว่าผู้กลายพันธุ์แข็งแกร่งเพียงนี้ หากมิ
ได้มาเห็นกับตา

ผู้คนกระจายตัวหนีเตลิด บ้างหนีเข้าไปในเคหาสน์เซียนเทียน
หลาน บ้างหนีสู่ส่วนลึกของทะเลเซียนมารโดยตรง

เพียงพริบตา บริเวณรอบข้างก็ว่างเปล่า เหลือเพียงเหล่าผู้กลาย
พันธุ์สิบกว่าคน

ผู้กลายพันธุ์เหล่านี้ล้วนมีสติ ซึ่งหาใช่ใครอื่นนอกจากผู้ฝึกตน
จากเคหาสน์เทพจันทรา

พวกเขามาเพื่อผ่านด่าน ล่ารางวัลจากเคหาสน์เซียนเทียน
หลาน

“พวกขยะเอ๊ย”

เถียนซี บุตรีเจ้าเคหาสน์เทพจันทราเผยรอยยิ้มเหยียดหยาม
แขนของนางหนาพอ ๆ กับลำตัว เนินอกคล้อยลงระเอว ใบหน้าบิด
เบี้ยวอัปลักษณ์แทบมิใช่มนุษย์

“ยามข้าได้ผลวิญญาณเซียนมหาสุญญะ งอกรากเซียนได้
สำเร็จ ข้าจะขย ้าสารเลวนั่นให้ตายคาเขี้ยว!”

เมื่อนึกถึงใครคนนั้น ใบหน้าของเถียนซีก็เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป

ชั่วชีวิตนางเกิดความล้มเหลวเพียงสองหน และทั้งสองหนล้วน
พ่ายแก่เจียงผิงอัน ทำให้นางขัดข้องใจสุดแสน

ครั้งนี้ที่นางมายังเคหาสน์เซียนเทียนหลานก็เพื่อหาผลวิญญาณ
เซียนมหาสุญญะ ขอเพียงได้ผลไม้นี้มาแล้วสร้างรากเซียน นางก็จะ
สามารถฆ่าเจียงผิงอันได้แน่นอน!

ทันใดนั้น ค่ายกลข้างตัวนางก็วูบไหว ใครคนหนึ่งปรากฏตัว

“มารดามัน ข้าแค้นเจียงผิงอันนัก ยามนี้ทุกคนดูเหมือนเจียงผิง
อันไปหมดแล้ว”

เถียนซีสบถ ในชั่วกาลผ่านมานี้ นางเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง มอง
หน้าใครก็ดูเหมือนเจียงผิงอันไปหมด แล้วครั้งนี้นางก็สติหลอนอีก
แล้ว

เถียนซียกมือขึ้น ใช้วิชาลับฟาดเข้าใส่ทันที

นางไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร หากนางอารมณ์ไม่ดี คนผู้นี้ก็
อย่าหวังรอดชีวิต

ขณะนั้นเอง ผู้ฝึกตนซึ่งถูกโจมตีก็แปรลักษณ์เป็นอัสนีสีดำเลี่ยง
หลบไป แล้วทะยานหายสู่ด้านในเคหาสน์เซียนเทียนหลาน

อัสนีดำ!

คู่เนตรของเถียนซีเบิกกว้าง ในโลกนี้ มีคนผู้เดียวที่มีอัสนีดำ!

เจียงผิงอัน!

นี่มิใช่ภาพหลอน คนผู้นี้คือเจียงผิงอันจริง ๆ!

หลังชะงักไปครู่หนึ่ง ปากของเถียนซีก็ฉีกยิ้มจรดรูหู “ฮ่า ๆ
สวรรค์ช่วยข้าแล้ว! ทุกคนไล่ตามไป!”

มิคาดเลยว่าจะได้พบเจียงผิงอันที่นี่ ช่างโชคดีเสียนี่กระไร

พวกนางมีกันสิบกว่าคน และยังมียอดฝีมือขั้นปลายขอบเขต
บูรณาการอีกมากมาย เจียงผิงอันมาลำพัง ฆ่าคนผู้นี้ก็ง่ายยิ่ง!