สู่วิถีอมตะ - บทที่ 591 ลือลั่นทั่วภพบุกเบิก
“ศึกนี้ท ำให้เลือดข้ำเดือดพล่ำน จะขอเริ่มท้ำทำยด้วย
เหมือนกัน!”
ผู้ฝึกตนบำงคนที่เห็นกำรต่อสู้ระหว่ำงเจียงผิงอันและรำชัน
ศักดิ์สิทธิ์รู้สึกโลหิตร้อนระอุ มิอำจสงบอำรมณ์ จึงเข้ำสู่จัตุรัสเพื่อท้ำ
ทำยรูปสลักอันดับสำมพันด้วยจ ำนงศึกฮึกเหิม
จำกนั้น… ก็ไม่มีจำกนั้นแล้ว แพ้ระนำวเละเทะ
“มำรดำมัน อันดับสำมพันยังแข็งแกร่งเพียงนี้ อันดับอื่น ๆ ต้อง
เป็นสัตว์ประหลำดเช่นไรกัน!”
โลหิตในใจผู้ฝึกตนทั้งหลำยเย็นลงทันที
“ใจเย็นลงหน่อย นี่คือตัวตนสูงสุดขอบเขตบูรณำกำรตรำบกำล
นำน มิใช่สิ่งที่จะสุ่มสี่สุ่มห้ำท้ำทำยได้นะ”
มีเพียงผู้เคยท้ำทำยรูปสลักศิลำมำก่อนจึงทรำบว่ำกำรบรรลุสู่
ร้อยอันดับแรกของเผ่ำมนุษย์ในขอบเขตบูรณำกำรยำกเย็นเพียงไร
และเพรำะเช่นนั้น พวกเขำจึงทรำบว่ำพวกตนกับเจียงผิงอันห่ำงชั้น
เพียงไหน
พวกเขำท ำได้เพียงมองแผ่นหลังของเจียงผิงอันจำกไกล ๆ มิอำจ
เอื้อมถึงได้
ชัยชนะของเจียงผิงอันต่อรูปสลักศิลำของรำชันศักดิ์สิทธิ์
แพร่กระจำยไปทั่วทั้งภพบุกเบิกด้วยควำมเร็วชวนสะท้ำนสะเทือนยิ่ง
สั่นสะท้ำนมหำอ ำนำจทั้งหลำย กระทั่งเหล่ำเซียนยังทรำบข่ำว
“เจียงผิงอันคือใคร? เอำชนะรำชันศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วย! ท ำไมข้ำไม่
เคยได้ยินนำมนี้มำก่อน?”
“เขำใช้ลูกไม้สกปรกอะไรจึงชนะรำชันศักดิ์สิทธิ์ได้ล่ะนี่? รำชัน
ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทำนในขอบเขตเดียวกัน ไม่มีทำงเอำชนะด้วย
วิธีกำรทั่วไปได้แน่แท้!”
“เจียงผิงอันเป็นบุตรเซียนหรือ? มิใช่สิ ทั่วทั้งภพบุกเบิกไร้เซียน
ผู้ใดแซ่เจียง แล้วท ำไมจึงแข็งแกร่งเพียงนี้?”
นำมของเจียงผิงอันเหมือนปรำกฏจำกอำกำศธำตุ ไม่สิ จู่ ๆ มัน
ก็โผล่มำกะทันหัน ท ำให้ปวงชนรู้สึกประหลำดใจเหลือเชื่อ
จำกกำรตรวจสอบ ทุกผู้ก็ได้ข้อมูลบำงส่วนของเจียงผิงอัน และ
ทรำบสิ่งที่เกิดกับเขำในศำลำหลัก
“ฮ่ำ ๆ โอ๊ยข ำจะตำยแล้ว คนดังอย่ำงเจียงผิงอันถึงกับถูกศำลำ
หลักเติงเซียนบีบให้จำกจรด้วยแฮะ”
หลำยขุมก ำลังทรำบว่ำ ด้วยพรสวรรค์แข็งแกร่งของเขำ เจียงผิง
อันได้เรืองนำมในศำลำหลัก สมควรจะได้วิชำจ ำแลงเซียนมำ
แต่ต ำแหน่งนี้กลับถูกคนจำกศำลำหลักเติงเซียนแย่งไป
นี่หมำยควำมว่ำศำลำหลักเติงเซียนเสียอัจฉริยะท้ำทำยสวรรค์ไป
ผู้หนึ่ง
ปวงชนกระหยิ่มยิ้มย่อง ไม่รู้พวกคนในศำลำเติงเซียนจะนึก
เสียใจภำยหลังกันหรือไม่
เฉียนฮวั่นโหรวและเยี่ยอู๋ฉิงก็ได้ทรำบเรื่องนี้ พวกเขำล้วนพลอย
ยินดีกับเจียงผิงอันด้วย
ชำยผู้นี้เป็นเช่นดวงตะวัน ไม่ว่ำไปที่ใดก็เรืองรัศมีเจิดจ้ำ
“เรำควรทำบทำมเจียงผิงอันผู้นี้มำเข้ำฝ่ำย เมื่อเขำเติบโตจะ
อัศจรรย์ล ้ำเป็นแน่”
“ไม่ต้องทำบทำมหรอก เจียงผิงอันผู้นี้ไม่มีทำงได้โตแน่นอน”
“ท ำไมล่ะ?”
“เหตุผลง่ำยมำก เจียงผิงอันมิได้วิชำจ ำแลงเซียนจำกศำลำเติง
เซียน แต่กลับใช้ปรำณเซียนได้ นี่หมำยควำมว่ำเขำฝึกฝนวรยุทธ์
เซียนบำงอย่ำง และวรยุทธ์เซียนส่วนใหญ่ต้องสร้ำงรำกเซียน ทว่ำ
ภพบุกเบิกไร้ซึ่งกฎเต๋ำเซียน ไม่มีทำงสร้ำงรำกเซียนได้เลย”
“อย่ำงนี้เอง มิน่ำเล่ำเจียงผิงอันจึงไปหำผลวิญญำณเซียนมหำ
สุญญะที่เคหำสน์เซียนเทียนหลำน ที่แท้เหตุผลก็เป็นเช่นนี้”
ชัยชนะของเจียงผิงอันต่อรูปสลักศิลำรำชันศักดิ์สิทธิ์สร้ำงเสียง
ฮือฮำมำกมำย หลำยขุมก ำลังอยำกทำบทำมเขำเป็นพวก
แต่เมื่อเดำที่มำของปรำณเซียนที่เจียงผิงอันมีได้ ควำมคิด
ทำบทำมก็เลือนหำย
หำกไม่มีผลวิญญำณเซียนมหำสุญญะ กำรสร้ำงรำกเซียนใน
ภพบุกเบิกก็เป็นไปไม่ได้
กล่ำวคือ เจียงผิงอันจะติดค้ำงในขอบเขตนี้ตลอดไป
จำกข้อมูลที่ได้ เจียงผิงอันจะได้ผลวิญญำณเซียนมหำสุญญะ
มำก็ต่อเมื่อเอำชนะคนในเคหำสน์เซียนเทียนหลำนได้อีกสำมคน
ควำมเป็นไปได้นี้ริบหรี่ยิ่ง แค่เอำชนะรำชันศักดิ์สิทธิ์ได้ก็
ประเสริฐแล้ว แต่เขำจะยังมีโอกำสท้ำทำยภพเซียนได้อย่ำงไร
เมื่อข่ำวเหล่ำนี้ปรำกฏ ปวงชนก็รู้สึกเสียดำยแทนเจียงผิงอัน
แต่ศัตรูของเจียงผิงอันยินดียิ่ง
ศำลำหลักศำลำเติงเซียน ภำยในดินแดนลับส ำหรับฝึกฝน ชิ
วผิงเซิงก็ได้ทรำบข่ำวของเจียงผิงอันจำกบิดำตน
เมื่อทรำบว่ำเจียงผิงอันเอำชนะรำชันศักดิ์สิทธิ์ได้ ชิวผิงเซิงก็
ตะลึงทื่อ แต่เมื่อทรำบว่ำเจียงผิงอันฝึกวรยุทธ์เซียน มิอำจเคลื่อน
ขอบเขตได้ เขำก็พลันปรีดำ
“ข้ำก็ว่ำอยู่ว่ำสำรเลวนั่นเอำชนะข้ำได้อย่ำงไร ที่แท้ก็ฝึกวรยุทธ์
เซียน ไก่รองบ่อนพรรค์นี้กล้ำฝึกฝนวรยุทธ์เซียนโดยไร้ทรัพยำกร
พิเศษด้วยหรือ”
วรยุทธ์เซียนนั้นฟังดูแข็งแกร่งยิ่ง แต่ส ำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป มัน
เหมือนพบน ้ำพิษในทะเลทรำย ดับกระหำยได้แต่แลกด้วยชีวิต
มีแต่ต้องบรรลุขอบเขตมหำยำนก่อน กำรฝึกฝนวรยุทธ์เซียนจึง
เป็นไปได้อย่ำงปลอดภัยดี
หำไม่ ไฉนเลยทำยำทขุมก ำลังใหญ่ทั้งหลำยจึงมิได้ฝึกวรยุทธ์
เซียน?
ขุมก ำลังใหญ่เหล่ำนี้มีเส้นสำยเชื่อมโยงกับภพเซียน มีวรยุทธ์
เซียนไม่ขำดแคลน
เพรำะเหตุนี้ ผู้ฝึกตนระดับล่ำงจึงถูกห้ำมมิให้ฝึกฝน
“เมื่อข้ำบรรลุขอบเขตมหำยำน แค่ยกมือก็ฆ่ำมันตำยได้แล้ว!”
ควำมหดหู่ในใจชิวผิงเซิงมลำยสิ้น
นับแต่ครำวก่อนยำมพ่ำยเจียงผิงอัน เขำก็ห่อเหี่ยวแทบทรุดกอง
ชิวเฟิงเอ่ยเบำ ๆ “ศัตรูระดับนี้มิควรค่ำให้เจ้ำสนใจ เป้ำหมำยควร
วำงระยะยำว ภพเซียนต่ำงหำกเวทีของเจ้ำ”
ชิวผิงเซิงพลันประจักษ์แจ้ง “นั่นสิ เจียงผิงอันนับเป็นอะไร
เป้ำหมำยของข้ำคือภพเซียนต่ำงหำก”
“ท่ำนพ่อ ห้ำสิบปีจำกนี้ ข้ำเข้ำร่วมกำรประเมินของส ำนักเซียน
ได้หรือไม่? ข้ำอยำกไปภพเซียนเร็ว ๆ”
ชิวเฟิงตอกกลับอย่ำงไม่ไว้หน้ำ “ฝันไปเถอะ ระดับอย่ำงเจ้ำไป
ประเมินก็มีแต่ตำย รีบขยันฝึกฝนเข้ำ รอเจ้ำถึงขอบเขตเซียนมนุษย์
ก่อนค่อยว่ำกัน”
“ขอรับท่ำนพ่อ”
ชิวผิงเซิงกลับไปทุ่มเทฝึกฝน ภำยใต้กำรชี้น ำของบิดำผู้เป็น
เซียน ควำมเร็วกำรฝึกฝนของเขำรวดเร็วสุดขั้ว
เคหำสน์เซียนเทียนหลำน สถำนที่ทดสอบ เจียงผิงอันนั่งบนรูป
สลักศิลำ ขณะท ำควำมเข้ำใจกฎเกณฑ์พลำงฝึกฝน
“เจียงผิงอันจะท้ำทำยผู้ฝึกตนจำกภพเซียนยำมใดกัน ข้ำอยำก
ดู”
ผู้ฝึกตนมำกมำยตั้งตำรอมหำศึกครั้งใหม่
กำรพินิจศึกระดับนี้นับเป็นอำหำรตำ และกำรเรียนรู้วิธีหนึ่ง
“อย่ำคิดเลย กำรท ำควำมเข้ำใจเคล็ดพลังใช้เวลำอย่ำงน้อยก็
ร้อย ๆ ปี เจียงผิงอันบรรลุกฎเกณฑ์มำกมำยเพียงนี้ อย่ำงน้อย ๆ ก็
เป็นพัน ๆ ปีกว่ำจะถึงขั้นกลำงขอบเขตบูรณำกำร”
“เป็นพัน ๆ ปี? ป่ำนนั้นข้ำคงบรรลุขอบเขตมหำยำนไปแล้ว น่ำ
เบื่อจริง ไปดีกว่ำ”
เมื่อรู้ว่ำพวกตนมิอำจได้เห็นกำรต่อสู้ในกำลอันสั้น ผู้ฝึกตนรำย
ล้อมก็พำกันทยอยจำก พวกเขำไม่มีเวลำรอเจียงผิงอันท ำควำม
เข้ำใจกฎเกณฑ์ที่นี่
กำรบรรลุเคล็ดพลังหำง่ำยไม่
กระทั่งในภพบุกเบิก จะเข้ำใจกฎเกณฑ์สักแขนงยังใช้เวลำเป็น
ร้อย ๆ ปี
ผู้ฝึกตนจำกเคหำสน์เทพจันทรำจ้องมองเจียงผิงอัน
ใครบำงคนถำมเถียนซี “คุณหนู เรำจะอยู่ที่นี่กันต่อไปหรือ? ไม่รู้
อีกฝ่ำยจะออกมำยำมใดเลยนะ”
เถียนซีครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงส่ำยหน้ำ “ไม่ต้องแล้ว จำกข้อมูลที่
ได้มำ สำรเลวนี่ต้องได้ผลวิญญำณเซียนมหำสุญญะมำจึงบรรลุ”
“อีกฝ่ำยอำจต้องฝึกฝนที่นี่เป็นร้อย ๆ หรือพัน ๆ ปี อยู่ที่นี่ต่อไป
ก็เสียเวลำเปล่ำ”
“ไปส ำรวจเคหำสน์เซียนเทียนหลำนกัน หำกโชคดีก็อำจเจอ
ผลึกเซียน มีประโยชน์ต่อกำรฝึกฝนของเรำ”
ผู้ฝึกตนจำกเคหำสน์เทพจันทรำก็จำกจร
ไม่ว่ำเจียงผิงอันจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขำก็อยู่เพียงขั้นต้น
ขอบเขตบูรณำกำร และในชั่วกำลอันสั้นนี้ แค่เป็นยอดฝีมือขอบเขต
มหำยำนให้ได้ในชั่วชีวิตยังมิอำจเกิดขึ้นได้ จึงไร้สิ่งใดต้องกลัวเกรง
แน่นอน พวกเขำก็อยำกฆ่ำเจียงผิงอัน แค่เพรำะเขำไม่ออกมำ
พวกเขำจึงไร้หนทำงลงมือมิใช่หรือ?
ใครจะเอำเวลำเป็นพัน ๆ ปีมำอยู่รอเขำที่นี่?