สู่วิถีอมตะ - บทที่ 595 เคหาสน์เซียนเทียนหลานเคลื่อนไหว
อวี๋ซู่อารมณ์ดี เขาจะได้ชิงร่างชั้นดีนี้ในไม่ช้า
ทว่า เขายังไม่ทันกระติกตัว เจียงผิงอันก็หนีไปเสียดื้อ ๆ
อวี๋ซู่เดือดโทสะ
ปรากฏว่าลูกกระต่ายมากเล่ห์นี่มองเจตนาของเขาออก
หากเป็นผู้อื่นคนใด พอได้ยินว่ามีมรดกก็มิพ้นถูกหลอกแล้วแท้
ๆ เด็กนี่ระวังตัวดีจริง ๆ
“กระต่ายน้อย เจ้าจะหนีไปไหนพ้น!”
ปวงอักขระบนฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นหัตถ์ใหญ่คว้าเข้าใส่เจียงผิงอัน
หัตถ์นี้ใหญ่คลุมฟ้า ประหนึ่งคว้าจับได้ทุกสิ่ง
ขณะที่เจียงผิงอันจะถึงทางออกรอมร่อ หัตถ์ใหญ่ปิดนภานั้น
พลันเคลื่อนลง
สีหน้าของเจียงผิงอันแปรเปลี่ยนมหันต์ นำโล่เลี่ยงบาดแผลของ
ตนมาขวางเบื้องหลังทันที
นี่เป็นสมบัติลับชิ้นหนึ่ง รับได้กระทั่งการโจมตีสุ่ม ๆ ของยอด
ฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติ
เปรี้ยง!
การโจมตีของหัตถ์ใหญ่ข้างนี้เกินขีดจำกัดของสมบัติลับจริงแท้
หลังสะท้อนการโจมตีออกไปได้ มันก็ระเบิดแหลกไป
สมบัติลับชิ้นหนึ่งพินาศไปทันที
ทว่า การโจมตีที่สะท้อนกลับก็ทำให้หัตถ์อักขระบนฟ้าระเบิด
ออก เปิดโอกาสให้เจียงผิงอันหนีไปได้
“บัดซบ!”
อวี๋ซู่หงุดหงิดใจยิ่ง น่าอายจริง ๆ ที่จับตัวอีกฝ่ายมิได้ในกระบวน
ท่าเดียว
หากมิใช่เพราะร่างของเขาถูกทำลาย ไฉนเลยจะถูกอาวุธวิเศษ
ระดับต ่าเช่นนี้ขวางไว้ได้
หัตถ์อักขระอีกข้างก่อตัวขึ้นใหม่ ขยุ้มเข้าใส่เจียงผิงอันซึ่งมาถึง
ทางออกแล้ว
“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะยังมีสมบัติลับอีกชิ้น!”
ขอบเขตอย่างเจียงผิงอัน มีสมบัติลับชิ้นเดียวก็ประเสริฐแล้ว เขา
ไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะนำโล่ออกมาได้อีกอัน
ขณะที่หัตถ์ใหญ่กำลังจะถึงตัวเจียงผิงอัน โล่เลี่ยงบาดแผลอีกอัน
ก็ปรากฏขึ้น
เปรี้ยง!
โล่นี้ระเบิดไปพร้อมหัตถ์ใหญ่ เจียงผิงอันถูกแรงระเบิดทรงพลัง
ฟาดใส่จนกระอักเลือด ร่างกระเด็นพ้นจากเคหาสน์เซียน
อวี๋ซู่จังงัง
เจียงผิงอันผู้นี้มีสมบัติลับอีกชิ้นจริง ๆ!
เวรเอ๊ย! ปล่อยแมลงตัวหนึ่งหนีไปได้ น่าอายนัก!
นอกเคหาสน์เซียนมิได้อยู่ในกฎเกณฑ์ของอวี๋ซู่ เขามิอาจลงมือ
กับเจียงผิงอันได้
ขณะเดียวกัน หนึ่งเสียงเย็นเยียบก็ดังเข้ามาในเคหาสน์เซียน
“หากข้าได้บรรลุเซียน ข้าจะถล่มเคหาสน์เซียนของเจ้า ทำลาย
สำนักเซียนเทียนหลานของเจ้าเสีย!”
เจียงผิงอันหนีไปอย่างเดือดดาล
ยามนี้เขาทำอะไรเคหาสน์เซียนเทียนหลานมิได้ แต่จดจำแค้นนี้
ไว้แล้ว
ผู้ฝึกตนในเคหาสน์เซียนล้วนตะลึงทื่อ
ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากจนพวกเขาจับต้นชนปลายไม่ทัน
กว่าจะรู้ตัว ดวงตาปวงชนก็เบิกกว้าง ตกใจกันสุดแสน
เคหาสน์เซียนลงมือกับเจียงผิงอัน! แต่หาเป็นผลไม่!
ส่วนลงมือกันทำไม พวกเขาหาทราบไม่
ผู้ฝึกตนมากมายหัวใจหนาววูบ ปรากฏว่าเคหาสน์เซียนเทียน
หลานมีจิตสำนึกของมันอยู่
ผู้ฝึกตนที่เหลือใจคอไม่ดี รีบร้อนแยกย้าย
ขณะที่ผู้อื่นเห็นเศษสมบัติแตกกระจาย ก็รีบไปไล่ตามเก็บ
สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป แม้จะเป็นเศษสมบัติลับ ก็ยังเป็นสมบัติล ้า
ค่า
เจียงผิงอันผู้เสียสมบัติลับไปสองชิ้นหนีรอด หายเข้าไปในทะเล
เซียนมาร
เจียงผิงอันทะยานหนีสิบกว่าวัน มิได้หยุดจนกระทั่งยันต์สื่อสารที่
เอวเขาเรืองประกาย
เสียงอันเป็นกังวลของเฉียนฮวั่นโหรวดังออกมา
“ข้าได้ข่าวว่าเจ้าเจอเซียนมนุษย์กลับชาติ เจ้าอยู่ที่ใด ข้าจะไป
รับเจ้า!”
เรื่องของเซียนมนุษย์กลับชาติกระจายออกไปแล้ว เรื่องของ
เซียนมนุษย์จากภพเซียนแพร่กระจายเร็วยิ่ง
เจียงผิงอันผ่อนหายใจยาว “ยามนี้ไม่เป็นไรหรอก”
เขาเล่าสรุปสิ่งที่เกิดขึ้นในภาพรวม
เฉียนฮวั่นโหรวกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เยี่ยเฮ่าเทียนผู้นี้ไม่ธรรมดา
ข้าจะไปรับเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ”
“ไม่ต้อง อีกฝ่ายไปแล้ว ข้าอยู่ในทะเลเซียนมาร จะฝึกฝนเพิ่ม
ความแข็งแกร่งอยู่ที่นี่สักพัก”
เจียงผิงอันยืนบนทะเลสีดำสนิท โอบล้อมด้วยหมอกทมิฬ
สารพัดปราณปริศนาอันชวนขนลุกแผ่ตะคุ่ม
“ในทะเลเซียนมารอันตรายเกินไป ที่นั่นมีเซียนมนุษย์อยู่ไม่น้อย
มีสัตว์ประหลาดก็เยอะแยะ หากเจ้าอยากสู้ มาสู้กับข้าก็ได้ ข้าจะเป็น
คู่ประลองให้”
เฉียนฮวั่นโหรวทราบเรื่องของทะเลเซียนมาร รู้ว่ามันน่ากลัวยิ่ง
เว้นแต่การคุ้มครองในพื้นที่บางแห่ง ที่อื่น ๆ ล้วนเป็นเขตหวงห้าม มี
กระทั่งปีศาจสมุทรระดับเซียน!
ยอดฝีมือขอบเขตมหายานยังมิกล้าไปลองฝึกฝนที่ทะเลเซียน
มาร การกระทำเช่นนี้ของเจียงผิงอันเสี่ยงตายเกินไป
“สิ่งที่ข้าต้องการคือวิกฤติเสี่ยงตายน่ะ”
ยามเจียงผิงอันพูดเช่นนี้ หนึ่งภาพปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของ
เขา
ภาพยามเยี่ยเฮ่าเทียนเหยียบขยี้รูปสลักศิลาอันดับหนึ่งของ
เคหาสน์เซียนเทียนหลานกระทบกระเทือนเขาอย่างยิ่ง
ความต่างมหาศาลระหว่างสองฝ่ายทำให้เจียงผิงอันมิอาจอยู่สุข
มิอาจยินยอมวางใจ ขณะเดียวกัน จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ก็ถูก
ปลุกขึ้นมา
ปรากฏว่าขอบเขตนี้ยังมีอะไรให้พัฒนาอีกเยอะเลย
เจียงผิงอันอยากก้าวข้ามตัวเองในการต่อสู้ ทะลวงขีดจำกัดของ
ตนเอง แข็งแกร่งขึ้นทบทวีต่อไป
เฉียนฮวั่นโหรวถอนหายใจ รู้ว่าเจียงผิงอันคิดอะไรอยู่
นางรู้จักนิสัยเจียงผิงอัน หากตัดสินใจอะไรแล้ว ผู้ใดก็ฉุดชายผู้
นี้ไม่อยู่
“หากเจ้าอยู่ในอันตราย เรียกข้าทันทีเลยนะ”
“อีกอย่าง เจ้าจะมิได้ผลวิญญาณเซียนมหาสุญญะมาก็ช่าง ใน
อีกห้าสิบปีจะมีการทดสอบของสำนักเซียนของภพบุกเบิก ข้าจะเข้า
ร่วมด้วยในยามนั้น ส่วนเจ้าก็เข้ามาในตัวข้า ข้าจะได้พาเจ้าไปภพ
เซียนด้วย”
“ข้าหมายความว่า เข้ามาในโลกใบน้อยในตัวข้า เจ้ามิได้เข้าใจ
ผิดใช่หรือไม่?”
เจียงผิงอัน “…”
หากไม่อธิบายก็แล้วไป แต่พออธิบายขึ้นมา ก็ให้ความรู้สึก
เหมือนสตรีผู้นี้จงใจพูดสองแง่สองง่ามชอบกล
ทั้งสองหยุดการสนทนา ม่านตาลึกล ้าของเจียงผิงอันหดตัว
เล็กน้อย “การทดสอบสำนักเซียน…”
บางที เขาก็อาจลองด้วยคนได้
“เหลือเวลาเพียงห้าสิบปีเองหรือ…”
“โฮก!”
ปากสีแดงสดอันเต็มไปด้วยคมเขี้ยวพลันทะลวงขึ้นจากผิวทะเล
ดำสนิท คลับคล้ายจะกลืนกินสรรพสิ่ง
มันเป็นมัจฉาประหลาดขั้นปลายขอบเขตบูรณาการ!
เจียงผิงอันหากลัวไม่ ดวงตาของเขาเรืองวาบ
พลังต่อสู้ที่เยี่ยเฮ่าเทียนมีได้ เขาเจียงผิงอันก็มีได้เหมือนกัน!
ต่อหน้าสัตว์ร้ายชวนสะพรึงนี้ เจียงผิงอันหาได้หลบเลี่ยง เผชิญ
ศัตรูซึ่งหน้า
เหนือทะเลเซียนมาร ใต้ม่านเมฆทมิฬ เจียงผิงอันเริ่มการฝึกฝน
ลำพัง
หากเขาจะสร้างรากเซียน โอกาสเดียวก็คือไปยังภพเซียน ไม่ว่า
เส้นทางจะยากเย็นเพียงไร เขาก็ต้องไปต่อ
หลายปีต่อจากนั้น นอกจากการฝึกฝน เจียงผิงอันก็กลับบ้านไป
อยู่กับบุตรี เมื่อมีอ่างสัมฤทธิผลอยู่ การเดินทางระหว่างสองภพก็ง่าย
ยิ่ง
เมื่อข่าวแพร่ออกไปว่าเขามีช่องทางซื้ออาวุธวิเศษและโอสถ
ระดับสูง ขุมกำลังหลักทั้งหลายก็มาซื้อทรัพยากรกับเขา
สิ่งนี้ทำให้เจียงผิงอันที่มั่งคั่งอยู่แล้วยิ่งร ่ารวย
ไม่น่าประหลาดใจเลยที่เหตุการณ์นี้สร้างเสียงฮือฮามากมายใน
โลกหล้าผู้ฝึกตนภพแร้นแค้น เป็นที่หารือเสวนาถึงทั่วกัน
“เจียงผิงอันไปได้อาวุธวิเศษกับโอสถมากมายเพียงนี้จากที่ใด?
ทัพขจัดปีศาจทะเลบูรพา ตระกูลเหลยโบราณ ราชวงศ์ต้าเฉียน
นิกายเทวมาร… ขุมกำลังหลักเหล่านี้ล้วนไปซื้ออาวุธวิเศษกับโอสถ
กับเจียงผิงอันกันหมดเลย!”
“ข้าได้ยินว่าเจียงผิงอันมีช่องทางพิเศษนะ”
“ช่องทางพิเศษอะไรเหลวไหล ต่อให้นำทรัพยากรของขุมกำลัง
ใหญ่ทั้งเผ่ามนุษย์มากองรวมกัน ยังมีไม่เยอะเท่าเจียงผิงอันเลย!”
“มีเงื่อนงำ! เรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่เข้าท่า!”
ขณะที่ปวงชนกำลังงุนงง จู่ ๆ หอตำราเทียนเต้าก็ประกาศต่อ
สาธารณะ
“หอตำราเทียนเต้าของเราบังเอิญได้พบจดหมายเหตุที่มหา
จักรพรรดิทิ้งไว้แผ่นหนึ่ง ระบุไว้ว่ายามก่อนมหาจักรพรรดิและผู้
อาวุโสทั้งหลายบรรลุสู่ภพเซียน พวกเขาทิ้งโอสถและอาวุธวิเศษไว้
มากมาย”
“เดิมทีทรัพยากรเหล่านี้อยู่ในหอตำราเทียนเต้า รอยามเผ่า
มนุษย์เผชิญวิกฤติ จึงนำออกมาแจกจ่ายแก่ผู้ฝึกตนชาวมนุษย์”
“ทว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน โจรชั่วเจียงผิงอันกลับแทรกซึมหอตำรา
เทียนเต้า ฆ่าศิษย์หอตำราเทียนเต้าของเราแล้วขโมยทรัพยากรส่วน
นี้ไป!”
“ทรัพยากรนี้ควรแจกจ่ายให้ปวงชนอย่างไร้มูลค่า แต่ยามนี้กลับ
ถูกเจียงผิงอันครอบครองส่วนตน สหายเผ่ามนุษย์ทุกท่าน โปรดผนึก
กำลังชิงทรัพยากรของเราคืนมาเถิด เราจะให้คนชั่วน่ารังเกียจเช่นนี้
ยึดครองสมบัติของบรรพชนเรามิได้!”
ทันทีที่ข่าวนี้ปรากฏ โลกหล้าผู้ฝึกตนก็แตกฮือ
ไม่นานหลังจากนั้น แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อก็ประกาศตาม
“ที่แท้ ทรัพยากรที่เจียงผิงอันนำมาขายก็เป็นของพวกเรา!”
YOU MAY ALSO LIKE
