สู่วิถีอมตะ - บทที่ 597 หอต ำรำเทียนเต้ำถูกปล้น

“ข่ำวใหญ่! ภูเขำเทียนเต้ำของหอต ำรำเทียนเต้ำถูกปล้น!
ทรัพยำกรโดนปล้นไปเยอะเลย!”

“ล้อเล่นน่ำ มียอดฝีมืออยู่ในหอต ำรำเทียนเต้ำตั้งเยอะแยะ แถม
ยังมีชั้นค่ำยกลคุ้มกันใหญ่โตที่ผู้อำวุโสในอดีตทิ้งเอำไว้ กระทั่งยอด
ฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติยังท ำลำยไม่ได้เลย”

“เรื่องจริงนะ! ข้ำไปดูมำกับตำแล้ว ภูเขำเทียนเต้ำเหลือแค่เสี้ยว
เล็ก ๆ ข้ำข ำแทบขำดใจ คนจำกหอต ำรำเทียนเต้ำจังงังสมองเสื่อม
กันหมดแล้ว กล่ำวกันว่ำพวกเขำไม่รู้ด้วยซ ้ำว่ำใครท ำ ฮ่ำ ๆ”

แม้หอต ำรำเทียนเต้ำจะสู้ขุมก ำลังสูงสุดของเผ่ำมนุษย์มิได้ มันก็
มิได้แย่ มีค่ำยกลขนำดใหญ่จำกผู้ฝึกตนโบรำณกำงอยู่ รอดพ้น
พิบัติครั้งแล้วครั้งเล่ำมำจนบัดนี้

ค่ำยกลพิทักษ์ของหอต ำรำเทียนเต้ำนั้นกล่ำวได้ว่ำเป็นหนึ่งใน
มหำค่ำยกลสูงสุดของเผ่ำมนุษย์

ทว่ำ อุบัติเหตุพลันบังเกิด ค่ำยกลคุ้มแดนไม่ท ำงำน ภูเขำเทียน
เต้ำถูกโจมตีอย่ำงไร้ปี่ขลุ่ย และพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำอันล ้ำค่ำเทียบ
ยอดสมบัติก็สูญหำยไป!

ขุมก ำลังใหญ่ทั้งปวงขวัญผวำจนรีบร้อนเพิ่มก ำลังเวรยำม ด้วย
กลัวโจรกลุ่มนี้จะมำเยือนถิ่นพวกตน

กระทั่งค่ำยกลคุ้มครองของหอต ำรำเทียนเต้ำยังหยุดมิได้ ดังนั้น
จึงมีมหำค่ำยกลน้อยนักในโลกำจะหยุดโจรลึกลับกลุ่มนี้ได้ไหว

“มันเกิดบ้ำอะไรขึ้น? ผู้ใดลงมือกับหอต ำรำเทียนเต้ำ? ไฉนมหำ
ค่ำยกลจึงไม่ท ำงำน?”

“โจรกลุ่มนี้ไร้มนุษยธรรมจริงแท้ กระทั่งมหำค่ำยกลของหอต ำรำ
เทียนเต้ำยังปล้นได้! ในโจรกลุ่มนี้ต้องมีผู้ใช้ค่ำยกลระดับสูงสุดอยู่
แน่! พวกมันอำจกระทั่งหมำยตำหอต ำรำเทียนเต้ำมำเป็นหมื่น ๆ ปี
แล้ว!”

“ถึงมหำค่ำยกลจะถูกขโมย แต่ท ำไมยอดฝีมือจำกหอต ำรำเทียน
เต้ำจึงไม่พบศัตรูเลยเล่ำ?”

“เห็นพูดกันว่ำมีคลื่นพลังศำสตรำเซียนอันน่ำสะพรึงกลัว ยอด
ฝีมือทั้งปวงขวัญผวำเผ่นกระเจิงทันที กว่ำจะรู้ตัวอีกที ภูเขำเทียนเต้ำ
ก็ถูกผ่ำ โจรหนีหำยไปหมดแล้ว!”

“หอต ำรำเทียนเต้ำสติแตกไปแล้ว ทั้งมวลศิษย์ผู้อำวุโสไปจนถึง
พวกเจ้ำเฒ่ำนอนในโลงล้วนตำมหำร่องรอยโจรเหล่ำนี้กันจ้ำละหวั่น!
หำกน ำทรัพยำกรคืนมำมิได้ หอต ำรำเทียนเต้ำก็อำจแตกกระจำย
หำยสิ้น!”

ทั่วโลกหล้ำผู้ฝึกตนลือลั่นเซ็งแซ่ ขุมก ำลังใหญ่ทั้งหลำยก ำลัง
หำรือว่ำใครกันขโมยภูเขำเทียนเต้ำไปครึ่งหนึ่ง

ด้วยเงื่อนไขที่ ‘มีศำสตรำเซียน’ อีกฝ่ำยต้องเป็นขุมก ำลังใหญ่
แน่แท้

แต่หอต ำรำเทียนเต้ำไม่แน่ใจว่ำเป็นขุมก ำลังใหญ่ใด หำก
กล่ำวหำมั่วซั่ว ก็จะเป็นกำรล่วงเกินอีกฝ่ำยแน่แท้

ขณะที่โลกหล้ำผู้ฝึกตนก ำลังคำดเดำไปต่ำง ๆ นำนำ จู่ ๆ หอ
ต ำรำเทียนเต้ำก็ประกำศว่ำพบคนร้ำยแล้ว

“คนร้ำยคือนิกำยเทวมำร!”

“เจ้ำนิกำยเทวมำรเจียงผิงอันเป็นโจรชั่ว แค่ขโมยทรัพยำกรที่
มหำจักรพรรดิทิ้งไว้ให้เผ่ำมนุษย์ยังไม่พอ ยังท ำตัวน่ำรังเกียจขโมย
มหำค่ำยกล! ท ำลำยภูเขำเทียนเต้ำของเรำ! ขโมยทรัพยำกรจำก
ภูเขำเทียนเต้ำเรำไป!”

“ภำยในสำมวัน นิกำยเทวมำรต้องคืนทรัพยำกรของเรำหอต ำรำ
เทียนเต้ำมำ หำไม่ เรำหอต ำรำเทียนเต้ำ แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อ
แดนศักดิ์สิทธิ์เฮ่ำเยว่ เทวนิกำยสุริยัน ส ำนักต้วนเซียนและส ำนัก
หลอมโอสถจะบุกแดนอุดรไปขอค ำอธิบำย!”

หอต ำรำเทียนเต้ำหำคนร้ำยเจอแล้วจริงหรือ?

แน่นอนว่ำไม่

เหตุที่พวกเขำพูดเช่นนี้ก็แค่เพื่อโยนควำมผิดให้นิกำยเทวมำร
บังคับให้เจียงผิงอันส่งทรัพยำกรของเขำมำ

นี่คือกำรหำข้ออ้ำงเดินทัพ

หอต ำรำเทียนเต้ำยำมนี้หมดทำงเลือก ไม่รู้สำรเลวผู้ใดผ่ำภูเขำ
เทียนเต้ำขำดครึ่ง ปล้นทรัพยำกรส่วนใหญ่ไปจำกมัน

หำกมิอำจหำทรัพยำกรมำทดแทน อีกไม่นำนหอต ำรำเทียนเต้ำ
ก็จะเหลือเพียงประวัติอย่ำงสมบูรณ์

ดังนั้น พวกเขำจึงรวมขุมก ำลังใหญ่ อ้ำงคุณธรรมสูงสุด
เตรียมกำรบุกบังคับกันถึงที่

ทันทีที่ข่ำวปรำกฏ บำงบุคคลซึ่งมิทรำบควำมจริงก็ก่นด่ำเจียงผิง
อันกับนิกำยเทวมำรกันใหญ่

“พวกคนจำกนิกำยเทวมำรเป็นมำรชั่วช้ำกันจริง ๆ เผ่ำมนุษย์อยู่
ในวิกฤติ แต่พวกเขำกลับโจมตีพวกเดียวกัน เลวทรำมสิ้นดี”

“แล้วใครบอกว่ำมิใช่ล่ะ? เจียงผิงอันสมควรตำยนั่นแย่งชิง
ทรัพยำกรที่มหำจักรพรรดิทิ้งไว้ให้เรำไปนะ”

“เรำต้องให้นิกำยเทวมำรส่งทรัพยำกรมำ แล้วอธิบำยแก่หอต ำรำ
เทียนเต้ำด้วย หอต ำรำเทียนเต้ำฟูมฟักอัจฉริยะล ้ำเลิศมำกมำยเพื่อ
เผ่ำมนุษย์ เป็นรำกฐำนของเรำเผ่ำมนุษย์ รำกฐำนนี้จะถูกกดขี่มิได้!”

ในถ ้ำแห่งหนึ่ง สตรีรูปงำมสำมคนนั่งบนพื้น รอบกำยรำยล้อม
ด้วยสมบัติฟ้ำดินหลำกหลำย รวมถึงพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำมำกมำย

“หอต ำรำเทียนเต้ำงี่เง่ำ หลักฐำนก็ไม่มีแท้ ๆ แต่กลับมำใส่ร้ำย
นิกำยเทวมำรของข้ำ! ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขำด!”

ใบหน้ำของเจียงเมี่ยวอีเปี่ยมโทสะ แบ่งพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำกับ
สตรีอีกสองคน

หลี่เยว่เยว่กับเจียงเสียวเสวี่ยเงียบไป

มันดูไม่เหมือนใส่ควำมมั่วซั่ว เพรำะเรื่องนี้เกี่ยวกับนิกำยเทวมำร
จริง

แต่ศัตรูไม่มีหลักฐำน

พูดไปอำจไม่มีใครเชื่อ แต่ผู้วำงแผนเรื่องนี้ ขอบเขตสูงสุดก็ยังมิ
ถึงมหำยำนด้วยซ ้ำ

คนนอกคิดไปว่ำผู้ลงมือเป็นสัตว์ประหลำดเฒ่ำกลุ่มหนึ่ง

ทว่ำแท้จริงเป็นสตรีสำมคน

เจียงเสียวเสวี่ยใช้บันทึกเป็นตำยเรียนรู้ค่ำยกล วิชำค่ำยกลของ
นำงบรรลุสูงล ้ำ และด้วยบันทึกเป็นตำย นำงก็ทะลวงค่ำยกล ขณะ
เดียวกับที่แอบฉวยทรัพยำกรของมหำค่ำยกลกลับมำด้วย

เจียงเมี่ยวอีรับหน้ำที่ผ่ำภูเขำเทียนเต้ำ ขณะที่หลี่เยว่เยว่รับ
หน้ำที่ใช้หอคอยสยบเซียนฉวยภูเขำเทียนเต้ำไปพร้อมซ่อนปรำณ

หำกให้โลกภำยนอกได้ทรำบว่ำตัวกำรคือสตรีทั้งสำมซึ่งอำยุ
รวมยังไม่ถึงห้ำร้อยปี คงไม่รู้จะเกิดเสียงฮือฮำเช่นไร

ไม่นำนมำนี้ สตรีทั้งสำมได้ข่ำวว่ำหอต ำรำเทียนเต้ำรวบรวมขุม
ก ำลังใหญ่ เตรียมบุกสู่แดนอุดร

สิ่งนี้ท ำให้เจียงเมี่ยวอีเดือดดำลยิ่ง

ทันใดนั้น เจียงเสียวเสวี่ยก็สังเกตเห็นบำงสิ่ง สีหน้ำของนำง
แปรเปลี่ยน หันมองพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำแล้วฟำดมือใส่มันเฉียบพลัน

พริบตำนั้น อักขระประหลำดปรำกฏขึ้นบนพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำ

“แย่แล้ว! อักขระติดตำม! เก็บพฤกษำกระจ่ำงเต๋ำไปเร็ว!”

เจียงเสียวเสวี่ยตะโกน

แต่ก็ยังสำยเกินไป

ปรำณอันน่ำสะพรึงกลัวหลำยสำยกวำดลงจำกฟ้ำ “โจรชั่ว
สมควรตำย ดูซิพวกเจ้ำจะหนีไปไหนได้!”

“รีบเข้ำมำในหอคอยสยบเซียน!” หลี่เยว่เยว่ปลดปล่อยหอคอย
สยบเซียนออกมำทันที

ก่อนเจียงเมี่ยวอีจะเข้ำไปในหอคอยสยบเซียน นำงก็ขยี้ยันต์ขอ
ควำมช่วยเหลือ “ท่ำนพ่อช่วยด้วย! ข้ำถูกหอต ำรำเทียนเต้ำเจอตัว
แล้ว!”

เมื่อยันต์ถูกท ำลำย เสียงและต ำแหน่งของเจียงเสียวเสวี่ยก็ถูก
ส่งกลับไปทันที

เจียงผิงอันซึ่งก ำลังฝึกฝนในนิกำยเทวมำรพลันเปลี่ยนสีหน้ำ
อย่ำงมหันต์

ยันต์ขอควำมช่วยเหลือซึ่งสลักในวิญญำณของเขำแตกร้ำว
เสียงของบุตรีเขำเจียงเมี่ยวอีดังขึ้นในใจ

หัวใจเขำเกิดควำมลนลำนอย่ำงไม่เคยเป็นมำก่อน

เจียงผิงอันเหินออกจำกต ำหนัก “ผู้อำวุโสทุกคนของนิกำยเทว
มำรปราชุมด่วน!”

เมื่อเหล่ำผู้อำวุโสได้ยินค ำสั่งอันร้อนใจของเจียงผิงอัน พวกเขำ
ล้วนปรำกฏตัวทันที

“เจ้ำนิกำย เกิดอะไรขึ้นหรือ?” หนึ่งในผู้อำวุโสถำมอย่ำงงุนงง

“เมี่ยวอีไปเหยียบเท้ำยอดฝีมือจำกหอต ำรำเทียนเต้ำที่หทัย
แผ่นดินเข้ำน่ะสิ! จำกที่นี่ไปหทัยแผ่นดิน ใช้เวลำเร็วที่สุดเท่ำไหร่!”
เจียงผิงอันถำมรัวเร็ว

ได้ยินเช่นนี้ สีหน้ำของเหล่ำผู้อำวุโสก็แปรเปลี่ยนรุนแรง

เจียงเมี่ยวอีพรสวรรค์ล ้ำเลิศเสียยิ่งกว่ำเจ้ำนิกำย เป็นอนำคต
ของนิกำยเทวมำร ห้ำมเป็นอะไรไปเด็ดขำด!

เหตุใดยำยหนูนี่จึงไปหทัยแผ่นดิน?

ซ ้ำยังถูกหอต ำรำเทียนเต้ำไล่ล่ำอีก?

หรือผู้ปล้นหอต ำรำเทียนเต้ำจะเป็นยำยหนูนี่!!

“อย่ำงเร็วที่สุดก็สองเดือน!” จี้เฟยจะร ่ำไห้รอมร่อ “เจ้ำนิกำยรีบ
คิดหำทำงเถิด จะให้เมี่ยวอีเป็นอะไรไปมิได้นะ!”

เจียงผิงอันก ำหมัด สองเดือนยำวนำนเกินไป ต้องเกิดเรื่องอะไร
ขึ้นแน่ๆ!