สู่วิถีอมตะ - บทที่ 634 ลงมือ หักหลัง

เจียงผิงอันได้ยินเสียงก็ใช้อ ำนำจเนตรทิพย์ มองผ่ำนศิลำหลอม
ขึ้นไป

ชำยในชุดเครื่องแบบศิษย์ส ำนักเซียนอวี่หวงผู้หนึ่งก ำลังถูกลอบ
โจมตี ผู้ฝึกตนสิบคนรุมกระหน ่ำเล่นงำนเขำ เกิดเสียงอำวุธวิเศษ
กระทบรัวเร็วไม่รู้จบ

คนเหล่ำนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นสูงสุดของขอบเขตบูรณำกำร

ผู้ถูกรุมโจมตีมีร่ำงเต็มไปด้วยบำดแผล เผชิญกำรรุมโจมตีนี้
อย่ำงไร้ก ำลังตอบโต้

หัวใจของจั๋วเฟิงสุดแสนสิ้นหวัง

มิคำดว่ำจะโชคร้ำยเพียงนี้ มำถูกผู้ฝึกตนจำกส ำนักเซียนเทียน
หลำนหมำยหัวทันทีที่ได้โอกำสมำ

หำกอีกฝ่ำยมีเพียงไม่กี่คน เขำก็ยังมีโอกำสหนีได้ แต่อีกฝ่ำยมำ
กันสิบคน ด้วยควำมสำมำรถของเขำ โอกำสหนีไม่มีเลย

หนนี้ได้ตำยแน่แล้ว

“จั๋วเฟิง หยุดขัดขืนแล้วส่งสิ่งนั้นมำเร็วเข้ำ” ผู้ฝึกตนจำกส ำนัก
เซียนเทียนหลำนตวำดเสียงเย็น

“พวกเจ้ำพูดบ้ำอะไรอยู่ ข้ำไม่รู้โว้ย!” ปำกอันโชกเลือดของจั๋ว
เฟิงแผดเสียงดังสนั่น

“ไม่รู้? เช่นนั้นยำมเจ้ำตำย เรำจะเอำมันไปเอง!” กำรโจมตีของผู้
ฝึกตนจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนยิ่งทวีควำมดุเดือด

ขณะนั้นเอง อัสนีสีด ำสำยหนึ่งพุ่งทะยำนมำอย่ำงรวดเร็ว เพียง
พริบตำ ศีรษะผู้ฝึกตนสองคนจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนก็แหลก
ระเบิด

“ระวังด้วย! จั๋วเฟิงมีผู้ช่วย!”

ผู้ฝึกตนจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนไหวตัวรวดเร็ว ลงมือจู่โจม
อัสนีสีด ำนี้ทันที

จั๋วเฟิงซึ่งถูกรุมโจมตีจังงังไปเล็กน้อย

คนผู้นี้เป็นใครกัน ไม่เคยพบเจอกันมำก่อนแท้ ๆ ไฉนจึงเสี่ยง
ชีวิตเข้ำช่วยเขำ?

หรืออีกฝ่ำยก็เป็นศิษย์ส ำนักเซียนอวี่หวงเหมือนกัน?

จั๋วเฟิงกัดฟัน ตะโกนขึ้นรำวตัดสินใจแล้ว “พี่จำง! รีบน ำสิ่งนั้น
ไปก่อน เจ้ำต้องไม่ให้สิ่งนี้อยู่ในมือส ำนักเซียนเทียนหลำนเด็ดขำดนะ
มิต้องสนใจข้ำ!”

ควำมสนใจของผู้ฝึกตนจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนจดจ่อที่อัสนี
ด ำทันที

จั๋วเฟิงฉวยโอกำสนี้ผลำญชีวิตตัวเอง ใช้วิชำหลบหนีไปโดย
พลัน

ส ำนักเซียนเทียนหลำนเห็นจั๋วเฟิงหนีไปก็มิได้ตำม แต่ล้อมรุมผู้
ฝึกตนซึ่งเพิ่งปรำกฏตัว

“สหำยเจ้ำหักหลังหนีไปแล้ว รีบส่งโลงนั่นมำเสีย!”

ผู้ที่จู่ ๆ ก็ปรำกฏตัวนี้มิใช่ใครอื่นนอกจำกเจียงผิงอัน

เจียงผิงอันเผชิญหน้ำศัตรูพลำงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ำหำรู้จักเขำไม่
ไร้ซึ่งโลงศพใด ๆ พวกเจ้ำถูกหลอกแล้ว”

ผู้ฝึกตนทั้งแปดมองหน้ำกัน

“มำรดำมัน! หำกเจ้ำไม่รู้จักเขำ เจ้ำจะลงมือท ำไม? ปัญญำนิ่ม
หรือ?”

“รีบฆ่ำเขำซะแล้วตำมจั๋วเฟิงไป!”

ผู้ฝึกตนทั้งแปดหงุดหงิดใจยิ่ง สำรเลวจอมจุ้นนี่มำคนเดียวยัง
กล้ำลงมือ ผู้ใดมอบควำมกล้ำให้หนอ?

“ไว้ข้ำจะช่วยพวกเจ้ำตำมไล่ล่ำให้ แต่ยำมนี้ พวกเจ้ำไปตำยได้
แล้ว”

อวตำรซึ่งมีรำกเซียนท ำลำยล้ำงและรำกเซียนจ ำนงสัประยุทธ์
ปรำกฏขึ้น

เมื่อสัมผัสปรำณจำกอวตำรนี้ได้ โทสะและควำมดูแคลนในสี
หน้ำผู้ฝึกตนทั้งแปดก็เปลี่ยนสู่ควำมขวัญผวำ

“ระดับเขตแดน!”

แม้เจียงผิงอันจะยังมิบรรลุอ ำนำจเขตแดน แต่เขำในยำมนี้เพียง
ออกหมัดส่ง ๆ ก็แผลงกฎเกณฑ์ท ำลำยล้ำงและจ ำนงสัประยุทธ์อัน
แข็งแกร่งสุดขั้วได้

ขณะที่คนทั้งหลำยคิดหนี ก็พบว่ำร่ำงของพวกตนถูกอ ำนำจสำย
หนึ่งตรึงเกินเขยื้อนหลบ

เจียงผิงอันใช้วิชำเทียมเทพสงครำมอย่ำงสุดก ำลัง หนึ่งหมัดโถม
ทะยำน แล้วคนเหล่ำนี้ก็เปรำะบำงดุจก้อนโคลน กำรป้องกันใด ๆ
ล้วนไร้ผล ถูกบดขยี้ไปทันที

กำรฆ่ำผู้ฝึกตนซึ่งระดับต ่ำกว่ำตนหำมีควำมรู้สึกภำคภูมิใดไม่

เขำใช้พลังวิญญำณน ำเศษเนื้อเหล่ำนี้ยัดลงไปในขวดกลืน
สวรรค์ที่โลกใบน้อยของเขำ

หนึ่งบุคคลมีมูลค่ำห้ำพันผลึกเซียน แม้จะเปลืองพลังในกำรต่อสู้
ไปบ้ำง แต่ก็ยังมีมูลค่ำมำกมำย

เมื่อรวมสิบบุคคลก็เป็นห้ำหมื่นผลึกเซียน หลอมคนนี่ได้ผลึก
เซียนไวแท้

ขณะเดียวกัน จั๋วเฟิงใช้วิชำหลบหนีผละจำกอย่ำงรวดเร็ว หลัง
พ้นอันตรำยมำได้ เขำก็ลงพักที่ยอดเขำแห่งหนึ่ง ดวงตำขอโทษขอ
โพยรู้สึกผิด

“ขออภัยด้วย ข้ำเองก็ไม่อยำกท ำเช่นนี้ แต่ข้ำไม่อยำกตำย เจ้ำ
ไปสบำยเถอะนะ ยำมข้ำเติบโต ข้ำจะช่วยเขำท ำลำยส ำนักเซียน
เทียนหลำนล้ำงแค้นให้เจ้ำแน่นอน!”

“ไม่ต้องช่วยข้ำล้ำงแค้นหรอก แค่ตำยไปก็พอ”

หนึ่งเสียงไร้อำรมณ์พลันดังขึ้น

จั๋วเฟิงขนลุกซู่ หันมองกลับมำทันควันด้วยสีหน้ำตกใจ

“เจ้ำหนีออกมำได้!”

นี่ก็คือผู้ที่ช่วยเขำเมื่อครู่นี้!

คนผู้นี้ถูกคนมำกมำยรุมล้อม แต่ก็หนีออกมำได้

“อย่ำฆ่ำข้ำ เรำเป็นศิษย์ร่วมส ำนักกัน! ข้ำจะให้โอกำสที่ข้ำได้มำ
กับเจ้ำ!”

จั๋วเฟิงรวดร้ำวในใจ ท ำไมเขำต้องใส่ควำมอีกฝ่ำยเพื่อหนีมำด้วย
หนอ

ในสภำพปัจจุบันของเขำ อย่ำหวังเอำชนะคนผู้นี้ได้เลย

“หำกเจ้ำหนีไปเฉย ๆ ข้ำคงมิได้ติดใจอะไรเจ้ำ แต่ท ำไมเจ้ำต้อง
ใส่ควำมข้ำด้วย? ขออภัยด้วย ข้ำเป็นคนรอบคอบ เพื่อป้องกันมิให้
เจ้ำล้ำงแค้นชักศึกใส่ในภำยหน้ำ เจ้ำตำยเสียดีกว่ำ”

เจียงผิงอันไม่สนใจว่ำอีกฝ่ำยจะมำจำกขุมก ำลังใด ผู้ใดก็
ล่วงเกินเขำมิได้ หำกเป็นผู้ฝึกตนอื่น ๆ คงถูกคนผู้นี้ฆ่ำไปแล้ว

เขำใช้วิชำลับจิตวิญญำณ ‘วัฏสงสำร’ โจมตีเข้ำใส่

พริบตำนั้น สีหน้ำของจั๋วเฟิงชะงักค้ำง แล้วสีหน้ำก็บิดเบี้ยว
วิญญำณถูกฉีกกราชำกอย่ำงทุกข์ทรมำน

หลังจัดกำรกับคนผู้นี้ เจียงผิงอันก็เริ่มจัดกำรศพคนทั้งหลำย

เขำใช้เวลำสักครู่ในกำรจัดเรียงและหลอมซำกศพทั้งหลำย เมื่อ
รวมกับผลึกเซียนที่พวกเขำมี สุดท้ำยก็ได้ผลึกเซียนมำแสนเศษ

เมื่อรวมกับผลึกเซียนที่ได้มำก่อนหน้ำ เขำก็จะซื้อโอสถ
วิญญำณสุญญะได้เม็ดหนึ่งแล้ว

เร็วกว่ำตั้งหน้ำตั้งตำดูดซับปรำณเป็นไหน ๆ เลยมิใช่หรือ?

ขณะจัดเรียงทรัพยำกร เจียงผิงอันก็พบบำงสิ่งแปลกพิกลจำกตัว
ศิษย์ส ำนักเซียนอวี่หวงผู้นี้

มันเป็นโลงศพที่ดูเหมือนสร้ำงจำกแก้วผลึก

โลงศพนี้ถูกรัดพันด้วยโซ่ตรวนสีด ำสนิท บรรจุอ ำนำจที่เจียงผิง
อันมิอำจเข้ำใจ

เจียงผิงอันพยำยำมเพ่งมองว่ำมีอะไรอยู่ในโลงศพ แต่ก็มิอำจ
มองเห็น

โลงศพนี้ไม่มีทำงธรรมดำ

เจียงผิงอันครั่นคร้ำม ระมัดระวังกับสิ่งที่เกินควำมรู้อยู่เสมอมำ

ในบ้ำนเกิดเขำ โลงศพเป็นสัญลักษณ์ของโชคร้ำยและควำม
ตำย และเจียงผิงอันก็ไม่อยำกเก็บของเช่นนี้ไว้กับตัว

“ไว้น ำกลับไปขำย น่ำจะได้ก ำไรมำกอยู่”

สิ่งนี้ดูไม่ธรรมดำ น่ำจะมีมูลค่ำไม่น้อย

ขณะที่คิดถึงตรงนี้ โลงแก้วผลึกพลันเปล่งแสงเจ็ดสี ตรวนสีด ำ
สนิทบนนั้นพลันยืดตัวออกมำพันร่ำงของเจียงผิงอันไว้

สีหน้ำของเจียงผิงอันพลันแปรเปลี่ยน รีบใช้ขวดกลืนสวรรค์
กลืนโลงแก้วผลึกนี้และโซ่ตรวนเข้ำไป

ทว่ำกลับมิส่งผลใดต่อโลงแก้วผลึกและโซ่ตรวน!

เพียงพริบตำ ร่ำงของเจียงผิงอันก็ถูกมัดแน่นด้วยโซ่ตรวน
ปรำณเซียนในกำยถูกผนึกนิ่ง มิอำจใช้งำนได้

อีกอวตำรของเจียงผิงอันรีบเหวี่ยงพู่กันพิพำกษำโจมตีสุดก ำลัง
แต่เมื่อกำรโจมตีด้วยปรำณเซียนกระทบถูกตรวน มันกลับเกิดเพียง
เสียงกระแทกตรวนส่ำยสั่น แต่มิได้สร้ำงควำมเสียหำยใด ๆ

ตรวนแผ่ตัวพุ่งทะยำนอย่ำงรวดเร็ว พัวพันรัดตรึงร่ำงของเขำไว้

ครืด~

ฝำโลงแก้วผลึกพลันขยับ เกิดเสียงเสียดแก้วหูชวนสะท้ำนถึง
กระดูก

ปรำณมรณะอันน่ำสะพรึงกลัวทะลักโชยจำกในโลง ย้อมโลกใบ
น้อยทั้งใบซีดเทำ พฤกษำกระจ่ำงเต๋ำเหี่ยวแห้งไปอย่ำงรวดเร็ว

ปรำณอันน่ำสะพรึงกลัวนี้ท ำให้หัวใจของเจียงผิงอันสะท้ำน
ควำมกลัวเกำะกุมหัวใจ

เขำขยับตัวไม่ได้ ท ำได้เพียงกลั้นใจจ้องมองโลงแก้วผลึก

กึก~

โครงกระดูกฝ่ำมือข้ำงหนึ่งจับขอบโลงแก้วผลึกไว้แน่น พลังอัน
ยิ่งใหญ่ท ำให้โลกใบน้อยของเขำสั่นสะท้ำนรุนแรง คลับคล้ำยจะ
แหลกถล่มลง!