สู่วิถีอมตะ - บทที่ 703 วงล้อมยอดอัจฉริยะ

“ลูกพี่ เราสู้ด้วยกันเถอะ!”

แม้หยางหลวนจะบาดเจ็บ เขาก็ยังยืนหยัดมั่นคงได้

“เจ้าไปเยียวยาอย่างสบายใจเถอะ ข้าคนเดียวก็พอแล้ว”

เจียงผิงอันไม่คิดให้พวกเขาทั้งสามลงมือ

“ฮ่า ๆ อวดดีเสียจริง ยังคิดสู้เจ็ดต่อหนึ่ง คิดว่ามียอดสมบัติชิ้น
เดียวจะสู้เราได้หรือ? ไม่รู้จักประมาณตน”

ยามหนึ่งในผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานท้าทายเสียงสนั่น
ผู้ฝึกตนอีกสองคนจากสำนักเซียนเทียนหลานก็จู่โจมจากเบื้องหลัง
ทันที

คำเย้ยเยาะนั้นทำแค่เพื่อเบนความสนใจของเจียงผิงอัน การลอบ
โจมตีต่างหากคือเจตนาจริง

แต่ลูกไม้เช่นนี้ใช้กับเจียงผิงอันมิได้สักนิด

เขตแดนจำนงสัประยุทธ์แผ่ตัว ปราณอหังการระเบิดออก
เฉียบพลัน ชั่วขณะนั้น เขาเป็นเช่นเทวา ร่างของผู้ฝึกตนทั้งสองที่
ลอบโจมตีด้านหลังสัมผัสแรงกดดันมหาศาล ต่างชะงักตัวแข็งตาม ๆ
กัน

เจียงผิงอันหวดกิ่งมารเข้าใส่ เขตแดนของทั้งสองมิอาจต้านทาน
ได้สักนิด มันแตกสลายปล่อยกิ่งไม้ฟาดศีรษะพวกเขา กลิ่นคาวเลือด
คละคลุ้งอบอวลทันที

“เขตแดนจำนงสัประยุทธ์! นั่นคือกฎจำนงสัประยุทธ์!”

ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ซึ่งเดิมตั้งใจลงมือต่างขวัญผวายามเห็นเขต
แดนที่เจียงผิงอันปลดปล่อย

“ร่างศึก! เขา… หรือเขาจะเป็นเจียงผิงอัน?”

สำนักเซียนอวี่หวงมีร่างศึกเพียงสอง หนึ่งคือเหมียวเสียซึ่งการ
ฝึกฝนอยู่ในขั้นปลายระดับเขตแดน อีกคนชื่อเจียงผิงอัน อัจฉริยะ

หน้าใหม่ซึ่งเพิ่งปรากฏตัวเมื่อไม่กี่ปีก่อน ลือลั่นในฐานะบุคคลอันดับ
หนึ่งในขั้นต้นระดับเขตแดนของแดนจันทร์มายา

เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ก็คือเจียงผิงอันผู้นั้น!

ความแข็งแกร่งของคนเหล่านี้ไม่แม้แต่จะติดสิบอันดับแรกของ
สำนัก มิได้เข้าร่วมการประลองเมื่อหลายปีก่อน หาไม่ คงไม่มีทางไม่
รู้จักเจียงผิงอันแน่แท้

พลังต่อสู้ของพวกเขาเทียบเจียงผิงอันมิได้เลย นับประสาอะไร
กับเจียงผิงอันที่ถือยอดสมบัติ

“แยกกันหนี!”

พวกเขาทั้งเจ็ดแน่ใจว่า ขอเพียงแยกกันหนีคนละทาง ก็จะมี
โอกาสหนีพ้นได้เสมอ เจียงผิงอันไม่มีทางไล่ตามพวกเขาทั้งเจ็ดได้
หมดแน่

เจียงผิงอันใช้วิชาดึงดารา แรงดึงดูดอันแรงกล้าลากคนทั้งเจ็ด
กลับมาในชั่วขณะ

เพียงหนึ่งหวดกิ่งมาร อำนาจมหาเต๋าอันกราดเกรี้ยวก็แผ่ออก

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!

เสียงระเบิดดังระรัว เพียงชั่วพริบตา ร่างของคนทั้งเจ็ดก็ระเบิด
แหลกตกตาย โลหิตโปรยปรายดุจพิรุณ

พวกหยางหลวนทั้งสามตะลึงค้าง มองเจียงผิงอันตาลอย

พวกเขาสู้แทบตายยังหยุดสิบคนนี้มิได้ แต่พอเปลี่ยนเป็นเจียงผิง
อัน คนเหล่านี้ก็เหมือนแมลงถูกบี้ เพียงลงมือด้วยไม่กี่หนก็ตกตาย
กันง่ายยิ่ง

พวกเขากระทั่งหลอนคิดสงสัย ว่าเจียงผิงอันเป็นผู้ฝึกตนขั้นต้น
ระดับเขตแดนจริง ๆ หรือ?

ต่างชั้นกันเกินไปแล้ว

หยางหลวนกลืนน ้าลายเอื๊อก “สมเป็นพี่ใหญ่ มิน่าพี่หญิงข้าถึง
ชอบ แข็งแกร่งเกินไปแล้ว…”

ทันใดนั้น หยางหลวนก็ฉุกนึกบางอย่างได้ รีบพูดขึ้นว่า “ลูกพี่
รีบไปจากที่นี่เถอะ ในบริเวณนี้เต็มไปด้วยคนของสำนักเซียนเทียน
หลาน หลังคนเหล่านั้นตาย ป้ายแสดงตนจะแจ้งเตือนพวกเขา อีก
เดี๋ยวก็จะมีคนมาที่นี่แล้ว!”

หยางหลวนเผยความฉลาดอย่างหาได้ยากออกมาเฉียบพลัน

“คิดจะหนี! ฝันไปเถอะ!”

แสงสว่างเรืองรองในทะเลทรายสีดำ สาดส่องในดินแดนลับจันทร์
มายาอันมืดสลัว

สีหน้าของพวกหยางหลวนทั้งสามแปรเปลี่ยนรุนแรง

ครั้งนี้ผู้มาใหม่มีสิบกว่าคน จำนวนนั้นมิใช่ปัญหา ประเด็นอยู่
ตรงที่มีศิษย์ลือนามของสำนักเซียนเทียนหลานรวมอยู่ด้วยหลายคน

อวี๋ตง ศิษย์ชั้นเลิศจากตระกูลอวี๋ผู้มีพรสวรรค์อำนาจศักดิ์สิทธิ์
‘ทำร้ายเสมอภาค’ ฉางตี๋ผู้บรรลุวิชาหอกสูงสุด หวันเหยียนซางไห่ผู้มี
พลังต่อสู้สูงสุดในขอบเขตเดียวกันด้วยอายุเพียงยี่สิบปี…

ทะเลทรายสีดำเป็นสมรภูมิขั้นต้นระดับเขตแดน แม้ทุกผู้ล้วนเป็น
ผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนเหมือนกัน แต่คนแทบทั้งหมดล้วนลือ
นาม พวกเขาสองสามคนกระทั่งเป็นตัวตนในสิบอันดับแรกของระดับ
ต่างผู้ล้วนปราณกล้าแข็ง เลิศล ้าเหนือใคร

ไฉนพวกเขาจึงโผล่มาด้วยกันได้!

“ปรากฏว่าเป็นเจียงผิงอัน! มิใช่เขาไปทะเลดาราจักรแล้วหรือ?”

ในหมู่คนเหล่านี้ พวกเขาหลายคนเป็นผู้ฝึกตนสิบอันดับแรก
ของสำนักเซียนเทียนหลาน พวกเขาอยู่ในการประลองในดินแดนลับ
จันทร์มายาและเคยเห็นเจียงผิงอัน จึงจำเขาได้

“สารเลวนี่มีปัญหากับพี่ชายข้า ทำให้พี่ชายข้ากับเขาถูกขับ
จากเมืองผี ไม่มีโอกาสไปสำนักศึกษาชางจือแล้ว”

ชายหนุ่มถือหอกผู้หนึ่งจ้องเจียงผิงอันอย่างเยียบเย็น เขาคือ
ฉางตี๋ น้องชายของฉางหง และเป็นผู้นำระดับเหมือนเช่นพี่ชาย

ฉางตี๋และพี่ชายสนิทสนมกันดี เขาจึงพอรู้เหตุการณ์

หวันเหยียนซางไห่กล่าวยิ้ม ๆ “เรานี่โชคดีเสียจริง แค่มาสำรวจ
ทะเลทรายสีดำในดินแดนลับ มิคาดว่าจะได้เจอเจียงผิงอัน ต่อให้ครั้ง
นี้สำรวจคว้าน ้าเหลว ก็ยังกลับไปรับรางวัลได้”

พวกเขามาสำรวจทะเลทรายสีดำ มิคาดว่าจะมาเจอเจียงผิงอัน
ทันทีที่มาถึง

เจียงผิงอันฆ่าอัจฉริยะล ้าเลิศของพวกเขาสำนักเซียนเทียน
หลานไปมากมายในเมืองผี และเพราะพรสวรรค์ไม่ธรรมดาของเขา
นามของเขาจึงติดสิบอันดับค่าหัวสูงสุดในสำนักเซียนเทียนหลาน

แต่ละสำนักล้วนมีทำเนียบค่าหัวเช่นนี้อยู่ พวกเขาตั้งรางวัลให้ผู้
ฝึกตนใต้ระดับเซียนตามราคา หากคนเหล่านี้ถูกฆ่า ก็จะขึ้นรางวัล
ได้มหาศาล

การได้ติดทำเนียบค่าหัวสิบอันดับแรกในขั้นต้นระดับเขตแดน
นับว่าหาได้ยาก และเจียงผิงอันคือหนึ่งในนั้น

“ลูกพี่! ไปเถอะ! ปล่อยเราไว้นี่แหละ!”

หยางหลวนตะโกนอย่างร้อนใจ

เขารู้ว่าลูกพี่แข็งแกร่งมาก ไม่มีผู้ใดในระดับเดียวกันสู้ลูกพี่ได้
แต่อีกฝ่ายมากันสิบห้าคนเลยนะ

แถมสิบห้าคนนี้ยังเป็นกำลังศึกสูงสุดของสำนักเซียนเทียนหลาน
ต่อให้ลูกพี่แข็งแกร่ง มียอดสมบัติในมือก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะอวี๋ตง
กับฉางตี๋ก็มียอดสมบัติใช้เหมือนกัน!

ลูกพี่ฝ่าออกไปลำพังก็ยังมีโอกาส หากสายเกินไปก็ยากหนีแล้ว!

แต่คำเตือนของหยางหลวนนั้นไร้ประโยชน์

หวันเหยียนซางไห่ใช้ธงค่ายกล อักขระเซียนวูบไหวสร้างเป็น
อาคมมิติ หยุดได้กระทั่งยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดน

“คิดจะหนี? ไม่มีทาง”

“รุมฆ่าเขาเสีย แล้วแบ่งทรัพยากรเท่า ๆ กัน!”

คนเหล่านี้ไม่มากความกับเจียงผิงอันเลย พวกเขาลงมือทันที ไม่
คิดสู้กับเจียงผิงอันตัวต่อตัว เพราะเข้าใจว่าพวกตนลำพังมิอาจ
เอาชนะเจียงผิงอันได้ จึงทำได้เพียงรุมโจมตี

อัจฉริยะสิบห้านามรุมโจมตีเจียงผิงอัน หอกยาวกระบี่พลิ้วฟาด
ฟันทิ่มแทง ปราณอันทรงพลังแผ่ปกคลุมรัศมีหลายหมื่นลี้ ตลบพายุ
หมุนควงทะลวงสู่ฟ้า

“หนี? ใครบอกว่าข้าจะหนี?”

เจียงผิงอันยังฆ่าไม่หนำใจ เขาจะหนีได้อย่างไร จิตสังหารที่หมัก
บ่มมาครึ่งปี ในที่สุดยามนี้ก็มิต้องยั้งไว้ ปราณเซียนอันดุร้ายเปี่ยม
โทสะหลากทะลักเยี่ยงภูเขาไฟปะทุ

วิญญาณศึกสีดำเคลือบไปทั่วกาย ในมือถือกิ่งมารสะเทือนสรวง
ปลดปล่อยเขตแดนจำนงสัประยุทธ์ ใช้งานวิชาเทียมเทพสงคราม

ศึกอันดุเดือดเปิดฉาก

ศัสตราปะทะเสียด ส่งประกายไฟกระจายทั่วทิศ สารพัด
กฎเกณฑ์ร่ายระบำบ้าคลั่ง แสงจากวรยุทธ์เซียนเรืองรองทั่ว

ทะเลทรายสีดำอันคล ้าหมอง นี่คือศึกระดับอัจฉริยะ ตระการตาน่าดู
ชมยิ่ง

ผู้ฝึกตนมากมายจากสำนักเซียนเทียนหลานขวัญสะท้าน แม้
พวกเขาสิบกว่าคนรุมโจมตี แถมยังใช้อาวุธวิเศษชั้นยอดมากมาย
พวกเขายังสัมผัสแรงกดดันจากเจียงผิงอันได้อยู่เลย

หากสู้ลำพัง ได้ตายแน่ ๆ

แต่พวกเขารุมโจมตีเป็นกลุ่มเช่นนี้ คนตายย่อมต้องเป็นเจียงผิง
อัน

ต่อหน้าการรุมโจมตีของยอดอัจฉริยะสิบกว่าคน สารพัดเขต
แดนกระหน ่าเบียดเสียดสี เจียงผิงอันเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด
หลายการโจมตีมิอาจปัดป้อง ต้องถอยหลบครั้งแล้วครั้งเล่า

“ลูกพี่!” หยางหลวนเห็นเจียงผิงอันเสียเปรียบก็พร้อมผลาญแก่น
โลหิตใช้วิชาต้องห้าม แม้จะช่วยมากมิได้ ดึงคนไปสักคนสองคนก็ลด
ภาระให้ลูกพี่ได้เหมือนกัน

“เจ้ามิต้อง”

เสียงสุขุมของเจียงผิงอันดังขึ้น

ขณะนั้นเอง เจียงผิงอันปลดปล่อยเขตแดนทำลายล้าง อำนาจ
เขตแดนทำลายล้างอันร้ายกาจปรากฏขึ้น ผู้ฝึกตนพลังป้องกันต ่า
หลายคนภายในเขตแดนสลายเป็นเถ้าไปทันที

ผู้ฝึกตนที่เหลืออีกสิบกว่าคนขวัญผวาจนรีบถอยหนีเร็วรี่

เมื่อเห็นอำนาจเขตแดนซึ่งแผ่จากตัวเจียงผิงอัน ใบหน้าของ
พวกเขาล้วนสุดพรั่นพรึง

“เขตแดนแฝด เป็นไปไม่ได้!”

หนึ่งบุคคลหนึ่งร่าง มีได้แค่หนึ่งรากเซียน ใช้ได้เพียงหนึ่งเขต
แดน เจียงผิงอันจะมีสองเขตแดนได้อย่างไร!