สู่วิถีอมตะ - บทที่ 722 ส ำนักศึกษำชำงจือรับศิษย์กรณีพิเศษ

หลังจำกอวิ๋นเหยำกลับสู่นิทรำลึกล ้ำ เจียงผิงอันก็เริ่มท ำควำม
เข้ำใจอักขระศักดิ์สิทธิ์สำยควำมเร็ว

กฎเกณฑ์สำยควำมเร็วนี้คือกฎเกณฑ์ควำมเร็วอันสุดดั้งเดิม
ควำมเร็วของเผ่ำวิหคศักดิ์สิทธิ์ก็ได้มำจำกกำรท ำควำมเข้ำใจอักขระ
ศักดิ์สิทธิ์นี้

ควำมเร็วเป็นสิ่งช่วยชีวิต เพิ่มโอกำสเอำตัวรอดในกำรต่อสู้
ได้มำกนัก จึงต้องบรรลุโดยเร็วที่สุด

หำกชีวิตสิ้นไป จะกลับภพแร้นแค้น ฟื้นชีพบุพกำรีได้อย่ำงไร

ขณะที่เจียงผิงอันก ำลังฝึกฝน หนึ่งเสียงหัวเรำะอย่ำงบ้ำคลั่งก็ดัง
จำกในเคหำวิหคศักดิ์สิทธิ์ไกลออกไป

“ฮ่ำ ๆ เจอวิชำปีกเทวะฉบับสมบูรณ์แล้ว สวรรค์อ ำนวยพรส ำนัก
เซียนอวี่หวงของข้ำ!”

เซียวเหลียงเหยียนหัวเรำะร่ำ แบ่งปันควำมปรีดำกับคนทั้งหลำย
โดยไม่สนมำดเจ้ำส ำนัก

ยำมได้ยินเช่นนี้ ทั้งผู้อำวุโสและเหล่ำศิษย์ในเคหำต่ำงตื่นเต้น
เช่นกัน

กำลก่อน ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงอวี่หวงและเผ่ำวิหคศักดิ์สิทธิ์ดี
อย่ำงยิ่ง แต่ก็มิคำดว่ำที่นี่จะมี ‘วิชำปีกเทวะ’ ฉบับหนึ่งถูกคัดลอกไว้
ที่นี่จริง ๆ

‘วิชำปีกเทวะ’ ฉบับสมบูรณ์ส ำคัญต่อส ำนักเซียนอวี่หวงอย่ำงยิ่ง
มันกระทั่งจะเพิ่มควำมแข็งแกร่งในภำพรวมของพวกเขำ

เจียงผิงอันเองก็ยิ้มตำม ยิ่งส ำนักแข็งแกร่ง เขำยิ่งปลอดภัย ย่อม
ดีกว่ำส ำหรับเขำ

ปวงชนส ำรวจเคหำเผ่ำวิหคศักดิ์สิทธิ์อยู่หลำยเดือน

ระหว่ำงชั่วกำลนั้นเอง เรื่องของเจียงผิงอันก็แพร่กระจำยไปทั่ว
แดนดินส่วนใหญ่ของแดนจันทร์มำยำ

“หลำยปีมำนี้ ส ำนักเซียนอวี่หวงยิ่งอยู่ยิ่งมำกวำสนำ ทีแรกก็มี
สองสุดยอดอัจฉริยะ หวังหยำงกับเหมียวเสียอยู่แล้ว ยำมนี้ยังมีเจียง
ผิงอันซึ่งร้ำยกำจยิ่งกว่ำโผล่มำอีก”

“ใครปฏิเสธเล่ำ หวังหยำงกับเหมียวเสียว่ำน่ำกลัวพอแล้ว มีหรือ
จะรู้ว่ำเจียงผิงอันผิดมนุษย์ยิ่งกว่ำ กระทั่งเซียนกลับชำติของรำชวงศ์
เซียนสกุลเยี่ยยังเอำชนะได้”

“ได้ยินว่ำส ำนักเซียนอวี่หวงพบ ‘วิชำปีกเทวะ’ ฉบับสมบูรณ์แล้ว
ควำมแข็งแกร่งโดยรวมของส ำนักเซียนอวี่หวงต้องเพิ่มขึ้นอีกแน่ ๆ”

“ข้ำลังเลไม่รู้จะเลือกเข้ำร่วมส ำนักไหนดี แต่รู้สึกว่ำส ำนักเซียน
อวี่หวงวำสนำล ้ำเลิศ ข้ำเลยจะไปเข้ำร่วมส ำนักเซียนอวี่หวงนี่แหละ”

ผลงำนล ้ำเลิศของเจียงผิงอันดึงดูดผู้ฝึกตนมำกมำยมำเข้ำ
ร่วมกับส ำนักเซียนอวี่หวง

กลับกัน อัจฉริยะที่เลือกเข้ำร่วมกับส ำนักเซียนเทียนหลำนมี
น้อยลงทุกที

แน่นอน มีเพียงอัจฉริยะที่ลดจ ำนวน ศิษย์ทั่วไปยังมำเข้ำร่วมอยู่
มำกมำย

เพรำะถึงอย่ำงไร ส ำนักเซียนเทียนหลำนก็เป็นส ำนักชั้นน ำ
ดึงดูดผู้ฝึกตนย่อมมิใช่ปัญหำ ผู้ฝึกตนบำงคนเข้ำส ำนักอื่นมิได้ ก็จะ
เลือกส ำนักเซียนเทียนหลำน

ขณะที่ผู้เก่งกำจเช่นอัจฉริยะนั้น ส่วนใหญ่จะไม่เลือกส ำนักเซียน
เทียนหลำน

ในโถงอันโอฬำรแห่งหนึ่งในส ำนักเซียนเทียนหลำน บรรยำกำศ
ทั่วทั้งโถงหดหู่มืดมน

ผู้อำวุโสกลุ่มหนึ่งนั่งเรียงแถว สีหน้ำมืดหมองรำวคนที่รักตำย
จำก

เจียงผิงอันฆ่ำผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนไปมำกมำย ท ำให้
พวกเขำเสียหำยมหำศำล แต่ส ำหรับขุมก ำลังชั้นน ำ ควำมเสียหำยนี้
ไม่นับเป็นอะไร สิ่งที่ท ำให้พวกเขำไม่สบำยใจกันจริง ๆ คือชื่อเสียงที่
ยับเยินต่ำงหำก

ชื่อเสียงเสียหำย จ ำนวนศิษย์หัวกะทิที่เข้ำร่วมกับส ำนักก็หดหำย
ผู้มำคบค้ำท ำธุรกิจก็ถดถอย ยำกจะฟื้นตัวหำกมิใช้เวลำสักสองสำม
ร้อยปี

นอกจำกนั้น พรสวรรค์อันน่ำสะพรึงกลัวของเจียงผิงอันยังสร้ำง
แรงกดดันมหำศำลแก่บุคคลระดับผู้อำวุโสมำกมำย

หำกเจียงผิงอันเติบโต เขำจะเป็นผู้ช่วยเหลือคนส ำคัญของ
ส ำนักเซียนอวี่หวง ซึ่งเป็นหำยนะส ำหรับส ำนักเซียนเทียนหลำน

“ต้องก ำจัดเจียงผิงอันให้ได้โดยไวที่สุด หำกรอเขำเติบโตเป็น
เซียน ภำยหน้ำกำรฆ่ำเขำก็จะยำกแล้ว”

ผู้อำวุโสคนหนึ่งกล่ำวเสียงเข้ม

เจ้ำส ำนักโอวหยำงหงอวิ้นสูดหำยใจลึก “ส ำนักเซียนอวี่หวงไม่มี
ทำงปล่อยเขำออกมำแน่ มีแต่ต้องรอให้เขำไปส ำนักศึกษำชำงจือ
ก่อนค่อยลงมือ”

ผู้อำวุโสซึ่งนั่งถัดจำกเขำดูงุนงง “ไปส ำนักศึกษำชำงจือ? มิใช่
เจียงผิงอันถูกขับออกมำแล้วหรือ? ไฉนจึงยัง… หรือจะเป็นกำรรับ
ศิษย์กรณีพิเศษ!”

โอวหยำงหงอวิ้นพยักหน้ำ “พรสวรรค์ของเจียงผิงอันแข็งแกร่ง
อย่ำงยิ่ง ต้องเป็นที่สนใจให้ส ำนักศึกษำชำงจือมำทำบทำมแน่ ๆ”

“เมื่อเขำไปถึงส ำนักศึกษำชำงจือ พอไม่มีส ำนักเซียนอวี่หวงคุ้ม
กะลำหัว ก็เป็นโอกำสลงมือชั้นเยี่ยม!”

ผู้อำวุโสซึ่งนั่งถัดไปเสริมขึ้น “ไม่ว่ำต้องจ่ำยด้วยอะไร ต่อให้ต้อง
น ำโอสถเซียนกับศำสตรำเซียนออกมำ ก็ยังต้องฆ่ำให้ได้!”

ส ำนักเซียนเทียนหลำนสัมผัสซึ้งถึงภัยคุกคำมจำกเจียงผิงอัน
ควำมปรำรถนำก ำจัดเขำแรงกล้ำยิ่ง

ขณะเดียวกัน ในดินแดนลับของเผ่ำวิหคศักดิ์สิทธิ์ เหมียวจิ่งซึ่ง
ส ำรวจลึกเข้ำไปในเคหำเดินกลับออกมำด้วยรอยยิ้ม หนนี้เขำได้
อะไรจำกกำรส ำรวจเคหำเยอะแยะเลย

เขำเห็นเจียงผิงอันนั่งนิ่งกับที่ ก็จนใจเล็กน้อย

“ศิษย์ข้ำ เจ้ำนั่งอยู่แบบนี้ โอกำสจะมำหำถึงที่ได้อย่ำงไร?”

“ไม่มีทำงที่ใครจะมำนั่งในโลกใบน้อย ให้โอกำสกับเจ้ำถึงมือ
หรอก อย่ำรำมือเพียงแค่เพรำะทุกผู้ล้วนร่วมส ำนัก โอกำสน่ะของใคร
ของมันนะ”

เหมียวจิ่งเดำได้ว่ำเจียงผิงอันไม่อยำกปราชันชิงโอกำสกับสหำย
ร่วมส ำนัก จึงไม่ออกส ำรวจเคหำ

ที่นั่นยำมนี้ไม่เหลืออะไรมำกแล้ว ไร้โอกำสให้ส ำรวจหำ

“ช่ำงมันเถอะ เจ้ำกลับส ำนักไป อำจำรย์จะชี้แนะเจ้ำให้ฝึกฝน
‘วิชำปีกเทวะ’ ขณะรอส ำนักศึกษำชำงจือมำรับตัวแล้วกัน”

เจียงผิงอันลืมตำขึ้นถำมเหมียวจิ่งอย่ำงฉงนใจ “ส ำนักศึกษำชำ
งจือจะมำรับข้ำหรือขอรับ?”

เหมียวจิ่งตบบ่ำเจียงผิงอัน กล่ำวขึ้นยิ้ม ๆ “ศิษย์ข้ำพรสวรรค์ทรง
พลังเช่นนี้ ส ำนักศึกษำชำงจือจะมิรับเจ้ำเป็นกรณีพิเศษได้อย่ำงไร?
มันขึ้นกับเวลำเท่ำนั้นแหละ ฮ่ำ ๆ~”

มีศิษย์เลิศล ้ำเช่นนี้ เหมียวจิ่งทั้งภำคภูมิและปรีดำ

ว่ำตำมตรง เขำอยำกให้เจียงผิงอันเป็นลูกชำยเขำแทนยำยหนู
ม้ำดีดกะโหลกเหมียวเสียด้วยซ ้ำ

ดวงตำของเจียงผิงอันเจิดประกำยขึ้นเล็กน้อย “นี่หมำยควำมว่ำ
ข้ำสำมำรถขอส ำนักศึกษำชำงจือให้มำช่วยอำจำรย์ได้หรือขอรับ?”

เขำจ ำวำทะศิษย์พี่หญิงเหมียวเสียได้ ว่ำขอเพียงได้เข้ำส ำนัก
ศึกษำชำงจือ ก็จะสำมำรถขออะไรที่ไม่มำกเกินไปกับส ำนักศึกษำ ให้
ยอดฝีมือในส ำนักเยียวยำรำกฐำนอันเสียหำยของอำจำรย์ได้

เหมียวจิ่งมองเจียงผิงอันอย่ำงเมตตำ “เจตนำดีของเจ้ำ อำจำรย์
รับไว้แล้ว แต่อำจำรย์แนะน ำให้เจ้ำเก็บโอกำสนี้ แลกเป็นโอกำสดี ๆ
ในส ำนักศึกษำชำงจือจะดีกว่ำ มันจะช่วยเปลี่ยนทิศชะตำเจ้ำได้มำก
ทีเดียว”

ในส ำนักศึกษำชำงจือมีโอกำสมำกมำย กระทั่งผลึกเซียนยังยำก
แลกซื้อ กำรเข้ำร่วมส ำนักจะได้หนึ่งค ำสัญญำของส ำนัก สำมำรถใช้
แลกโอกำสเหล่ำนี้ได้

เจียงผิงอันไม่พูดมำก ยำมนี้ยังเร็วเกินเสวนำ ส ำนักศึกษำชำงจือ
อำจไม่มำรับเขำก็ได้

ขณะนั้นเอง เซียวเหลียงเหยียน เจ้ำส ำนักเซียนอวี่หวงพลัน
ปรำกฏตรงหน้ำทั้งสอง

เขำตบบ่ำเจียงผิงอันพลำงหัวเรำะร่วน “ยินดีด้วยนะ”

เจียงผิงอันมองเจ้ำส ำนักอย่ำงงุนงง

ข้ำงกันนั้น เหมียวจิ่งไหวตัวเร็วยิ่ง ดวงตำเขำเบิกขึ้นเล็กน้อย
“หรือคนจำกส ำนักศึกษำชำงจือมำแล้ว?”

เซียวเหลียงเหยียนพยักหน้ำ “ถูกต้อง ส ำนักติดต่อข้ำเมื่อครู่
เจียงผิงอันถูกรับเข้ำส ำนักศึกษำอย่ำงเป็นทำงกำรแล้ว”

“ฮ่ำ ๆ สมเป็นศิษย์ข้ำ! ส ำนักศึกษำชำงจือมำรับเป็นกรณีพิเศษ
เลยเชียว!”

เสียงหัวเรำะของเหมียวจิ่งดังเลื่อนลั่น จงใจเสริมปรำณขยำย
เสียงให้ผู้อำวุโสคนอื่น ๆ ได้ยินถ้วนทั่ว

ในหมู่พวกเขำ ผู้อำวุโสผู้หนึ่งริษยำตำร้อน เหมียวจิ่งในกำล
ก่อนไม่ยักดูด ำดูดีศิษย์ ได้หน้ำเพรำะศิษย์มำเปล่ำ ๆ แท้ ๆ จะโชคดี
เกินไปแล้ว

เจียงผิงอันมิคำดฝันว่ำส ำนักศึกษำชำงจือจะมำรับตัวเขำถึงที่
เรื่องดีเช่นนี้เขำย่อมปรีดำ จะได้ช่วยอำจำรย์แล้ว

เหมียวจิ่งกล่ำวกับเจียงผิงอัน “เจ้ำเป็นอัจฉริยะคนที่สองของ
ส ำนักที่ส ำนักศึกษำชำงจือรับเข้ำเป็นกรณีพิเศษ คนก่อนหน้ำเจ้ำก็
คือเจ้ำส ำนัก”

“กำลก่อน เจ้ำส ำนักเป็นเลิศในยุคสมัย สะท้ำนสะเทือนทั่วแดน
จันทร์มำยำเลยล่ะ”

เซียวเหลียงเหยียนส่ำยหัว “อย่ำพูดยอกันเกินไปเลย สะเทือน
โลกหล้ำอะไร ข้ำในยำมนั้นแค่ดูแข็งแกร่งมำกในแดนจันทร์มำยำ
เท่ำนั้นแหละ หำกไปอยู่ในส ำนักศึกษำชำงจือ ข้ำก็ธรรมดำสิ้นดี”

เซียวเหลียงเหยียนนึกอะไรออก ใบหน้ำฉำยประกำยซับซ้อน
เล็กน้อย แม้กำลเวลำจะผ่ำนแสนนำน เขำก็ยังไม่อำจลืมควำมทรงจ ำ
ขณะฝึกฝนในส ำนักศึกษำชำงจือได้ลง

เขำกล่ำวกับเจียงผิงอันอย่ำงเคร่งขรึม “จ ำไว้ว่ำ หลังจำกเข้ำ
ส ำนักศึกษำชำงจือไป เจ้ำต้องเก็บตัวให้เงียบ พรสวรรค์ของเจ้ำ
แข็งแกร่งก็จริง แต่ในส ำนักศึกษำชำงจือหำโดดเด่นไม่”

“ที่นั่นเต็มไปด้วยบุคคลชั้นเลิศในโลกหล้ำ มีทั้งบุตรเซียนที่เกิด
มำก็บรรลุขอบเขตเซียนมนุษย์ บุตรมหำเต๋ำผู้ผสำนเป็นหนึ่งกับมหำ
เต๋ำ เกิดมำโดยไร้คอขวดขอบเขตใด ๆ ไหนจะปีศำจร้ำยที่มีควำม
เข้ำใจหยั่งรู้เป็นเลิศ สร้ำงวรยุทธ์สูงสุดได้ด้วยตนเอง…”

“พรสวรรค์ของเจ้ำแม้จะพูดได้ว่ำล ้ำเลิศ แต่ก็เทียบตัวตนน่ำ
สะพรึงกลัวอย่ำงแท้จริงเหล่ำนี้มิได้ เจ้ำต้องปรับสภำพจิตใจให้ถูก
อย่ำได้ถือตัวจองหอง หรือประหม่ำเวลำพบอัจฉริยะเหล่ำนั้น”

ข้ำงกันนั้น เหมียวจิ่งเอ่ยอย่ำงภำคภูมิ “เจ้ำส ำนัก มิต้องพูดเรื่อง
นี้กับศิษย์ข้ำหรอก ศิษย์ข้ำเก็บตัวเงียบแค่ไหน เจ้ำไม่รู้หรอก”

เซียวเหลียงเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดข ำเบำ ๆ

ก็ถูก เจียงผิงอันเจ้ำเด็กนี่ไม่มีอะไรต้องห่วงเลย หำกมิใช่เพรำะ
อุบัติเหตุครำวนี้ คงยังไม่มีใครรู้ว่ำเจียงผิงอันซ่อนไพ่ตำยไว้มำกมำย
เพียงนี้

เซียวเหลียงเหยียนน ำแหวนเก็บของวงหนึ่งออกมำส่งให้เจียงผิง
อัน

“ในนี้มี ‘วิชำปีกเทวะ’ ฉบับสมบูรณ์อย่ำงแท้จริงอยู่และสองล้ำน
ผลึกเซียน เก็บไว้ใช้เถอะ ยำมไปถึงส ำนักศึกษำชำงจือ เจ้ำพึ่งพำได้
เพียงตนเองแล้วนะ”

“ขอบคุณเจ้ำส ำนัก”

เจียงผิงอันรับแหวนเก็บของแล้วคำรวะขอบคุณ

สองล้ำนผลึกเซียนเท่ำกับศำสตรำเซียนทั่วไปสองชิ้น ‘วิชำปีกเท
วะ’ ยิ่งล ้ำค่ำกว่ำนั้น มันคือรำกฐำนของส ำนักเซียนอวี่หวง

เซียวเหลียงเหยียนดูแลเจียงผิงอันอย่ำงดียิ่ง กำรเติบโตของ
ผู้น้อยอันโดดเด่นเช่นนี้เป็นเรื่องบรรเจิดส ำหรับส ำนัก

“ยังมีธุระใดต้องท ำอีกหรือไม่? หำกไม่ ข้ำจะส่งเจ้ำไปที่เมืองผีให้
เดินทำงต่อจำกนั้นก็จะไปถึงส ำนักศึกษำชำงจือ”

“ไว้ค่อยไปได้หรือไม่ขอรับ? ข้ำยังอยำกฆ่ำผู้ฝึกตนจำกส ำนัก
เซียนเทียนหลำนอีกสักหน่อย”

เจียงผิงอันยังฆ่ำไม่หน ำใจเลย

สีหน้ำของเซียวเหลียงเหยียนดูพิกล เด็กนี่จิตสังหำรหนักหนำ
กว่ำเหมียวจิ่งอำจำรย์เขำอีก

“อย่ำฆ่ำคนให้มำกนัก ภำยหน้ำเจ้ำต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์เพลิง
กรรม ร้ำยกำจอย่ำงยิ่ง มันจะกระทบต่อกำรเป็นเซียนของเจ้ำได้”

โดยไม่รอให้เจียงผิงอันพูดต่อ เซียวเหลียงเหยียนก็ลำกเจียงผิง
อันจำกไป ไม่อยำกให้เขำเสียเวลำล้ำงแค้นที่นี่

เหมียวจิ่งมองตำมหลังทั้งสองพลำงพึมพ ำ “ไม่รู้เลยว่ำเด็กนี่จะ
เติบโตได้ไกลเพียงไหน”

เหมียวจิ่งสังหรณ์เสมอว่ำ เจียงผิงอันเจ้ำเด็กนี่ต้องสร้ำงนำมให้
ตนเองได้แน่ ๆ

กำรเดินทำงโดยใช้นำวำเซียนทั่วไปใช้เวลำครึ่งปี แต่เมื่อเซียน
สวรรค์อย่ำงเซียวเหลียงเหยียนใช้พลังยิ่งใหญ่เบิกเส้นทำงจักรวำล
ข้ำมดำรำจักร ใช้เวลำเพียงสำมวันก็มำถึงได้ ควำมเร็วสูงล ้ำสุดขั้ว

สิ่งนี้ท ำให้เจียงผิงอันรู้สึกตกใจยิ่งนัก ไม่รู้เลยด้วยซ ้ำว่ำตนจะมี
กำรฝึกฝนระดับนี้ได้ยำมใด

“เซียนจงหยุด!”

เมื่อมำถึงเมืองผีอันคุ้นตำ หนึ่งเสียงเรียบเฉยก็ดังมำจำกข้ำงใน

อึดใจต่อมำ ชำยชรำชุดเทำผู้หนึ่งก็ปรำกฏตัวขึ้น ร่ำงรำยล้อม
ด้วยกฎเต๋ำเซียน

หลินถำนช ำเลืองเซียวเหลียงเหยียน แล้วสำยตำก็มำหยุดที่เจียง
ผิงอัน

“เจ้ำเด็กนี่ขยันสร้ำงเรื่องจริงนะ”

หนก่อนที่พบเจ้ำเด็กนี่ เขำก็สู้กับคนอื่นในเมืองผี ถูกเขำนี่แหละ
เฉดหัวออกไป

หลำยเดือนมำนี้ เด็กนี่ก็อำละวำดใหญ่โต เอำชนะเซียนกลับ
ชำติจำกตระกูลเยี่ยได้ แถมได้ยินว่ำเขำมีสำมร่ำงห้ำเขตแดน

หลินถำนรำยงำนเรื่องของเจียงผิงอันต่อส ำนักศึกษำชำงจือ แล้ว
ส ำนักศึกษำชำงจือก็ตกลงรับเจียงผิงอันเป็นกรณีพิเศษทันที

หลินถำนกล่ำวกับเซียวเหลียงเหยียน “เรื่องที่เหลือข้ำจัดกำรเอง
ผู้อำวุโสกลับได้แล้วล่ะ”

“ข้ำไปแล้วนะ” เซียวเหลียงเหยียนตบบ่ำเจียงผิงอัน แล้วแหวก
มิติจำกไป

สิ่งที่ควรพูด เขำพูดไประหว่ำงทำงหมดแล้ว ต่อจำกนี้ต้องให้
เจียงผิงอันเดินทำงต่อเอง

เจียงผิงอันคำรวะส่งเขำ

เนิ่นนำนจำกนั้น หลินถำนเบื้องหลังเขำก็เอ่ยเบำ ๆ “รีบเข้ำเมือง
เสีย ฟ้ำจะมืดแล้วนะ”

เมืองผียำมวิกำลน่ำสะพรึงยิ่ง บรรยำกำศวังเวงชวนขนลุกแพร่
ไปทั่วทุกมุมเมือง แม้จะมำถึงเป็นหนที่สอง เจียงผิงอันก็ยังอดขนลุก
เล็กน้อยมิได้

“ผู้อำวุโส สิ่งที่อยู่ในเมืองผีนี้คืออะไรกันแน่ขอรับ น่ำกลัวยิ่งนัก”

เจียงผิงอันใคร่รู้ยิ่ง สิ่งใดกันไร้ลักษณ์ไร้เงำ กระทั่งเซียนมนุษย์
ยังฆ่ำได้