สู่วิถีอมตะ - บทที่ 743 เขตแดนสงัดล ้ำ
เฉียนอู่รู้ว่ำกำรท ำเช่นนี้อำจท ำให้เหมียวเสียมีโทสะ แต่เพื่อ
บุตรชำยตน เรื่องเช่นนี้มินับเป็นอะไร
ยำมเหมียวเสียเห็นกำรกระท ำของเฉียนอู่ นำงก็ก ำหมัดเสสรวล
ด้วยเดือดดำล
“ฮะ ๆ ประลอง? เฉียนอู่ เจ้ำพูดเองนะ ในเมื่อจะสู้ ก็ให้เจียงผิงอัน
สู้กับลูกเจ้ำแย่งรำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลเลยก็ได้ ผู้ใดชนะก็ได้
รำกฐำนของอีกฝ่ำยไป”
นำงได้ตระหนักแจ้งแล้วว่ำอะไรเรียกว่ำไร้ยำงอำย เรียกกำรลอบ
โจมตีเป็นกำรประลอง
คิดจริง ๆ หรือว่ำกำรลอบโจมตีได้ผลกับเจียงผิงอัน?
ในเมื่ออยำกให้โอกำสกับเจียงผิงอัน เช่นนั้นก็ตำมใจเลย
เหล่ำคนในต ำหนักต่ำงมองมำอย่ำงประหลำดใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เฉียนเทียนอวี่จะประลองกับใคร? เจียงผิงอันนี่ใครหรือ?”
“เจียงผิงอันที่จะต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์พิพำกษ์เทวำนั่นไง สอง
คนนั้นดูจะประลองชิงรำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลกันนะ”
“เจียงผิงอันผู้นี้เป็นเซียนมิได้ ใช้รำกฐำนไปก็เสียของเปล่ำ มิให้
เฉียนเทียนอวี่ไปเลยล่ะ เสินกวงของเรำภำยหน้ำจะได้มียอดฝีมือเพิ่ม
มำอีกคน”
ปวงชนล้วนเคยได้ยินเรื่องของเจียงผิงอันมำบ้ำง และทรำบว่ำ
ภำยหน้ำเขำจะต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์พิพำกษ์เทวำ ไม่อำจเป็น
เซียนได้
ปวงชนมองมำยังอำคมที่เฉียนอู่สร้ำงขึ้น ภำยในมืดสนิท ผู้ฝึก
ตนทั่วไปนอกจำกเหล่ำเวียนมิอำจเห็นเหตุกำรณ์ภำยในได้เลย
บุตรของเฉียนอู่ เฉียนเทียนอวี่สืบทอดพรสวรรค์ของมำรดำ
‘สงัดล ้ำ’ ในเขตแดนนี้ ทั้งเนตร โสต นำสิก สัมผัส และจิตสัมผัสของ
คู่ต่อสู้ล้วนไร้ประโยชน์
ศัตรูจะมิอำจสัมผัสกำรมีอยู่ใดได้
เมื่อพบสถำนกำรณ์เช่นนี้ ศัตรูก็ย่อมลนลำนตื่นตระหนก
ขณะล่ำสัตว์ร้ำยจักรวำล พรสวรรค์นี้ของเฉียนอู่มีบทบำทส ำคัญ
ผู้ฝึกตน หรือกระทั่งเซียนมำกมำยริษยำพรสวรรค์นี้ กำรมีมันจะ
ลดพลังต่อสู้ของศัตรูไปได้แปดส่วน
ขอเพียงติดอยู่ใน ‘เขตแดนสงัดล ้ำ’ ผลลัพธ์ก็ชัดเจนแล้ว
ในควำมมืด เจียงผิงอันพบว่ำทุกสัมผัสของตนหำยไป มิอำจเห็น
ได้ยิน จิตสัมผัสปล่อยมิได้ และควำมรู้สึกเช่นควำมตกใจ ลนลำน
และประหลำดใจก็ปรำกฏขึ้นในอก
เขตแดนนี้เหมือนกับวิชำ ‘อนันตรำตรี’ ที่เซี่ยชิงได้เรียนจำกกู่ตี้
อยู่ไม่น้อย ผลของมันคือปิดกั้นสัมผัสของคนไม่ต่ำงกันเลย
เพียงแค่หนึ่งเป็นพรสวรรค์ หนึ่งเป็นวรยุทธ์
“หำกไม่อยำกเจ็บตัว ก็ยอมแพ้แล้วให้รำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำล
กับข้ำซะ”
หนึ่งเสียงอันมิทรำบที่มำ แยกแยะทิศทำงมิได้ดังขึ้นในหูเจียงผิง
อัน
เจียงผิงอันยืนนิ่ง ไร้ปฏิกิริยำ
เฉียนเทียนอวี่ประหลำดใจยิ่งที่เห็นเจียงผิงอันนิ่งเฉย ผู้คน
มำกมำยยำมถูก ‘เขตแดนสงัดล ้ำ’ มักลนลำนตกใจ ปลดปล่อยเขต
แดนคุ้มกันตนเองกันทันที
แต่เจียงผิงอันผู้นี้ไร้กำรตอบสนองใด ๆ หรือจะกลัวจนทื่อไปแล้ว
กันหนอ?
“ดื้อด้ำน!”
เฉียนเทียนอวี่ชักกระบี่ยำวในมือ ย่ำงสำมขุมเข้ำมำแทงหว่ำงคิ้ว
เจียงผิงอันพร้อมประกำยเย็นเยียบ
ในเขตแดนสงัดล ้ำ ศัตรูมิอำจสัมผัสกำรโจมตีของเขำได้เลย…
กิ๊ง!
ทันทีที่กระบี่ปราชิดหว่ำงคิ้ว เจียงผิงอันก็ยกนิ้วขึ้นหนีบใบกระบี่
ไว้ ก่อนจะบิดขี้มือหักกระบี่อย่ำงง่ำยดำย
เพียงหนึ่งสะบัดข้อมือ เขำก็ขว้ำงปลำยกระบี่หักย้อนทิศ คม
กระบี่อำบกฎท ำลำยล้ำงแทงร่ำงเฉียนเทียนอวี่ในทันที
โดยไม่รอให้เฉียนเทียนอวี่ไหวตัว เจียงผิงอันก็เร่งฤทธิ์อักขระ
ศักดิ์สิทธิ์สำยควำมเร็ว ไหวกำยเข้ำคว้ำคอเฉียนเทียนอวี่ด้วยหนึ่งมือ
แม้เจียงผิงอันจะท ำควำมเข้ำใจอักขระศักดิ์สิทธิ์สำยควำมเร็วได้
เพียงนิดหน่อย แต่ก็เพิ่มควำมเร็วของตนได้มหำศำลแล้ว
“จบแล้ว”
เจียงผิงอันกล่ำวเสียงเรียบ เหวี่ยงแขนฟำดตัวเฉียนเทียนอวี่เข้ำ
กับก ำแพงอำคม
เปรี้ยง!
อวัยวะภำยในของเฉียนเทียนอวี่ฉีกขำด ตัวเขำซึ่งถูกแทงด้วย
กระบี่โลหิตทะลักไม่ขำดสำย แต่เขำหำได้สนใจ ร่ำงทรุดคุกเข่ำกับ
พื้น มือกุมปำกแผล ตำจ้องคนตรงหน้ำอย่ำงไม่อยำกเชื่อ
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้เช่นไร! เจ้ำเห็นกำรเคลื่อนไหวของข้ำ
ในเขตแดนสงัดล ้ำได้อย่ำงไร!”
ตั้งแต่เกิดมำ เฉียนเทียนอวี่ได้พบยอดอัจฉริยะมำกมำย แต่
นอกจำกปีศำจร้ำยผิดมนุษย์น้อยคนที่ท ำลำยเขตแดนสงัดล ้ำได้
ผู้อื่นล้วนมิอำจขัดขืน
มีเพียงเจียงผิงอันที่เล่นงำนเขำในเขตแดนได้ โดยไม่แม้แต่จะ
ท ำลำยเขตแดนของเขำก่อน!
“สภำวะลืมตัวตน”
สีหน้ำของเหล่ำเซียนเคร่งขรึม สำยตำเปี่ยมควำมประหลำดใจ
พวกเขำรู้ว่ำเหตุใดเจียงผิงอันจึงลงมือในเขตแดนสงัดล ้ำได้
สภำวะลืมตัวตน หนึ่งสภำวะที่ผู้คนมำกมำยเข้ำถึงได้ยำมต่อสู้
แต่น้อยนักจะควบคุมสภำวะลืมตัวตนได้ตำมชอบใจ
ในสถำนกำรณ์ของเจียงผิงอัน เขำขัดเกลำสภำวะลืมตัวตนถึง
ขีดสุดแล้ว มิต้องใช้กำรมองเห็นหรือจิตสัมผัสใด ๆ ก็สู้ได้โดยอำศัย
สัญชำตญำณ
แม้เซียนหลำยคนจะเข้ำสู่สภำวะลืมตัวตนได้ แต่ก็ท ำมิได้ถึง
ขนำดเจียงผิงอันด้วยซ ้ำ
เจ้ำนี่ฝีมือไม่เบำจริง ๆ มิน่ำเล่ำจึงถูกรับเข้ำเป็นกรณีพิเศษ
เดิมที สภำวะลืมตัวตนของเจียงผิงอันมิได้แข็งแกร่งขนำดนี้ แต่
เมื่อไม่กี่ปีก่อน สตรีบำงนำมจงใจสู้ไม่นุ่งผ้ำต่อหน้ำเขำ ท ำให้เจียงผิง
อันต้องหลับตำปิดจิตสัมผัสสู้ จึงยกระดับสภำวะลืมตัวตนได้ทีละนิด
เฉียนเทียนอวี่ดึงปลำยกระบี่บนตัวออก “เจ้ำเมินเขตแดนสงัดล ้ำ
ได้แล้วเช่นไร! ข้ำบรรลุวรยุทธ์เซียนเจ็ดแขนง เอำชนะเจ้ำได้อยู่ดี!”
เจตจ ำนงกระบี่รุนแรงระเบิดจำกร่ำงเฉียนเทียนอวี่ เงำลวงของ
กระบี่ยำวสีทองเจ็ดเล่มปรำกฏเบื้องหลังเขำ เรืองฤทธิ์สนั่นฟ้ำรำวจะ
สะบั้นสรรพสิ่ง!
ยำมเห็นนิมิตนี้ ผู้คนมำกมำยประหลำดใจเล็กน้อย หรือนี่จะเป็น
วิชำกระบี่ที่เจ้ำส ำนักเป็นผู้สร้ำง! เฉียนเทียนอวี่ถึงกับบรรลุมัน!
ได้ยินว่ำหำกบรรลุวิชำกระบี่นี้อย่ำงสมบูรณ์ เบื้องหลังจะปรำกฏ
หมื่นเงำกระบี่ แยกดำรำ สะบั้นกฎฟ้ำดิน ทลำยได้ทุกสิ่ง!
ขณะนี้มีเงำกระบี่เพียงเจ็ด แต่ก็เพียงพอพิชิตบุคคลร่วมระดับ สู่
ข้ำมขั้นใต้ขอบเขตเซียนได้แล้ว!
เฉียนเทียนอวี่ผู้นี้มีพรสวรรค์ อำยุยี่สิบสองก็ท ำได้ขนำดนี้ ภำย
หน้ำอำจไล่ตำมเฉียนอู่ผู้เป็นมำรดำทันก็ได้
เฉียนเทียนอวี่ชี้กระบี่ที่เจียงผิงอัน เส้นผมปลิวไสว “เจียงผิงอัน!
วันนี้ข้ำจะเรียกเจ้ำว่ำ…”
เขำตั้งใจจะพูดจำเหยียดหยำมอำฆำต แต่ยังไม่ทันพูดจบ จู่ ๆ
ร่ำงของเขำก็ถูกพันธนำกำรด้วยโซ่ตรวน ลำกเข้ำหำหลุมด ำกลืนกิน
โดยไร้ช่องให้ขัดขืนใด ๆ
นิมิตเต๋ำกระบี่สลำยตัว เขตแดนสงัดล ้ำหำยไป เหลือเพียงเจียง
ผิงอันในอำคม
สีหน้ำของผู้รอดูเฉียนเทียนอวี่แผลงวิชำกระบี่ชะงักค้ำง รำวถูก
ขัดจังหวะระหว่ำงท ำธุระในสุขำ มิคำดฝันเลยสักนิด
เจียงผิงอันไม่เข้ำใจเลยว่ำคนหนุ่มสำวสมัยนี้เป็นอะไรกันหมด จะ
สู้ก็สู้สิ ไฉนต้องพูดเฉไฉมำกควำม ให้โอกำสศัตรูเตรียมตัวด้วย?
แต่ยำมนี้ไม่เป็นไรแล้ว หมดโอกำสพูดมำกควำมแล้ว
เฉียนอู่เห็นบุตรตนถูกกลืนไป สีหน้ำก็แปรเปลี่ยนร้ำยแรง “เจียง
ผิงอัน! รีบปล่อยลูกข้ำออกมำเสีย! หำกเกิดอะไรขึ้นกับลูกข้ำ ข้ำไม่
ปล่อยเจ้ำไว้แน่!”
เจียงผิงอันช ำเลืองอีกฝ่ำย เปิดมิติกลืนกิน โยนตัวคนออกมำ
เฉียนเทียนอวี่ซึ่งเมื่อครู่ยังมีสภำพเป็นผู้เป็นคนกระปรี้กระเปร่ำ
ยำมนี้กลับสุดเหี่ยวเฉำ แห้งเหี่ยวดุจไม้ฟืน ปรำณเซียนและปรำณ
แก่นแท้ถูกสูบไปสิ้น
ปวงชนล้วนสะพรึงในใจ
พลังกลืนกินนี้น่ำกลัวนัก กลืนไปประเดี๋ยวเดียวก็สูบพลังจน
เหือดแห้งได้เพียงนี้!
พลังต่อสู้ของเจียงผิงอันผู้นี้เลิศล ้ำยิ่งนัก มิต้องปลดปล่อยเขต
แดนใด ๆ ก็เอำชนะเฉียนเทียนอวี่ได้แล้ว
น่ำเสียดำยที่เขำมิอำจเป็นเซียน ไม่ว่ำพลังต่อสู้จะแข็งแกร่งแค่
ไหน เดนเซียนสักคนก็จัดกำรเขำได้แล้ว
เฉียนอู่เห็นสภำพย ่ำแย่ของลูกชำย หัวใจก็เหมือนถูกมีดกรีด
แทง นำงรีบปลดอำคม ส่งปรำณเซียนให้บุตรชำย แล้วเงยหน้ำ
ถลึงตำมองเจียงผิงอัน
“สำรเลว แค่ประลองกันแท้ ๆ ไฉนเจ้ำต้องท ำตัวไร้ปรำนีนัก!”
ปรำณเซียนหมดยังเติมได้ แต่ปรำณแก่นแท้หำยไป ต้องใช้เวลำ
กว่ำจะฟื้นคืน
ปรำณแก่นแท้มำจำกแก่นโลหิต แก่นโลหิตมำจำกรำกฐำนชีวิต
หำกเสียปรำณแก่นแท้มำกเกินไป ก็อำจกระทบถึงรำกฐำนได้
เหมียวเสียใช้วำทะเมื่อครู่ของเฉียนอู่ยอกย้อน “แค่ประลองกัน
ทั่วไปเอง ร้อนใจไปไยเล่ำ ไม่มีคนตำยสักหน่อย”
สีหน้ำของเฉียนอู่ยิ่งย ่ำแย่
เหมียวเสียกอดอกมหึมำพลำงเอ่ยเบำ ๆ “ผลกำรประลองปรำกฏ
แล้ว เอำรำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลของลูกเจ้ำให้เจียงผิงอันไป คนดู
อยู่มำกมำยเช่นนี้ ข้ำเชื่อว่ำเจ้ำคงไม่ตระบัดสัตย์”
สองคนนี้ทึกทักมัดมือชก จะปล้นรำกฐำนส่วนของเจียงผิงอัน
แล้วยำมนี้เป็นเช่นไร เสียหำยส่วนของตัวเองแทน
เฉียนเทียนอวี่อำจรับเหตุกำรณ์นี้ไม่ได้ เขำจึงหมดสติแน่นิ่งไป มิ
เพียงพ่ำยต่อหน้ำสำธำรณะ ยังเสียรำกฐำนส่วนของเขำไป จะน่ำอำย
เกินไปแล้ว
เส้ำเฟิงซึ่งติดตำมเฉียนอู่ไปพำพวกเจียงผิงอันเข้ำส ำนักเข้ำมำ
รับหน้ำที่ไกล่เกลี่ย
“เรื่องนี้ช่ำงมันเถอะนะ ทุกคนล้วนคณะเดียวกัน ไม่เห็นต้อง
ทะเลำะกันเพรำะเรื่องนี้เลย”
คู่เนตรงำมของเหมียวเสียตวัดไปมอง กล่ำวด้วยน ้ำเสียงไร้
อำรมณ์ “หำกเจียงผิงอันพ่ำย เจ้ำจะช่วยเจียงผิงอันพูดหรือไม่?”
สีหน้ำของเส้ำเฟิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะแย้มยิ้ม “ย่อมแน่อยู่แล้ว”
“งั้นก่อนหน้ำนี้ที่เจ้ำมองอยู่ห่ำง ๆ มำตลอด ไฉนไม่ออกมำพูด
แล้วเพิ่งออกมำพูดยำมนี้?”
เหมียวเสียไม่ไว้หน้ำอีกฝ่ำยสักนิด เปิดโปงมุสำอีกฝ่ำยทันที
“เจ้ำรู้ทุกสิ่งแก่ใจ”
แล้วเหมียวเสียก็พูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้ำบูดบึ้งของเส้ำเฟิง “ใน
เมื่อได้ยินวำทะของเฉียนอู่เมื่อครู่พูดอยู่ว่ำ สองคนนี้ตัดสินกำรเป็น
เจ้ำของรำกฐำนด้วยกำรประลอง ยำมนี้ผลกำรประลองปรำกฏแล้ว ก็
ต้องให้เป็นไปตำมนั้น”
เหมียวเสียไม่สนใจรำกฐำนชิ้นนั้นหรอก แต่เฉียนอู่กระท ำกำร
เกินไป และนำงมิอำจกลั้นโทสะได้
งำนเลี้ยงซึ่งเดิมครึกครื้นพลันเงียบกริบ แม้เข็มตกยังได้ยิน
สถำนกำรณ์ด ำเนินสู่ทิศอันน่ำอำยที่สุดเสียแล้ว ไม่ว่ำเฉียนอู่จะ
ส่งรำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลมำหรือไม่ นำงก็ยังหน้ำแตกยับเยินอยู่ดี
เฉียนอู่มองเหมียวเสียอย่ำงเคืองแค้น นึกเสียใจนักที่พำสตรีผู้นี้
มำเข้ำร่วมคณะเสินกวง ยำมนี้จึงเลิกปิดบังควำมคิด ฉีกทุกกำรเส
แสร้ง พูดออกมำตรง ๆ
“ขยะอย่ำงเจียงผิงอันเอำรำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลไปมีประโยชน์
อะไร? ต่อให้มอบรำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลทั้งหมดให้เขำ เขำจะเป็น
เซียนได้หรือ? รำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลหำยำกมำกนะ แล้วลูกชำย
ข้ำก็สร้ำงรำกฐำน เพิ่มโอกำสเป็นเซียนต่อไปได้ถ้ำได้มันมำ แต่เขำ
เจียงผิงอันท ำได้หรือ?”
“ท ำได้สิ”
เหมียวเสียเชื่ออย่ำงสนิทใจว่ำเจียงผิงอันเป็นเซียนได้
“ฮ่ำ ๆ ข ำตำยล่ะ ทัณฑ์สวรรค์พิพำกษ์เทวำจ่ออยู่ขนำดนั้นยัง
อยำกเป็นเซียนอีก? หำกเขำกล้ำเผชิญทัณฑ์ นั่นจะเป็นวันตำยของ
เขำ!”
“เจ้ำบอกผู้ใดตำยนะ?” ปรำณอันน่ำสะพรึงกลัวพลันเอ่อออก
จำกตัวเหมียวเสีย
“พวกเจ้ำเป็นเซียนกันแท้ ๆ ช่วยท ำตัวเหมือนเซียนหน่อยมิได้
หรือ?”
หนึ่งเสียงรำบเรียบดังมำจำกส่วนลึกของต ำหนัก แฝงอ ำนำจร้ำย
กำจ ปรำณบนตัวเหมียวเสียถูกสะกดหำยทันที
ทุกดวงใจสั่นสะท้ำนเล็กน้อย ใต้เท้ำผู้บัญชำกำรลงมือแล้ว
เหมียวเสียตกใจ ตัดสินจำกปรำณนี้ อีกฝ่ำยเป็นเซียนสวรรค์!
มิเห็นตัวคน แต่ปรำณเซียนที่ปรำกฏนี้ร้ำยกำจอย่ำงยิ่ง
เสียงของผู้บัญชำกำรคณะเสินกวงกล่ำวขึ้นอีกครั้ง “รำกฐำน
สัตว์ร้ำยจักรวำลล ้ำค่ำมำก เฉียนเทียนอวี่มีพรสวรรค์สูงยิ่ง รำกฐำน
นี้มีผลมหำศำลกับเขำ”
“ส่วนสมำชิกชื่อ… เจียงผิงอันนี่ ในเมื่อเป็นเซียนไม่ได้ รำกฐำน
สัตว์ร้ำยจักรวำลก็ให้เฉียนเทียนอวี่ ชดเชยผลึกเซียนให้เจียงผิงอัน
ไปแทน”
เหมียวเสียตะโกนอย่ำงไม่พอใจ “ท ำไมล่ะ! ผู้ฝึกตนใต้ขอบเขต
เซียนล้วนได้คนละชิ้นเล็ก ข้ำเข้ำร่วมกำรรุมสังหำรสัตว์ร้ำยจักรวำล
ไฉนจะให้เจียงผิงอันสักชิ้นยังไม่ได้!”
รำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลหำยำกจนมิใช่สิ่งที่ผลึกเซียนซื้อได้เลย
หำไม่ เฉียนอู่คงไม่มำหำเรื่องนำง
ปวงชนสูดหำยใจเฮือก สตรีผู้นี้บ้ำไปแล้วหรือ ถึงกับขัดวำจำผู้
บัญชำกำร
“เพรำะข้ำเป็นผู้บัญชำกำร หำกรับไม่ได้ก็ไสหัวไป”
เสียงไร้อำรมณ์ดังออกมำจำกส่วนลึกของต ำหนัก อึดอัดรำวท้อง
นภำกดกระแทก
YOU MAY ALSO LIKE
