สู่วิถีอมตะ - บทที่ 768 คัมภีร์ตัดชีวิต

สมรภูมิแห่งนี้จ ำลองได้เหมือนจริงยิ่ง ตัวตนเผ่ำปีศำจตระหนัก
ฤทธิ์เจียงผิงอันแล้วก็หนีกระเจิง ไม่ต่ำงจำกสัจธรรมเลย

เจียงผิงอันกำงปีกสีเลือด เปิดฉำกไล่ล่ำสังหำรปีศำจอย่ำงบ้ำ
ระห ่ำ

ภำยใต้กำรเสริมพลังของ ‘คัมภีร์ตัดชีวิต’ ยิ่งฆ่ำมำกยิ่งแข็งแกร่ง
ขึ้น

เมื่อเวลำผ่ำนไป เจียงผิงอันค่อย ๆ เข้ำสู่ภวังค์สังหำร ผสำนเข้ำ
กับสภำวะลืมตัวตน ท ำให้กำรเข่นฆ่ำเป็นไปโดยสัญชำตญำณ

ในสภำวะนี้ วิญญำณของเขำจะไม่เหนื่อยอ่อน มีพลังกลืนกิน
คอยเติมปรำณ ปรำณเซียนก็จะไม่ขำดช่วง เขำเหมือนกลำยเป็น
เพชฌฆำตที่เกิดมำเพื่อเข่นฆ่ำ

เจียงผิงอันหลงลืมเวลำและสรรพสิ่ง ในใจมีเพียงกำรฆ่ำฟัน

ขณะเดียวกัน บนสมรภูมิขั้นปลำยระดับเขตแดน

เติ้งเส้ำสี่ต่อสู้จนร่ำงโชกเลือด ในที่สุดเขำก็เชื่อเจียงผิงอันแล้ว
ว่ำกำรเอำตัวรอดในสงครำมยำกเย็นแสนเข็ญ

พลังต่อสู้ของเขำติดสิบอันดับแรกในระดับที่ส ำนักศึกษำชำงจือ
พรสวรรค์เลิศล ้ำ น้อยคู่ต่อกร

แต่ในสมรภูมิอันโอฬำรนี้ เขำช่ำงเล็กจ้อยเหลือเกิน เขำรับมือคู่
ต่อสู้สองคนในระดับเดียวกันได้ แต่ไม่มีทำงพิชิตยี่สิบ สองร้อยหรือ
สองล้ำนไหว!

ซำกศพผู้ฝึกตนและปีศำจร่วมระดับเกินคณำนับเกลื่อนทั่ว
จักรวำล ภำพอันชวนขนลุกนี้ มิเห็นกับตำไม่อำจรู้ซึ้ง

“กระทั่งอัจฉริยะไร้เทียมทำนอย่ำงสหำยเต๋ำเจียง เจอศึกระดับนี้
เข้ำไปก็คงล ำบำกยิ่ง”

แม้เติ้งเส้ำสี่จะรู้ว่ำเจียงผิงอันแข็งแกร่งมำก แต่ในศึกใหญ่ระดับนี้
แข็งแกร่งไปก็เท่ำนั้น

“พี่ ศึกนี้ต้องสู้นำนแค่ไหน?”

เติ้งหลวนโชคดียิ่งที่หำเติ้งเส้ำสี่เจอแล้ววิ่งมำสู้ใกล้ ๆ กัน จึง
พึ่งพำกันพ้นอันตรำยมำได้

“ไม่รู้สิ พยำยำมประหยัดปรำณเซียนไว้ ศึกใหญ่ระดับนี้น่ำจะ
ต้องสู้กันเป็นปี ๆ แบบไม่หยุดพักเลย” สีหน้ำของเติ้งเส้ำสี่เคร่งขรึม

“สู้นำนขนำดนั้น จะไปไหวได้อย่ำงไร?” เติ้งหลวนสู้กับศัตรูที่
หลำกไหลไม่รู้จบจนยำมนี้เหนื่อยหอบ ไม่อำจสู้ตลอดเวลำได้ไหว

“เพรำะเช่นนี้ไงข้ำจึงให้เจ้ำถนอมปรำณเซียนไว้ เมื่อมีโอกำสจะ
ได้ฟื้นก ำลังได้ไว อย่ำคิดถอยหนีเชียว ข้ำงหลังมีผู้ตรวจกำรอยู่ หำก
จับได้ว่ำเจ้ำหนีทัพ เจ้ำจะถูกประหำรทันที”

“พวกตำขำวเท่ำนั้นแหละที่หนีทัพ!”

เติ้งหลวนกัดฟัน ควงพลองเข้ำรบพุ่งกับยอดฝีมือเผ่ำปีศำจ

ศึกอันดุเดือดนี้ดูไม่จบไม่สิ้น ศัตรูมีจ ำนวนเกินประมำณ เอำชนะ
ไปสักตน ตนที่สองก็จะปรี่เข้ำมำ บำงหนกระทั่งถูกรุมโจมตี

นี่คือศึกเอำตัวรอด

มีแต่ต้องอยู่รอดให้นำนที่สุด จึงมีโอกำสได้ศำสตรำเซียน และ
สำมำรถขึ้นสู่ชั้นถัดไป

ขณะเดียวกัน ข่ำวกำรค้นพบโลกใบน้อยของรำชินีปีศำจ
กระจำยไปทั่วภพเซียน ผู้ฝึกตนทุกแดนดินล้วนเร่งรุดมำ ต่ำงฝ่ำย
ล้วนอยำกได้ส่วนแบ่งผลประโยชน์

รำชินีปีศำจคือหนึ่งต ำนำน หำกไม่มี ‘วิชำลวงสวรรค์’ ที่นำง
สร้ำง ศึกตัดสินระหว่ำงเผ่ำมนุษย์และเผ่ำปีศำจก็อำจจบด้วยควำม
ปรำชัยของเผ่ำมนุษย์

วิชำลวงสวรรค์เป็นวรยุทธ์เซียนที่แข็งแกร่งที่สุดของภพเซียน ไม่
มีใครไม่อยำกได้มัน

ผู้ฝึกตนหลั่งไหลเข้ำสู่โลกใบน้อยของรำชินีปีศำจ ก ำจัดหุ่นเชิด
มำกขึ้นเรื่อย ๆ ภำยในเวลำไม่กี่ปี ปวงชนก็ล้วนประหลำดใจเมื่อ
พบว่ำหุ่นเชิดไม่ปรำกฏขึ้นแล้ว!

ไม่รู้ว่ำเพรำะมีหลำกบุคคลหลำยขุมก ำลัง ก ำจัดหุ่นเชิดทั้งหมด
ไปแล้วหรือเหตุผลอื่นใด แต่ต่อให้ใช้อำวุธวิเศษระดับสูง หุ่นเชิดก็ยัง
ไม่ปรำกฏตัว

สิ่งนี้ท ำให้ผู้ฝึกตนมำกมำยแสนยินดี พอไม่มีหุ่นเชิด พวกเขำก็
สำมำรถออกส ำรวจโลกใบน้อยของรำชินีปีศำจได้อย่ำงสบำยใจแล้ว

ผู้ฝึกตนมำกมำยได้รับโอกำสในโลกใบน้อยแห่งนี้ แต่ผู้มำมำก
เข้ำก็เหมือนฝูงตั๊กแตน แดนดินแทบถูกผู้ฝึกตนเหล่ำนี้กวำดสรรพสิ่ง
ไปสิ้น

ท้ำยที่สุดก็เหลือเพียงหอคอยแดงสิบแปดชั้นที่ไม่ถูกส ำรวจ
เนื่องจำกค่ำยกลคุ้มกัน จึงมีเพียงผู้ถือกุญแจพิเศษเท่ำนั้นที่เข้ำได้

ผู้ฝึกตนมำกมำยรวมตัวกันใต้หอคอยสีแดง รอให้อำคมสลำยตัว

แม้ผู้ฝึกตนเหล่ำนี้จะทลำยอำคมไม่ได้ แต่ผู้ใช้ค่ำยกลในภพ
เซียนท ำได้

เมื่อข่ำวแพร่ไปว่ำในหอคอยสีแดงมีโอสถเซียนชั้นเลิศและ
ศำสตรำเซียนมำกมำย ไม่นำนก็มีผู้ปรำกฏตัวขึ้นพร้อม ‘ศิลำทลำย
ค่ำยกล’ สร้ำงโดยผู้ใช้ค่ำยกลระดับสูง

เมื่อขว้ำงศิลำทลำยค่ำยกลใส่ ค่ำยกลที่ทำงเข้ำหอคอยสีแดงก็
สะท้ำนก่อนจำงหำย ไม่นำนก็สลำยไปสิ้น

ผู้ฝึกตนทั้งหลำยแห่กันเข้ำไปในหอคอยสีแดงอย่ำงบ้ำคลั่ง
อยำกได้อำวุธวิเศษกันตัวสั่น

สมบัติในสองสำมชั้นแรกไม่เหลืออยู่นำนแล้ว จนเมื่อพวกเขำ
มำถึงสมรภูมิจ ำลองบนชั้นหก ปวงชนจึงชะงักเท้ำ

“หำกอยู่รอดได้สิบปี ได้ศำสตรำเซียนระดับเซียนมนุษย์ รอดได้
พันปี ได้ศำสตรำเซียนระดับเซียนสวรรค์!”

“ฮ่ำ ๆ ง่ำยขนำดนี้ก็เหมือนเอำมำแจกกันดี ๆ นี่แหละหนำ!”

เห็นรำงวัลล่อตำล่อใจเพียงนี้ หลำยบุคคลก็ก้ำวเข้ำไปอย่ำงไม่
ลังเล

แต่เข้ำไปประเดี๋ยวเดียว พวกเขำก็ถูกเคลื่อนย้ำยกลับออกมำ

“เวร! ข้ำงในศัตรูเยอะอย่ำงกับหนอน แค่ลูกหลงกำรต่อสู้ก็ฆ่ำข้ำ
ได้แล้ว!”

“ล้อเล่นอะไรกันอยู่ นอกจำกเซียน ใครมันจะไปทนได้พันปีฟะ?”

“นี่หรือศึกทะเลเซียนสังเวยเลือดในสมัยโบรำณที่น่ำสะพรึงกลัว?
ป่ำเถื่อนชะมัดยำด”

เหล่ำผู้ฝึกตนขวัญสะท้ำนกับศึกภำยใน ผู้ฝึกตนทั่วไปเข้ำไปก็มี
แต่พำตัวเองไปตำย

บำงบุคคลคิดกระทั่งว่ำ หำกเข้ำร่วมค่ำยเผ่ำปีศำจจะง่ำยกว่ำ แต่
มิคำดว่ำชะตำจะไม่ต่ำงกัน สุดท้ำยก็ยังถูกตัดสิทธิ์ออกมำ

เหล่ำผู้ฝึกตนซึ่งเดิมแสนยินดีเปลี่ยนท่ำทีเป็นก่นด่ำหลังถูก
เคลื่อนย้ำยกลับ ควำมฝันมั่งคั่งชั่วข้ำมคืนเป็นอันแตกสลำย

เนื่องจำกควำมสมจริงและขนำดมหึมำของสมรภูมิจ ำลอง หลำย
ตระกูล ขุมก ำลังและคณะต่ำง ๆ ล้วนส่งสมำชิกมำเผชิญ เพื่อที่เหล่ำ
ผู้น้อยจะได้มีประสบกำรณ์สงครำมจริง เมื่อได้สงครำมช ำระจิต ก็จะ
เข้ำใจอะไรได้หลำยเรื่อง

วิ้ง!

วันหนึ่ง คลื่นพลังประหลำดพลันกึกก้องในชั้นหก

อึดใจต่อมำ ผู้ฝึกตนบนชั้นหกก็สังเกตเห็นข้อควำมปรำกฏขึ้น
บนอำกำศ

[มีผู้ฝึกตนขั้นปลำยระดับเขตแดนหกคน ขั้นกลำงระดับเขตแดน
หนึ่งคนที่อยู่รอดได้สิบปี พวกเขำจะได้รำงวัลเป็นศำสตรำเซียนระดับ
เซียนมนุษย์]

ทันทีที่ข้อควำมนี้ปรำกฏ เสียงฮือฮำก็กระหึ่มทันที

“มีคนรอดได้สิบปีจริง ๆ ด้วยเฮ้ย!”

“อิจฉำชะมัดเลย ถึงกับได้ศำสตรำเซียน หำกข้ำมีศำสตรำเซียน
สักชิ้น ข้ำต้องบรรลุเซียนได้แน่ ๆ!”

“ใครกันนะ แข็งแกร่งขนำดนี้”

มีแต่ต้องเข้ำสู่สมรภูมิเอง จึงตระหนักแจ้งว่ำในนั้นน่ำสะพรึงกลัว
เพียงไร กำรเอำชีวิตรอดในนั้นสิบปีได้อัศจรรย์อย่ำงยิ่ง

ในมุมหนึ่งของชั้น คนชุดด ำสวมหมวกกลุ่มหนึ่งถ่ำยทอดกระแส
ปรำณสื่อสำรกัน

“ประมำณจำกเวลำและควำมแข็งแกร่ง ผู้ฝึกตนขั้นกลำงระดับ
เขตแดนนั่นน่ำจะเป็นเป้ำหมำยของเรำ เจียงผิงอัน”

“คนของเรำเข้ำไปหำเขำแล้ว เรำน่ำจะเจอและลอบสังหำรเขำได้
ในไม่ช้ำ”

“จะส ำเร็จหรือ? เจ้ำนั่นเป็นอันดับหนึ่งในขั้นต้นระดับเขตแดน
ของประวัติกำรณ์เลยนะ”

“ไม่ใช่ปัญหำหรอก มือสังหำรหัวกะทิระดับเดียวกันสำมสิบกว่ำ
คน แถมมีศำสตรำเซียนอีกชิ้น จะผิดพลำดได้อย่ำงไร?”

“นั่นสินะ”

คนเหล่ำนี้คือมือสังหำรที่ลอบเล่นงำนเจียงผิงอันในส ำนักศึกษำ
ชำงจือ พวกเขำรับจ้ำงวำนจำกโอวหยำงจั๋วรื่อให้มำลอบสังหำรเจียง
ผิงอัน แต่หนแรกนั้นล้มเหลว และพวกเขำยังขอให้โอวหยำงจั๋วรื่อ
เพิ่มรำงวัล

โอวหยำงจั๋วรื่อเองก็ใจป ้ำ ให้รำคำค่ำลอบสังหำรเทียบเท่ำค่ำหัว
เซียนมนุษย์

ด้วยเหตุนี้ พวกเขำจึงเกณฑ์มือสังหำรระดับหัวกะทิระดับ
เดียวกับเจียงผิงอันในกลุ่มมำกันหมด แต่ละคนล้วนมีผลงำนสังหำรผู้
ฝึกตนร่วมระดับมำนับร้อย

คนเหล่ำนี้ล้วนถูกฝึกอย่ำงมืออำชีพ เฉียบขำดไร้ปรำนี

นอกจำกนั้น พวกเขำยังมีศำสตรำเซียนอันน่ำสะพรึงกลัวชิ้น
หนึ่งเป็นไพ่ตำย ต่อให้เจียงผิงอันอยู่ในขั้นปลำยระดับเขตแดน เขำก็
ยังตำยอยู่ดี