สู่วิถีอมตะ - บทที่ 767 สมรภูมิจ ำลอง

เติ้งเส้ำสี่ไม่รู้ว่ำไฉนเจียงผิงอันจึงถำมเช่นนี้ เขำส่ำยหน้ำตอบ
“ข้ำไม่เคยผ่ำนสงครำม”

อย่ำงมำกที่สุด เขำก็แค่เคยผ่ำนกำรต่อสู้แบบกลุ่ม

เจียงผิงอันพูดด้วยสีหน้ำเคร่งขรึม “หำกเคยผ่ำนสงครำม จะรู้ว่ำ
กำรเอำตัวรอดในสงครำมมิใช่เรื่องง่ำย กำรได้ศำสตรำเซียนมำนั้น
ยำกยิ่ง”

เขำเคยผ่ำนสงครำมในภพแร้นแค้น เห็นควำมน่ำกลัวของ
สงครำมมำกับตำ ผู้ฝึกตนตกตำยดุจเม็ดฝน ชีวิตเหมือนเป็น
ต้นหญ้ำอันไร้ค่ำ ถูกเกี่ยวเก็บได้ง่ำย ๆ

นี่ขนำดศึกในภพแร้นแค้น ศึกในภพเซียนเกี่ยวข้องกับเซียนและ
ภพน้อยใหญ่มำกมำย ยิ่งต้องน่ำกลัวกว่ำนั้น

นอกจำกเหล่ำคนคลั่งสงครำมแล้ว ผู้ที่เคยผ่ำนสงครำมมำจะ
กลัวสงครำมอย่ำงลึกล ้ำ หำกไม่ประสบเองก็ไม่มีทำงซึ้งถึงควำมน่ำ
กลัว

เหล่ำบุคคลตรงหน้ำนี้ดูไม่เหมือนเคยผ่ำนสงครำม สำยตำของ
พวกเขำสุดโหยหำอยำกได้ศำสตรำเซียน

เติ้งเส้ำสี่ตบบ่ำเจียงผิงอัน “ผ่อนคลำยไว้ ต่อให้ข้ำงในอันตรำย
จริง อย่ำงมำกก็แค่ชวดศำสตรำเซียนแล้วถูกคัดออก ไม่เสียหำย
อะไรหรอก”

เจียงผิงอันพยักหน้ำ หำกให้เขำไปเผชิญสงครำมจริง เขำจะหัน
หลังเผ่นหนีมันเดี๋ยวนี้แหละ

แม้ ‘วิชำลวงสวรรค์’ จะเป็นของดี ก็ไม่ส ำคัญเท่ำชีวิต

“เรื่องน่ำกลัวที่สุดในขณะนี้คือ หำกอยู่รอดแค่เวลำสั้น ๆ ข้ำจะ
ไม่มีโอกำสขึ้นสู่ชั้นเจ็ด”

เส้นทำงสู่ชั้นเจ็ดถูกบังอยู่ หำกขึ้นชั้นสูงกว่ำนี้ไม่ได้ ก็ไร้โอกำส
ได้ ‘วิชำลวงสวรรค์’

เริ่มมีคนผลักประตูเดินเข้ำไปกันแล้ว

“ข้ำเป็นเผ่ำมนุษย์ ไม่มีทำงโจมตีคนกันเอง ต้องเลือกค่ำยเผ่ำ
มนุษย์แน่อยู่แล้ว”

“ศึกนี้ไม่มีผู้แพ้ชนะ เลือกค่ำยไหนก็ค่ำเท่ำกัน เรำแค่คุ้นเคยกับ
ค่ำยมนุษย์กว่ำเท่ำนั้นเอง”

“ที่จริงข้ำอยำกไปดูทำงฝั่งค่ำยเผ่ำปีศำจนะ แต่เพื่อควำม
ปลอดภัย เลือกเผ่ำมนุษย์แล้วกัน”

ปวงชนล้วนเลือกค่ำยเผ่ำมนุษย์ ก้ำวเข้ำประตูบำนซ้ำยพร้อม
ควำมกระหำยอยำกได้ศำสตรำเซียน

ผู้ฝึกตนเหล่ำนั้นสัมผัสได้เพียงโลกหมุนควง หมดสติไปชั่วขณะ
แต่แล้วก็คืนสติอย่ำงรวดเร็ว แล้วภำพตรงหน้ำก็ท ำให้ทุกดวงใจสั่น
สะท้ำนรุนแรง

พวกเขำละล่องอยู่ท่ำมกลำงจักรวำลอันริบหรี่ รำยล้อมโดยผู้ฝึก
ตนร่วมระดับ

เมื่อมองไปตรงหน้ำ ยอดฝีมือเผ่ำปีศำจโบรำณอันน่ำสะพรึงกลัว
ยืนประจัน จ ำนวนศัตรูเหลือล้นทั่วจักรวำลไปหมด

ปรำณอันน่ำสะพรึงกลัวจำกสำรพัดยอดฝีมือปกคลุมทั่วทั้ง
จักรวำลพร่ำงพรำว ท ำให้โลหิตเกือบควบแน่นยำกไหลเวียน ปรำณ
เซียนยำกขยับเคลื่อน

หัวใจของบุคคลทั้งยี่สิบสำมสิบคนที่เพิ่งมำล้วนเต้นระทึกรุนแรง
สมรภูมิจ ำลองนี้สมจริงยิ่งนัก รำวพวกเขำมำยังสมรภูมิอย่ำงแท้จริง

พวกเขำเพิ่งเคยเห็นตัวตนร่วมระดับมำกมำยเพียงนี้เป็นครั้งแรก
เป็นภำพน่ำตื่นตะลึงเกินบรรยำย

เดิมทีพวกเขำคิดว่ำจะอยู่รอดได้อย่ำงน้อย ๆ สิบปี แต่ยำมนี้ดู
พวกเขำจะคิดง่ำยเกินไปแล้ว

“ฆ่ำ!”

“ฆ่ำ!”

เมื่อเสียงสั่งกำรของแม่ทัพดังมำจำกแนวหลัง เสียงกำรต่อสู้ก็
กึกก้องไปทั่วทิศ

ตัวตนร่วมระดับของสองฝ่ำยประหัตประหำร วรยุทธ์นับพัน
เรืองรองสำรพัดสี สำดส่องจักรวำลอันมืดหมองจนสว่ำงไสว ปรำณ
เซียนและปรำณปีศำจปะทะปะปน กฎฟ้ำดินสะท้ำนเคลื่อนโคลง
ดวงดำวรำยล้อมสลำยหำยในพริบตำ

ผู้ฝึกตนและเหล่ำปีศำจซึ่งโถมทะยำนเป็นทัพหน้ำระเบิดเป็น
หมอกโลหิต ประหนึ่งเนื้อถูกบดป่น ตัวตนแล้วตัวตนเล่ำถูกฉีก
กราชำก

เพียงไม่กี่อึดใจ ซำกศพก็เกลื่อนไปทั่วจักรวำล โลหิตเจิ่งนอง
เป็นสมุทร กลิ่นคำวคลุ้งเต็มสองรูนำสิก

ผู้ฝึกตนจ ำนวนมำกที่เข้ำร่วมสมรภูมิจ ำลองกลำยเป็นล ำแสง ถูก
เคลื่อนย้ำยออกไป

“เวร! มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ข้ำยังไม่ทันท ำอะไรก็ตำยแล้ว!”

“น่ำกลัวเกินไปแล้ว สงครำมแบบนี้ใครมันจะไปอยู่รอดได้ฟะ”

“ข้ำอยำกหนีไปหำที่ซ่อน แต่ผู้ตรวจกำรข้ำงหลังจับได้แล้วฆ่ำ
ข้ำตำย!”

สีหน้ำคนเหล่ำนั้นสุดแสนพรั่นพรึง ร่ำงของพวกเขำยังสั่นเทิ้ม
เกินควบคุม

มีเพียงยำมไปยืนในสมรภูมิจึงเข้ำใจควำมน่ำกลัวของสงครำม
ขณะนั้นในใจจะมีเพียงควำมรู้สึกเดียว: สิ้นหวัง

“เรำถูกเคลื่อนย้ำยกลับมำ หมำยควำมว่ำเรำเสียโอกำสขึ้นสู่ชั้น
เจ็ดกันแล้วหรือ?”

ใครบำงคนพูดด้วยใบหน้ำง ้ำงอ

นอกจำกประตูทั้งสอง ไร้ทำงใดขึ้นสู่ชั้นเจ็ดได้เลย

บำงที พวกเขำอำจต้องอยู่ในสมรภูมิจ ำลองให้ได้ระยะหนึ่งก่อน
พวกเขำจึงมีโอกำสไปสู่ชั้นเจ็ด แต่พวกเขำไม่มีโอกำสนี้แล้ว

“หำกจะขึ้นชั้นเจ็ดต้องอยู่รอดให้ได้ชั่วระยะหนึ่งจริง ๆ ก็ไม่มีใคร
ขึ้นไปได้แล้วล่ะ” ใครบำงคนปริปำก

พวกเขำไม่เชื่อว่ำจะมีใครอยู่รอดได้ในศึกอันน่ำสะพรึงกลัว
เช่นนี้ อย่ำว่ำแต่สิบปี ปีเดียวยังไม่ไหวเลย

พวกเขำนึกว่ำจะหำ ‘วิชำลวงสวรรค์’ พบ แต่มิคำดว่ำจะมำติด
ค้ำงที่นี่ ปวงชนจึงขัดอดขัดใจยิ่ง

บำงบุคคลเริ่มส ำรวจบริเวณรอบข้ำง หำดูว่ำจะมีทำงใดขึ้นสู่ชั้น
ถัดไปได้หรือไม่ ขณะที่คนอื่น ๆ กลับไปเก็บเศษอำวุธวิเศษที่ชั้นล่ำง
กันต่อทันที หำกไปต่อไม่ได้จริง ๆ เศษอำวุธวิเศษเหล่ำนี้ก็จะเป็น
โอกำสสุดท้ำยของพวกเขำแล้ว

ทว่ำ เมื่อพวกเขำกลับสู่ชั้นล่ำง ก็พบว่ำเศษอำวุธวิเศษที่ชั้นล่ำง
หำยไปหมดแล้ว…

ในทะเลเซียนสังเวยเลือด

พวกเขำมิได้ถูกเคลื่อนย้ำยออกไปกันหมด ยังมีผู้ต่อสู้ต่อได้

เจียงผิงอันแตกต่ำงจำกผู้อื่น แม้แรงกดดันในสมรภูมิขั้นกลำง
ระดับเขตแดนจะน้อยกว่ำหน่อยหนึ่ง มันก็ยังอันตรำยอยู่ดี

เขตแดนกลืนกินกำงล้อม ดูดซับพลังรอบข้ำงมำเสริมให้แก่ตน

สมรภูมิจ ำลองแห่งนี้สมจริงอย่ำงยิ่ง มิอำจมองเห็นได้เลยว่ำเห็น
สิ่งจ ำลอง วรยุทธ์โบรำณของเผ่ำปีศำจปรำกฏชัดเจน

ฉับ!

แสงอันรวดเร็วสุดขีดสำยหนึ่งแล่นผ่ำนคอ สะบั้นศีรษะเจียงผิงอัน
ออกทันที

เจียงผิงอันตกใจยิ่งเมื่อพบว่ำมีปีศำจร่ำงโปร่งใสมำปรำกฏ
เบื้องหลังเขำยำมใดไม่อำจทรำบ เขำไม่อำจสัมผัสจิตสังหำรของอีก
ฝ่ำยได้ กรงเล็บแหลมคมของมันเหมือนดำบกระบี่ ตัดคอเขำได้
ง่ำยดำยยิ่ง

เจียงผิงอันใช้ลวดลำยกำลเวลำที่มือเขำย้อนเวลำร่ำงกำยสู่ไม่กี่
อึดใจก่อนทันที แล้วปล่อยหลุมด ำกลืนกินเขมือบร่ำงผู้ลอบโจมตีเข้ำ
ไป

“ยอดฝีมือเผ่ำปีศำจมีควำมสำมำรถชั้นเลิศมำกมำย จะเลินเล่อ
มิได้”

ขณะมองทัพปีศำจเต็มจักรวำล ดวงตำของเจียงผิงอันก็หรี่ลง
เล็กน้อย “ดูเหมือนข้ำจะลองใช้วรยุทธ์ที่อำจำรย์ให้ไว้ได้แฮะ…”

ปรำณลี้ลับอันคลุ้งคำวเลือด บรรยำกำศชวนขนพองสยองเกล้ำ
หลำกออกจำกตัวเจียงผิงอัน อักขระสีแดงเลือดปรำกฏล้อมกำย
เพียงพริบตำ บริเวณรัศมีหมื่นลี้ก็กลำยเป็นโลกหล้ำสีเลือด

นี่คือ ‘คัมภีร์ตัดชีวิต’ ที่อำจำรย์เขำเหมียวจิ่งให้มำ

วรยุทธ์น่ำสะพรึงกลัวที่ยิ่งฆ่ำยิ่งเสริมพลังผู้ใช้

ผู้ฝึกฝนวิชำนี้ได้มีไม่มำก ผู้ฝึกตนทั่วไปที่ฝึกมันจะกลำยเป็นคน
บ้ำเลือดอหังกำร ต้องมีพลังใจมำกพอจึงฝึกฝนได้

ที่นี่มีศัตรูตั้งมำกมำย จึงเหมำะสมน ำมำใช้ฝึกฝนวรยุทธ์นี้

เมื่อสัมผัสคลื่นพลังอันน่ำสะพรึงกลัวได้ ปีศำจมำกมำยก็พุ่งเข้ำ
มำล้อมโจมตีเจียงผิงอัน

สีหน้ำของเจียงผิงอันไร้อำรมณ์ กำงปีกเทวะพุ่งใส่ปีศำจซึ่งมี
เกล็ดคลุมกำยตนหนึ่ง ปีศำจตนนี้ดูคลับคล้ำยจระเข้กลืนสวรรค์ เขำ
เลยจะฆ่ำมันก่อน

เมื่อออกหมัดเข้ำใส่ หมัดของเจียงผิงอันก็ปรำกฏชั้นแสงสีเลือด
ปกคลุม ปีศำจตนนั้นแหลกเละไปทันที

เนื่องจำกเจียงผิงอันเคยตัดชีวิตมำมำกมำย หลังจำกใช้ ‘คัมภีร์
ตัดชีวิต’ พลังต่อสู้ของเขำจึงทะยำนสูง ได้พลังท ำลำยล้ำงมหำศำล
ทันที

หลังจัดกำรปีศำจตนนั้น ชั้นแสงสีเลือดบนตัวเจียงผิงอันก็ดูจะ
หนำแน่นขึ้น

เจียงผิงอันพุ่งปราชิดเป็นแนวหน้ำ เปิดศึกอันบ้ำระห ่ำกับเหล่ำ
ปีศำจ

ทุกครั้งที่หนึ่งชีวิตปลิดปลิว จิตสังหำรของเจียงผิงอันจะเพิ่มขึ้น
หนึ่งส่วน พลังต่อสู้ขยับสูงตำมไป

ยิ่งชีวิตตกตำยแทบเท้ำ เจียงผิงอันก็เหมือนสูบเลือดศัตรูสู่กำย
ปีกของเขำเปลี่ยนเป็นสีเลือด แสงสีเลือดรอบกำยแน่นหนำดุจสสำร
ประหนึ่งควบแน่นโลหิตรอบกำย

ปรำณชั่วร้ำยคละคลุ้งย้อมเขตแดนกลืนกินของเจียงผิงอันจน
แดงฉำน คลับคล้ำยว่ำเขตแดนกลืนกินจะกลำยไปเป็นแอ่งโลหิต

เผ่ำปีศำจที่เหยียบเข้ำมำในเขตแดนกลืนกินล้วนถูกห่อหุ้มเป็น
ก้อนกลมสีเลือด ลำกจมลงสู่แอ่งโลหิตโดยมิอำจขัดขืน

เจียงผิงอันเป็นดั่งมำรร้ำยจำกขุมอเวจี คืบคลำนขึ้นท ำลำยโลก
หล้ำ คลื่นพลังมืดมิด กระหำยเลือดและชวนขนลุกสั่นประสำทมวล
ปีศำจจนมิกล้ำเฉียดใกล้