สู่วิถีอมตะ - บทที่ 771 ประค ำพุทธวิถี

“ยอดสมบัติชิ้นนี้ชื่อประค ำพุทธวิถี สำมำรถปกป้องวิญญำณ
ช ำระวิญญำณร้ำย ชโลมวิญญำณผู้อื่นได้ วิธีกำรใช้เจำะจงจะอยู่ที่
ประค ำ” ผู้พิทักษ์ตอบ

“ก็ไม่แย่นะ”

เจียงผิงอันก ำลังอยำกได้อำวุธวิเศษมำปกป้องวิญญำณเขำ
อย่ำงเร่งด่วน ต่อให้เป็นแค่ยอดสมบัติก็เพียงพอ

“แต่มูลค่ำยอดสมบัตินั้นไม่เท่ำรำคำศำสตรำเซียนที่ข้ำควรได้
ช่วยตอบค ำถำมข้ำข้อหนึ่งได้หรือไม่ ข้ำงบนนั้นมี ‘วิชำลวงสวรรค์’
หรือเปล่ำ?”

ยำมเจียงผิงอันถำมเช่นนี้ เหล่ำผู้เตรียมจำกจรก็ชะงักเงี่ยหูกัน
ทันที

ข่ำวนี้ก็ส ำคัญต่อพวกเขำอย่ำงสุดขั้ว

ไม่ว่ำใครก็อยำกได้ ‘วิชำลวงสวรรค์’ ในต ำนำน

ผู้พิทักษ์ตอบกลับทันที “‘วิชำลวงสวรรค์’ มีเพียงฉบับเดียว ซึ่ง
ใต้เท้ำตงฟำงน ำไปแล้ว จำกนั้นก็มิได้กลับมำอีก”

“เข้ำใจแล้ว ขอบคุณมำก”

หนนี้เจียงผิงอันถูกดับหวังอย่ำงสมบูรณ์ ในเมื่อไม่มี ‘วิชำลวง
สวรรค์’ เขำก็ไร้จ ำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว

คนอื่น ๆ เองก็ดูผิดหวัง เหมือนว่ำ ‘วิชำลวงสวรรค์’ จะสำบสูญ
ไปในประวัติศำสตร์อย่ำงสมบูรณ์แล้ว

หนึ่งล ำแสงเจ็ดสีเหินเข้ำมำ ก ำไลประค ำสีแดงวงหนึ่งท่ำมกลำง
แสงสีขำวปรำกฏตรงหน้ำเจียงผิงอัน

ก ำไลประค ำนี้แผ่จิตฌำนอันเกินบรรยำย สงบจิตสังหำรอันคุ
กรุ่นในใจเจียงผิงอันลง

เจียงผิงอันเอื้อมมือออกไปคว้ำสำยประค ำ ประทับวิญญำณลงไป
อย่ำงแทบรอไม่ไหว

เมื่อพลังวิญญำณของเขำทำบลงไป วิธีใช้ประค ำและคุณสมบัติ
ของมันก็ปรำกฏในมโนส ำนึก

ประค ำพุทธวิถีเป็นอำวุธวิเศษของผู้ฝึกตนในนิกำยพิเศษ ระบบ
กำรฝึกฝนของบุคคลเหล่ำนี้ไม่เหมือนกับผู้ฝึกตนทั่วไปสักเท่ำไหร่

แต่นี่มิใช่เรื่องส ำคัญ เรื่องส ำคัญอยู่ตรงที่อำวุธวิเศษชิ้นนี้ไล่
วิญญำณร้ำยได้ มิเพียงพิทักษ์วิญญำณผู้ใช้ ยังช ำระวิญญำณผู้อื่น
ได้ด้วย

วิธีใช้ก็ง่ำยมำก ยำมจะใช้ก็กวัดแกว่งสำยประค ำในมือพลำงท่อง
มนต์ว่ำ ‘สำธุ’ ก็ใช้พลังของมันได้แล้ว

เติ้งเส้ำสี่ถำมเจียงผิงอัน “จะเข้ำร่วมสงครำมต่อหรือไม่?”

หำกรอดชีวิตได้ร้อยปี ก็จะได้ศำสตรำเซียนระดับเซียนปฐพี
หำกอยู่รอดได้พันปี ก็จะได้ศำสตรำเซียนระดับเซียนสวรรค์

“ไม่แล้ว ข้ำในยำมนี้มีเรื่องต้องท ำนิดหน่อย”

แม้เจียงผิงอันก็อยำกได้ศำสตรำเซียนระดับสูง แต่สภำพเขำ
ตอนนี้ไม่อ ำนวย จึงต้องออกไปปรับสติสักเดี๋ยว

“เช่นนั้นก็ได้ เจ้ำกับน้องข้ำออกไปกันก่อน ข้ำยังอยำกสู้ต่อ กำร
ฝึกฝนที่นี่มีประโยชน์กับข้ำนิดหน่อย ข้ำรู้สึกเหมือนจะใช้โอกำสนี้
บรรลุเซียนได้เลย” เติ้งเส้ำสี่กล่ำว

“ขอแสดงควำมยินดีกับสหำยเต๋ำเติ้งด้วย ข้ำขออ ำนวยพรให้
สหำยเต๋ำบรรลุเซียนได้โดยเร็ว” เจียงผิงอันกุมก ำปั้นแสดงควำมยินดี

หลังสองฝ่ำยเสวนำกันอีกไม่กี่ค ำ เจียงผิงอันและเติ้งหลวนก็ออก
จำกสมรภูมิจ ำลอง

ก่อนจำก เจียงผิงอันเปลี่ยนรูปลักษณ์อีกครั้ง

ไม่รู้ใครกันเอำข้อมูลเขำไปแฉ มือสังหำรเลยรู้รูปลักษณ์ก่อน
ของเขำ ใช้ต่อไปไม่ได้แล้ว

เติ้งหลวนกล่ำวขึ้น “สหำยเต๋ำเจียงไม่ต้องห่วงนะ พ่อข้ำบอก
เสมอว่ำเส้นทำงของยอดอัจฉริยะอำจมีหนทำงอื่นที่รอดจำกทัณฑ์
สวรรค์พิพำกษ์เทวำได้”

‘วิชำลวงสวรรค์’ สำบสูญสมบูรณ์แล้ว หำกเจียงผิงอันจะเอำตัว
รอดจำกทัณฑ์สวรรค์พิพำกษ์เทวำก็ยำกยิ่ง

“อื้อ”

นิ้วโป้งของเจียงผิงอันไล้ไปบนลูกประค ำ สร้อยประค ำนี้ท ำให้เขำ
ใจสงบ ไม่มัวร้อนรนถึงทัณฑ์พิบัติแล้ว อัศจรรย์อย่ำงยิ่ง

“สหำยเต๋ำเจียง อยำกเข้ำร่วมคณะเลือดเหล็กของเรำหรือไม่?
ไปส ำรวจดินแดนลับ เชือดปีศำจสังหำรมำรกับเรำ” เติ้งหลวนกล่ำว
ชวนเจียงผิงอันตำมค ำสั่งพี่ชำย

เจียงผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยปำก “ข้ำเป็นผู้ฝึกมำรนะ”

“…”

เติ้งหลวนตบกะโหลกตัวเองเบำ ๆ “เมื่อกี้ลืมไปซะ อย่ำเข้ำใจข้ำ
ผิด เรำไม่ได้เพ่งเล็งผู้ฝึกมำรอย่ำงสหำยเต๋ำเจียง แต่หมำยถึงพวก
มำรร้ำยที่ฆ่ำผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้ำเพื่อพัฒนำตัวเอง ไม่สนใจชีวิต
ผู้คนต่ำงหำก พวกนั้นเสียควำมเป็นมนุษย์ไปแล้ว ทั่วหน้ำ
ปราชำทัณฑ์ได้!”

เจียงผิงอันพรั่นพรึงในใจ บำงทีหำกอวิ๋นเหยำไม่มำหยุดเขำ เขำ
ก็อำจกลำยเป็นมำรเช่นนั้นไปจริง ๆ

“ขออภัยด้วย ช่วงนี้ข้ำยังไม่อยำกสู้กับใครอีก หำกมีโอกำสภำย
หน้ำ ข้ำจะเข้ำร่วมกับพวกเจ้ำนะ”

“ได้เลย ลงนำมเป็นเพื่อนกันไว้ ภำยหน้ำติดต่อกันนะ”

เติ้งหลวนมิได้บังคับเจียงผิงอันเข้ำร่วม ท ำเช่นนั้นน่ำรังเกียจแย่
เลย

สองฝ่ำยเพิ่มชื่อเป็นเพื่อนกันในป้ำยเทวะก่อนจะแยกย้ำย

ระหว่ำงเหำะเหินจรจำก เจียงผิงอันก็ถำมอวิ๋นเหยำในโลกใบ
น้อยของตน “ผู้อำวุโส ครำวนี้ข้ำควรท ำเช่นไร? จะฆ่ำคนได้อีกยำม
ใดหรือ?”

ชีวิตนี้ของเขำมิอำจหยุดตัดชีวิตได้ แต่ต้องสงบสติไปสักพัก

“ยำมเจ้ำเข้ำใจชีวิตอย่ำงถูกต้อง หยุดคิดว่ำจะฆ่ำคนได้อีก
เมื่อไหร่ เจ้ำจะรู้เองโดยไม่ต้องถำมข้ำ”

“ระหว่ำงนี้ เจ้ำเรียนวิชำหลอมศำสตรำให้ดี ดึงควำมสนใจเจ้ำ
เสีย เจ้ำเป็นคนจดจ่อกับเรื่องเพียงหนึ่ง เรียนอะไรล้วนบรรลุรวดเร็ว
ศึกษำกำรหลอมอำวุธดี ๆ ก็จะช่วยเจ้ำ…. หยุดก่อน!”

อวิ๋นเหยำพลันเร่งเสียงตะโกน แล้วเจียงผิงอันก็หยุดทันที

“เกิดอะไรขึ้นหรือ? ผู้อำวุโส?”

“ไปที่ร้ำนหลอมอำวุธทำงซ้ำย ฝำกตัวเรียนงำนที่นั่น” อวิ๋นเหยำ
กล่ำว

เจียงผิงอันมองไปทำงซ้ำยมืออย่ำงสงสัย ที่นั่นมีอำคำรตระหง่ำน
ใหญ่ตั้งตรงหน้ำทำงเข้ำโลกใบน้อยของรำชินีปีศำจ ป้ำยเหนือประตู
อำคำรสลักอักษรตัวโต

‘ร้ำนสำขำส ำนักร้อยศำสตรำ’

เจียงผิงอันถำมอย่ำงสงสัย “ผู้อำวุโส เหตุใดจึงจะให้มำเรียนงำน
ที่นี่หรือ แค่เรียนหลอมอำวุธจำกท่ำนก็ได้แล้วมิใช่หรือ?”

ระดับกำรหลอมอำวุธของอวิ๋นเหยำสูงล ้ำยิ่ง สำมำรถเพิ่มระดับ
พู่กันพิพำกษำเป็นศำสตรำเซียนได้ง่ำย ๆ จึงไม่เห็นต้องไปเรียน
หลอมอำวุธที่ไหนเลย

“บอกให้เจ้ำไปก็ไปสิ ไฉนต้องมำกควำมด้วย” อวิ๋นเหยำกล่ำว
อย่ำงหงุดหงิด

“อ้อ”

เจียงผิงอันไม่พูดอะไรต่อ สตรีก็เช่นนี้ พูดอะไรไม่พูดให้ชัด
ปล่อยเป็นปริศนำให้คำดเดำ น่ำร ำคำญจริง ๆ

อย่ำมัวถำมมำก แค่ท ำตำมที่อีกฝ่ำยว่ำก็พอ

เจียงผิงอันเข้ำไปใน ‘ร้ำนสำขำส ำนักร้อยศำสตรำ’

ในร้ำนแห่งนี้มีคนมำกมำย อำวุธวิเศษเรียงรำยเรืองรอง ร้ำนค้ำ
จึงสะดุดตำเป็นอย่ำงยิ่ง

“ลูกค้ำจะซื้อหรือขำยอำวุธวิเศษใดหรือ?” พนักงำนหญิงของ
ร้ำนเดินเข้ำมำถำมอย่ำงกระตือรือร้น

“ข้ำมิได้จะมำซื้อขำยอำวุธวิเศษ แต่จะมำขอเรียนงำนน่ะ” เจียง
ผิงอันตอบ

ได้ยินเช่นนี้ สีหน้ำของพนักงำนหญิงพลันบึ้งตึงรำวมองก้อนหิน
หยุดพูดแล้วเดินผ่ำนเจียงผิงอันไปหำลูกค้ำคนอื่น

พนักงำนคนอื่น ๆ ก็เมินเจียงผิงอันไปเช่นกัน

พวกนำงเป็นพนักงำนที่ได้รับเงินตำมจ ำนวนลูกค้ำที่รับรองแล้ว
ซื้อขำยของส ำเร็จ คนอย่ำงเจียงผิงอันที่มิได้มำซื้อขำยอะไรจึงมีแต่
เสียเวลำส ำหรับพวกนำง

เจียงผิงอันน ำดำบใหญ่ระดับยอดสมบัติซึ่งแผ่ปรำณมหำเต๋ำ
ออกมำเล่มหนึ่ง ยังไม่ทันเอ่ยปำก แขนของเขำก็ถูกพนักงำนหญิง
คนแรกที่มำหำเขำเมื่อครู่คว้ำไว้

“ท่ำนลูกค้ำจะซื้อหรือขำยอำวุธวิเศษหรือเจ้ำคะ?”

เจียงผิงอันกล่ำวเสียงเรียบ “ปล่อยข้ำ”

“ท่ำนลูกค้ำ เมื่อครู่ข้ำเพิ่งช่วยท่ำนถำมว่ำจะมำเรียนงำนที่นี่ได้
อย่ำงไร มิใช่ไม่อยำกยุ่งกับท่ำนนะเจ้ำคะ หำกท่ำนขำยยอดสมบัติใน
มือนี้ ข้ำรับซื้อรำคำสูง นอกจำกนั้น ยังสำมำรถเรียกท่ำนแม่กับ
น้องสำวมำดื่มชำกับท่ำนให้ได้ด้วยนะเจ้ำคะ”

ใบหน้ำของนำงยิ้มแย้มเจิดจรัสเป็นมิตร ประหนึ่งมองบิดำบังเกิด
เกล้ำ