พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 240 เจียงเซิงเปิดเผยตัวตนเป็นครั้งแรก

ในเรือนเล็ก
สวี่โม่กับเจิ้งหรูเชียนก ำลังสอบสวนน้องชำยน้องสำว โดยเฉพำะ
จ่ำงเยี่ยน
“เจ้ำเป็นคนสั่งให้เจียงซำนขี่ม้ำกลับอ ำเภออวิ๋นสุ่ยใช่หรือไม่?”
สวี่โม่ถำมด้วยควำมตกใจ “ในสิบวันนั้นเขำนอนเพียงสำมคืน
กำงเกงขำดไปสองตัว เจ้ำรู้หรือไม่?”
จ่ำงเยี่ยนพยักหน้ำ เขำรู้ดี
“เจ้ำยังให้เจียงซำนช่วยพำคนตระกูลเกำมำที่นี่ด้วย” เจิ้งหรู
เชียนถลึงตำโกรธ “อีกอย่ำง ในเมื่อกลับไปอ ำเภออวิ๋นสุ่ยแล้ว ท ำไม
ไม่ซื้อของฝำกจำกเมืองหลวงไปให้นำยอ ำเภอผังบ้ำง อย่ำงหมู
รมควัน ไส้กรอกรมควันพวกนั้น”
จ่ำงเยี่ยนส่ำยหน้ำ เรื่องนี้เขำลืมจริง ๆ
“นี่เป็นเรื่องของฝำกหรือ” สวี่โม่แค่นหัวเรำะ พลำงตีเจิ้งหรูเชียน
เบำ ๆ “ปัญหำตอนนี้คือตระกูลเกำต่ำงหำก!”
จูจื้อแต่งงำนกับคุณหนูตระกูลเกำหลังจำกเขำมำถึงเขตอันสุ่ย
เดิมทีก็เพื่อให้จูจื้ออยู่ที่นั่นอย่ำงสะดวกสบำย แต่ต่อมำ จูจื้อหลับถูก
อดีตท่ำนผู้ว่ำกำรเขตอันสุ่ยสั่งโทษประหำร ดังนั้นเพื่อปกป้องเขำ
ตระกูลจูจึงฆ่ำคนตระกูลเกำทั้งหมดเพื่อปิดปำกอย่ำงโหดร้ำย

ตระกูลเกำเก็บควำมแค้นไว้ แต่ไม่กล้ำแสดงควำมโกรธ พวกเขำ
จึงเหมำะอย่ำงยิ่งที่จะใช้เป็นเครื่องมือ
อย่ำงไรก็ตำม หลังจำกฆ่ำจูจื้อแล้ว ก็เป็นกำรยำกส ำหรับตระกูล
เกำที่จะหลีกเลี่ยงกำรรับโทษจำกกฎหมำย ถ้ำเจียงซำนพำพวกเขำ
กลับมำที่เรือนเล็กอีก มันจะยิ่งเป็นหำยนะ
“พี่ใหญ่วำงใจได้ ตำมกฎหมำยของรำชวงศ์ต้ำอวี๋ ฆ่ำคนย่อม
ต้องชดใช้ด้วยชีวิต” จ่ำงเยี่ยนพูดอย่ำงไร้เดียงสำ “กำรกระท ำของ
ตระกูลเกำครั้งนี้ถือว่ำเป็นกำรแก้แค้นให้บุตรสำวแท้ ๆ ของพวกเขำ
อีกอย่ำงพวกเขำก็ไม่รู้จักเจียงซำน ยิ่งไม่มีทำงสืบเรื่องมำถึงพวกเรำ”
สิ่งที่ส ำคัญที่สุดคือเมื่อไม่มีตระกูลจูเป็นที่พึ่งแล้ว คงไม่มีใครยอม
ยุ่งเกี่ยวกับกำรตำยของคนไร้ค่ำอีก
สวี่โม่นิ่งเงียบไปนำน
เขำรู้ว่ำเจ้ำห้ำวำงแผนอย่ำงยำกล ำบำกก็เพื่อใคร และรู้ด้วยว่ำ
กำรใช้ตระกูลเกำมำเป็นเครื่องมือจบชีวิตของจูจื้อนั้นเป็นผลลัพธ์ที่ดี
ที่สุด
แต่เขำก็ยังไม่อยำกท ำร้ำยคนบริสุทธิ์ และยิ่งไม่อยำกเห็นเจียง
ซำนนอนอยู่บนเตียง โดยที่มีเลือดเปรอะไปทั่วต้นขำด้ำนใน
กำรแก้แค้นควรเป็นเรื่องของตัวเขำเอง แต่กลับท ำให้คน
มำกมำยต้องเสียสละ เรื่องนี้ท ำให้เขำรู้สึกไม่สบำยใจนัก

“เจ้ำห้ำ ต่อไปอย่ำท ำเรื่องเอำเปรียบผู้อื่นเพื่อประโยชน์ของ
ตนเองแบบนี้อีก” สวี่โม่ขมวดคิ้วเอ่ยก ำชับ
จ่ำงเยี่ยนพยักหน้ำว่ำง่ำย ยังไม่ทันได้รับปำกอะไร เวินจืออวิ่นที่
อยู่ข้ำง ๆ ก็นั่งไม่ติดแล้ว เขำรีบคว้ำแขนเสื้อพี่ชำยไว้แน่น
“พี่ใหญ่ เป็นข้ำเอง ทั้งหมดเป็นควำมคิดของข้ำเอง” หมอน้อย
เวินผู้อ่อนแอเอ่ยด้วยน ้ำเสียงสั่นเทำ พำให้เจียงเซิงที่อยู่ไกลออกไป
พลอยรู้สึกเป็นห่วงไปด้วย “ข้ำเป็นคนขอร้องให้เจ้ำห้ำช่วยเอง ข้ำไม่
อยำกเห็นพี่ใหญ่ต้องต่อสู้เพียงล ำพัง ข้ำก็อยำกแก้แค้น อยำกท ำ
อะไรเพื่อท่ำนพ่อกับท่ำนแม่บ้ำง”
เขำเงยหน้ำขึ้นทันที ใบหน้ำขำวซีดนั้นเต็มไปด้วยครำบน ้ำตำ
“จูจื้อท ำร้ำยบิดำมำรดำของพี่ใหญ่ และก็ท ำร้ำยท่ำนพ่อท่ำนแม่ของ
ข้ำด้วย เขำเป็นศัตรูของพวกเรำสองคน แต่ทุกครั้งกลับเป็นพี่ใหญ่ที่
ต้องเสี่ยงอันตรำย เป็นพี่ใหญ่ที่ต้องล ำบำกวำงแผน ข้ำไม่ได้ท ำอะไร
เลย ไม่สำมำรถท ำอะไรได้เลย”
“ที่อ ำเภอเซี่ยหยำง ข้ำวำงยำเขำ แต่ถ้ำรักษำอย่ำงระมัดระวังแค่
ครึ่งปีก็จะหำยได้ นอกเหนือจำกนี้ข้ำก็ท ำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ข้ำไม่
สมควรเป็นลูกที่ดี ข้ำไม่ใช่ลูกที่ดี” เวินจืออวิ่นยิ่งพูดน ้ำตำก็ยิ่งไหล
“ดังนั้นข้ำจึงขอร้องเจ้ำห้ำ ขอให้เขำคิดหำวิธีให้ข้ำว่ำจะจัดกำรจูจื้
อได้อย่ำงไร เจ้ำห้ำถึงได้วำงแผนให้ข้ำและปิดบังทุกอย่ำงเพื่อข้ำ”

ทั้งที่เป็นควำมคิดของเขำเอง แต่เจ้ำห้ำกลับต้องแบกรับค ำต ำหนิ
ไว้ทั้งหมด ทั้ง ๆ ที่เขำแค่ช่วยเหลือด้วยควำมหวังดีเท่ำนั้น
แม้เวินจืออวิ่นจะขี้ขลำดเพียงใด แต่ก็ยังรู้จักค ำว่ำ “รับผิดชอบ”
“ทั้งหมดเป็นควำมผิดของข้ำ เป็นเพรำะข้ำใจร้อน เป็นเพรำะข้ำ
ไม่สนใจวิธีกำร” เวินจืออวิ่นหลับตำลง น ้ำตำไหลอำบแก้ม “พี่ใหญ่
ลงโทษเจ้ำสี่เถอะ ทั้งหมดเป็นเพรำะเจ้ำสี่ไม่เชื่อฟังท่ำน”
ทั่วทั้งเรือนเต็มไปด้วยเสียงสะอึกสะอื้นของหมอน้อยเวิน
จ่ำงเยี่ยนถอนหำยใจเบำ ๆ ส่วนสวี่โม่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
ถูกต้องแล้ว ท ำไมเขำถึงลืมไปได้ว่ำจูจื้อก็เป็นต้นเหตุที่ท ำให้
เวินจืออวิ่นกลำยเป็นเด็กก ำพร้ำ
ในฐำนะคนที่มีตัวตนน้อยที่สุดในบรรดำพี่น้องทั้งหกคน เจ้ำสี่มัก
ยืนอำย ๆ อยู่ตรงมุมห้องเสมอ เวลำที่พี่น้องต้องกำรควำมช่วยเหลือ
เขำก็จะก้ำวออกมำหนึ่งก้ำว หำกไม่มีใครต้องกำร เขำก็จะเอำมือเท้ำ
คำงอยู่เงียบ ๆ
เพื่อรับมือกับท่ำนผู้ว่ำกำรเขตเฮ่อ เขำสำมำรถเปิดส ำนักแพทย์
เวินอย่ำงกล้ำหำญ แล้วปิดมันลงโดยไม่กะพริบตำ
เมื่อมำถึงเมืองหลวง หำกไม่ใช่เพรำะเจิ้งหรูเชียนคอยผลักดัน
เขำก็คงจะหลบอยู่ในเรือนด้ำนหลัง อ่ำนต ำรำแพทย์และค้นคว้ำยำตัว
ใหม่อย่ำงเงียบเชียบ

เขำต่ำงจำกเจียงเซิงที่พอใจกับชีวิตในปัจจุบัน เวินจืออวิ่นเป็น
คนขี้ขลำด กลัวกำรเปลี่ยนแปลง และหวำดกลัวกำรสูญเสีย
กำรตัดสินใจจะสังหำรจูจื้อนั้น ต้องใช้ควำมกล้ำหำญที่สั่งสมมำ
นำนเพียงใด
กำรขอร้องให้เจ้ำห้ำปิดบังควำมลับนี้จำกพี่ชำยและน้องสำว ท ำ
ให้เขำต้องทนทุกข์มำกมำยเพียงใด
สวี่โม่ถอนหำยใจ ลูบศีรษะน้องชำยคนที่สี่เบำ ๆ แล้วกล่ำวด้วย
น ้ำเสียงอ่อนโยนว่ำ “เจ้ำสี่อย่ำกลัวไปเลย พี่ใหญ่ไม่ได้ต้องกำรจะ
ต ำหนิเจ้ำหรอก แค่อยำกบอกว่ำต่อไปหำกควำมคิดอะไร ก็ให้บอก
ทุกคน อย่ำเก็บเอำไว้คนเดียว”
“เพียงแค่เจ้ำเอ่ยปำก พวกพี่ชำยก็พร้อมจะช่วยเจ้ำทั้งนั้น”
“ใช่แล้วเจ้ำสี่ พวกเรำเป็นพี่น้องกัน มีอะไรเจ้ำก็พูดกับพี่ชำยได้”
เจิ้งหรูเชียนไม่ได้ท ำหน้ำบึ้งตึงอีกต่อไป “พี่รองจะทุ่มเทสุด
ควำมสำมำรถเพื่อช่วยเจ้ำเอง”
จ่ำงเยี่ยนที่เพิ่งถูกพี่ชำยสอบสวนอยู่เมื่อครู่ “…”
โชคดีที่เวินจืออวิ่นปลอบใจง่ำย เขำเช็ดน ้ำตำพลำงกล่ำวว่ำ
“ทั้งหมดเป็นควำมผิดของข้ำเอง ต่อไปจะไม่กล้ำปิดบังพี่ชำยอีกแล้ว
และจะไม่รบกวนเจ้ำห้ำท ำเรื่องลับอีกด้วย”

บรรยำกำศที่เคร่งเครียดในเรือนเล็กกลับมำสู่ควำมสงบสุขอีก
ครั้ง ป้ำจำงฉวยโอกำสนั้นน ำขนมหยวนเซียวสองชำมใหญ่เข้ำมำ
พลำงยิ้มจนตำหยีกล่ำวว่ำ “หลำยวันก่อนไม่ได้กินกันให้เต็มที่ ตอนนี้
กินเพิ่มอีกสักหน่อยเถอะ ไส้นี้ข้ำบดเองนะ”
สีหน้ำของเจียงเซิงเปลี่ยนไปทันที
พี่ชำยทั้งหลำยไม่ได้กินกันให้เต็มที่จริง ๆ มีแต่นำงที่กินไปไม่
น้อย พอถึงตอนนี้เห็นขนมหยวนเซียวแล้วก็รู้สึกเลี่ยน อยำกจะหลบ
ไปให้ไกล ๆ
แต่นำงจะหลบไปที่ไหนได้
เด็กหญิงเท้ำคำงครุ่นคิด เสียงร ่ำไห้ของพี่สี่ดังก้องอยู่ในหัว
รวมถึงภำพที่เขำพยำยำมขอโทษสุดควำมสำมำรถแม้จะสะอื้นไห้ ไม่
รู้ตัวเลยว่ำนำงเดินออกมำจำกเรือนเล็กแล้ว
นับแต่ครั้งสุดท้ำยที่ยกเลิกข้อตกลงกับเรือนโยวหรำนก็ไปสิบวัน
ผ่ำนแล้ว หมูรมควันและไส้กรอกรมควันจำกโรงผลิตก็จัดเตรียมเสร็จ
แล้ว ขนมของป้ำจำงก็ท ำออกมำไม่น้อย
แม้พี่รองจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่เจียงเซิงคิดว่ำหำกยังมี
ควำมหวังอยู่ก็ควรร่วมมือกันต่อ ไส้กรอกรมควันและหมูรมควัน
สำมำรถขำยให้ผู้อื่นได้ แต่ขนมที่ป้ำจำงตรำกตร ำท ำออกมำจะท ำ
อย่ำงไรต่อเล่ำ
จะปล่อยให้ท่ำนป้ำเหนื่อยเปล่ำไม่ได้เด็ดขำด

ด้วยควำมคิดเช่นนี้ เจียงเซิงจึงค่อย ๆ เดินไปทำงเรือนโยวหรำน
ด้วยอำยุยังน้อยจึงท ำให้นำงรู้สึกหวำดหวั่น นำงหยุดอยู่ที่หน้ำประตู
จิตใจต่อสู้กันเองอย่ำงไม่รู้ว่ำควรจะเข้ำไปหรือไม่
ในตอนนั้น เจียงเฉิงฮวนเดินออกมำจำกห้องรับรองพอดี ดวงตำ
นำงแดงก ่ำ ไม่รู้ว่ำเจอเรื่องอะไรมำ
แต่พอเห็นเจียงเซิง นำงก็กลับมำมีท่ำทีสง่ำงำมอีกครั้ง กล่ำว
อย่ำงเย่อหยิ่งว่ำ “ข้ำบอกแล้วว่ำจะไม่ร่วมกำรค้ำกับเจ้ำอีก แล้วยังมำ
ท ำไม อย่ำหวังว่ำจะใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกพวกเรำอีก พี่ชำยข้ำไม่ได้
อยู่ที่นี่ เจ้ำหลอกเขำไม่ได้หรอก”
เจียงเซิงยังคงยืนมึนงงอยู่กับที่ ไม่เข้ำใจว่ำเหตุใดคุณหนูผู้สูง
ศักดิ์คนนี้ถึงตั้งตัวศัตรูกับนำงขนำดนี้
กลับเป็นเสี่ยวเอ้อร์ซึ่งยืนเฝ้ำอยู่หน้ำประตูที่ทนไม่ไหว เขำแอบ
เข้ำไปกล่ำวลำกับเถ้ำแก่ใหญ่แล้วรีบวิ่งไปตระกูลเจียงสุดแรงเกิด
เขำต้องไปพบฮูหยินผู้เฒ่ำเจียง ต้องเล่ำทุกสิ่งที่เขำเห็นและคำด
เดำไว้ให้อีกฝ่ำยฟังทั้งหมด