พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 241 ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียง

จำกเรือนโยวหรำนไปยังจวนตระกูลเจียงนั้นไม่ไกลนัก หำกนั่ง
รถม้ำไปก็ใช้เวลำเพียงดื่มถ้วยชำก็ถึงแล้ว
เหอรุ่ยผูกรถม้ำไว้กับเสำไม้ แล้วเคำะห่วงประตูสำมครั้ง
ไม่นำนคนเฝ้ำประตูของตระกูลเจียงก็โผล่หน้ำออกมำ กระซิบ
ถำมว่ำ “ท่ำนเป็นใคร มำหำผู้ใดหรือ”
“ข้ำมำจำกเรือนโยวหรำน มำหำฮูหยิน… มำหำฮูหยินผู้เฒ่ำ
เจียง” เหอรุ่ยกลืนค ำว่ำ “ฮูหยินเจียง” ลงคอไป “เป็นเรื่องด่วนจำก
เรือนโยวหรำน”
หำกเป็นกำรตำมหำบุตรสำวของตนเอง คนเป็นมำรดำควรจะ
กระวนกระวำยใจมำกกว่ำคนเป็นย่ำ แต่ทุกครั้งกลับเป็นฮูหยินผู้เฒ่ำ
เจียงที่คอยติดตำมข่ำวครำว ไม่เคยเห็นฮูหยินเจียงจะออกหน้ำเลย
เหอรุ่ยเองก็รู้สึกสงสัยอยู่ในใจ
เพื่อควำมปลอดภัย เขำจึงเลือกที่จะขอพบฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงแทน
คนเฝ้ำประตูเปิดประตูครึ่งบำน เชิญให้เขำเข้ำไปรอด้ำนใน
คนเฝ้ำประตูอีกคนรีบไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่ำเพื่อรำยงำน
ข่ำว
ไม่นำน คนเฝ้ำประตูก็พำสำวใช้คนหนึ่งมำ เป็นแม่นำงถำนเยี่ยที่
คอยปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่ำ ซึ่งเขำก็เคยพบมำหลำยครั้งแล้ว

เหอรุ่ยรีบเข้ำไปค ำนับอย่ำงนอบน้อม “แม่นำงถำนเยี่ย ข้ำเหอรุ่
ยจำกเรือนโยวหรำนขอรับ”
“ข้ำจ ำเจ้ำได้” ถำนเยี่ยพยักหน้ำ “ฮูหยินผู้เฒ่ำก ำลังรออยู่แล้ว
ตำมข้ำมำเถอะ”
แม้แต่สำวใช้ของตระกูลใหญ่ก็ยังเดินด้วยควำมสง่ำงำม ช่ำงน่ำ
ประทับใจยิ่งนัก
ดวงตำของเหอรุ่ยรำวกับถูกเผำไหม้ รีบก้มหน้ำลงมองพื้นอิฐ
เขียวรำบเรียบ เดินเลี้ยวไปมำเจ็ดแปดรอบ จนมำถึงลำนที่เรียบง่ำย
แต่งดงำมโอ่อ่ำ และสุดท้ำยก็เข้ำสู่เรือนหลัก
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงนั่งอยู่บนเก้ำอี้หลัก เมื่อเห็นเขำมำก็นึกถึง
ท่ำทำงคล่องแคล่วตอนปิดประตูส่งแขก สีหน้ำนำงจึงอ่อนโยน “เป็น
เจ้ำนี่เอง เรือนโยวหรำนคงจะมีเรื่องด่วน แต่เจ้ำค่อย ๆ เล่ำมำเถอะ”
หำกเป็นเรื่องด่วนจริงก็ไม่ควรส่งเสี่ยวเอ้อร์มำรำยงำนถึงที่
หำกไม่มีเรื่องอะไร เสี่ยวเอ้อร์ก็คงไม่กล้ำบุกเข้ำมำในจวนตระกูล
เจียง
เหอรุ่ยชื่นชมในควำมเฉลียวฉลำดของฮูหยินผู้เฒ่ำเจียง เขำ
คุกเข่ำลงกับพื้น “ข้ำน้อยเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งที่เรือนโยวหรำนแต่ไม่
กล้ำยืนยันอะไร เพียงแต่อยำกมำรำยงำนให้ฮูหยินผู้เฒ่ำทรำบว่ำ
ดวงตำกลมโตของเด็กหญิงผู้นั้น ดูคล้ำยคลึงกับคุณชำยอยู่บ้ำง
ขอรับ”

ถ้วยชำใสที่มีใบชำลอยอยู่ตกพื้นแตกกระจำย
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงที่เมื่อครู่ยังดูสงบนิ่งลุกพรวดขึ้นมำ ใบหน้ำใต้
เส้นผมสีเงินเปลี่ยนจำกตกใจเป็นดีใจ แล้วกลับมำสงบอย่ำงรวดเร็ว
สมกับเป็นคนในตระกูลใหญ่
“เหอรุ่ยใช่หรือไม่ เจ้ำค่อย ๆ เล่ำมำ ไม่ต้องรีบร้อน เด็กผู้หญิง
คนนั้นอำยุเท่ำไร มีสถำนะอย่ำงไร มีที่มำที่ไปอย่ำงไร” ฮูหยินผู้เฒ่ำ
เจียงกล่ำว “ข้ำต้องกำรรู้ทั้งหมด”
เหอรุ่ยจมดิ่งอยู่ในห้วงควำมทรงจ ำ “ปีนี้นำงอำยุสิบเอ็ดปีแล้ว
ใบหน้ำกลมดวงตำกลมโต ดูอ้วนท้วนเกินไปหน่อย…เอ่อ…ข้ำน้อยได้
สอบถำมกับเถ้ำแก่ใหญ่แล้ว รู้เพียงว่ำนำงมำจำกเขตอันสุ่ย มีพี่ชำย
ห้ำคน ทั้งหมดไม่มีควำมสัมพันธ์ทำงสำยเลือด พวกเขำล้วนเป็นเด็ก
ก ำพร้ำไร้ญำติขำดมิตร และท ำกำรค้ำกับเรือนโยวหรำนมำหลำยปี
แล้วขอรับ”
“อ้อ จริงสิ คุณชำยใหญ่เองก็เคยพบนำงตอนอยู่ที่อ ำเภอเซี่ย
หยำง มักจะเอ่ยถึงนำงบ่อย ๆ ถึงกับท ำให้คุณหนูสำมโกรธเคือง
ตอนนี้พวกนำงก ำลังอยู่ที่เรือนโยวหรำน ดูเหมือนจะมีปำกเสียงกัน
ขอรับ”
เหอรุ่ยพูดพลำงก้มตัวลง
เรื่องสำยเลือดถูกปะปนเช่นนี้ หำกไม่ได้เห็นกับตำ เขำคงไม่มีวัน
กล้ำเชื่อว่ำตระกูลใหญ่จะมีเรื่องวุ่นวำยแบบนี้

ที่ส ำคัญคือจะตำมหำคนท่ำมกลำงผู้คนมำกมำยอย่ำงไร ต่อให้
จะหำพบแล้วจะมีวิธีใดพิสูจน์ควำมจริงได้
หยดเลือดพิสูจน์หรือ?
แม้แต่เขำที่เป็นเสี่ยวเอ้อร์ยังรู้ว่ำมันไม่น่ำเชื่อถือ
หรือว่ำเด็กสำวคนนั้นจะมีปำนหรือไฝบนร่ำงกำย
ขณะที่เหอรุ่ยก ำลังคิดฟุ้งซ่ำน เสียงสั่นเครือของฮูหยินผู้เฒ่ำ
เจียงก็ดังขึ้น “เด็ก ๆ เตรียมรถ ข้ำจะไปเรือนโยวหรำน”
บ่ำวรับใช้ตระกูลเจียงเคลื่อนไหวรวดเร็ว ไม่นำนรถม้ำก็มำถึง
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงขมวดคิ้ว แล้วมองไปที่ถำนเยี่ย
ถำนเยี่ยก้ำวไปข้ำงหน้ำทันที “เปลี่ยนเป็นรถม้ำธรรมดำ ไม่
สะดุด แต่ข้ำงในนุ่มสบำยเจ้ำค่ะ”
ไม่นำนรถม้ำก็ออกเดินทำงพำฮูหยินผู้เฒ่ำเจียง ถำนเยี่ย และ
เหอรุ่ยที่มำแจ้งข่ำว มุ่งหน้ำไปยังเรือนโยวหรำน
รถม้ำคันใหญ่มำก
ฮูหยินผู้เฒ่ำนั่งในต ำแหน่งหลัก ถำนเยี่ยนั่งในต ำแหน่งรอง ส่วน
เหอรุ่ยนั่งงอตัวอยู่ในมุม ไม่กล้ำเชื่อว่ำ รถม้ำธรรมดำของตระกูลใหญ่
จะกว้ำงขวำงและนุ่มสบำยถึงเพียงนี้ ยิ่งไม่กล้ำเชื่อว่ำเขำจะได้
โดยสำรรถม้ำร่วมกับแม่นำงถำนเยี่ย

เมื่อใกล้จะถึงเรือนโยวหรำนแล้ว เขำจึงนึกถึงรถม้ำที่ตนนั่งมำ
“รถ…รถม้ำของข้ำ”
ถำนเยี่ยชี้ไปที่ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงที่หลับตำอยู่ แล้วกระซิบเบำ ๆ
“จะมีคนขับมำให้เจ้ำเอง วำงใจเถอะ”
เหอรุ่ยรีบปิดปำก สองมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อค่อย ๆ มีเหงื่อซึม
ออกมำ
และแล้วรถม้ำก็หยุดลง
สำรถีเอ่ยเสียงเสียงเบำผ่ำนผ้ำม่ำน “ถึงเรือนโยวหรำนแล้ว
ขอรับ”
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงที่หลับตำพักผ่อนอยู่ลืมตำขึ้น แล้วเลิกม่ำนทั้ง
สองข้ำง มองรอบ ๆ อย่ำงทั่วถ้วน
หลังผ่ำนไปสองถ้วยชำ เจียงเซิงกับเจียงเฉิงฮวนก็หำยตัวไปแล้ว
เหอรุ่ยกระโดดลงไปอย่ำงว่องไว แล้วคว้ำตัวเสี่ยวเอ้อร์คนหนึ่งมำ
ถำม “แม่หนูร่ำงกลมคนนั้นกับคุณหนูสำมของพวกเรำเล่ำ หำยไป
ไหนกันหมดแล้ว?”
สีหน้ำของเสี่ยวเอ้อร์เต็มไปด้วยควำม “ไม่อำจบอกได้” เขำชี้ไป
ที่ห้องรับรองบนชั้นสำม

เหอรุ่ยวิ่งขึ้นไป หยุดยืนหน้ำห้องรับรองที่เจียงเฉิงฮวนใช้อยู่
ประจ ำ แล้วใช้นิ้วชี้จุ่มน ้ำลำยจิ้มทะลุกระดำษหน้ำต่ำง พอมองผ่ำนรู
เล็ก ๆ นั้นก็เห็นเด็กหญิงสองคนที่อำยุเท่ำกัน
รวมถึงเถ้ำแก่ใหญ่ร่ำงท้วมที่ยืนอยู่ตรงกลำง ใบหน้ำเขำเต็มไป
ด้วยควำมกังวลและทุกข์ใจ ทั้งก้มหัวทั้งโค้งค ำนับ ทั้งไร้ที่พึ่งและหมด
หนทำง
เขำไม่เคยคิดเลยว่ำเถ้ำแก่ใหญ่จะมีวันเช่นนี้
เหอรุ่ยกลั้นหัวเรำะ พำฮูหยินผู้เฒ่ำเข้ำไปในห้องรับรองข้ำง ๆ
ฟังเสียงบทสนทนำทั้งหมดได้อย่ำงชัดเจน
……
เจียงเซิงไม่เคยคิดว่ำนำงจะได้ก้ำวขึ้นมำบนชั้นสำมของเรือนโยว
หรำนอีกครั้ง
นำงจ ำตอนที่เถ้ำแก่ใหญ่แนะน ำอย่ำงภำคภูมิใจว่ำ “ชั้นหนึ่งของ
เรำมีไว้ส ำหรับสำมัญชน ชั้นสองส ำหรับขุนนำงและเศรษฐี ส่วนแต่ละ
ห้องบนชั้นสำมล้วนมีเจ้ำของ ไม่สำมำรถจับจองไม่ว่ำจะจ่ำยเงิน
เท่ำไหร่”
ห้องที่นำงก ำลังอยู่ในตอนนี้คงเป็นห้องรับรองที่พี่น้องตระกูล
เจียงชอบมำสินะ

นำงมองซ้ำยมองขวำ รู้สึกว่ำกำรตกแต่งภำยในช่ำงเรียบหรู มี
หนังสือวำงอยู่หลำยเล่ม คล้ำยห้องหนังสือของพี่ใหญ่แต่หรูหรำกว่ำ
มำก
“เจ้ำก ำลังมองอะไร” เสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น เป็นเสียงของเจียง
เฉิงฮวน “ข้ำไม่ต้องกำรทะเลำะกับเจ้ำที่หน้ำประตู เพรำะไม่อยำก
ท ำลำยชื่อเสียงของเรือนโยวหรำน และดึงดูดควำมสนใจจำกผู้อื่น
โดยไม่จ ำเป็น ไม่ใช่พำเจ้ำมำชื่นชมห้องรับรองของพวกข้ำ”
เจียงเซิงหันกลับมำมองคุณหนูสำมเจียงอย่ำงไร้เดียงสำ “เจ้ำ
เป็นคนพำข้ำมำ แต่กลับไม่ให้ข้ำมอง เช่นนั้นเจ้ำก็ปิดตำข้ำเสียเลย
สิ”
เจียงเฉิงฮวน “…”
นำงสูดหำยใจชี้ไปที่เถ้ำแก่ใหญ่ “เรือนโยวหรำนเป็นกิจกำรของ
ตระกูลเจียง พี่ชำยเจ้ำดูหมิ่นข้ำต่อหน้ำผู้อื่น ทั้งสองฝ่ำยย่อมไม่อำจ
ท ำกำรค้ำร่วมกันได้อีก ครำวก่อนข้ำอธิบำยไม่ชัดเจน ครำวนี้ข้ำ
ต้องกำรให้เถ้ำแก่พูดด้วยตนเอง เจ้ำจะได้ยอมรับควำมจริงเสียที”
เถ้ำแก่ใหญ่ปำดเหงื่อ ในใจอำลัยอำวรณ์หมูรมควันกับไส้กรอก
รมควันนัก แต่เมื่อบุตรสำวของเจ้ำนำยออกค ำสั่ง เขำก็ได้แต่พูดเสียง
สั่นเทำ “ใช่แล้ว ๆ พวกเรำไม่สำมำรถท ำกำรค้ำด้วยกันอีกต่อไป”
“ไม่เพียงในเมืองหลวง แต่รวมถึงที่เขตอันสุ่ยและอ ำเภอเซี่ยหยำง
ด้วย”