พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 244 ส ำนักแพทย์เวินขำดทุน

ก ำไรนี้มำจำกกำรขำยเกำลัดที่มีจ ำกัด จึงไม่สำมำรถขำยได้
มำกนัก
แท้จริงแล้ว กำรได้ก ำไรน้อยแต่ขำยได้ปริมำณมำกนั้นคือ
ทำงเลือกที่เหมำะสม
ตอนเช่ำบ้ำนปีละแปดร้อยต ำลึงนั้นดูจะแพงเกินไป แต่ตอนนี้
เพียงแค่ไม่กี่เดือนก็คืนทุนได้แล้ว ยังมีก ำไรอีกกว่ำหนึ่งพันต ำลึง นี่
ช่ำงเกินควำมคำดหมำยของทุกคนจริง ๆ
เจียงเซิงยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง ดวงตำของนำงเริ่มชื้น
นำงนึกถึงตอนที่พวกนำงเทียวส่งผักส่งเห็ดไปขำย ทั้งปีได้ก ำไร
แค่ไม่กี่ต ำลึง
ต่อมำเจิ้งหรูเชียนกล้ำจ้ำงคนงำนขนส่งผัก จึงพอจะได้ก ำไรหลัก
สิบถึงร้อยต ำลึง
หลังจำกเปิดโรงผลิต มีก ำไรปีละสองสำมร้อยต ำลึง พอรวมกัน
แล้วก็นับว่ำไม่น้อย
น่ำเสียดำยที่เงินในมือยังไม่ทันอุ่น เจิ้งหรูเชียนก็ซื้อเรือนพักและ
น ้ำแข็ง เปิดร้ำนจิ่วเจิน ทั้งยังเปิดส ำนักแพทย์เวินให้พี่สี่ด้วย
ดูเหมือนที่บ้ำนจะหำเงินได้ตลอด แต่ก็ไม่เคยเก็บเงินได้เลย

จนถึงตอนนี้ ในที่สุดพวกเขำก็ได้เห็นเงินทองที่จับต้องได้จริง ๆ
เสียที
ในเวลำเพียงสำมเดือนก็มีก ำไรกว่ำพันต ำลึง หำกภำยในหนึ่งปี
จะสำมำรถท ำเงินได้มำกเพียงใด ควำมคิดนี้น่ำตื่นเต้นยิ่งนัก
เจิ้งหรูเชียนสังเกตเห็นเจียงเซิงที่อยู่ตรงประตู เขำวำงลูกคิดลง
แล้วดันตั๋วเงินสองใบไปข้ำงหน้ำ ใบหน้ำของเขำเต็มไปด้วยควำม
จริงจัง “เจียงเซิงน้อย เงินที่พี่รองใช้ไป ข้ำหำมำคืนให้เจ้ำได้ทั้ง
หมดแล้ว”
เจียงเซิงก้ำวไปข้ำงหน้ำสองก้ำว จับตั๋วเงินที่เย็นเฉียบ แม้จมูกจะ
รู้สึกแสบร้อน แต่ดวงตำกลมโตก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
ดีจริง ๆ ตอนนี้พวกเขำมีเงินเยอะแล้ว
ต่อไปก็จะมีมำกขึ้น มำกขึ้นเรื่อย ๆ มำกจนนับไม่ถ้วน
กระทั่งอำหำรเริ่มถูกน ำมำวำงบนโต๊ะ เจียงเซิงก็ยังไม่หำยจำก
ควำมอิมเอม จับตั๋วเงินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
เจิ้งหรูเชียนยืนหัวเรำะอยู่ข้ำง ๆ พวกเขำจะท ำอย่ำงไรได้ในเมื่อมี
คนชอบเงินอยู่ในบ้ำน
พี่ชำยคนอื่นก็หัวเรำะเช่นกัน ยกเว้นเวินจืออวิ่นเท่ำนั้นที่มีสีหน้ำ
ลังเล

เวลำผ่ำนไปนำน อำหำรเกือบจะถูกน ำมำวำงจนครบแล้ว เขำ
พลันจับแขนเสื้อแล้วพูดเบำ ๆ ว่ำ “พี่รอง เจียงเซิง ข้ำ…ส ำนักแพทย์
ของข้ำหำเงินไม่ได้มำกนัก”
เจียงเซิงหุบยิ้มทันที
นำงค ำนวณเงินของโรงผลิต เงินของร้ำนจิ่วเจิน เงินที่พี่น้อง
ผังต้ำซำนขนส่งผัก แม้แต่ถั่วฝักยำวของอ ำเภอเซี่ยหยำงก็คิด
รวมเข้ำไปด้วย แต่ลืมค ำนวณเงินของส ำนักแพทย์เวินของพี่สี่ไป ไม่
แปลกที่นำงจะรู้สึกว่ำมีบำงอย่ำงไม่ถูกต้อง
“เจ้ำสี่ ถึงส ำนักแพทย์จะไม่มีก ำไรก็ช่ำงเถอะ” เจิ้งหรูเชียนใจ
กว้ำงผิดปกติ “ขอเพียงยังพอท ำก ำไรได้บ้ำง ไม่ถึงกับขำดทุนก็
พอแล้ว”
เวินจืออวิ่นเม้มปำกไม่พูดอะไร
วังเสี่ยวจูที่ก ำลังยกอำหำรเข้ำมำ พูดอย่ำงเรียบเฉยว่ำ “ท่ำน
หมอน้อยเวินเห็นคนจนก็รักษำไม่คิดเงิน บำงครั้งก็ยังต้องเป็นคน
จ่ำยเงินซื้อยำให้ ได้ก ำไรก็แปลกแล้วเจ้ำค่ะ”
ข้อบกพร่องที่น่ำอับอำยของเขำถูกเปิดเผยเช่นนี้ เวินจืออวิ่น
รู้สึกละอำยใจจนไม่กล้ำเงยหน้ำ สองมือก ำผ้ำเช็ดหน้ำไปมำ
ก่อนเปิดส ำนักแพทย์ เจ้ำสี่ไม่รู้ว่ำในเมืองหลวงจะมีคนจนอยู่
มำกมำยขนำดนี้

ทั้งหมดเป็นเพรำะกำรรักษำไม่คิดเงินช่วงสำมวันตอนเปิดกิจกำร
ชำวบ้ำนมำกมำยมำตรวจโรคเรื้อรัง พอตรวจดูอำกำรแล้วก็ไม่ซื้อยำ
กลับไป พวกเขำเพียงอยำกรู้ว่ำตนเองจะตำยเมื่อไหร่
เวินจืออวิ่นรู้สึกปวดใจ พอนึกถึงค ำสั่งสอนของบิดำ จึงเลือก
ชำวบ้ำนที่ยำกจนจริง ๆ แล้วมอบยำกับรักษำให้ต่อเนื่องจนกว่ำพวก
เขำจะหำยดีโดยไม่คิดเงิน
“ข้ำตั้งใจจะให้หมอหญิงเพื่อหำเงินคืนมำด้วยกำรบีบนวด แต่
ส ำนักแพทย์เวินยังไม่มีชื่อเสียง จึงไม่มีใครเรียกใช้หมอหญิง เงินที่
ส ำนักแพทย์หำได้ในช่วงนี้ นอกจำกซื้อยำใหม่แล้ว แทบทั้งหมดก็ถูก
ใช้ช่วยเหลือคนป่วยไปหมด” เขำอธิบำยเสียงเบำ
เพรำะรู้สึกละอำยใจต่อพี่ชำย น้องชำย และน้องสำว เสียงของ
เวินจืออวิ่นจึงค่อย ๆ เบำลงจนกระทั่งเงียบไปด้วยควำมอับอำย
ทุกคนต่ำงพยำยำมหำเงิน พี่รองถึงกับเดินทำงไกลไปถึงเหอเป่ย
จนเขำผ่ำยผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
น้องสำวคนเล็กก็ไปต่อรองกับเรือนโยวหรำนหลำยครั้ง เพียง
เพื่อให้ได้ก ำไรที่ดีกว่ำ
มีเพียงเขำที่ไม่รู้จักโต ฝีมือแพทย์ก็ธรรมดำ เปิดส ำนักแพทย์ก็
หำเงินไม่ได้ เป็นคนไร้ประโยชน์ที่สุด
แต่หำกถำมว่ำเวินจืออวิ่นเสียใจหรือไม่

พอนึกถึงชำวบ้ำนที่รอควำมตำยกลับมีชีวิตชีวำขึ้นมำอีกครั้ง
คนยำกจนที่มีโอกำสรักษำโรคให้หำย เขำก็ไม่คิดเสียใจเลย
ควำมดีงำมล้วนสืบทอดกันมำจำกรุ่นสู่รุ่น
เพียงคิดถึงจุดเริ่มต้นก็ได้แต่ทอดถอนใจ
ในอดีตท่ำนหมอเวินยังสำมำรถสวมใส่เสื้อผ้ำปะชุนแล้วรักษำขำ
ของสวี่โม่ให้หำยได้ แต่ท ำไมพวกเขำถึงไม่สำมำรถรักษำคนโดยไม่
คิดเงิน ท ำไมถึงไม่สำมำรถแจกจ่ำยยำให้ได้
พวกเขำไม่ได้ยำกจนถึงขนำดไม่มีข้ำวกินหรือไม่มีเงินซื้ออำหำร
เจิ้งหรูเชียนเป็นคนแรกที่เข้ำใจเรื่องนี้ เขำเดินเข้ำไปหำน้องชำย
ผู้อ่อนแอ ตบไหล่อีกฝ่ำยแล้วพูดอย่ำงองอำจว่ำ “เจ้ำสี่ เจ้ำจงท ำในสิ่ง
ที่เจ้ำต้องกำรเถอะ พี่รองจะหำเงินไว้เพื่อให้พวกเจ้ำได้ใช้เอง”
ควำมหมำยของครอบครัวคืออะไร
คือเมื่อไม่รู้ว่ำควรจะท ำอย่ำงไรต่อไปก็จะมีคนตัดสินใจแทนเจ้ำ
เมื่อเจ้ำล ำบำกก็จะมีคนช่วยเจ้ำผ่ำนพ้นวิกฤต เมื่อเจ้ำยำกจนก็จะมี
คนหยิบยื่นเงินทองให้ แล้วบอกเจ้ำว่ำ อย่ำไปกลัวเลย เบื้องหลังเจ้ำ
ยังมีข้ำอยู่เสมอ
แม้แต่เจียงเซิงที่รักเงินทองก็ยังพยักหน้ำจริงจัง “ใช่แล้วพี่สี่
ส ำนักแพทย์ของพวกเรำไม่เคยคิดเรื่องผลก ำไร จุดประสงค์หลักคือ
ให้ท่ำนได้พัฒนำวิชำแพทย์ของตัวเอง”

เวินจืออวิ่นแทบร้องไห้ออกมำ
ค ำต ำหนิที่เขำรอคอยด้วยควำมกังวลไม่เคยมี แต่กลับเป็นควำม
ไว้วำงใจ กำรให้พึ่งพำ และกำรสนับสนุน
เขำเงยหน้ำขึ้น ควำมรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจพลุ่งพล่ำนออกมำ จมูก
แสบร้อน ล ำคอตีบตัน
“เจ้ำสี่ เจ้ำไม่ต้องกังวล ส ำนักแพทย์เป็นของเจ้ำ เจ้ำจงกล้ำ
ตัดสินใจด้วยตนเองเถอะ ส่วนพวกเรำจะไม่ก้ำวก่ำยกำรตัดสินใจของ
เจ้ำ” สวี่โม่กล่ำวด้วยน ้ำเสียงทุ้มลึก
หำกฟำงเหิงรู้เรื่องนี้ เขำคงจะยกกระบองไม้และตะโกนขึ้นว่ำ “พี่
สำมจะสนับสนุนเจ้ำตลอดไป”
เวินจืออวิ่นหัวเรำะทั้งน ้ำตำอีกครั้ง แต่ขณะที่หัวเรำะ สำยตำของ
เขำก็พร่ำมัว เขำก ำมือแน่นและเตือนตัวเองในใจว่ำ ต้องไม่ท ำให้
ควำมไว้วำงใจของคนในครอบครัวสูญเปล่ำ และต้องไม่ปล่อยให้
ส ำนักแพทย์เวินขำดทุนอีกต่อไป
ไม่รู้ว่ำเวลำผ่ำนไปนำนเท่ำไร
ป้ำจำงกับวังเสี่ยวจูจึงถือชำมน ้ำแกงสองชำมสุดท้ำยมำ พอเห็น
พวกเขำยืนอยู่ก็รีบเรียก “มำ ๆ นั่งลงเร็ว กินข้ำวกันได้แล้ว”
เวินจืออวิ่นนั่งข้ำงเจียงเซิงอีกครั้ง รับน ้ำแกงที่ป้ำจำงตักให้ด้วย
ใบหน้ำแดงเรื่อ ดื่มเบำ ๆ เพื่อลิ้มรสชำติของอำหำรมื้อนี้

หลังทำนอำหำร ทุกคนอิ่มกันหมด เจียงเซิงถึงกับลูบท้องตนเอง
จ่ำงเยี่ยนที่เงียบมำตลอด ขยับเข้ำมำใกล้พี่สี่และกระซิบว่ำ “ท่ำน
อยำกให้ส ำนักแพทย์เวินหำเงินได้มำก ๆ และช่วยเหลือชำวบ้ำน
ยำกจนได้ด้วยใช่หรือไม่?”
เวินจืออวิ่นหันกลับมำอย่ำงตกใจ
จ่ำงเยี่ยนไม่พูดอะไร เพียงแค่ขยิบตำให้
ชั่วพริบตำนั้น กำลเวลำหมุนย้อน รำวกับกลับไปสู่วันเวลำที่พวก
เขำแกล้งโจวจื้อเฉียง
คนหนึ่งกล้ำยุยง อีกคนกล้ำลงมือ
เพียงแต่ตอนนั้นชำวบ้ำนในหมู่บ้ำนหลอกง่ำย และพวกเขำก็มุ่ง
เป้ำไปที่คนชั่วเท่ำนั้น
ในเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรืองเช่นนี้ พวกเขำจะมุ่งเป้ำไปที่ใครและ
จะหำเงินจำกใครได้?
แต่ด้วยควำมไว้วำงใจจำกพี่น้อง เวินจืออวิ่นจึงพยักหน้ำอย่ำงไม่
ลังเล
ทั้งสองสบตำกันแล้วยกยิ้ม ต่ำงเข้ำอกเข้ำใจกัน
สองวันผ่ำนไปอย่ำงรวดเร็ว พี่น้องตระกูลเกำขับรถม้ำสองคันที่
เต็มไปด้วยเกำลัดมำถึงเมืองหลวง พอดีกับที่ต้องเติมเกำลัดซึ่งใกล้จะ

หมดของร้ำนจิ่วเจิน ท ำให้เกำลัดคั่วน ้ำตำลยังคงเป็นที่นิยมในเมือง
หลวงต่อไป
เจิ้งหรูเชียนก็จัดกระเป๋ำเดินทำงเสร็จแล้ว เขำบอกลำพี่น้อง
“ครำวนี้ข้ำต้องออกเดินทำงไปสักระยะ”
เจียงเซิงเอียงคอถำม “กำรสอบของพี่ใหญ่จะจัดขึ้นในปลำย
เดือนสอง ท่ำนออกเดินทำงปลำยเดือนหนึ่งเช่นนี้จะกลับมำทัน
หรือ?”
เจิ้งหรูเชียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบำ ๆ ว่ำ “ข้ำจะไม่กลับ
มำแล้ว”
คนทั้งบ้ำนพร้อมใจกันเงยหน้ำขึ้นมอง
ในดวงตำของพวกเขำเต็มไปด้วยควำมตกใจ