พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 245 เจิ้งหรูเชียนจำกลำอีกครั้ง

ไม่แปลกใจที่ทุกคนจะรู้สึกประหลำดใจ นับตั้งแต่พวกเขำพี่น้อง
ได้กลับมำอยู่ด้วยกัน ระยะเวลำสี่ปีที่ผ่ำนมำ เรียกได้ว่ำพวกเขำร่วม
ทุกข์ร่วมสุขกันมำตลอด
ตั้งแต่ครั้งแรกที่สวี่โม่สอบถงเซิง ไปจนถึงกำรสอบซิ่วไฉ และ
มำถึงกำรสอบจวี่เหริน ระหว่ำงนั้นพวกเขำก็เปิดโรงผลิต เช่ำบ้ำน
และจ้ำงคนงำน
เกือบทุกกำรตัดสินใจครั้งส ำคัญ พี่น้องทั้งหกคนล้วนมีส่วนร่วม
เสมอ
มีเพียงเรื่องเดียวที่เป็นข้อยกเว้น นั่นคือกำรเดินทำงไปยัง
ชำยแดนของพี่สำม
ในควำมคิดของเจียงเซิง กำรสอบระดับแคว้นของพี่ใหญ่เป็น
เรื่องส ำคัญมำก พี่รองก็ควรจะยืนรออยู่หน้ำส ำนักสอบ เพื่อรอพี่ใหญ่
ออกมำด้วยกัน
แต่เจิ้งหรูเชียนท ำเพียงลูบหัวนำง แล้วพูดเบำ ๆ ว่ำ “เจียงเซิง เจ้ำ
ช่ำงโง่งมเหลือเกิน เมื่อคนอำยุมำกขึ้น เวลำก็ยิ่งมีค่ำ แม้หน้ำส ำนัก
สอบจะไม่มีข้ำ พี่ใหญ่ก็ยังสอบได้อันดับหนึ่ง และหำกข้ำไม่ไปดูแล
กำรค้ำทำงเหนือ ก็จะไม่สำมำรถขนส่งสินค้ำกลับมำได้”
“ใช่แล้ว ๆ” วังเสี่ยวซงที่แบกสัมภำระอยู่ก็พยักหน้ำอย่ำงเอำเป็น
เอำตำย ก่อนจะถูกน้องสำววังเสี่ยวจูลำกไปมุมห้อง

“แต่ว่ำ…” เจียงเซิงบิดชำยเสื้อด้วยมือทั้งสองข้ำง “แต่ว่ำพี่รอง
เพิ่งกลับมำไม่นำน ก็ต้องออกเดินทำงอีกแล้ว ข้ำไม่อยำกให้ท่ำนไป”
ทั้งที่เป็นพี่น้องที่เติบโตมำด้วยกัน ท ำไมพอเดินไปเรื่อย ๆ กลับ
กลำยเป็นยุ่งงำนจนแทบไม่มีเวลำหยุดพัก
วันเวลำที่สนิทสนมกันเหล่ำนั้น จะกลำยเป็นเพียงควำมทรงจ ำ
หรือ?
เมื่อเห็นสีหน้ำของเจียงเซิงที่ดูน้อยใจมำกขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตำกลม
โตของนำงเริ่มเอ่อคลอ เจิ้งหรูเชียนก็ถอนหำยใจอย่ำงหำได้ยำก
“จริง ๆ แล้วกำรเดินทำงครั้งนี้ของข้ำ เป็นกำรไปดูว่ำจะสำมำรถเปิด
เส้นทำงขนส่งไปยังชำยแดนทำงเหนือได้หรือไม่ เพื่อต่อไปจะได้ส่ง
ข้ำวของไปให้เจ้ำสำมได้สะดวก…”
ค ำพูดที่เหลือเขำยังไม่ทันได้พูดจบ
เพรำะในสำยตำของเขำ สีหน้ำของเจียงเซิงเปลี่ยนจำกน้อยใจ
เป็นตกตะลึง แล้วก็กลำยเป็นประหลำดใจ สุดท้ำยก็หันกลับด้วย
ควำมดีใจล้นเหลือ
แม้จะเป็นเด็กหญิงร่ำงอวบ แต่ท่ำทำงกำรจับชำยกระโปรงกลับ
คล่องแคล่วเป็นพิเศษ กำรวิ่งเข้ำไปในเรือนก็รวดเร็วยิ่งนัก ไม่นำน
นำงก็ขนเอำไส้กรอกรมควันกับหมูรมควันที่ป้ำจำงเตรียมไว้ส ำหรับ
มื้อถัดไปออกมำ รวมถึงขนมจำกร้ำนจิ่วเจินที่นำงแอบซ่อนไว้ พร้อม

กับเสื้อผ้ำส ำหรับฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วงอีกสองสำมตัว และ
รองเท้ำผ้ำพื้นหนำสิบกว่ำคู่
แต่เมื่อนำงเปิดม่ำนรถม้ำออก ถึงได้พบว่ำข้ำงในก็มีสิ่งของ
จ ำนวนไม่น้อยและครบครันทุกอย่ำง
เจิ้งหรูเชียนเชิดหน้ำอย่ำงภำคภูมิใจ “ข้ำไปชำยแดนทำงเหนือ
ทั้งที จะไม่เอำของไปฝำกเจ้ำสำมได้อย่ำงไร ข้ำคิดเอำไว้ก่อนแล้ว”
เจียงเซิงจ้องเขำอย่ำงเคือง ๆ แล้วหันหลังยกของฝำกที่ตนเอง
เตรียมไว้ขึ้นรถม้ำไปทั้งหมด “ยังไม่พอ ท่ำนเอำไปอีก พี่สำมอยู่ข้ำง
นอกคงขำดแคลนทั้งอำหำรและเสื้อผ้ำ ดังนั้นท่ำนเอำไปมำก ๆ ก็ไม่
ผิดอะไร”
พูดจบนำงก็หมุนตัวกลับเข้ำไปในเรือนอีกครั้ง
ไม่รู้ว่ำเวินจืออวิ่นกับจ่ำงเยี่ยนตำมมำตั้งแต่เมื่อไหร่ พวกเขำก็วิ่ง
ไปรวบรวมของกินของใช้ที่เก็บได้นำน ๆ มำทั้งหมด
น่ำเสียดำยที่รถม้ำเล็กเกินไป จึงไม่สำมำรถขนสิ่งของจำกคนทั้ง
เรือนได้
เจิ้งหรูเชียนสูดอำกำศเย็น ๆ ของเดือนแรก รู้สึกจนปัญญำอยู่
บ้ำง “เจียงเซิง เจ้ำเพิ่งบอกว่ำไม่อยำกเห็นข้ำไปไม่ใช่หรือ?”
“ข้ำไม่อยำกให้ท่ำนไปจริง ๆ แต่ข้ำคิดถึงพี่สำมมำกกว่ำ เขำอยู่
ข้ำงนอกตัวคนเดียว วันฉลองปีใหม่ก็คงกินไม่ดีอยู่ไม่ดีแน่” เด็กหญิง

ตัวน้อยพูดอย่ำงมีเหตุผล “พี่รองต้องรีบไปให้ถึงเร็ว ๆ และทักทำยพี่
สำมแทนพวกข้ำด้วย”
เวินจืออวิ่นกับจ่ำงเยี่ยนพยักหน้ำพร้อมกัน ในดวงตำเต็มไปด้วย
ควำมกระตือรือร้น
เห็นได้ชัดว่ำทุกคนคิดถึงฟำงเหิง
แม้แต่สวี่โม่ยังกระแอมสองที ดึงจดหมำยฉบับหนึ่งออกมำจำก
อกเสื้อ ถอนหำยใจกล่ำวว่ำ “ข้ำเขียนจดหมำยถึงเจ้ำสำมมำนำนแล้ว
แต่ยังหำคนเดินทำงไกลจำกเมืองหลวงไปแดนเหนือไม่ได้ สู้มอบให้
เจ้ำจะดีกว่ำ ขอบใจที่ล ำบำกนะ”
พอพูดจบก็ยังไม่ลืมตบไหล่น้องชำยคนรอง
ในใจเจิ้งหรูเชียนรู้สึกไม่พอใจมำก แต่ก็ยังรับจดหมำยมำเก็บไว้
ในอกเสื้ออย่ำงแน่นหนำ
กระทั่งสำมำรถบรรทุกของฝำกทั้งหมดเสร็จ เจียงเซิงก็ตบมือดี
ใจ “หวังว่ำพี่สำมจะดีใจตอนเห็นของพวกนี้นะ”
เจิ้งหรูเชียนส่งเสียงฮึมฮัมขณะขึ้นไปบนรถม้ำ ไม่รู้สึกถึงควำม
เศร้ำจำกกำรจำกลำอีก
แต่เขำยังก ำชับเจียงเซิงว่ำ “ร้ำนจิ่วเจินกับโรงผลิต ต่อไปนี้ข้ำจะ
มอบหมำยให้เจ้ำดูแลทั้งหมด”
“พี่รองวำงใจได้เลย” เจียงเซิงโบกมือ น ้ำตำเริ่มเอ่อคลอ

เจิ้งหรูเชียนจึงกลับเข้ำไปนั่งในรถม้ำด้วยควำมพึงพอใจ
วังเสี่ยวซงจับสำยบังเหียน ยิ้มกว้ำงให้วังเสี่ยวจู แล้วควบม้ำมุ่ง
หน้ำสู่แดนไกล
เมื่อเลือกเส้นทำงกำรขนส่งนี้แล้ว หมำยควำมว่ำเจิ้งหรูเชียนต้อง
เดินทำงไปทั่วทุกสำรทิศ ไม่สำมำรถนั่งอยู่เฉย ๆ ในเรือนได้
แต่โชคดีที่ไม่ว่ำพวกเขำจะกลับมำเมื่อไหร่ ก็จะมีคนรออยู่ที่บ้ำน
เสมอ
ขณะทั้งสองก ำลังอยู่ในห้วงอำรมณ์กำรจำกลำ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง
ฝีเท้ำม้ำดังมำจำกด้ำนหลัง พร้อมกับเสียงร้องเรียกด้วยควำมเร่งรีบ
“คุณชำยรอง! คุณชำยรอง รอด้วย!”
วังเสี่ยวซงรีบบังคับรถม้ำให้หยุด
เจิ้งหรูเชียนโผล่หน้ำออกมำมอง เห็นเจียงซำนกับเจียงซื่อก ำลัง
ยิ้มซื่อ ๆ พร้อมกับห่อผ้ำขนำดใหญ่ในอ้อมแขน
“คุณชำยรอง พวกข้ำเตรียมของเล็ก ๆ น้อย ๆ ส ำหรับพี่น้องของ
พวกเรำ ขอรบกวนคุณชำยช่วยน ำไปให้ด้วยขอรับ” เจียงซำนลง
จำกม้ำและเอ่ยขอร้องเสียงเบำ
เจียงซื่อเกำศีรษะ “พวกข้ำรีบร้อนเตรียมของกัน หวังว่ำพวกเขำ
จะไม่ถือสำ”
พวกเขำจะถือสำได้อย่ำงไร

ของที่ขนมำแต่ไกลล้วนเป็นน ้ำใจทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่ำนั้น ยังแฝงไป
ด้วยควำมคิดถึงจำกญำติมิตร
แม้ว่ำด้ำนหลังจะมีพื้นที่เหลือไม่มำก แต่คุณชำยร้องเจิ้งยังจัดหำ
ที่ว่ำงเพื่อวำงห่อผ้ำใหญ่ ๆ สองห่อไว้อย่ำงเรียบร้อย
รถม้ำวิ่งไปอีกครั้ง มุ่งหน้ำสู่ชำยแดนทำงเหนืออันไกลโพ้น
เจียงซำนและเจียงซื่อพร้อมใจกันโบกมือลำ กล่ำวด้วยน ้ำเสียง
สะอื้น “รบกวนคุณชำยรองช่วยบอกพวกเขำด้วยว่ำพวกข้ำคิดถึง
พวกเขำมำก!!”
คิดถึงมำกเหลือเกิน
หำกผู้คนน ำพำสิ่งของไป ก็ขอให้สำยลมช่วยพัดพำควำมคิดถึง
ไปสู่พี่น้องของพวกเขำด้วยเถอะ
เจียงซำนกับเจียงซื่อยืนนิ่งที่เดิมอยู่นำน จนกระทั่งเงำของรถม้ำ
หำยลับไป จึงกลับไปที่เรือนเล็ก
ทุกคนยังอยู่หน้ำเรือน เมื่อเห็นทั้งสองคนกลับมำ เจียงเซิงก็ร้อน
รนถำมว่ำ “ไล่ตำมทันหรือไม่ เอำของฝำกติดตัวไปด้วยหรือเปล่ำ”
“พวกข้ำเอำของฝำกไปให้คุณชำยรองแล้วขอรับ ขอบคุณ
คุณหนูที่เตือน” เจียงซำนเจียงซื่อกล่ำวขอบคุณด้วยควำมจริงใจ
เจียงเซิงโบกมือ “เป็นเพรำะพี่รองไม่ยอมบอกอะไร เพิ่งจะมำบอก
วันนี้ ไม่รู้ว่ำของเตรียมไปจะพอให้พี่สำมกินใช้หรือไม่”

สวี่โม่ยืนอยู่ข้ำง ๆ ทั้งข ำทั้งสงสำร อยำกจะบอกน้องสำวว่ำใน
ค่ำยทหำรไม่ขำดเหลืออะไรอยู่แล้ว แต่เพรำะคิดว่ำทั้งหมดนี้เป็น
น ้ำใจจำกคนในครอบครัว จึงกลืนค ำพูดทั้งหมดกลับไป
กั๋วจื่อเจี้ยนเปิดแล้ว เขำมองดวงอำทิตย์แล้วหยิบเครื่องเขียน
ก่อนจะเดินออกไป
อย่ำงที่เจิ้งหรูเชียนพูดไว้ พวกเขำทุกคนโตขึ้นแล้ว ต่ำงคนต่ำงมี
ธุระของตัวเอง ไม่สำมำรถเป็นเหมือนเมื่อก่อนที่จะอยู่ด้วยกัน หัวเรำะ
เล่นกัน หรืออยู่เป็นเพื่อนกันทั้งวันทั้งคืน
พี่ชำยคนโตต้องไปเรียนหนังสือ พี่ชำยคนรองต้องท ำกำรค้ำ
พี่ชำยคนที่สำมต้องไปสร้ำงผลงำนในกองทัพ ทุกคนต่ำงยุ่งกับเรื่อง
ของตัวเอง
โชคดีที่นำงยังมีพี่สี่กับพี่ห้ำ
เจียงเซิงสูดจมูก ขยับเข้ำไปใกล้พี่ชำยทั้งสอง แต่กลับพบว่ำ
พวกเขำก ำลังกระซิบกระซำบอะไรบำงอย่ำง ในดวงตำฉำยแววเป็น
ประกำยและเจ้ำเล่ห์เล็กน้อย
“ต้องท ำตอนนี้เลยหรือ ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่ำไหร่นะ” เวินจืออ
วิ่นพูดอย่ำงขลำดกลัว
จ่ำงเยี่ยนนั่งสงบนิ่ง “พี่สี่เชื่อใจข้ำเถอะ รับรองว่ำไม่ผิดพลำดแน่
พวกเรำจะได้เงินและยังช่วยเหลือชำวบ้ำนยำกจนต่อไปได้อีก นี่ไม่ใช่
สิ่งที่ดีหรอกหรือ?”

“ดี…ดีแน่นอน” เวินจืออวิ่นตัดสินใจเด็ดเดี่ยว กัดฟันพูดว่ำ
“เช่นนั้นก็ท ำตำมที่เจ้ำว่ำเถอะ”
ในที่สุดทั้งสองก็ตกลงกันได้ จึงเรียกเจียงซำนและเจียงซื่อมำ
พร้อมจะออกเดินทำง
เจียงเซิงพลันพุ่งออกมำจำกด้ำนข้ำง ปีนขึ้นบนรถม้ำอย่ำง
คล่องแคล่ว ยิ้มกว้ำงพูดว่ำ “พี่สี่ พี่ห้ำ พวกท่ำนจะไปไหนกัน ข้ำไป
ด้วยนะ”
จ่ำงเยี่ยนสังเกตเห็นน้องสำวที่ย่องมำเงียบ ๆ ตั้งแต่แรกแล้ว จึงนั่ง
นิ่งไม่พูดอะไร
ส่วนเวินจืออวิ่นตกใจมำก เขำตื่นตระหนกรำวกับเป็นกระต่ำยตัว
น้อย “พวกเรำ…พวกเรำ…พวกเรำจะไปส ำนักแพทย์กัน”