พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 246 เจียงเซิงถูกขู่กรรโชก

พี่สี่จะไปส ำนักแพทย์ แล้วพี่ห้ำตำมไปท ำไม?
เจียงเซิงกลอกตำไปมำ รู้สึกว่ำมีอะไรไม่ชอบมำพำกล แต่นึกขึ้น
ได้ว่ำพี่รองเพิ่งมอบร้ำนจิ่วเจินให้นำง นำงจึงพยักหน้ำว่ำ “เช่นนั้น
พวกเรำก็ไปด้วยกันเถอะ”
เจียงซำนถือบังเหียนรออยู่ข้ำงนอก เจียงซื่อช่วยปิดประตูเรือน
เล็กให้อย่ำงใส่ใจ แล้วพำวังเสี่ยวจูไปที่ถนนเทียนเจียด้วยกัน
ส ำนักแพทย์เปิดร้ำนค่อนข้ำงสำย ด้ำนนอกจึงมีคนไข้รออยู่ก่อน
แล้ว
เกำลัดคั่วน ้ำตำลของร้ำนจิ่วเจินยังคงได้รับควำมนิยมเช่นเคย
เหมียวเจำอิงลงมือคั่วเกำลัดด้วยควำมคล่องแคล่ว แขนของนำงดู
หนำขึ้นอย่ำงเห็นได้ชัด
เจียงเซิงเพิ่งจะกระโดดลงมำ ก็รู้สึกว่ำมีคนจ้องมองนำงอยู่
พอนำงหันไปมอง จึงเห็นเป็นหญิงชรำท่ำนหนึ่งแต่งกำยในชุด
เรียบง่ำย ทว่ำกลับมีบุคลิกสูงส่งผิดกับคนธรรมดำ ยืนอยู่ท้ำยแถวซื้อ
เกำลัดคั่วน ้ำตำล และก ำลังยิ้มมองมำทำงนำง
นำงไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงในชุดเสื้อผ้ำธรรมดำ
ในฐำนะตระกูลชั้นสูงของเมืองหลวง ปกติฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงจะ
สวมเสื้อผ้ำไหมหรือผ้ำแพร หรือไม่ก็ต้องเป็นผ้ำไหมลำยดอกไม้ กำร

หำชุดผ้ำฝ้ำยธรรมดำ ๆ สักชุดมำใส่นั้น ต้องใช้ควำมพยำยำมอย่ำง
มำก
ส่วนกำรมำยืนต่อแถวซื้อเกำลัดคั่วน ้ำตำลนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย
เมื่อมองไปด้ำนข้ำง ก็เห็นว่ำสีหน้ำของถำนเยี่ยเต็มไปด้วยควำม
กังวล “ฮูหยินผู้เฒ่ำ หำกท่ำนอยำกทำนเกำลัดคั่วน ้ำตำล ก็แค่สั่งให้
บ่ำวไปซื้อมำก็ได้เจ้ำค่ะ เหตุใดท่ำนจึงต้องมำซื้อด้วยตนเองอย่ำงนี้”
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงลูบผ้ำเนื้อหยำบแล้วยิ้มน้อย ๆ “คนอื่นอำจไม่รู้
แต่เจ้ำน่ำจะเข้ำใจดี ข้ำไม่ได้มำเพื่อซื้อเกำลัดคั่วน ้ำตำลสักหน่อย”
“แต่ท่ำนเป็นถึงฮูหยินผู้เฒ่ำ…” ถำนเยี่ยอยำกจะพูดอะไรอีก แต่
เมื่อสบตำกับสำยตำสงสัยของเจียงเซิง นำงก็รีบปิดปำก
แต่เหมือนจะสำยเกินไปเสียแล้ว
เจียงเซิงสังเกตเห็นควำมผิดปกติของคนทั้งคู่ นำงมือไพล่หลัง
เดินเข้ำมำใกล้ ๆ ใบหน้ำกลมป้อมนั้นขมวดคิ้วไปมำ เห็นได้ชัดว่ำ
ก ำลังครุ่นคิดอะไรบำงอย่ำง
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงยืนยิ้มไม่หวั่นเกรง ปล่อยให้เจียงเซิงตรวจสอบ
นำงไป
จนกระทั่งทั้งสองมำอยู่ใกล้กัน หญิงชรำพลันยื่นมือออกไปพลำง
เอ่ยเบำ ๆ “เด็กสำวคนนี้…โอ๊ย”

จำกนั้นฮูหยินผู้เฒ่ำที่สูงศักดิ์และสง่ำงำมแห่งตระกูลเจียงก็ทรุด
ลงนั่งกับพื้น ลูบข้อเท้ำพลำงมอง เจียงเซิงด้วยสีหน้ำตกใจและ
หวำดกลัว
รำวกับก ำลังมองคนผิด
เจียงเซิงถอยหลังไปอย่ำงรวดเร็ว ดวงตำเบิกกว้ำง ในหัวมีเพียง
สองค ำว่ำ “แย่แล้ว” นำงถูกยำยแก่คนหนึ่งหลอกเข้ำให้แล้ว
นำงยังไม่ได้ท ำอะไรเลย ผู้อำวุโสคนนี้เป็นฝ่ำยล้มไปเอง
“ท่ำน…ท่ำนอย่ำกล่ำวหำข้ำนะ ข้ำยำกจนมำก” เจียงเซิงพูดจำ
ติดขัด “ข้ำไม่มีทั้งพ่อแม่ ไม่มีเงินทองติดตัว ทุกวันไม่เคยกินอิ่มท้อง
ยังต้องท ำงำนหนักให้คนอื่น ไม่มีเงินให้ท่ำนหรอก”
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เหลือบมองไปทำงร้ำน
จิ่วเจิน ใบหน้ำของนำงเต็มไปด้วยควำมไม่เชื่อ
“นี่เป็นร้ำนของพี่รองข้ำ ไม่ใช่ของข้ำนะ” เจียงเซิงพยำยำมพูด
เพื่อเพิ่มควำมน่ำเชื่อถือ นำงพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็น
ที่ถูกเหล็กร้อนนำบตอนอำยุหกขวบ “แต่ก่อนข้ำเป็นขอทำน มีวัน
หนึ่งไปขอทำนที่บ้ำนคนชั่วเข้ำ เขำไม่ให้อำหำรกับข้ำ ซ ้ำยังเอำ
เหล็กร้อนมำนำบแขนข้ำอีก ข้ำต้องใช้ก ำลังทั้งหมดถึงหนีออกมำ
ได้”
แม้ว่ำชีวิตที่สุขสบำยในสี่ปีนี้จะท ำให้เด็กสำวอ้วนท้วนขึ้น แต่
ร่องรอยจำกอดีตยังคงประทับอยู่บนร่ำงกำยตลอดไป

รอยแผลเป็นยำวและลึกสองรอยนั้น ไม่เพียงฮูหยินผู้เฒ่ำเจียง
เท่ำนั้นที่นึกส่งสำร แม้แต่คนที่เข้ำแถวเพื่อซื้อเกำลัดคั่วก็ยังตกใจ ใน
ดวงตำเต็มไปด้วยควำมเวทนำ
ถำนเยี่ยยิ่งเอำมือปิดปำก สำยตำพร่ำเลือนเพรำะน ้ำตำที่คล่อ
หน่วย
หำกจะพูดถึงคนที่พอใจ ก็คงมีแต่เจียงเซิงที่คิดว่ำแผนกำรส ำเร็จ
แล้วเท่ำนั้น นำงปล่อยแขนเสื้อลง เอำมือเท้ำเอวแล้วพูดว่ำ “ข้ำไม่มี
เงินจริง ๆ พวกท่ำนอย่ำมำกล่ำวหำข้ำเชียว แต่เห็นแก่ที่พวกท่ำนล้ม
เพรำะต้องกำรจะมำซื้อเกำลัดคั่ว ข้ำจะไปเรียกพี่สี่ของข้ำมำรักษำ
ให้”
นำงชี้ไปที่ส ำนักแพทย์เวิน ยังไม่ลืมพูดว่ำ “พี่สี่ของข้ำก็ไม่มีเงิน
เหมือนกัน ส ำนักแพทย์แห่งนี้ต้องยอมเป็นฝ่ำยเงินเองทุกวันด้วยซ ้ำ”
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงไม่พูดอะไร นำงนั่งเงียบและดูอ่อนแรงอยู่
เจียงเซิงรู้สึกร้อนใจอยู่บ้ำง คิดว่ำจะมอบเกำลัดคั่วน ้ำตำลสองชั่ง
ให้แล้วรีบส่งหญิงชรำผู้นี้ไป แต่ก็กลัวว่ำจะถูกคนเจตนำไม่ดีคอยจับ
ตำมอง และท ำเลียนแบบทุกวัน
พอคิดไปคิดมำ นำงก็ตบขำตัวเองแล้วร้องตะโกนขึ้นมำว่ำ “ท่ำน
ยำยอำยุมำกขนำดนี้แล้วยังต้องมำเข้ำแถวซื้อเกำลัดคั่วน ้ำตำลของ
ร้ำนจิ่วเจินเรำอีก ถึงขนำดยอมให้เท้ำเจ็บ ท่ำนช่ำงล ำบำกเหลือเกิน
ข้ำจะขอร้องให้เถ้ำแก่ร้ำนจิ่วเจินยอมยกเว้น มอบเกำลัดคั่วน ้ำตำล

สองชั่งให้ท่ำน ครำวหน้ำท่ำนยำยก็ให้หลำนชำยหลำนสำวมำซื้อ
เถอะ ท่ำนอำยุมำกเช่นนี้ หำกเกิดเรื่องอะไรขึ้นจนต้องไปรบกวน
ศำลำว่ำกำรเมืองหลวงจะท ำอย่ำงไรเล่ำ”
ค ำพูดนี้ทั้งปลอบประโลมคน ทั้งลบล้ำงข้อสงสัย ขณะเดียวกันก็
ป่ำวประกำศให้ร้ำนจิ่วเจินสองสำมประโยค สุดท้ำยยังเตือนคนที่คิด
จะเรียนรู้กลโกงนี้ว่ำ ไม่มีทำงเสียหรอก!
ต้ำยำน ำเกำลัดคั่วน ้ำตำลสองชั่งมำให้ เจียงเซิงห่อมันอย่ำง
คล่องแคล่วแล้วโยนเบำ ๆ ใส่อ้อมอกของฮูหยินผู้เฒ่ำเจียง พลำงยิ้ม
ประจบเอำใจ “ท่ำนยำย ท่ำนลุกยืนได้หรือไม่ ต้องกำรให้ข้ำไปหำคน
มำช่วยพยุงท่ำนหรือไม่”
อย่ำงไรนำงก็ไม่ยอมให้มือตัวเองสัมผัสอีกฝ่ำย
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงยิ้มขึ้นมำทันใด บอกไม่ถูกว่ำดีใจหรือโกรธกัน
แน่ เพียงเอ่ยเสียงเรียบว่ำ “ข้ำเป็นคนล้มเอง ไม่เคยกล่ำวโทษเจ้ำสัก
ค ำ แล้วจะกลัวอะไร”
เจียงเซิงน ้ำตำไหลพรำก คนตัวเล็ก ๆ ในใจกระโดดโลดเต้น
อย่ำงบ้ำคลั่ง ท ำไมท่ำนไม่พูดแต่แรกเล่ำ
นำงลองยื่นมือออกไปพลำงถำมว่ำ “เช่นนั้นท่ำนไม่ต้องกำร
เกำลัดคั่วน ้ำตำลนี้หรือ พวกเรำเพิ่งมอบให้ไป รู้สึกกระดำกใจ
เหลือเกิน”

“แน่นอนว่ำข้ำต้องกำร” ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงมีสีหน้ำเย็นชำ แต่มือ
กลับวำงบนห่อกระดำษน ้ำมัน แล้วกอดอย่ำงดี “ถำนเยี่ย ช่วยพยุงข้ำ
ลุกขึ้นที”
หญิงชรำที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่บนพื้นลุกขึ้นยืน เผยให้เห็นบุคลิกอัน
สง่ำงำมและน่ำเกรงขำม
นำงใช้มือข้ำงหนึ่งจับร่ำงของถำนเยี่ย อีกมือกอดเกำลัดคั่ว
น ้ำตำลสองชั่งนั้น “แต่ในเมื่อเจ้ำมีจิตใจที่เมตตำเช่นนี้ ข้ำก็จ ำต้องรับ
ไว้อย่ำงเสียไม่ได้”
เจียงเซิงตะลึงงัน
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงยิ้มบำง ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อจำกไปอย่ำงงำม
สง่ำ
เจียงเซิงรู้สึกว่ำตนเองถูกหลอก นำงไม่น่ำให้อะไรกับอีกฝ่ำยเลย
แต่นึกถึงคนแก่น่ำสงสำรที่นั่งอยู่หน้ำประตู…ช่ำงเถอะ ให้แล้วก็แล้ว
ไป
ร้ำนจิ่วเจินเป็นร้ำนขำยขนม ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะพบเจอ
ปัญหำเล็ก ๆ น้อย ๆ ตรำบใดที่อีกฝ่ำยไม่ท ำบ่อย ๆ ยอมเสียผลก ำไร
ไปบ้ำงก็ดีกว่ำจะต้องมำถกเถียงยืดเยื้อต่อไป ซึ่งมันจะส่งผลต่อ
ชื่อเสียงและภำพลักษณ์ของร้ำน
น่ำเสียดำยที่วันนี้นำงยังไม่ได้กินเกำลัดคั่วน ้ำตำลแม้แต่ค ำเดียว

เจียงเซิงเช็ดมุมปำกด้วยควำมเสียดำย แล้วกระโดดเข้ำไปใน
ส ำนักแพทย์เวิน อยำกดูว่ำพี่สี่กับพี่ห้ำก ำลังกระซิบกระซำบอะไรกัน
อีก
นำงจึงไม่ทันสังเกตว่ำมุมถนนเทียนเจียง หญิงชรำที่ขำเจ็บเมื่อ
ครู่ก ำลังจ้องมองมำอย่ำงลึกซึ้ง ดวงตำเปี่ยมด้วยอำรมณ์อันซับซ้อน
เหมือนจะตื้นตันใจแต่ก็เหมือนจะโหยหำ
“ฮูหยินผู้เฒ่ำ” ถำนเยี่ยถำมอย่ำงระมัดระวัง “ท่ำนเห็นอะไรหรือ
เจ้ำคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงจึงได้สติ กะพริบตำขับไล่ควำมชื้นในดวงตำ
ออกไป “ปฏิกิริยำว่องไว เฉลียวฉลำด และมีควำมเมตตำ เป็นควำม
เมตตำที่ผ่ำนควำมทุกข์ยำกมำแล้ว มีค่ำมำกกว่ำควำมไร้เดียงสำที่
ไม่รู้จักโลก”
“นำงฉลำดกว่ำที่ข้ำคิดไว้มำก พูดจำมีเหตุผล ทั้งยังสำมำรถท ำ
กำรค้ำกับเรือนโยวหรำนได้ เห็นได้ชัดว่ำนำงไม่ใช่คนโง่” หญิงชรำ
วำงเกำลัดร้อน ๆ วำงไว้บนอก รำวกับก ำลังรู้สึกถึงกำรเอนซบของ
หลำนสำวแท้ ๆ “อย่ำงน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่ำจะถูกคนตระกูลเจียง
รังแก เพียงแต่มีอยู่จุดหนึ่ง…”
ถำนเยี่ยหันกลับมำด้วยควำมประหลำดใจ
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงนึกถึงริมฝีปำกแดงระเรื่อของเจียงเซิง ที่ก ำลัง
พ่นเมล็ดซำนจำตอนกินถังหูหลู่อย่ำงคล่องแคล่วและรวดเร็ว ก่อนจะ

ยิ้มอย่ำงจนปัญญำ “หำกต้องกำรเข้ำกับตระกูลเจียงและได้รับควำม
เคำรพจำกคนในตระกูลใหญ่ นำงยังต้องใช้เวลำอีกมำก”