พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 254 เจียงเซิงตอบแทนน ้ำใจ

ค ำถำมสองข้อถำมมำติดต่อกันเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ำคุณชำยหนุ่ม
รู้สึกสงสัยจริง ๆ
เจียงเฉิงเยวี่ยนสวมเสื้อคลุมยำวสีขำวนวล ในมือถือพัดด้ำมยำว
เคำะศีรษะลูกพี่ลูกน้องของเขำ “เจ้ำจะถำมมำกมำยไปท ำไม”
“พวกเรำเป็นพี่น้องร่วมย่ำเดียวกัน แม้แต่ล ำดับยังเรียงตำมท่ำน”
คุณชำยรองเจียงจ้องตำเขม็ง “วันนี้ท่ำนก็รีบร้อนเรียกข้ำมำช่วย แต่
ไม่บอกควำมจริงสักอย่ำง ระวังข้ำจะฟ้องท่ำนย่ำนะ”
เขำโตป่ำนนี้แล้ว ยังพูดแต่เรื่องฟ้องเหมือนตอนเด็ก ๆ
เจียงเฉิงเยวี่ยนไม่รู้ว่ำจะหัวเรำะหรือร้องไห้ดี ได้แต่ตอบสั้น ๆ ว่ำ
“นำงคือเด็กผู้หญิงที่ข้ำรู้จักในเขตอันสุ่ย หลำยครั้งที่ข้ำอยำก
ช่วยเหลือนำง แต่ก็พลำดโอกำสทุกครั้ง วันนี้มีโอกำสแล้วจึงต้องช่วย
สักหน่อย”
“แล้วท ำไมท่ำนไม่ไปเองเล่ำ” คุณชำยรองเจียงเข้ำใจประเด็น
ส ำคัญ “ท่ำนเป็นคุณชำยใหญ่ของตระกูลเจียงสำยตรง ข้ำเป็นแค่
สำยรอง พูดถึงอิทธิพลแล้วข้ำยังสู้ท่ำนไม่ได้ด้วยซ ้ำ”
ค ำถำมนี้เจียงเฉิงเยวี่ยนตอบไม่ได้

เขำจะพูดอย่ำงไรว่ำ เพรำะพบว่ำทุกครั้งที่พยำยำมจะช่วยเหลือ
ขิงน้อย มักจะท ำให้น้องสำวเฉิงฮวนรู้สึกไม่สบำยใจ แม้แต่มำรดำก็
เคยต ำหนิเขำด้วย
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหำและรักษำควำมสุขเล็ก ๆ ในใจของเจียงเฉิง
ฮวน เขำจึงต้องขอร้องให้ลูกพี่ลูกน้องอย่ำงเจียงเฉิงเฟิงมำช่วย
“เอำละ ๆ พี่ใหญ่จะเลี้ยงสุรำเจ้ำ” เจียงเฉิงเยวี่ยนเปลี่ยนหัวข้อ
สนทนำ “วันนี้ไม่ไปเรือนโยวหรำนแล้ว ไปร้ำนอื่นกันเถอะ”
เจียงเฉิงเฟิงหันกลับมำพลำงส่งเสียงฮึดฮัด ตะโกนว่ำตนเองจะ
รีดไถเงินของญำติผู้พี่ให้เกลี้ยง
ในวันนั้น
ร้ำนจิ่วเจินรับค ำสั่งซื้อท ำขนมทั้งหมดสำมรำย หนึ่งในนั้นเป็น
ของตระกูลเจียง
เหมือนจะน้อยนิดจนน่ำสงสำร แต่กลับเป็นจุดเริ่มต้นที่สดใส
เป็นกำรยืนยันควำมพยำยำมของเจียงเซิงในช่วงที่มำ
หลังจำกพี่ใหญ่ยุ่งกับกำรสอบ พี่รองวุ่นวำยอยู่ต่ำงแดน พี่สำม
ปกป้องชำยแดน น้องสำวคนเล็กก็ท ำผลงำนออกมำให้พวกพี่ชำย
ต้องหันมำสนใจเสียที

จำงเซียงเหลียนเอ่ยชมไม่หยุดปำก “เจียงเซิงของพวกเรำเก่งขึ้น
เรื่อย ๆ แล้ว ท ำอะไรก็มีชั้นเชิง คิดรอบคอบขึ้น ละเอียดถี่ถ้วนมำก
ขึ้น”
“ใช่ ๆ” เวินจืออวิ่นเห็นด้วย “น้องสำวเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เก่งเหมือนพี่
รองเลย”
“สมควรได้รับค ำชมจริง ๆ” แม้แต่จ่ำงเยี่ยนก็ยังพยักหน้ำ “รู้จัก
ขอควำมช่วยเหลือด้วย”
เจียงเซิงไม่อยำกล ำพอง แต่พอป้ำจำงกับพวกพี่ชำยพูดชมกัน
ไปมำ ก็เกือบท ำให้นำงหมุนตัวลอยอยู่กับที่
โชคดีที่ก ำไลเงินบนข้อมือหล่นลงมำ น ้ำหนักนั้นดึงนำงกลับมำสู่
โลกควำมเป็นจริง พำให้นึกถึงควำมถ่อมตัว “แค่ลูกค้ำสำมรำยเท่ำ
นั้นเอง กำรท ำให้ร้ำนจิ่วเจินเป็นตัวเลือกแรกของคนตระกูลใหญ่ยัง
อีกไกลนัก หำกถึงตอนนั้นแล้วค่อยชมข้ำเถอะ!”
จำงเซียงเหลียนกับเวินจืออวิ่นต่ำงหัวเรำะขึ้นมำพร้อมกัน
มีเพียงจ่ำงเยี่ยนที่สังเกตเห็นสีเงินวำววับตรงข้อมือนำง เขำพลัน
ชะงักไปเล็กน้อย
แต่ก่อนที่เขำจะได้ถำม เจียงเซิงก็ตบหน้ำผำกตัวเองพลำงอุทำน
ว่ำ “ช่วงนี้ยุ่งมำกจนข้ำลืมเรื่องส ำคัญไปเสียสนิท”

ในโลกนี้จะมีใครที่รับของขวัญมำแล้วไม่ตอบแทนบ้ำง แม้ว่ำนำง
จะไม่รู้ว่ำบ้ำนของพี่สำวเหยำอยู่ที่ใด แต่ก็ต้องเตรียมของตอบแทนไว้
หำกบังเอิญได้พบกันจะได้มอบให้อีกฝ่ำยทันที
แต่นำงจะซื้ออะไรดีนะ?
เหยำซือชิงมอบก ำไลเงินให้นำง นำงควรมอบปิ่นเงินหรือก ำไล
หยกเป็นกำรตอบแทนหรือไม่
หำกพี่รองอยู่ที่นี่ด้วยก็คงดี
เจียงเซิงถอนหำยใจพลำงหันไปเอ่ยว่ำ “ท่ำนป้ำ พี่สี่ พี่ห้ำ ข้ำจะ
ออกไปข้ำงนอกสักหน่อย จะรีบกลับมำก่อนอำหำรเย็นนะเจ้ำคะ”
เจียงซำนรู้หน้ำที่จึงรีบไปที่รถม้ำ
จำงเซียงเหลียนยังอยำกจะถำมไถ่นำงอีกสองสำมค ำ แต่ถูกจ่ำง
เยี่ยนห้ำมไว้ก่อน
เมื่อรถม้ำวิ่งห่ำงออกไป เขำจึงเข้ำไปใกล้เวินจืออวิ่น แล้วขมวด
คิ้วพลำงกล่ำวว่ำ “ท่ำนรู้หรือไม่ว่ำช่วงหลำยวันมำนี้น้องสำวได้พบผู้
ใดบ้ำง?”
หมอน้อยเวินส่ำยหน้ำอย่ำงงุนงง
ทุกวันเขำนั่งตรวจรักษำคนไข้ที่ส ำนักแพทย์ ส่วนใหญ่เป็นกำร
รักษำโดยไม่คิดเงิน เวลำว่ำงที่มีเพียงน้อยนิดก็ใช้ไปกับกำรคิดหำวิธี
หำเงิน จึงไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลย

แต่น ้ำเสียงของน้องชำยฟังดูจริงจังเกินไป เวินจืออวิ่นจึงถำม
เสียงต ่ำว่ำ “เจ้ำห้ำ มีอะไรเกิดขึ้นกับน้องสำวหรือ?”
จ่ำงเยี่ยนไม่ตอบ แต่กลับพูดกับตัวเอง “พวกเรำละเลยเจียงเซิง
เกินไปหรือไม่”
เวินจืออวิ่นทั้งตกใจและไม่เข้ำใจ
“จำกอ ำเภอเซี่ยหยำงมำถึงเมืองหลวง จำกมีเงินไม่กี่เหวินจนมี
เงินเป็นพันต ำลึง นำงสวมใส่เสื้อผ้ำรำคำถูกที่สุดมำตลอด ใช้เชือก
แดงที่ท่ำนป้ำให้มำ นำงไม่เคยเรื่องมำก ทั้งยังไม่มีเครื่องประดับใด ๆ”
จ่ำงเยี่ยนกล่ำวเสียงเบำ “พวกเรำสนใจแต่เรื่องปำกท้องของนำง
สนใจแค่กำรสอนให้นำงอ่ำนออกเขียนได้และเติบโต มองนำงค่อย ๆ
เรียนรู้กำรท ำกำรค้ำ แต่กลับลืมไปว่ำเด็กสำววัยนี้ชอบควำมสวยงำม
เป็นที่สุด”
เสื้อผ้ำที่สวยงำม รองเท้ำปักที่มีลวดลำยประณีต เครื่องประดับที่
งดงำม
แม้เจียงเซิงจะไม่พูดถึงมัน แต่พวกเขำก็ละเลยไป
แม้ว่ำพวกเขำจะเพิ่งเป็นพี่ชำยของใครเป็นครั้งแรก แต่ก็เคย
ได้รับควำมรักจำกบิดำมำรดำ ผ่ำนกำรศึกษำเล่ำเรียนมำมำกมำย
กระทั่งได้เห็นโลกอันกว้ำงใหญ่ไพศำล สมควรจะคิดให้รอบคอบ
มำกกว่ำน้องสำวที่เติบโตมำอย่ำงยำกล ำบำกต่ำงหำก

“หำกพวกเรำไม่ให้สิ่งของที่สวยงำมเหล่ำนี้กับนำง แล้วใครจะ
เป็นคนให้เล่ำ” จ่ำงเยี่ยนกล่ำวต่อ “แม้ว่ำคนอื่นจะให้ แต่นำงจะรับได้
จริงหรือ?”
เวินจืออวิ่นเข้ำใจควำมหมำย สีหน้ำเขำเปลี่ยนเป็นตกใจกลัว
“เจ้ำห้ำ เจ้ำหมำยควำมว่ำมีคนตัดหน้ำพวกเรำ มอบเครื่องประดับให้
น้องสำวหรือ?”
จ่ำงเยี่ยนพยักหน้ำอย่ำงหนักอึ้ง
ไม่รู้ว่ำอีกฝ่ำยเป็นชำยป่ำเถื่อนคนไหน มีเจตนำคิดร้ำยหรือไม่
และจะท ำร้ำยน้องสำวของพวกเขำหรือเปล่ำ
เจียงเซิงชอบเครื่องประดับ ชอบทุกสิ่งที่เป็นของสวยงำม พี่ชำย
ทุกคนล้วนเต็มใจจะมอบให้นำงทั้งนั้น จะไม่ให้นำงต้องคิดอิจฉำผู้อื่น
แม้แต่น้อย ยิ่งไม่ให้คนนอกได้มีโอกำสหลอกลวงนำง
“เช่นนั้น เจียงเซิง เมื่อครู่นี้…” เวินจืออวิ่นนั่งไม่ติดแล้ว เขำหยิบ
เข็มเงินออกจำกกล่องยำ “เจ้ำห้ำ พวกเรำต้องตำมไปดู จ ำเป็นต้อง
ตำมไปดูให้ได้”
สองพี่น้องตกลงกันทันที รีบเรียกเจียงซื่อมำขับรถม้ำ และก ำชับ
ซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำว่ำต้องตำมรถม้ำของเจียงสำมไปไม่ใกล้ไม่ไกล
เจียงซื่อ “…”
ดูเหมือนว่ำคุณหนูคุณชำยก ำลังเล่นอะไรใหม่ ๆ อยู่

เจียงเซิงสั่งให้เจียงซำนน ำทำงมำถึงร้ำนเครื่องเงินที่ใหญ่ที่สุดใน
เมืองหลวง
ที่นี่มีช่ำงเงินนับสิบคนท ำงำนทั้งวันทั้งคืนเพื่อสร้ำงสรรค์
เครื่องประดับเงินแปลกใหม่ให้ชำวเมืองหลวงได้เลือกซื้อ
เนื่องจำกวัสดุเป็นเงิน จึงหำได้ไม่ยำกในเมืองหลวงอัน
เจริญรุ่งเรือง ดังนั้นลูกค้ำที่เข้ำออกล้วนมีทั้งคุณหนูตระกูลใหญ่และ
คนทั่วไป
เจียงเซิงพำเจียงซำนเดินเข้ำไปโดยไร้อุปสรรค และเลือก
เครื่องประดับเงินมำกมำยนับไม่ถ้วน
ที่นี่เองที่นำงพบว่ำเครื่องประดับเงินมีลวดลำยมำกมำยเหลือเกิน
มีทั้งกวำนรัดเกล้ำที่ท ำจำกเงิน มงกุฎหงส์ที่ฉลุลำยประณีต และ
แม้กระทั่งหมวกขุนนำงที่แกะสลักจำกเงิน ไม่รู้ว่ำผู้สูงศักดิ์ท่ำนใดจะ
ได้สวมมันบนศีรษะ
เจียงเซิงพึมพ ำ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงปิ่นปักผม
ปิ่นของที่นี่งดงำมมำก เมื่อเทียบกันแล้ว ปิ่นดอกเหมยที่ท่ำนป้ำ
ซื้อให้ป้ำซุ่ยนั้นดูหยำบจนไม่น่ำมอง
เมื่อไหร่ที่กลับไปเขตอันสุ่ย นำงต้องน ำปิ่นปักผมลำยดอกเหมย
ที่งดงำมกว่ำไปให้ป้ำซุ่ยแน่นอน

นำงครุ่นคิดอยู่ในใจ สำยตำกวำดมองปิ่นเงินมำกมำยตรงหน้ำ
สุดท้ำยจึงหยุดอยู่ที่ปิ่นรูปทรงหยวนเป่ำ
ปิ่นอื่น ๆ ล้วนเป็นลำยดอกไม้หรือปิ่นนก หรือท ำจำกลวดเงิน
แทบไม่มีรูปทรงที่กลมมนและแปลกตำเช่นนี้ มันท ำจำกวัสดุอย่ำงดี
ไม่พอ แต่ยังมีรำคำเท่ำกับปิ่นลำยดอกไม้และปิ่นนกอีกด้วย
เจียงเซิงรู้สึกดีใจรำวกับเก็บของมีค่ำได้ นำงชี้ไปที่ปิ่นหยวนเป่ำ
“ข้ำจะเอำอันนี้”
ร้ำนเครื่องเงินแห่งนี้ใช้กำรก ำหนดรำคำที่ชัดเจน ไม่มีกำรต่อรอง
แม้แต่น้อย
หลังจ่ำยเงินสิบแปดต ำลึงไป เจียงเซิงก็เก็บเข้ำอกเสื้อด้วยควำม
ระมัดระวัง เพิ่งออกจำกร้ำนเครื่องเงินก็เห็นนำยบ่ำวคู่หนึ่งเดินสวนมำ
หญิงสำวที่เดินน ำหน้ำมีรูปร่ำงบอบบำงอ้อนแอ้น ดวงตำเป็น
ประกำยแวววำวด้วยควำมมั่นใจและปรำดเปรียว
สำวใช้ที่เดินตำมหลังมีสีหน้ำเรียบเฉย บำงครั้งก็แสดงควำมจน
ใจ ถ้ำไม่ใช่นำยบ่ำวเหยำซือชิงแล้วจะเป็นใครอีกเล่ำ
เจียงเซิงดีใจมำก รีบวิ่งเข้ำไปหำอีกฝ่ำย “พี่สำวเหยำ ข้ำรอท่ำน
อยู่พอดีเลย”

“อ้อ เป็นเจียงเซิงนี่เอง” เหยำซือชิงตกใจ พอรู้ตัวก็ดึงนำงออก
ห่ำงจำกร้ำนเครื่องเงิน “เจ้ำมำท ำอะไรที่นี่ ของในร้ำนนี้รำคำแพงมำก
นะ”
เจียงเซิงยิ้มพลำงหยิบปิ่นอันหนักออกมำ “ข้ำเลือกมำให้พี่สำว”
นำงไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่ำเหยำซือชิงยังไม่ได้ถำม แต่อีกฝ่ำย
กลับรู้ชื่อแซ่ของนำงได้อย่ำงไร