พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 255 หลอกล่อซื่อจื่ออีกครั้ง

ปิ่นปักผมรูปทรงหยวนเป่ำกลมมน ท ำให้บรรยำกำศของทั้งสำม
คนตกอยู่ในควำมเงียบ
“ของขวัญตอบแทนพี่สำว” มีเพียงเจียงเซิงที่ยังคงเขินอำย “ข้ำ
ไม่มีเงินสั่งท ำ จึงมำเลือกที่ร้ำนเครื่องเงิน หวังว่ำพี่สำวจะไม่รังเกียจ”
เหยำซือชิงมองอย่ำงงงงัน ควำมคิดในใจสับสนวุ่นวำย
แม้แต่เด็กก ำพร้ำตัวเล็ก ๆ ยังรู้ว่ำเมื่อได้รับของขวัญแล้วก็ต้อง
ตอบแทน ถึงขนำดตั้งใจมำเลือกของที่ร้ำนเครื่องเงิน ทั้งที่ตัวเองไม่มี
เครื่องประดับมีค่ำสักชิ้น
ก่อนหน้ำนี้เหยำซือชิงเคยไม่เอำไหนและเอำแต่ใจ พอเห็นปิ่น
หยวนเป่ำอันนี้ จิตใจของนำงก็เปลี่ยนแปลงไปมำหลำยครั้ง เพิ่ม
ควำมหนักแน่นและจริงจังขึ้นมำ
นำงเสียบปิ่นเข้ำไปในมวยผม แล้วยกชำยกระโปรงหมุนตัวรอบ
หนึ่ง “น้องสำว ข้ำสวยหรือไม่?”
“สวย ท่ำนสวยมำก” เจียงเซิงดีใจยิ่งนัก
กำรที่เหยำซือชิงรับของตอบแทนไป แสดงว่ำอีกฝ่ำยถือว่ำนำง
เป็นสหำยแล้ว

นี่เป็นสหำยคนแรกของเจียงเซิงหลังจำกกินดีอยู่ดี และยังเป็น
พี่สำวผู้งดงำม ไม่เสียแรงที่เจียงเซิงยอมเจ็บใจจ่ำยเงินสิบแปดต ำลึง
ไป
“เด็กดี ต่อไปเจ้ำอย่ำได้มำเลือกเครื่องเงินที่ร้ำนนี้อีกเลยนะ”
เหยำซือชิงคว้ำมือน้อย ๆ ของเจียงเซิงไว้ “ข้ำจะพำเจ้ำไปดูอีกสอง
สำมร้ำน ที่นั่นทั้งถูกและสวยกว่ำที่นี่มำก”
“ได้ ๆ” เจียงเซิงรีบเดินตำมไปด้วยควำมกระตือรือร้น
ขณะที่พวกนำงสองคนเดินห่ำงออกไปเรื่อย ๆ จ่ำงเยี่ยนกับเวินจื
ออวิ่นที่อยู่ในรถม้ำต่ำงมองหน้ำกันอย่ำงมึนงง
คนหนึ่งก ำมือแน่นด้วยควำมเก้อเขิน
อีกคนเก็บเข็มเงินของตนไป
ใครจะคิดว่ำพวกเขำที่เร่งรีบตำมมำอย่ำงดุดันเพื่อจับตัวคนชั่วที่
ล่อลวงน้องสำว จะพบว่ำอีกฝ่ำยเป็นหญิงสำวงดงำมคนหนึ่ง
หำกพูดถึงเจียงเซิง หลำยปีมำนี้นำงทุ่มเทแค่เรื่องกินให้อิ่ม กิน
ให้อร่อย วัน ๆ เอำแต่วิ่งตำมพี่ชำยไปมำ จึงยังไม่เคยมีสหำยของ
ตัวเองเลย
“แค่ก ๆ วัยของนำงก็สมควรมีสหำยบ้ำงแล้ว” จ่ำงเยี่ยนกระแอมส
องที “พวกเรำก็ไม่อำจคอยดูแลนำงได้ตลอดเวลำ”
เวินจืออวิ่นกัดริมฝีปำกล่ำง ไม่พูดอะไร

เมื่อเทียบกับน้องชำยคนที่ห้ำที่เข้ำใจและใจกว้ำง ชีวิตของท่ำน
หมอน้อยเวินช่ำงเรียบง่ำยเหลือเกิน นอกจำกตรวจรักษำคนไข้ก็มีแต่
พี่ชำย น้องชำย และน้องสำว โดยเฉพำะน้องสำวที่ยื่นมือเข้ำมำ
ช่วยเหลือในยำมที่เขำสิ้นหวังที่สุด นำงจึงกลำยเป็นแก่นแท้ในชีวิต
ของเขำอย่ำงปฏิเสธไม่ได้
บัดนี้แก่นแท้มีสหำยของตนเองแล้ว จะกล่ำวว่ำเขำรู้สึกสูญเสีย
หรือหวงก็ไม่อำจบอกได้ เวินจืออวิ่นได้แต่ก้มหน้ำลงอย่ำงหดหู่
จ่ำงเยี่ยนก็ไม่รู้จะปลอบใจอย่ำงไร ตัวเขำเองก็รู้สึกสูญเสีย
มำกกว่ำยินดี
ใครจะยอมรับได้ หำกเด็กสำวที่เคยเรียกว่ำ “พี่ชำย ๆ” ทุกวัน วัน
หนึ่งกลับไปเดินตำมหลังผู้อื่น
ยังดีที่ผู้อื่นเป็นเพียงพี่สำวคนหนึ่งเท่ำนั้น
จ่ำงเยี่ยนถอนหำยใจ รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนำ “พูดถึงเรื่องนี้
พวกเรำก็ควรมอบเครื่องประดับให้เจียงเซิงน้อยบ้ำง ที่นี่มีร้ำน
เครื่องเงินพอดี จะไม่เข้ำไปดูสักหน่อยหรือ”
ใบหน้ำน้อยๆ ของเวินจืออวิ่นซีดเผือดลงทุกที ผ่ำนไปครู่ใหญ่
เขำจึงเค้นเสียงออกมำได้ประโยคหนึ่ง “เจ้ำห้ำ เจ้ำมีเงินหรือ?”
จ่ำงเยี่ยน “…”

เจียงซื่อที่อยู่ภำยนอกหัวเรำะเบำ ๆ แล้วขับรถม้ำกลับบ้ำนไป
อย่ำงรู้หน้ำที่
ทันใดนั้น ก็เสียงคุ้นเคยดังมำจำกด้ำนนอก
เจ้ำของเสียงนั้นกล่ำวด้วยน ้ำเสียงถ่อมตนและเคำรพนบนอบ
“ภรรยำ นี่คือร้ำนเครื่องเงินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เจ้ำอยำกได้
อะไรก็หยิบไปเถอะ ข้ำจะจ่ำยเงินเอง”
“วันนี้เป็นวันเกิดของข้ำ แต่ท่ำนจะมอบเครื่องประดับเงินให้ข้ำ
หรือ?” เสียงของหญิงสำวแหบพร่ำ ดูเหมือนจะไม่พอใจ “ช่ำงเถอะ
ท่ำนก็ไม่มีเงินทองอะไรมำกมำย เครื่องประดับเงินก็เครื่องประดับเงิน”
ทั้งสองเดินไปทำงร้ำนขำยเครื่องเงิน
เวินจืออวิ่นยังคงก้มหน้ำเศร้ำสร้อย เสียใจที่ตนไม่สำมำรถหำเงิน
ได้เหมือนพี่รอง
“พี่สี่” จ่ำงเยี่ยนตำเป็นประกำย “เงินมำแล้ว”
เวินจืออวิ่นเงยหน้ำขึ้นอย่ำงงุนงง พอม่ำนรถม้ำเปิดออก ก็เห็นคู่
สำมีภรรยำร่ำงท้วมที่อยู่ด้ำนนอก
ชำยคนนั้นมีศีรษะกลม ใบหน้ำกลม และพุงกลม รวมถึงสตรีที่อยู่
ข้ำง ๆ ก็อวบอ้วนกลมกลึงดูมีบุญวำสนำ ก ำลังก้ำวลงจำกรถม้ำไปที
ละก้ำว

หำกไม่ใช่ซื่อจื่อของกงชินอ๋องที่ซุกซ่อนหญิงงำมไว้ในวัดเก่ำ
แล้วจะเป็นใครได้อีก
ปฏิกิริยำแรกของเวินจืออวิ่นคือควำมหวำดกลัว เขำไม่กล้ำไปยุ่ง
เกี่ยวกับตระกูลใหญ่ในรำชวงศ์อีก
แต่พอจ่ำงเยี่ยนกระซิบกระซำบข้ำงหูเขำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนึกถึง
ล ำคอและข้อมือที่ว่ำงเปล่ำของน้องสำว เขำก็ตัดสินใจอย่ำงเด็ดเดี่ยว
กัดฟันแล้วกระโดดลงจำกรถม้ำไป
พวกเขำทั้งคู่รีบท ำควำมเคำรพและทักทำย ก่อนที่กงชินอ๋อง
ซื่อจื่อจะเข้ำไปในร้ำนเครื่องเงิน “คำรวะคุณชำย”
กำรเรียกคุณชำยไม่เรียกซื่อจื่อ แสดงว่ำทั้งสองฝ่ำยไม่ทรำบ
ฐำนะของกันและกัน
“คุณชำย ระยะนี้ข้ำไม่เห็นท่ำนมำที่ส ำนักแพทย์เลย ท่ำนหำยดี
แล้วหรือ?” เวินจืออวิ่นรู้สึกหวำดกลัว แต่ยังต้องแสดงสีหน้ำบริสุทธิ์
ใจ แสดงควำมเมตตำของหมอคนหนึ่งอย่ำงเต็มที่
กงชินอ๋องซื่อจื่อชะงัก เหงื่อผุดซึมบนหน้ำผำกอวบอ้วนของเขำ
“นี่ใครกัน? ท่ำนป่วยตั้งแต่เมื่อไหร่?” ชำยำของกงชินอ๋อง
ซื่อจื่อสงสัย “ท ำไมเขำถึงเรียกท่ำนว่ำคุณชำย?”
ค ำถำมสำมข้อถำโถมเข้ำใส่ กงชินอ๋องซื่อจื่อถึงกับพูดไม่ออก

เขำกะพริบตำให้เวินจืออวิ่นไม่หยุด หวังว่ำท่ำนหมอผู้นี้จะเข้ำใจ
ได้เอง
“รีบพูดมำ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ชำยำซื่อจื่อแสดงสีหน้ำไม่
พอใจ “ถ้ำไม่พูด ข้ำจะตัดหัวเจ้ำ”
แม้จะรู้ว่ำกฎหมำยของรำชวงศ์ต้ำอวี๋นั้นเข้มงวด และไม่สำมำรถ
ตัดหัวใครได้ตำมใจชอบได้ แต่เวินจืออวิ่นก็ยังตัวสั่นด้วยควำมกลัว
เหมือนเขำจะเข้ำใจแล้วว่ำเหตุใดกงชินอ๋องซื่อจื่อจึงต้องซ่อน
หญิงงำมไว้ข้ำงนอก อีกทั้งยังรู้สึกถึงควำมน่ำสะพรึงกลัวของตระกูล
เชื้อพระวงศ์เหล่ำนี้
แต่เจ้ำห้ำพูดถูก หำกต้องกำรหำเงิน หำกต้องกำรช่วยเหลือคน
ยำกไร้ให้มำกขึ้น เขำจ ำเป็นต้องติดต่อกับคนตระกูลใหญ่ ต้อง
เผชิญหน้ำกับชนชั้นสูงที่พร้อมจะสั่งเอำชีวิตได้ทุกเมื่อ
หลังจำกปลอบใจตัวเอง ท่ำนหมอน้อยจึงเอ่ยเสียงสั่นเทำ “ข้ำ
เป็นหมอจำกส ำนักแพทย์เวิน ในส ำนักแพทย์ของข้ำมีหมอหญิงที่
เชี่ยวชำญกำรนวดผ่อนคลำยส ำหรับสตรี คุณชำย…คุณชำยมำเพื่อ
จองหมอหญิงให้กับฮูหยิน”
กงชินอ๋องซื่อจื่อชะงัก ควำมอยำกมีชีวิตรอดท ำให้เขำพยักหน้ำ
อย่ำงบ้ำคลั่ง “ถูกต้อง ถูกต้อง เป็นเช่นนั้น”
“พวกเจ้ำมีหมอหญิงด้วยหรือ?” ชำยำซื่อจื่อถอนหำยใจโล่งอก
ใบหน้ำเปี่ยมด้วยควำมเขินอำยและภำคภูมิใจ “แม้จะเป็นส ำนักแพทย์

ที่ไม่เคยได้ยินชื่อมำก่อน แต่กำรที่ซื่อจื่อมีน ้ำใจเช่นนี้ ท ำให้ข้ำรู้สึก
ปลำบปลื้มยิ่งนัก”
“ขอเพียงฮูหยินพอใจก็พอแล้ว วันนี้เดินมำหลำยสิบก้ำว เดี๋ยว
ข้ำจะเรียกหมอหญิงมำนวดผ่อนคลำยให้เจ้ำ” กงชินอ๋องซื่อจื่อยิ้ม
ประจบ “แล้วข้ำไปเรือนโยวหรำนได้หรือไม่…”
ชำยำซื่อจื่อเงยหน้ำขวับทันที
“ข้ำไม่ไป” กงชินอ๋องซื่อจื่อรีบหยุด “ข้ำไม่ไปหรอก ต่อให้ใครมำ
เรียกก็จะไม่ไป ข้ำต้องอยู่บ้ำนเป็นเพื่อนภรรยำ”
ชำยำซื่อจื่อจึงยิ้มออกมำ “ซื่อจื่อมีน ้ำใจจริง ๆ พวกเรำไปเลือก
เครื่องประดับเงินกันเถอะ”
สตรีร่ำงอวบหมุนตัวเดินน ำไปยังร้ำนเครื่องเงิน
กงชินอ๋องซื่อจื่อเช็ดเหงื่อที่หน้ำผำกอย่ำงบ้ำคลั่ง แล้วถอน
หำยใจ
“คุณชำย นี่ช่ำงน่ำอับอำยนัก” เวินจืออวิ่นกล่ำวด้วยสีหน้ำ
ละอำยใจ “เป็นควำมผิดของข้ำเองที่รบกวนคุณชำยกับฮูหยิน ข้ำจะ
ไปเดี๋ยวนี้”
เขำหมุนตัวเตรียมจะเดินจำกไป รำวกับว่ำเมื่อครู่นี้เป็นเพียงกำร
พบกันโดยบังเอิญ

กงชินอ๋องซื่อจื่อปลดเปลื้องควำมสงสัย เขำล้วงเงินก้อนหนึ่ง
ออกมำจำกอกเสื้อ โยนให้อย่ำงไม่เต็มใจนัก “เรียกหมอหญิงคนนั้น
มำที่จวนกงชินอ๋อง ดูแลฮูหยินของข้ำให้ดี”
“อีกอย่ำง เจ้ำต้องลืมเรื่องวันนั้นซะ หำกรั่วไหลออกไปแม้แต่น้อย
ระวังผิวหนังกับเส้นเอ็นของเจ้ำไว้ให้ดี”
พูดจบ เขำรีบไล่ตำมภรรยำไป เหมือนจะบ่นว่ำถุงเงินของเขำ
ฝืดเคือง หวังว่ำนำงจะไม่เลือกเครื่องเงินที่แพงเกินไป
แต่ครั้งก่อนเขำกลับน ำเครื่องประดับทองมำให้สำวงำมมำกมำย
ที่วัดเก่ำทั้งนั้น
เวินจืออวิ่นรู้สึกสงสัยและไม่เข้ำใจ ก ำเงินสำมสิบต ำลึงแน่น ครู่
ใหญ่จึงได้สติ “เจ้ำห้ำ พวกเรำมีเงินซื้อเครื่องประดับให้น้องสำวแล้ว”