พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 256 อย่าเพิ่งร้อนใจ อีกนิดเดียว

ไม่ใช่แค่เงินสามสิบตำลึงนี้เท่านั้น แต่หมอหญิงทั้งหลายก็กำลัง
จะเข้าใกล้คนตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง
ด้วยการมีฐานะชายาซื่อจื่อเป็นสะพาน ในที่สุดหมอหญิงที่
ฝึกฝนมานานก็ได้โอกาสแสดงฝีมือ
หากจะกล่าวถึงข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียว ก็คงเป็นเพราะ
สะพานนี้ได้มาอย่างไม่ชอบธรรมนัก กระทั่งมีข้อสงสัยว่ามันเป็นการ
หลอกลวง
บางครั้งเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เวินจืออวิ่นรู้สึกว่าตนเองทำผิดต่อกง
ชินอ๋องซื่อจื่ออยู่บ้าง
แม้ว่าเขาจะสุรุ่ยสุร่ายและเจ้าชู้ หลอกลวงบิดามารดา ทำให้
ภรรยาผิดหวัง แถมจ่างเยี่ยนยังบอกอีกว่าเขารับสินบนจากคนอื่น
เพื่อแลกกับตำแหน่งข้าราชการอีกด้วย
แต่ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาสองพี่น้องก็เป็นฝ่ายไม่ยุติธรรมก่อน
เพื่อชดเชยและเพื่อให้หมอหญิงเป็นที่ยอมรับของคนตระกูลใหญ่
มากขึ้น เวินจืออวิ่นพาวังเสี่ยวจูไปที่จวนกงชินอ๋องด้วยตนเอง ไม่
เพียงใช้การนวดเพื่อบรรเทาอาการบวมเท่านั้น แต่ยังช่วยจับชีพจร
ตรวจอาการ และเขียนใบสั่งยาเพื่อปรับสมดุลในร่างกาย รวมถึงเรื่อง
ความงามและผิวพรรณ

ผลของยาต้องใช้เวลาจึงจะเห็นผล แต่การบีบนวดนั้นเห็นผล
ทันที ทำให้ผิวพรรณกระชับนุ่มเนียนขึ้นทันที
ชายาซื่อจื่อพอใจอย่างยิ่ง ถึงกับบอกวังเสี่ยวจูให้มาอีกในวัน
พรุ่งนี้
เวินจืออวิ่นถอนหายใจ แล้วอาศัยแสงจันทร์เดินออกจากจวนกง
ชินอ๋อง
……
ไม่กี่วันมานี้ เจียงเซิงมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด
พี่สี่พี่ห้าไม่เพียงมอบสร้อยคอเงินงดงามให้นาง แต่ยังเป็นเพราะ
การค้าสั่งทำขนมของร้านจิ่วเจินกำลังเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ
หลังจากตระกูลเจียงและอีกสองตระกูลสั่งทำขนมแล้ว พอเหยา
ซือชิงรู้ว่าร้านจิ่วเจินเป็นของเจียงเซิง ก็ตัดสินใจสั่งทำขนมสองชุดให้
ตระกูลของตนเอง และยังช่วยแนะนำร้านให้อย่างแข็งขัน
ดังนั้น จึงมีอีกหลายตระกูลที่ทยอยมาสั่งทำขนม ซึ่งล้วนเป็น
ตระกูลใหญ่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงทั้งนั้น
ภาพที่เคยวาดไว้ในใจเหมือนจะค่อย ๆ เป็นจริงขึ้นมา แม้ขนม
ตามแซ่จะยังไม่โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง แต่ก็เริ่มเป็นที่รู้จักแล้ว

ตระกูลเจียงสั่งทำขนมราคาถาดละหนึ่งตำลึง เพียงขนมถูก
นำเข้ามาทางประตูใหญ่ของจวนตระกูลเจียง มันก็ถูกแบ่งเป็นสาม
ส่วน แล้วรีบส่งไปให้นายท่านทั้งหลายทันที
หนึ่งส่วนสำหรับฮูหยินผู้เฒ่าเจียง หนึ่งส่วนสำหรับฮูหยินเจียง
และอีกส่วนสำหรับเจียงเฉิงฮวน
ขนมที่มีรสชาติหอมหวานแต่ไม่เลี่ยน ใช้ถั่วแดงบดเป็นไส้
ด้านบนพิมพ์ลายดอกบัวสีชมพูไล่ระดับ พร้อมกับตัวอักษร “เจียง” ที่
ดูเฉียบคมและเป็นระเบียบ ขนมที่มีเอกลักษณ์เช่นนี้ ชนะใจพวก
ผู้ใหญ่ตระกูลเจียงได้อย่างรวดเร็ว
ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงหยิบขนมขึ้นมาชิม สัมผัสถึงกลิ่นหอมของเม็ด
บัวผสมถั่วแดงที่แผ่ซ่านในปาก นางพยักหน้าเล็กน้อย “เฉิงเยวี่ยนมี
น ้าใจจริง ๆ”
“นี่เป็นขนมสั่งทำพิเศษจากร้านจิ่วเจิน แต่ละบ้านไม่มีแบบซ ้ากัน
เลยขอรับ” บ่าวรับใช้พยายามเอาใจเจ้านาย “คุณชายใหญ่ตั้งใจซื้อ
มาให้ท่านได้ลิ้มลองขอรับ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงที่เดิมทำเพียงแค่ชิมแล้ววาง
ลงก็หยิบขนมขึ้นมาอีกครั้ง แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรแล้วทานติดต่อกัน
หลายชิ้น “ดีจริง ๆ ขนมมีเอกลักษณ์ เหมาะสำหรับเยี่ยมเยียนญาติ
มิตร”
บ่าวรับใช้คิดว่าตนเองเอาใจเจ้านายสำเร็จจึงภูมิใจอย่างยิ่ง

มีเพียงถานเยี่ยที่รู้ดีแก่ใจ นางก้าวไปข้างหน้าสองก้าว “ฮูหยินผู้
เฒ่า ต้องการสั่งขนมเพิ่มเพื่อส่งไปให้ตระกูลเครือญาติหรือไม่เจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้ายังคงเย็นชา มีเพียง
หางตาที่เชิดขึ้นเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจที่แทบสังเกตไม่
เห็น
นางไม่ได้สนใจมาหลายวัน เด็กน้อยคนนั้นกลับคิดแผนการ
เช่นนี้ได้
ไม่เลว ไม่เลวเลยจริง ๆ
นางก้มหน้าลง คลี่จดหมายที่ส่งมาด้วยความเร่งด่วนจากเขต
อันสุ่ย บนนั้นมีบันทึกเรื่องราวของพวกเจียงเซิงในช่วงสามปีที่ผ่าน
มา นับได้ว่ามีประสบการณ์อันหลากหลาย
ในอีกไม่กี่วัน เส้นทางชีวิตแปดปีแรกของเจียงเซิงก็จะถูกส่งมา
ว่า นางเดินทางไปถึงเขตอันสุ่ยได้อย่างไร และกลายเป็นเด็กกำพร้า
ได้อย่างไร ทุกอย่างจะปรากฏบนกระดาษอย่างชัดเจน
ในเวลาเดียวกัน
รถม้าคันหนึ่งจอดที่หน้าจวนตระกูลเจียง เจียงเฉิงฮวนกำลังเปิด
ม่าน สาวใช้ของนางเสี่ยวเฉี่ยวคอยประคองนางลงมาช้า ๆ
ด้านหลังนางก็มีรถม้าอีกคันหนึ่ง เด็กสาววัยแรกแย้มก้าวลงมา
เช่นกัน ยืนอยู่ตรงจวนตระกูลเจียงที่อยู่ติดกัน

พูดให้ชัดเจนก็คือ ที่นี่เป็นจวนหลังเดียวกัน แต่แบ่งเป็นเรือน
ตะวันออกและเรือนตะวันตก
ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพำนักอยู่ที่เรือนตะวันออกพร้อมกับบุตรหลาน
สายตรง ส่วนบุตรและธิดานอกสมรสอาศัยอยู่ที่เรือนตะวันตกทั้งหมด
ปกติแล้วจะแค่มาคำนับทักทายกันเท่านั้น ทุกคนต่างใช้ชีวิตของ
ตัวเองไป ไม่ก้าวก่ายกันและกัน
หากจะพูดถึงความขัดแย้งเพียงอย่างเดียว ก็คงเป็นเรื่องที่คุณหนู
สามเจียงเฉิงฮวนกับคุณหนูสี่เจียงเฉิงอวี๋ไม่ถูกกัน ปกติแล้วมักชอบ
ชิงดีชิงเด่นหรือไม่ก็คอยแทงข้างหลังกัน
เจียงเฉิงฮวนเป็นลูกหลานสายตรง อีกทั้งยังได้รับการอบรมสั่ง
สอนด้วยความทุ่มเทจากฮูหยินเจียง ส่วนใหญ่แล้วนางจึงมัก
ได้เปรียบ ทำให้เจียงเฉิงอวี๋ไม่พอใจและต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
จนกระทั่งตัวตนที่แท้จริงของเจียงเฉิงฮวนถูกเปิดเผย
เจียงเฉิงอวี๋ราวกับจับจุดอ่อนได้ จึงฉวยโอกาสเยาะเย้ยสองสาม
ประโยค “ที่แท้ก็ตัวปลอมคนหนึ่ง แต่กลับทำตัวเป็นคุณหนูตระกูล
ใหญ่ ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าบิดามารดาแท้ ๆ เป็นคนแบบไหน”
เจียงเฉิงฮวนชะงักไปขณะลงจากรถม้า นิ้วทั้งห้าที่ซ่อนอยู่ใต้
แขนเสื้อกำแน่น

“นี่ เจ้ายังไม่ไสหัวออกไปจากตระกูลเจียงอีกหรือ” เสียงของเจียง
เฉิงอวี๋ดังขึ้นเรื่อย ๆ “ไม่ไปตามหาบิดามารดาแท้ ๆ ของเจ้าหรือ?
พวกเขาสูญเสียบุตรสาวไปคนหนึ่งเชียวนะ”
เสี่ยวเฉี่ยวตกใจจึงรั้งคุณหนูสามไว้ เตือนสตินางว่าตรงนี้คือหน้า
ประตูจวนตระกูลเจียง อย่าก่อเรื่องให้เป็นที่อับอาย
ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ คนเฝ้าประตูก็วิ่งออกมารายงาน
“คุณหนูสาม รีบเข้ามาเถอะขอรับ คุณชายใหญ่ให้คนส่งขนมมา
ตอนนี้คงกำลังตามหาท่านอยู่”
ดวงตาของเสี่ยวเฉี่ยวเป็นประกาย “คุณชายใหญ่ส่งขนมอะไรมา
อีก?”
“เป็นขนมสั่งทำพิเศษ จานหนึ่งราคาแพงมาก ต้องใช้เงินหนึ่ง
ตำลึงเลยทีเดียว” คนเฝ้าประตูนึกทบทวน “ว่ากันว่าทั่วทั้งเมืองหลวง
มีเพียงหนึ่งเดียว พอได้มาก็ส่งให้คุณหนูสามทันที ตอนนี้ยังร้อน ๆ
อยู่เลย”
เสี่ยวเฉี่ยวยิ้มอย่างมีความสุข
ร่างกายที่เครียดตึงของเจียงเฉิงฮวนผ่อนคลายลงตามไปด้วย
นางเหลือบมองเจียงเฉิงอวี๋แล้วยิ้มน้อย ๆ “พี่ชายคอยห่วงใยข้าเสมอ
ยังส่งขนมที่พิเศษเช่นนี้มาให้อีก ช่างมีน ้าใจจริง ๆ”
พูดจบแล้วนางก็เดินเข้าไปในเรือนทันที

แว่วยินเสียงเจียงเฉิงอวี๋ที่ถามอย่างโกรธเกรี้ยวอยู่ด้านหลัง “พี่
รองล่ะ? พี่รองไม่ได้ซื้อให้ข้าหรือ?”
“เรียนคุณหนูสี่ คุณชายรองบอกว่ามันแพงเกินไป ไม่คุ้มค่า…”
คำพูดที่เหลือเจียงเฉิงฮวนไม่ได้ยิน นางกลับมามั่นใจและสงบ
เสงี่ยมอีกครั้ง เดินไปยังเรือนของตน
บ่าวรับใช้ที่นำขนมมาส่งกำลังรออยู่ เมื่อเห็นนางมาก็รีบยื่นขนม
ให้
หลังแกะกระดาษน ้ามันที่ห่อซ้อนกันหลายชั้น ก็เผยให้เห็น
ลวดลายดอกบัวไล่สีกันอยู่ด้านใน รวมถึงตัวอักษร “เจียง” ที่เป็นแซ่
ปรากฏชัดเจน สิ่งนี้ราวกับเป็นการยืนยันบางสิ่ง ช่วยปลอบประโลม
ความหวาดกลัวในใจของเด็กสาว
เจียงเฉิงฮวนสงบจิตใจลง หยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมาค่อย ๆ กิน
รับรู้ถึงเนื้อสัมผัสนุ่มลื่นและรสชาติที่ละมุนนุ่ม แล้วพยักหน้าอย่าง
พอใจ
บ่าวรับใช้ยิ่งดีใจ จึงฉวยโอกาสโอ้อวดผลงาน “เห็นคุณหนูสาม
ชอบข้าก็ดีใจขอรับ ไม่เสียแรงที่คุณชายใหญ่สั่งทำขนมชุดนี้จาก
ร้านจิ่วเจินล่วงหน้าถึงสามวัน นับว่าไม่เสียเงินโดยเปล่าประโยชน์…”
เจียงเฉิงฮวนที่เคี้ยวขนมอยู่ชะงักทันที

เสี่ยวเฉี่ยวสูดหายใจเฮือก “ร้านจิ่วเจิน นี่เป็นขนมจากร้านจิ่ว
เจินหรือ?”
“ใช่แล้วขอรับ” บ่าวรับใช้ยังไม่เข้าใจความหมาย “ร้านจิ่วเจิน
เปิดตัวขนมชิ้นพิเศษที่มีเพียงชิ้นเดียวในเมืองหลวง และยังมี
สัญลักษณ์ของตระกูลเจียงติดอยู่ด้วย นอกจากตระกูลเจียงแล้ว ก็ไม่
มีใครสามารถสั่งซื้อได้”
แท้จริงแล้วนี่ถือเป็นเกียรติยศ เป็นความพิเศษที่คนตระกูลใหญ่
ชื่นชอบมากที่สุด แต่ทำไมกลับเป็นร้านจิ่วเจินเล่า
เสี่ยวเฉี่ยวสูดลมหายใจเย็น ๆ อีกครั้ง แอบมองเจียงเฉิงฮวนที่นั่ง
นิ่ง แล้วลุกขึ้นส่งบ่าวรับใช้ออกไป
เมื่อนางกลับมาอีกครั้ง ขนมบนโต๊ะถูกปาลงพื้นจนแตกกระจาย
เป็นชิ้น ๆ
เจียงเฉิงฮวนนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ สีหน้าของนางดูสงบนิ่ง มีเพียง
หยดน ้าตาที่ค่อย ๆ ไหลลงมาจากหางตา