พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 352 ปิ่นปักผมทองค ำ

“พวกเขำก ำลังจุดดอกไม้ไฟหรือ?” เจียงเซิงหยิบซำลำเปำไส้ผัก
กับเนื้อแกะ ตั้งใจจะออกไปดูควำมครึกครื้นในลำนบ้ำน
จ่ำงเยี่ยนรั้งนำงไว้ พลำงส่ำยหน้ำเบำ ๆ
“ข้ำได้ยินเสียงคล้ำยเคำะประตู แต่พวกเรำก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว
จะเป็นใครอีกเล่ำ?” เจิ้งหรูเชียนสงสัย
สวี่โม่ที่เพิ่งนั่งลงถอนหำยใจแล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง กลับไปนอนลง
กับเตียงอย่ำงช่วยไม่ได้
“พี่ใหญ่ อย่ำเพิ่งรีบร้อน” น ้ำเสียงของจ่ำงเยี่ยนเรียบเฉย “รอดู
กันก่อนว่ำเป็นใคร”
เจียงซำนและเจียงซื่อเดินน ำไปอย่ำงระมัดระวัง ส่วนคนอื่น ๆ ก็
ยืนชะเง้อคอยดูอยู่ที่ประตู
ทันทีที่ดึงกลอนประตู ประตูบำนใหญ่ก็ค่อย ๆ เปิดออก เผยให้
เห็นร่ำงระหงพร้อมกับรถม้ำที่มีเฉพำะในตระกูลใหญ่ ถ้ำไม่ใช่
ถำนเยี่ยจำกจวนตระกูลเจียงแล้วจะเป็นใครได้อีก
เจียงเซิงตกตะลึง
ตอนใกล้ถึงช่วงสิ้นปี นำงก็คิดไว้แล้วว่ำฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงคง
อยำกให้นำงไปฉลองปีใหม่ด้วยกัน แต่ที่บ้ำนก็มีพี่ชำยอยู่สี่คน แถม
เรื่องของพี่ใหญ่ก็ยังน่ำเป็นห่วง

เพื่อปกปิดควำมลับเรื่องกำรแกล้งป่วย และเพื่อรักษำสมดุล
ระหว่ำงทั้งสองฝ่ำย เจียงเซิงไตร่ตรองอยู่นำนก่อนจะตัดสินใจ ใช้
เวลำในคืนส่งท้ำยปีเก่ำที่เรือนเล็ก และไปที่ตระกูลเจียงในวันขึ้นปี
ใหม่เพื่ออยู่เป็นเพื่อนท่ำนย่ำ
นำงยังเตรียมขำแกะไว้สองขำเพื่อน ำไปให้ท่ำนย่ำได้ลิ้มลองด้วย
แต่แล้วถำนเยี่ยกลับมำที่นี่แทน
“ท่ำนย่ำป่วยหรือ? หรือว่ำมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?” เจียงเซิงก ำลัง
กังวลเห็นได้ชัด ซำลำเปำในมือไม่น่ำกินอีกต่อไป นำงวิ่งเข้ำไปหำ
เวินจืออวิ่นสองสำมก้ำว
เมื่อเห็นว่ำท่ำนหมอน้อยร่ำงบำงก ำลังจะถูกลำกไปที่ตระกูลเจียง
ถำนเยี่ยจึงรีบพูดขึ้นว่ำ “ไม่ใช่แบบนั้นเจ้ำค่ะคุณหนู ฮูหยินผู้เฒ่ำ
สบำยดี”
เจียงเซิงถึงได้ถอนหำยใจโล่งอก แล้วปล่อยมือจำกพี่สี่ด้วย
ควำมรู้สึกผิด
ถำนเยี่ยหันกลับไป โบกมือเรียกเหอรุ่ยที่อยู่บนรถม้ำ จำกนั้น
ผำยมือให้เจียงซำนและเจียงซื่อเปิดประตูให้กว้ำงขึ้น
รถม้ำคันใหญ่แทรกผ่ำนกรอบประตูได้อย่ำงหวุดหวิด ประตูที่
เปิดกว้ำงถูกปิดลงอีกครั้ง

ตอนนั้นเองที่ทุกคนสังเกตเห็นว่ำม้ำดูเหนื่อยล้ำมำก ภำยในรถ
ม้ำนี้ดูเหมือนจะบรรทุกของหนักมำ
“ขนของลงก่อนเถอะ” ถำนเยี่ยเรียกทุกคน “ฮูหยินผู้เฒ่ำรู้ดีว่ำปี
นี้พวกท่ำนใช้จ่ำยฟุ่มเฟือยไม่ได้ จึงสั่งให้ข้ำน ำมำส่งหลังฟ้ำมืดแล้ว
เจ้ำค่ะ”
ภำยในรถม้ำเต็มไปด้วยเนื้อสัตว์ ผ้ำแพรผืนใหม่ ข้ำว แป้ง
น ้ำมัน ขนมหวำนและผัก ล้วนเป็นของที่ควรจัดหำส ำหรับฉลองปี
ใหม่ แต่พวกเขำไม่ได้จัดหำเพรำะเหตุผลต่ำง ๆ
นอกจำกนี้ยังมีกล่องไม้จันทน์หอมใบเล็ก ๆ ที่ถำนเยี่ยถือมำเอง
ด้วย
เมื่อเปิดกล่องออก ภำยในมีปิ่นปักผมสำมอันที่ถักด้วยเส้นไหม
อย่ำงประณีต พร้อมพู่ห้อยไข่มุกสองเส้น ทั้งหมดท ำจำกวัสดุชั้น
เยี่ยม เป็นเครื่องประดับที่ก ำลังนิยมในตอนนี้
“ฮูหยินผู้เฒ่ำสั่งไว้ว่ำ รอให้สวี่จวี่เหรินได้รับต ำแหน่งฮุ้ยหยวน
แล้ว ค่อยสวมเสื้อผ้ำและเครื่องประดับใหม่ออกไปข้ำงนอก ตอนนี้
ท่ำนก็เก็บไว้ก่อน ถือว่ำเป็นของขวัญปีใหม่จำกฮูหยินผู้เฒ่ำเจ้ำค่ะ”
ถำนเยี่ยยิ้มพลำงส่งของให้
เจียงเซิงมองอย่ำงเหม่อลอยโดยไม่พูดอะไร จ้องมองไปที่ปิ่นปัก
ผมทองค ำลำยดอกไม้และนกที่พันกันอันหนึ่ง รู้สึกว่ำมันช่ำง
คล้ำยคลึงกับของเจียงเฉิงฮวนนัก แต่ประณีตและล ้ำค่ำกว่ำมำก

“ฮูหยินผู้เฒ่ำยังบอกอีกว่ำ สิ่งใดที่คุณหนูตระกูลอื่นมี คุณหนู
ของตระกูลเจียงก็ต้องมีเช่นกัน” ถำนเยี่ยยพูดเสริมอีกประโยคอย่ำงมี
นัย
เหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตำนั้นเจียงเซิงแทบจะจ ำไม่ได้แล้ว
แต่ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงกลับรับรู้ได้ และจดจ ำไว้ในใจ
บอกไม่ถูกว่ำนำงรู้สึกอย่ำงไร ควำมรู้สึกเปรี้ยวอมขมผุดขึ้นที่
ปลำยหัวใจ พร้อมกับควำมรู้สึกตื้นตันที่ยำกจะบรรยำย รำวกับว่ำจะ
แตกออกเป็นสองดวงใจได้ทุกเมื่อ
“คุณหนูชอบหรือไม่เจ้ำคะ” ถำนเยี่ยหยิบปิ่นปักผมทองค ำลำย
ดอกไม้และนกขึ้นมำ แล้วปักลงบนกลุ่มผมของเจียงเซิงอย่ำง
ระมัดระวัง “งดงำมจริง ๆ เลยนะเจ้ำคะ”
ควำมจริงแล้ว เจียงเซิงมองไม่เห็น นำงไม่มีกระจกทองเหลือง
แม้แต่อ่ำงน ้ำก็ไม่มี
แต่กลับรู้สึกมั่นใจอย่ำงประหลำดว่ำตอนนี้นำงก ำลังดูดีเป็น
พิเศษ
เพรำะสิ่งที่เด็กสำวบ้ำนอื่นมี ตอนนี้นำงมีแล้ว
เจียงเซิงยิ้มกว้ำง จมูกรู้สึกแสบร้อน ดวงตำของนำงก็เช่นกัน
ควำมอิจฉำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พัดมำตำมสำยลมนั้น ในที่สุดก็
หำยไปพร้อมกับสำยลมเช่นกัน

ข้ำวของถูกขนย้ำยเข้ำไปข้ำงในแล้ว ถำนเยี่ยลุกขึ้นอีกครั้ง
หยิบถุงเงินจำกมือเหอรุ่ย แล้วยัดใส่มือของเจียงเซิง “นี่คือเงินปีของ
คุณหนูเจ้ำค่ะ”
เหตุผลที่นำงไม่ได้เก็บไว้กับตัวเองเพรำะมันหนักมำก
หำกไม่ใช่เพรำะเจียงเซิงมีแรงอยู่บ้ำง คงจะท ำหล่นลงพื้นไปแล้ว
ในบรรดำพี่น้องทั้งหมดหกคน มีเพียงฟำงเหิงที่ได้รับทองค ำห้ำ
สิบต ำลึงจำกท่ำนป้ำของเขำเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นมันท ำให้พี่น้อง
อีกห้ำคนอิจฉำมำก
ตอนนี้ถึงครำวของเจียงเซิงแล้ว
มันหนักมำกจนนำงไม่รู้ว่ำมีกี่ต ำลึง
ภำยใต้สำยตำที่ให้ก ำลังใจของถำนเยี่ย เจียงเซิงค่อย ๆ เปิดถุง
ผ้ำออก เห็นทองค ำขนำดเท่ำฝ่ำมือ ซึ่งขนำดใหญ่กว่ำสองเท่ำของ
แท่งเงินทองค ำห้ำสิบต ำลึงที่นำงเคยเห็นมำ
“ว้ำว ทองค ำร้อยต ำลึง” เจิ้งหรูเชียนอุทำน ” เจียงเซิง เจ้ำก ำลัง
จะรวยแล้ว”
ตำมอัตรำแลกเปลี่ยนระหว่ำงทองกับเงินของรำชวงศ์ต้ำอวี๋
ทองค ำเหล่ำนี้สำมำรถแลกเป็นเงินได้อย่ำงน้อยหนึ่งพันต ำลึง แม้ว่ำ
พวกเขำจะมีเงินหลำยพันต ำลึงอยู่แล้ว แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเงิน
ปีที่มำกขนำดนี้

มันไม่ใช่แค่ทองค ำธรรมดำ แต่เป็นควำมรักของย่ำที่มีต่อ
หลำนสำว
รถม้ำที่เต็มไปด้วยอำหำรและเสบียง ปิ่นปักผมทองค ำพันเกลียว
ที่เหมือนกันกับของเจียงเฉินฮวน แต่ละอย่ำงล้วนใช้ควำมพยำยำม
ในกำรจัดหำมำทั้งสิ้น
“พี่สำวถำนเยี่ย” เจียงเซิงก ำทองแน่น “ช่วยดูแลท่ำนย่ำให้ข้ำ
ด้วย”
“คุณหนูวำงใจได้เจ้ำค่ะ” ถำนเยี่ยลุกยืน “ในเมื่อสิ่งที่ควรบอกก็
ได้บอกหมดแล้ว เช่นนั้นพวกข้ำขอตัวก่อน”
เพื่อหลีกเลี่ยงสำยตำจำกคนภำยนอก กำรมำและไปของพวก
เขำจึงรีบร้อน
เจียงเซิงรู้สึกอำลัยอำวรณ์
จำงเซียงเหลียนก็เอ่ยทักทำย “กินข้ำวก่อนแล้วค่อยไปเถอะ
อำหำรค ่ำวันปีใหม่เพิ่งท ำเสร็จนะ”
“ไม่ได้หรอกเจ้ำค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่ำยังรออยู่” ถำนเยี่ยลูบศีรษะของ
เจียงเซิง “คุณหนู ดูแลตัวเองให้ดีนะเจ้ำคะ”
ประตูใหญ่ที่ปิดอยู่ถูกเปิดออก ด้ำนนอกคือถนนที่คึกคัก ผู้คน
ต่ำงสัญจรไปมำ โคมไฟสีแดงแขวนไว้สูง และเสียงประทัดที่ดัง
สลับกันไปมำ

ยำกจะจินตนำกำรว่ำในคืนส่งท้ำยปีที่งดงำมเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ำ
เจียงก ำลังท ำอะไรอยู่
นำงก ำลังกินข้ำวร่วมกับลูกสะใภ้และหลำนสำวที่เหินห่ำง หรือนั่ง
เงียบเหงำอยู่ในศำลบรรพชนเพื่อบูชำบรรพบุรุษ
นำงเป็นหญิงชรำที่โดดเดี่ยวเหลือเกิน ครั้งหนึ่งนำงเคยมี
หลำนชำยคนโตที่ให้พูดคุยหยอกล้อ แต่ตอนนี้เขำกลับอยู่ไกลสุด
ขอบฟ้ำ
เจียงเซิงยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเศร้ำ ดึงแขนถำนเยี่ย “พี่สำวถำนเยี่ย ข้ำจะ
รับท่ำนย่ำมำอยู่ด้วยได้หรือไม่ ท่ำนย่ำจะมำฉลองปีใหม่กับพวกเรำ
ได้หรือไม่”
“คุณหนูอย่ำคิดมำกเลยเจ้ำค่ะ” ถำนเยี่ยหัวเรำะพลำงหันหลัง “ฮู
หยินผู้เฒ่ำมีเรื่องมำกมำยที่ต้องท ำในตระกูลเจียง นำงไม่ได้ว่ำงหรอก
เจ้ำค่ะ”
อีกอย่ำง หำกฮูหยินผู้เฒ่ำมำจริง ๆ คงจะท ำให้ทุกคนในเรือน
เล็กอึดอัดใจ
แล้วจะต้องท ำเช่นนั้นไปท ำไมกัน
“ถ้ำเช่นนั้นข้ำจะไปตระกูลเจียง ไปอยู่เป็นเพื่อนท่ำนย่ำ” เจียง
เซิงเอ่ยออกมำทันที
ครั้งนี้ถำนเยี่ยยังคงส่ำยหน้ำ

“ฮูหยินผู้เฒ่ำส่งของมำให้คุณหนู เพรำะหวังให้คุณหนูมี
ควำมสุข ไม่ใช่ต้องกำรพำคุณหนูกลับไป”
“ควำมรักมีหลำยรูปแบบ ไม่ใช่ว่ำอยู่เคียงข้ำงกันแล้วจะเป็น
ควำมรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเจ้ำค่ะ ควำมรักของฮูหยินผู้เฒ่ำที่มีต่อคุณหนู
ก็ค่อย ๆ เพิ่มพูนขึ้นมำเช่นกัน”
“แรกเริ่มเมื่อรู้ถึงตัวตนของคุณหนู ฮูหยินผู้เฒ่ำก็หวังให้ท่ำน
กลับมำ ควำมรักในตอนนั้นเกิดจำกกำรที่ท่ำนเป็นหลำนสำว หวังให้
ท่ำนกลับมำเป็นบุตรสำวของตระกูลเจียง”
“ภำยหลังเมื่อได้รับรู้ถึงควำมรู้สึกระหว่ำงคุณหนูกับพวกพี่ชำย
ฮูหยินผู้เฒ่ำจึงปล่อยมือให้ท่ำนจำกมำ ควำมรักที่มีต่อตัวท่ำนจึง
กลำยเป็นกำรปล่อยวำงและกำรสนับสนุน”
“คุณหนู หำกท่ำนรักฮูหยินผู้เฒ่ำจริง ก็อย่ำคิดว่ำหลังจำกคืนส่ง
ท้ำยปีเก่ำ ท่ำนจะเสียใจที่ส่งของขวัญให้คุณหนู”
“ไม่สู้พรุ่งนี้ท่ำนตื่นแต่เช้ำตรู่มำที่จวนตระกูลเจียง พวกข้ำจะรอ
ท่ำนอยู่เจ้ำค่ะ”
ถำนเยี่ยไม่ได้อยู่นำนนัก นำงจำกไปพร้อมกับรถม้ำ
ดอกไม้ไฟบนท้องฟ้ำผลิบำนในเวลำที่เหมำะเจำะ ส่องสว่ำงรำตรี
และพื้นที่แห่งควำมรักในใจของเจียงเซิง

แม้ว่ำพวกเขำจะยังไม่สำมำรถจุดดอกไม้ไฟที่ตั้งตำรอคอยทุกปี
แต่ข้ำวของเครื่องใช้ที่เต็มลำนบ้ำน เนื้อแกะจำกทำงเหนือที่ยังร้อน ๆ
และปิ่นปักผมทองค ำลวดลำยวิจิตรที่วำงอยู่ในต ำแหน่งสูงสุด ล้วน
เป็นเครื่องพิสูจน์ว่ำปีใหม่นี้เป็นปีที่ดีส ำหรับพวกเขำ
มีควำมสุขมำก ๆ