พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 353 ปีใหม่อีกปี

เจียงเซิงไปที่จวนตระกูลเจียงในวันขึ้นปีใหม่จริง ๆ ฟ้ำยังไม่ทัน
สว่ำง นำงก็ไปเริ่มเคำะประตูแล้ว
คนเฝ้ำประตูขยี้ตำพลำงโค้งค ำนับอย่ำงงัวเงีย “สวัสดีปีใหม่
ขอรับคุณหนู”
ตระกูลใหญ่มักชอบควำมเป็นสิริมงคล จึงนิยมให้เงินปีในช่วง
ก่อนและหลังวันปีใหม่ ปีนี้เจียงเซิงรวยมำก จึงล้วงเมล็ดแตงทองค ำ
แล้วยื่นให้
คนเฝ้ำประตูตื่นตัวทันที เขำหยิบเมล็ดแตงทองค ำขึ้นมำดมและ
กัดมันเบำๆ รำวกับว่ำต้องกำรตรวจสอบว่ำเป็นของจริงหรือไม่
เมื่อตั้งสติได้ว่ำเจ้ำนำยคงไม่มีทำงให้ของปลอม เขำจึงคุกเข่ำลง
กับพื้นแล้วโขกศีรษะ “ขอให้คุณหนูมีควำมสุขมำก ๆ นะขอรับ”
เขำยังคงค ำนับอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเข้ำสู่เรือนเต๋อเหริน
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงตื่นแล้ว ก ำลังล้ำงหน้ำอยู่ เมื่อนำงเห็นเจียงเชิง
รอยยิ้มก็ปรำกฏขึ้นบนใบหน้ำ “เมื่อวำนเจ้ำกินเกี๊ยวหรือยัง”
“กินแล้วเจ้ำค่ะ เป็นเกี๊ยวเนื้อแกะ” เจียงเซิงเอนตัวเข้ำไปใกล้ ๆ
“ข้ำน ำมำฝำกท่ำนย่ำด้วย เนื้อแกะอุ่น ๆ ก ำลังอร่อยเลยเจ้ำค่ะ”
ไม่ต้องพูดคุยกันมำกมำย ย่ำหลำนคู่นี้ก็เข้ำกันได้เป็นอย่ำงดี
พวกนำงกินเกี๊ยวและอำหำรมื้อแรกของปีด้วยกัน

ไม่ว่ำจะเป็นเพรำะควำมบังเอิญหรือตั้งใจ แต่เลี่ยวซื่อกับเจียงเฉิง
ฮวนก็ไม่ได้มำปรำกฏตัวต่อหน้ำพวกนำง เงียบเชียบจนน่ำเหลือเชื่อ
กลับเป็นเจียงเฉิงอวี๋ที่ได้กลิ่นหอมแล้วเดินตำมมำ นำงกินขำแกะ
ไปครึ่งหนึ่งแล้วร้องว่ำอร่อยมำก
“เนื้อแกะนี้อร่อยกว่ำที่เคยกินมำมำกเลย” ในฐำนะที่เป็นบุตรสำว
ของฮูหยินรอง นำงไม่เคยขำดแคลนเนื้อแกะให้กิน ดังนั้นค ำพูดของ
นำงจึงน่ำเชื่อถือ “เนื้อนุ่มและไม่มีกลิ่นสำบ พี่สำว ท่ำนไปซื้อมำจำก
ที่ไหน ข้ำอยำกจะซื้อมำให้ท่ำนพ่อกับท่ำนแม่กินบ้ำง”
เจียงเซิงปิดปำกหัวเรำะ
แน่นอนว่ำมันคือเนื้อแกะที่พี่สำมของนำงแอบเก็บไว้ให้ที่
ชำยแดน!
รำชวงศ์ต้ำอวี๋กับชนเผ่ำต๋ำลู่มีควำมขัดแย้งกันบ่อยครั้ง กำรยึด
เนื้อแกะมำได้นั้นเกิดขึ้นเป็นครั้งครำว ปกติแล้วจะถูกจัดแบ่งกันใน
หมู่ทหำรผู้หิวโหย มีน้อยครั้งที่จะสำมำรถเก็บลูกแกะเอำไว้ได้ แล้วยัง
สำมำรถขนมำถึงเมืองหลวงที่ห่ำงไกลเช่นนี้อีก
เนื้อแกะสองตัวนี้เหลือไม่มำกแล้ว คงซื้อเพิ่มไม่ได้
เจียงเฉิงอวี๋ร้องออกมำด้วยควำมผิดหวัง “น่ำเสียดำยจัง ถ้ำเรือน
โยวหรำนสำมำรถใช้เนื้อแกะแบบนี้ได้ กิจกำรจะต้องรุ่งเรืองกว่ำนี้อีก
แน่ ๆ”

ไม่ใช่แค่เรือนโยวหรำน แม้แต่แผงขำยเนื้อทั่วไป หำกเปลี่ยนมำ
ใช้เนื้อแกะชนิดนี้ ลูกค้ำที่ได้ลิ้มลองก็จะต้องติดใจ กลับมำซื้อใหม่อีก
เพรำะอำหำรที่อร่อยคือสิ่งส ำคัญที่สุด
เจียงเซิงรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย เดิมทีกำรสนับสนุนให้พี่รอง
ขยำยฝูงแกะนั้นเป็นเพียงค ำพูดเล่น ๆ แต่ตอนนี้กลับท ำให้นำงเกิด
ควำมคิดขึ้นมำจริง ๆ
“อร่อยมำก อร่อยจริง ๆ” เจียงเฉิงอวี๋ยังอยำกกินอีก แต่ท้องของ
นำงเต็มอิ่มแล้ว จึงได้แต่ลูบท้องของตัวเองไปมำด้วยควำมเสียดำย
เจียงเซิงดึงสติกลับมำ ปลอบนำงอย่ำงใจกว้ำง “อย่ำกังวลไปเลย
ตอนเย็นยังมีอีกนะ”
“จริงหรือ?” เจียงเฉิงอวี๋รู้สึกดีใจขึ้นมำ
แน่นอนว่ำเย็นนี้ต้องมีอีก ไม่ใช่แค่เกี๊ยวเนื้อแกะ แต่ยังมีซี่โครง
แกะย่ำง และดอกไม้ไฟสุดอลังกำรอีกด้วย
ปีที่แล้ว นำงเฝ้ำมองดอกไม้ไฟจำกลำนบ้ำนในเรือนเล็ก แต่วันนี้
สำมำรถชื่นชมมันได้อย่ำงใกล้ชิดแล้ว
ดอกไม้ไฟขนำดมหึมำกระจำยตัวกลำงอำกำศ สีสันอันงดงำม
ร่วงหล่นลง เจียงเฉิงอวี๋ยืนอยู่ข้ำง ๆ พยำยำมวิ่งหลบ ไม่ลืมดึงตัวเจียง
เซิงให้หลบมำด้วย

ไกลออกไปคือควำมครึกครื้น ส่วนที่อยู่ใกล้ ๆ ก็มีท่ำนย่ำของ
นำงยืนยิ้มอยู่
พวกพี่ชำยของนำงคงก ำลังดูดอกไม้ไฟอยู่ในลำนเรือนเล็ก
พูดคุยกันเรื่องกำรสอบของพี่ใหญ่ กำรค้ำของพี่รอง ทักษะทำง
กำรแพทย์ที่ไม่ก้ำวหน้ำของพี่สี่ หรือทักษะงำนไม้ที่ไม่มีแววของพี่ห้ำ
แต่ไม่ว่ำจะเป็นเรื่องอะไร โลกใบนี้ช่ำงงดงำมเหลือเกิน!
เจียงเซิงนึกถึงค ำอธิษฐำนที่ขอพรต่อหน้ำพระพุทธองค์ นำง
ขอให้ตนเองได้พบกับควำมอบอุ่น และตอนนี้นำงก็ได้รับมันมำแล้ว
“ปีใหม่แล้ว พี่สำว ท่ำนมีควำมปรำรถนำอะไรหรือไม่?” เจียง
เฉิงอวี๋ตะโกนถำมท่ำมกลำงเสียงดอกไม้ไฟ
เจียงเซิงประนมมือเข้ำหำกัน
นำงปรำรถนำหวังให้ควำมสุขในช่วงเวลำนี้คงอยู่ตลอดไป
ขอให้ทุกคนปลอดภัย อย่ำมีอะไรเปลี่ยนแปลง ยกเว้นพี่สำม
เจียงเซิงหวังว่ำเขำจะกลับบ้ำน หวังว่ำสงครำมจะสงบลง จำกนั้น
ทุกคนก็จะได้ไม่ต้องจำกบ้ำนไปอีก
ควำมรุ่งเรืองของเมืองหลวงไม่อำจแผ่ขยำยไปถึงดินแดนทำง
เหนือ
ดอกไม้ไฟในยำมค ่ำคืนของเมืองหลวง ก็ไม่อำจมองเห็นได้จำก
ดินแดนทำงเหนือเช่นกัน

แต่โชคดีที่ปีใหม่เป็นเทศกำลศักดิ์สิทธิ์ที่สุดส ำหรับชำวต้ำอวี๋ทุก
คน เป็นช่วงเวลำที่พวกเขำต้องมำรวมตัวกันไม่ว่ำจะอยู่ที่ไหนหรือ
เมื่อไหร่ก็ตำม
“ปัง ปัง ปัง”
หลังจำกเสียงปืนดังขึ้นสำมนัด ฟำงเหิงเก็บปืนแล้วกลับเข้ำไปใน
กระโจมที่ก ำลังคึกคัก
ด้วยสถำนกำรณ์สงครำมตึงเครียด พวกเขำไม่มีดอกไม้ไฟหรือ
ประทัด และไม่สำมำรถจุดพวกมันได้ แต่ไม่ว่ำอย่ำงไร เสียงดังเหล่ำนี้
ก็ท ำให้รู้สึกถึงบรรยำกำศของวันปีใหม่
ชำยหนุ่มอำยุตั้งแต่สิบกว่ำไปถึงสำมสิบกว่ำปี ยกชำมขึ้นมำชน
กัน แล้วดื่มเหล้ำอึกใหญ่
เจียงอู่ก ำลังรินสุรำให้คนอื่น เขำเขย่ำเหยือกที่เหลือครึ่งหนึ่งแล้ว
ถำมว่ำ “ท่ำนหัวหน้ำ ท่ำนจะดื่มสักหน่อยหรือไม่”
กฎระเบียบของทหำรนั้นเข้มงวด มีเพียงเวลำนี้เท่ำนั้นที่จะได้ดื่ม
สุรำ
ฟำงเหิงโบกมือปฏิเสธ แล้วกลับไปยังที่นั่งของตน
เจียงลิ่วพึมพ ำอยู่ข้ำง ๆ ว่ำ “ท่ำนหัวหน้ำอำยุน้อยที่สุด แต่กลับ
ท ำตัวเป็นผู้ใหญ่ที่สุด นำน ๆ ทีจะได้สนุกสนำนแบบนี้ ดื่มสักหน่อย
จะเป็นไรไปขอรับ”

“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนัก” เจียงอีที่มีอำยุมำกที่สุดกล่ำว เขำ
เปลี่ยนจำกสุรำเป็นน ้ำชำ “พวกเรำรู้ว่ำนี่คือวันขึ้นปีใหม่ ชนเผ่ำต๋ำลู่
ก็รู้เช่นกัน หำกพวกเขำฉวยโอกำสตอนที่พวกเรำดื่มเหล้ำจนเผลอ
แล้วขี่ม้ำบุกเข้ำมำ เจ้ำจะท ำอย่ำงไร”
หำกถึงเวลำนั้น กลุ่มคนเมำก็จะตกเป็นเหยื่อให้ผู้อื่นจัดกำรได้
อย่ำงง่ำยดำย
เจียงลิ่วพูดไม่ออก แล้วรีบวำงชำมสุรำลง
เมื่อมองอย่ำงละเอียดอีกครั้ง คนที่ดื่มสุรำล้วนเป็นเด็กหนุ่มไร้
ประสบกำรณ์ ส่วนคนที่อำยุมำกกว่ำต่ำงถือน ้ำชำไว้ในมือ ทั้งยังเงี่ยหู
ฟังควำมเคลื่อนไหวรอบข้ำง
หลังจำกกลุ่มแรกดื่มกินเสร็จแล้ว พวกเขำก็ต้องสับเปลี่ยนเวร
ยำมกับคนข้ำงนอก คอยลำดตระเวนรอบ ๆ
สงครำมก็เป็นเช่นนี้ แม้แต่ในวันเทศกำลที่มีควำมสุขที่สุด ก็ต้อง
ระแวดระวังและพร้อมต่อสู้ตลอดเวลำ
ฟำงเหิงหยิบถ้วยชำขึ้นมำจิบ แล้วใช้ตะเกียบเขี่ยเนื้อแกะไปมำ
โดยไม่กิน
“ท่ำนหัวหน้ำเป็นอะไรไปหรือ” เจียงอู่รินสุรำเสร็จก็นั่งลงบนพื้น
“กังวลว่ำชนเผ่ำต๋ำลู่จะบุกโจมตีตอนกลำงคืนหรือ? พวกเรำวำงกำร
ป้องกันไว้ดีแล้ว แม้จะถูกโจมตีตอนกลำงคืนก็ไม่ต้องกลัว”

ประสบกำรณ์กำรสู้รบหลำยสิบปี ท ำให้พวกเขำรู้จักศัตรูเป็น
อย่ำงดี
ข้อดีก็คือต่ำงฝ่ำยต่ำงก็ระแวดระวังซึ่งกันและกัน ข้อเสียก็คือไม่มี
ใครสำมำรถเอำชนะอีกฝ่ำยได้
ฟำงเหิงไม่ตอบ เพียงแค่จิบชำ แล้วพูดเสียงเรียบเฉย “ข้ำไม่ได้
กังวลเรื่องนั้น”
“ถ้ำอย่ำงนั้น ท่ำนก็คงเป็นห่วงเรื่องกำรสอบของคุณชำยใหญ่”
เจียงอู่ยกกำมำเติมน ้ำชำให้ “ท่ำนไม่ได้วำงแผนว่ำจะขอลำไปเยี่ยม
บ้ำนตอนเดือนสองหรอกหรือ?”
รำชวงศ์ต้ำอวี๋ก็มีมโนธรรมเหมือนกัน พวกเขำรู้ว่ำพวกทหำร
ต่ำงคิดถึงญำติพี่น้อง จึงก ำหนดว่ำหำกรับใช้ที่ชำยแดนครบสำมปีจะ
ได้ลำกลับไปเยี่ยมญำติได้สำมเดือน
ฟำงเหิงประจ ำกำรอยู่ที่นี่ครบสำมปีพอดี
เวลำสำมเดือนหักลบเวลำเดินทำงแล้ว ก็เพียงพอส ำหรับกำร
สอบและประกำศผลสอบของสวี่โม่
“ไม่ใช่เรื่องนั้น” ฟำงเหิงโบกมืก บอกให้นำงหยุดเติม “ช่วงเวลำ
กำรสอบของพี่ใหญ่ไม่ค่อยดีนัก”
เจียงอี เจียงเอ้อร์ เจียงลิ่วที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต่ำงตะลึง

เวลำกำรสอบระดับแคว้นนั้นถูกก ำหนดโดยรำชส ำนัก ว่ำกันว่ำ
ได้พิจำรณำจำกหลำยด้ำน ทั้งสภำพอำกำศ อุณหภูมิ และฤดูกำล
เพื่อเลือกช่วงเวลำที่เหมำะสมที่สุดส ำหรับจวี่เหรินที่จะเดินทำงไปสอบ
แล้วเหตุใดจึงไม่ดีในสำยตำของฟำงเหิงเล่ำ
มีเพียงเจียงอู่ที่ขมวดคิ้ว นำงถำมอย่ำงระมัดระวัง “ท่ำนหัวหน้ำ
กังวลเรื่องชำยแดนใช่หรือไม่”
ครั้งนี้ฟำงเหิงพยักหน้ำ
เป็นที่รู้กันดีว่ำชนเผ่ำต๋ำลู่จะออกปล้นสะดมและเผำท ำลำยเพรำะ
ขำดแคลนอำหำร ในฤดูร้อนพวกเขำมักจะหยุดพัก และเป็นช่วงที่
ทหำรมักจะกลับบ้ำนไปเยี่ยมญำติ
แต่กำรสอบระดับแคว้นของสวี่โม่จะมีขึ้นในเดือนสองและ
ประกำศผลในเดือนสี่ ซึ่งตรงกับช่วงที่สงครำมทำงเหนือรุนแรงที่สุด
ฟำงเหิงไม่อำจทิ้งพี่น้องที่อยู่ในเมืองหลวง แต่ก็เป็นห่วงชำวบ้ำน
ทำงเหนือด้วย เขำเพียงเสียใจที่ตนเองไม่มีควำมสำมำรถที่จะท ำทั้ง
สองอย่ำงได้