พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 364 กับดักส ำหรับตระกูลเลี่ยว

เจียงเซิงไม่กล้ำถำมออกไป
นำงไม่กล้ำแม้แต่จะคิดต่อ หลังจำกนั่งลงแล้วก็ก้มหน้ำก้มตำกิน
ขนม กินจนในปำกเต็มไปด้วยควำมหอมหวำน กินจนลืมตัว ลืมทุก
สิ่งทุกอย่ำง
กระทั่งมีเสียงเคำะประตูดังขึ้น นำงก็รีบเงยหน้ำ จ้องมองไปยังทำง
นั้นอย่ำงกระตือรือร้น
ที่แท้ก็เป็นพ่อครัวใหญ่ที่มำหำท่ำนป้ำของนำง
เจียงเซิงก้มหน้ำลง ไม่รู้ว่ำรู้สึกผิดหวังหรือเสียใจ แค่รู้สึกว่ำใจ
หนักอึ้ง ไม่อยำกพูดอะไร
พวกพี่ชำยพำกันหัวเรำะเดินเข้ำมำ ขำหมูตุ๋นหอม ๆ ก็ถูกยก
ออกมำจำกเตำ พี่น้องแปดเจียงต่ำงก็ร้องว่ำอยำกทำน ป้ำจำงและพ่อ
ครัวใหญ่ยิ้มกว้ำงรำวกับก ำลังป้อนอำหำรหมู
ในเรือนเล็กเต็มไปด้วยควำมสุขเช่นเคย ทั้งยังเหมือนจะครึกครื้น
ยิ่งขึ้นอีก
ทุกคนล้วนคุ้นเคยกันดี พวกเขำชนแก้วแลกจอก อวยพรซึ่งกัน
และกัน ยังมีคนใจกล้ำเอ่ยหยอกล้อพ่อครัวใหญ่ ทุกครั้งที่เรียก “ท่ำน
ลุงเขย” ก็ท ำให้พ่อครัวใหญ่หน้ำแดงก ่ำและซำบซึ้งใจ

“ข้ำว่ำรอให้พี่ใหญ่ประกำศผลกำรสอบแล้ว เรื่องของท่ำนป้ำก็
สมควรจัดกำรเสียที” เจิ้งหรูเชียนมีนิสัยเปิดเผย และชอบควำม
สนุกสนำนที่สุด “ถึงตอนนั้น พวกเรำก็จะมีเรื่องน่ำยินดีสองเรื่อง
พร้อมกัน”
“ดี ไม่เลวเลย”
“มีควำมสุขสองเท่ำเป็นเรื่องดี ต้องเตรียมจัดงำนแล้ว”
ทุกคนต่ำงก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน ท ำให้จำงเซียงเหลียนรู้สึกเขิน
อำยจนพูดไม่ออกครู่ใหญ่
ทว่ำพ่อครัวใหญ่ที่คุ้นเคยกับกำรอยู่ในวงสังคมชั้นสูง กล่ำวด้วย
ใบหน้ำแดงก ่ำว่ำ “ถ้ำเช่นนั้นก็ตกลงตำมนี้ ข้ำจะไปจัดเตรียมของ
หมั้น พอถึงเวลำคงต้องขอให้ทุกคนช่วยตรวจสอบด้วย”
“ได้แน่นอน”
“เรื่องของท่ำนลุงเขย พวกเรำย่อมช่วยเต็มที่อยู่แล้ว”
ทุกคนหัวเรำะกันอย่ำงครื้นเครง มีเพียงจำงเซียงเหลียนที่อำยจน
ทนไม่ไหว นำงตีมือลงบนแผ่นหลังกลมมนของพ่อครัวใหญ่
เรื่องกำรแต่งงำนนำงยังไม่ได้คิดอย่ำงจริงจัง
แม้ว่ำเหตุกำรณ์ลิ้นจี่จะท ำให้ทั้งสองใกล้ชิดกันมำกขึ้น และกำร
ฆ่ำแกะก็ท ำให้นำงได้พบจุดเด่นที่แท้จริงของพ่อครัวใหญ่ แต่ควำม

เจ็บปวดในอดีตมีมำกเกินไป จำงเซียงเหลียนจึงไม่กล้ำก้ำวเข้ำไปอีก
ขั้น
แม้ว่ำทุกคนรอบข้ำงจะเห็นว่ำเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ส ำหรับ
ทั้งสองคน
แต่ส ำหรับจำงเซียงเหลียนแล้ว ช้ำดีกว่ำเร็ว รักษำสภำพเดิมไว้
ดีกว่ำกำรเปลี่ยนแปลง
นำงกลัวจริง ๆ
“ท่ำนป้ำ หลังกำรสอบระดับแคว้นเสร็จสิ้นแล้ว พี่สำมก็คงจะจำก
ไป” จ่ำงเยี่ยนยิ้มเล็กน้อย “ทั้งเจียงอีและคนอื่น ๆ ก็ไม่อยู่ ไม่มีใคร
คอยดูแลท่ำนป้ำแล้ว”
เพียงประโยคเดียวก็เปลี่ยนควำมคิดของนำง
จำงเซียงเหลียนยังลังเลอยู่บ้ำง แต่เมื่อมองฟำงเหิง นำงก็
ตัดสินใจทันที “ตกลง จัดกำรเถอะ”
ไม่มีอะไรส ำคัญไปกว่ำกำรที่พวกเด็ก ๆ ได้อยู่พร้อมหน้ำกัน
ชำยแดนอยู่ไกลขนำดนั้น พวกเขำคงไม่สำมำรถเดินทำงกลับมำได้
บ่อย ๆ
แม้ว่ำในใจยังมีควำมกังวลอยู่บ้ำง แต่ตรำบใดที่พวกเด็ก ๆ ยังอยู่
เคียงข้ำง นำงก็จะมีควำมกล้ำที่จะก้ำวต่อไป

“ไม่คิดเลยว่ำเจ้ำสำมจะมีอิทธิพลถึงขนำดนี้” เจิ้งหรูเชียนเย้ำ
แหย่ “ท่ำนลุงเขยคงต้องขอบคุณเจ้ำไม่น้อย”
ฟำงเหิงยิ้มน้อย ๆ ไม่เอ่ยอะไร
พ่อครัวใหญ่ก็ส่งสำยตำขอบคุณมำเช่นกัน
จ่ำงเยี่ยนเข้ำไปกระซิบข้ำงหูวังเสี่ยวซง พูดอะไรบำงอย่ำงสอง
สำมประโยค
ทุกคนต่ำงมีควำมสุข ทุกคนต่ำงเบิกบำนใจ ยกเว้นเจียงเซิง
นำงไม่ได้กินขำหมู ไม่ได้กินขนม เพียงแค่นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น
จิตใจล่องลอยไปไกล
“น้องสำว เจ้ำเป็นอะไรไป” เวินจืออวิ่นที่ช่ำงสังเกตที่สุดมองมำ
และถำมอย่ำงอ่อนโยน “อำหำรติดคอเจ้ำหรือไม่ พี่สี่จะชงชำช่วย
ย่อยอำหำรให้เจ้ำนะ”
“ข้ำไม่เป็นไร” เจียงเซิงส่ำยหน้ำ “ข้ำอิ่มแล้ว”
แต่ปกติแม้จะอิ่มแล้ว นำงก็ยังกินต่อได้อีกหน่อย
เวินจืออวิ่นคิดจะพูดอะไรอีก แต่เจียงเซิงก็ยิ้มออกมำ แล้วตั้งใจ
คีบหนังขำหมูกับปลำตุ๋นน ้ำแดง กินพร้อมกับขนมหอมกรุ่น
รำวกับว่ำควำมหดหู่เมื่อครู่เป็นเพียงภำพลวงตำ

เขำไม่ค่อยเข้ำใจนัก แต่รู้สึกว่ำแปลกประหลำด รำวกับมีบำงสิ่ง
กดทับจนพูดไม่ออก รำวกับมีบำงอย่ำงถูกปิดบังเอำไว้ และควำมรู้สึก
นี้ยังคงอยู่จนถึงวันรุ่งขึ้น
สวี่โม่ยังคงอยู่ในส ำนักสอบ พรุ่งนี้ตอนเย็นถึงจะได้ออกมำพัก
ทุกคนนอกจำกจะกินดื่มต่อไปก็ไม่มีอะไรให้ท ำ
เจียงเซิงอยู่ท่ำมกลำงพวกพี่ชำย พูดคุยเป็นครั้งครำวและแย้มยิ้ม
ปกปิดสิ่งต่ำง ๆ ได้อย่ำงแนบเนียน
จนกระทั่งดวงอำทิตย์ลับขอบฟ้ำ ประตูเรือนก็ถูกเคำะอีกครั้ง
วังเสี่ยวซงหำยไปไหนไม่รู้ เจียงอีจึงเป็นคนเปิดประตู พอเห็นคน
ด้ำนนอกเขำก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบหลบทำงให้อย่ำงรวดเร็ว
ชำยร่ำงสูงสง่ำงำมเดินเข้ำมำด้วยท่ำทำงเหน็ดเหนื่อย เพียงไม่กี่
ก้ำว เขำก็มำหยุดตรงหน้ำเจียงเซิงพลำงยิ้มบำง “เด็กน้อย พ่อกลับ
มำแล้ว”
ที่แท้เขำไม่ได้หำยไปไหน
ที่แท้มันไม่ใช่ควำมฝัน
เป็นท่ำนพ่อจริง ๆ
เจียงเซิงวำงขนมเถิงฮวำในมือลง เงยหน้ำขึ้นมองอย่ำงเหม่อลอย
ดวงตำกลมโตเริ่มแดงเรื่อ ยังคงมีท่ำทำงงุนงงอยู่บ้ำง

“ท ำไม พ่อไม่อยู่วันเดียวก็จ ำหน้ำไม่ได้แล้วหรือ” เจียงจี้จู่รู้สึก
กังวลเล็กน้อยว่ำสุดท้ำยบุตรสำวจะยังจ ำเขำไม่ได้ “ถ้ำเจ้ำไม่ต้อนรับ
ข้ำก็จะไป”
เขำหันหลังกลับ ร่ำงกำยสูงใหญ่ของเขำปรำกฏขึ้น และจำกนั้น
ก็รำวกับว่ำจะหำยตัวไปจำกสำยตำ กลำยเป็นควำมว่ำงเปล่ำได้ทุก
เมื่อ
เด็กเร่ร่อนไม่มีพ่อ พวกเขำล้วนเป็นของปลอม
แต่เจียงเซิงยังไม่อำจตัดใจได้ แม้จะรู้ว่ำมันเป็นเพียงภำพลวงตำ
นำงก็ยังอยำกจะวิ่งเข้ำไปคว้ำเสื้อคลุมตัวนั้นให้แน่น และซ่อนเม็ด
ไข่มุกใสที่ขำดสำยลงมำรำวกับว่ำยังคงมีหวังอยู่
“ไม่ อย่ำไป”
เสียงสะอื้นของเด็กหญิงดังขึ้น แฝงไปด้วยควำมขมขื่นที่สั่งสมมำ
ตลอดสิบสองปี ทั้งควำมเจ็บปวดจำกกำรต้องแย่งอำหำรกับสุนัข และ
ควำมเศร้ำโศกที่ถูกมำรดำเมินเฉย “ท่ำนเป็นท่ำนพ่อของข้ำจริง
หรือ? ข้ำมีท่ำนพ่อจริง ๆ หรือ?”
“จริง จริงแน่นอน” เจียงจี้จู่แทบจะกดกลั้นเสียงสั่น ๆ ของเขำ
ไม่ได้ “เป็นควำมจริง ทุกอย่ำงเป็นควำมจริงทั้งหมด”
ไม่มีใครหลอกลวง ไม่มีใครรังแกหรือท ำร้ำย ไม่มีใครเสแสร้ง
แกล้งท ำอีกแล้ว

อย่ำกลัวเลย คนที่รักเจ้ำยังอยู่ตรงนี้เสมอ
บำงคนในลำนบ้ำนหันหน้ำหนี บำงคนซับน ้ำตำเบำ ๆ บำงคนก็
นึกถึงบิดำมำรดำของตัวเอง
หำกเป็นไปได้ ใครบ้ำงจะไม่ปรำรถนำควำมรักควำมเมตตำจำก
มำรดำและควำมกตัญญูจำกบุตร ใครบ้ำงไม่อยำกมีบิดำมำรดำอยู่
พร้อมหน้ำ ใครบ้ำงที่ไม่ต้องกำรควำมสุขและปลอดภัย
แต่ชีวิตมักมีอุปสรรค สิ่งที่แสวงหำไม่ได้มำ สิ่งที่ปรำรถนำก็ยังคง
อยู่ไกล ดังนั้นสิ่งที่เหลืออยู่คือกำรเห็นคุณค่ำของปัจจุบัน เห็นคุณค่ำ
ของสิ่งที่มี
คืนนั้นเจียงเซิงไม่ได้กินข้ำวเย็น
นำงจ ำได้เพียงแค่ว่ำตนเองร้องไห้จนมืดฟ้ำมัวดิน ระหว่ำงที่
ร้องไห้ก็ไม่ลืมเงยหน้ำขึ้นมองชำยผู้มีหนวด และระบำยควำมคับข้อง
ใจออกมำ “ท่ำนโกหก ท่ำนพ่อของข้ำไม่มีหนวดเครำ ท่ำนพ่อในฝัน
ของข้ำไม่มีหนวดเครำ”
จำกนั้นนำงก็ผล็อยหลับไป พลำดโอกำสได้กินเนื้อตุ๋นในคืนนั้น
เมื่อตื่นขึ้นมำ นำงก็เสียใจมำก ดวงตำยังรู้สึกไม่สบำยเล็กน้อย
โชคดีที่ป้ำจำงเดินยิ้มเข้ำมำพร้อมผ้ำร้อน เมื่อหลับตำและวำงผ้ำ
ลงประคบดวงตำ ควำมไม่สบำยทั้งหมดก็หำยไปอย่ำงไร้ร่องรอย

“รีบลุกขึ้นเถอะ ท่ำนแม่ทัพก ำลังรออยู่ข้ำงนอก” นำงกระซิบ
เตือน
เจียงเซิงรีบแต่งตัวแล้ววิ่งออกไปข้ำงนอก เห็นชำยวัยกลำงคน
รูปร่ำงหน้ำตำหล่อเหลำ ไม่มีหนวดเครำ ไม่มีร่องรอยของท่ำนพ่อ
หนวดเฟิ้มของนำงเลย
หลอกลวง มันต้องเป็นกำรหลอกลวงแน่ ๆ
นำงโกรธจนแทบคลั่ง ไม่ทันได้กระทืบเท้ำระบำยอำรมณ์ ก็ถูก
ชำยวัยกลำงคนคนนั้นจับอุ้มขึ้นมำ
อีกแล้ว ท่ำอุ้มเด็กแบบนี้อีกแล้ว เขำหมุนตัวแล้วนำงปล่อยลงพื้น
เจียงเซิงไม่ทันได้เบ้ปำก ก็ได้ยินชำยวัยกลำงคนพูดว่ำ “เจ้ำตื่น
เสียที วันนี้ตระกูลเจียงจะไปไหว้บรรพบุรุษที่วัดฟ่ำเหมิน เจ้ำจะไปด้วย
หรือไม่?”
ตระกูลเจียง วัดฟ่ำเหมิน ไหว้บรรพบุรุษ
ในที่สุดนำงก็รู้ตัวว่ำชำยวัยกลำงคนตรงหน้ำคือท่ำนแม่ทัพเจียง
จริง ๆ เป็นท่ำนพ่อที่มีหนวดเครำของนำง
“ข้ำไม่ได้โกนหนวดมำนำนแล้ว” เจียงจี้จู่ลูบคำงที่เกลี้ยงเกลำ
ของตัวเอง รู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้ำง “ตอนนั้นตั้งใจว่ำจะไว้หนวดเพื่อใช้
ข่มขวัญกองทัพ”

บัดนี้เพียงเพรำะค ำพูดของบุตรสำว เขำจึงใช้มีดเล็กโกนหนวด
จนถึงเที่ยงคืน
พอตื่นขึ้นมำตอนเช้ำ ปลำยคำงของทหำรองครักษ์ทั้งสี่ก็แทบจะ
อ้ำค้ำง พวกเขำเกือบคิดว่ำท่ำนแม่ทัพถูกศัตรูที่เชี่ยวชำญกำรโกน
หนวดโจมตีในยำมดึก
เจียงเซิงเม้มริมฝีปำก ทั้งอำยทั้งซำบซึ้งใจ ครู่ใหญ่จึงนึกถึง
ค ำพูดก่อนหน้ำนี้ของเขำ “ไหว้บรรพบุรุษ? ไหว้บรรพบุรุษอะไร
หรือ?”
สีหน้ำยิ้มแย้มของเจียงจี้จู่หำยไป ดวงตำของเขำเปล่งประกำย
เฉียบคม
ไม่มีกำรไหว้บรรพบุรุษอะไรทั้งนั้น
กำรเดินทำงไปวัดฟ่ำเหมินครั้งนี้ จัดขึ้นเพื่อตระกูลเลี่ยว
โดยเฉพำะ