พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 365 ทุกอย่ำงเป็นกำรปูทำง

ไม่ใช่เทศกำลปีใหม่ ไม่ใช่วันแรกของเดือน และไม่ใช่วันขึ้นสิบ
ห้ำค ่ำ
ข้อเสนอให้มีกำรไหว้บรรพบุรุษอย่ำงกะทันหันนี้ ท ำให้คนตระกูล
เจียงตกใจ พลำงคิดว่ำจะต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ ๆ
แต่จะมีเรื่องใหญ่อะไรกัน?
เมื่อคิดอย่ำงละเอียด ก็คงมีแค่เรื่องสถำนะของเจียงเซิงกับเจียง
เฉิงฮวนเท่ำนั้น
ในอดีต ตอนที่ท่ำนแม่ทัพเจียงไม่อยู่ พวกเขำแค่รับเจียงเซิง
กลับมำ แต่ไม่ได้เปิดศำลบรรพชนเพื่อแนะน ำนำงกับคนในตระกูล
ไม่ได้เพิ่มชื่อของนำงลงในล ำดับวงศ์ตระกูล และยิ่งไปกว่ำนั้น…ยัง
ไม่ได้ลบชื่อที่ไม่ใช่สำยเลือดของตระกูลเจียงออกไป
เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่ำนี้ เจียงเฉิงฮวนในเรือนฮั่นต้ำนก็เริ่มสั่นสะท้ำน
ตั้งแต่เส้นผมจรดปลำยเท้ำ จำกวิญญำณถึงหัวใจ
แม้ว่ำท่ำนย่ำกับท่ำนพ่อบอกว่ำจะไม่ขับไล่นำง แต่หำกชื่อถูกลบ
ออกจำกล ำดับวงศ์ตระกูล นำงยังจะเป็นลูกหลำนตระกูลเจียงอยู่
หรือไม่ นำงยังควรจะอยู่ในตระกูลเจียงหรือไม่?
หรือว่ำ นำงยังจะเป็นตัวนำงเองอยู่หรือไม่?

สิ่งที่น่ำกลัวที่สุดก ำลังจะกลำยเป็นจริง เจียงเฉิงฮวนแทบจะยืนไม่
อยู่ ล้มลงบนเตียง
โชคดีที่เลี่ยวซื่อรีบร้อนเข้ำมำ โอบกอดนำงไว้ในอ้อมแขนและ
ปลอบประโลมว่ำ “ครั้งนี้ไม่ใช่กำรเปิดศำลบรรพชนหรือดูล ำดับวงศ์
ตระกูลหรอก แค่ไปจุดธูปไหว้ท่ำนแม่ทัพผู้เฒ่ำเท่ำนั้น”
“จริงหรือเจ้ำคะ?” เจียงเฉิงฮวนนึกถึงท่ำนปู่ เขำเป็นชำยชรำร่ำง
สูงใหญ่ ดูเคร่งขรึมไม่ค่อยชอบพูดหัวเรำะ นำน ๆ ครั้งที่จะแสดงสี
หน้ำอ่อนโยนออกมำเวลำเห็นพวกหลำน ๆ
ต่อมำเขำเสียชีวิตในสนำมรบที่ชำยแดน และเมื่อส่งศพของเขำ
กลับมำที่เมืองหลวง ร่ำงกำยก็เน่ำเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นแล้ว
ไม่มีหลำนคนไหนรวมถึงเจียงเฉิงฮวนที่รังเกียจ คนทั้งหมด
คุกเข่ำอยู่ในโถงไว้ทุกข์ ร้องไห้อย่ำงเงียบงัน
พวกเขำรู้ถึงควำมกล้ำหำญของท่ำนปู่ และเข้ำใจว่ำท่ำนปู่สละ
เพื่อชำติ พวกเขำเคำรพท่ำนปู่จำกใจจริง ทุกเทศกำลเช็งเม้งและวัน
ส ำคัญก็ไม่เคยลืมที่จะกรำบไหว้
เป็นเรื่องปกติที่บิดำซึ่งกลับมำไม่บ่อยจะไปจุดธูปไหว้ปู่ที่วัด
ควำมตึงเครียดในใจของเจียงเฉิงฮวนผ่อนคลำยลง ใบหน้ำเล็ก
ๆ ปรำกฏรอยยิ้ม มีร่องรอยน ้ำตำส่องประกำยอยู่ในดวงตำนำง “ท่ำน
แม่อย่ำกังวลไปเลย ข้ำไม่เป็นไร ไปเตรียมตัวกันเถอะเจ้ำค่ะ”

ข่ำวถูกแจ้งในวันนั้น ตระกูลเจียงอยู่ไกลจำกวัดฟ่ำเหมิน พวก
เขำจึงต้องออกเดินทำงก่อนเที่ยงวันเพื่อไปจุดธูป
ทุกคนในตระกูลเจียงรวมถึงพวกนำงแม่ลูกต่ำงรีบร้อนเตรียมตัว
ก่อนจะเรียกรถม้ำ
หน้ำประตูจวนตระกูลเจียง
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงค่อย ๆ ก้ำวขึ้นรถม้ำคันใหญ่ โดยมีถำนเยี่ย
คอยประคอง
คนบ้ำงรองสี่คนจำกเรือนตะวันตกก็ขึ้นรถม้ำของพวกเขำพร้อม
กับเสียงหัวเรำะ
ต่อมำคือเลี่ยวซื่อกับเจียงเฉิงฮวนที่เลือกรถม้ำหรูหรำขนำด
กลำง ขณะสำวใช้ก้มตัวลงและจัดเก้ำอี้เหยียบ พ่อบ้ำนเจียงก็เดินเข้ำ
มำด้วยสีหน้ำล ำบำกใจ “ฮูหยินขอรับ ท่ำนแม่ทัพสั่งไว้ว่ำคุณหนูเฉิง
ฮวนไม่จ ำเป็นต้องไป”
ค ำพูดนี้รำวกับฟ้ำผ่ำลงมำ
จิตใจที่เพิ่งสงบลงของเจียงเฉิงฮวนถูกบีบคั้นด้วยควำมเจ็บปวด
อีกครั้ง
ทว่ำม่ำนรถม้ำของบ้ำนรองถูกเปิดออก เจียงเฉิงอวี๋ยื่นหน้ำ
ออกมำพร้อมเสียงหัวเรำะคิกคัก “โอ้โฮ ไม่ใช่คนตระกูลเจียงแท้ ๆ แต่

กลับอยำกมำร่วมวงกับตระกูลเจียง ถ้ำรู้ว่ำจะถูกท ำให้อับอำยแบบนี้
น่ำจะหลบอยู่ในเรือนของตัวเองนะ”
“เสี่ยวอวี๋!” เจียงเฉิงเฟิงปรำมเสียงดุ
เจียงเฉิงอวี๋แลบลิ้นแล้วหดหัวกลับเข้ำไป เหลือไว้เพียงช่องเล็ก ๆ
คอยแอบฟังเรื่องสนุก
“ท่ำนพ่อ…ท่ำนพ่อบอกจริง ๆ หรือว่ำไม่ต้องกำรให้ข้ำไป” เจียง
เฉิงฮวนกลั้นน ้ำตำไว้สุดก ำลัง “เป็นเรื่องจริงหรือ”
พ่อบ้ำนพยักหน้ำอย่ำงยำกล ำบำก
ในที่สุดน ้ำตำของเจียงเฉิงฮวนก็ทะลักออกมำ หลั่งไหลอำบแก้ม
ควำมเจ็บปวดจำกกำรสูญเสียบีบรัดหัวใจนำงแน่น ท ำให้นำงหำยใจ
ไม่ออกและยืนไม่อยู่
“ในเมื่อท่ำนพ่อพูดอย่ำงนั้น ข้ำก็จะไม่ไป” นำงฝืนท ำตัวสง่ำงำม
พูดด้วยเสียงสะอื้นพลำงถอยกลับ
เจียงเฉิงอวี๋ที่อยู่ในรถม้ำรู้สึกประหลำดใจ คุณหนูตัวปลอมของ
ตระกูลเจียงที่ร้องไห้โวยวำยได้มำกที่สุด กลับไม่เป็นลมหรือร้องไห้
อำละวำด
สถำนกำรณ์ดูน่ำเบื่อเล็กน้อย นำงจึงเบ้ปำก เตรียมจะปล่อยม่ำน
ลง

เลี่ยวซื่อที่เงียบมำนำนพลันคว้ำแขนของเจียงเฉิงฮวนไว้ “ท ำไม
ไปไม่ได้? มีสิทธิ์อะไรมำห้ำมนำงไม่ให้ไป?”
เจียงเฉิงอวี๋รู้สึกตื่นเต้น นำงซบอยู่บนขำของมำรดำ คอยเงี่ยหู
ฟังต่อไป
“เฉิงฮวนยังใช้แซ่เจียง และนำงก็เคยส่งนำยท่ำนผู้เฒ่ำเช่นกัน
แล้วท ำไมนำงจึงไปไม่ได้?” เลี่ยวซื่อตวำดเสียงเฉียบขำด “ใครบอก
ว่ำนำงไปไม่ได้? เจียงจี้จู่หรือ? ให้เขำมำบอกข้ำด้วยตัวเองสิ!”
แต่ท่ำนแม่ทัพได้ไปรับบุตรสำวคนโตของเขำแล้ว ไม่เห็นเงำเลย
แม้แต่น้อย
พ่อบ้ำนเจียงมีเหงื่อผุดขึ้นที่หน้ำผำก รู้สึกว่ำตัวเองตกอยู่ใน
สถำนกำรณ์ที่ล ำบำก ชีวิตช่ำงยำกเย็นนัก
“วันนี้ข้ำขอพูดให้ชัดเจน หำกเฉิงฮวนไป ข้ำก็ไป หำกเฉิงฮวน
ไม่ไป ข้ำก็ไม่ไปเช่นกัน” เลี่ยวซื่อเอ่ยด้วยควำมโกรธเกรี้ยว พลำง
คว้ำตัวเจียงเฉิงฮวนเตรียมจะจำกไป
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงในรถม้ำคันหน้ำลืมตำขึ้น แล้วส่งสำยตำให้
ถำนเยี่ย
ถำนเยี่ยเข้ำใจทันที นำงเลิกม่ำนขึ้นและสั่งกำรว่ำ “ให้คุณหนู
สำมไปเถอะเจ้ำค่ะ ขอเพียงฮูหยินไม่เสียใจภำยหลังก็พอ”

พ่อบ้ำนเจียงรู้สึกเหมือนได้รับกำรอภัยโทษ เขำหันไปมองเลี่ย
วซื่อ
“ข้ำจะเสียใจท ำไม ท ำไมข้ำต้องเสียใจด้วย?” เลี่ยวซื่อแค่นเสียง
เย็นชำ “เฉิงฮวนได้รับกำรเลี้ยงดูในตระกูลเจียงมำสิบสองปีเป็นอย่ำง
ดี นำงก็คือลูกหลำนของตระกูลเจียง”
หำกกำรไปจุดธูปไหว้นำยท่ำนผู้เฒ่ำจะท ำให้นำงถูกกีดกัน
ออกไป ต่อไปไม่ว่ำจะเป็นตระกูลเจียงหรือเมืองหลวง นำงก็จะไม่มี
สถำนะหรือต ำแหน่งใด ๆ แล้ว
“แต่ว่ำท่ำนแม่” เจียงเฉิงฮวนยังคงลังเลอยู่บ้ำง “แบบนี้มันขัด
ค ำสั่งของท่ำนพ่อ…”
เลี่ยวซื่อไม่พูดอะไร แต่ยื่นมือไปดึงนำงขึ้นรถม้ำ
คนขับรถม้ำเหวี่ยงแส้ ประตูใหญ่ของจวนตระกูลเจียงค่อย ๆ ปิด
ลง คนเฝ้ำประตูมองผู้คนที่ค่อย ๆ ห่ำงออกไป รู้สึกไม่สบำยใจอยู่ลึก
ๆ
รำวกับเมล็ดของผู่กงอิงที่ล่องลอยไป ไม่ว่ำจะพยำยำมเพียงใดก็
ไม่อำจรวมตัวกันกลับมำเป็นเหมือนเดิมได้
ล่องลอย ปลิดปลิวไป
เจียงเซิงยื่นมือออกมำจำกรถม้ำ คว้ำปุยหลิวที่ว่อนอยู่ในอำกำศ
ลูบมันเบำ ๆ พยำยำมจะปั้นมันให้เป็นก้อนเล็ก ๆ

“ท่ำนพ่อดูสิ ปุยหลิวนี่นุ่มจริง ๆ ถ้ำขยี้มำก ๆ ก็ใช้เป็นเสื้อกัน
หนำวได้ แต่กลับออกดอกหลังจำกตอนที่ถอดเสื้อกันหนำวออกแล้ว
ก็เลยไม่ค่อยได้ประโยชน์อะไรเท่ำไหร่” นำงส่ำยหน้ำพลำงถอน
หำยใจเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย
เจียงจี้จู่หัวเรำะ “ปุยหลิวจะให้ควำมอบอุ่นได้อย่ำงไรกัน ต้องเป็น
ปุยฝ้ำยต่ำงหำกถึงจะให้ควำมอบอุ่นได้”
เจียงเซิงเป่ำปุยหลิวออกไป “ใครจะมีปุยฝ้ำยบ้ำงเล่ำ ใช้ฝ้ำยเก่ำ
ๆ ได้ก็ดีแล้ว บำงบ้ำนยังต้องใช้ต้นอ้อมำท ำ ดูภำยนอกเหมือนอบอุ่น
แต่พอสัมผัสกลับเย็นเฉียบ”
เด็กหญิงตัวน้อยยังพูดเป็นกลอนได้ด้วย
เจียงจี้จู่หัวเรำะ แต่ยิ่งหัวเรำะ หำงตำของเขำก็ยิ่งแดงขึ้น ใน
ล ำคอรู้สึกขมปร่ำ
เจียงเซิงหันกลับมำ เพิ่งรู้ตัวว่ำตนเองพูดผิดไป
แม้ชีวิตในอดีตจะยำกล ำบำก แต่ก็ผ่ำนพ้นมำได้ ตอนนี้นำงมี
ชีวิตที่ดี มีพวกพี่ชำย มีท่ำนย่ำ และยังมีท่ำนพ่อ เป็นชีวิตที่น่ำพอใจ
นำงไม่ควรพูดถึงอดีต ไม่ควรท ำให้คนที่รักนำงต้องเสียใจอีก
“ท่ำนพ่อ” เด็กสำวโผเข้ำสู่อ้อมกอดของบิดำเหมือนที่เคยท ำใน
ควำมฝันนับครั้งไม่ถ้วน “วันนี้ไม่ใช่วันที่ตระกูลเจียงจะไหว้บรรพบุรุษ
หรอกหรือ ท ำไมถึงเรียกพวกพี่ชำยมำด้วยเล่ำ”

รถม้ำสองคันแล่นออกจำกเรือนเล็ก คันหนึ่งเป็นพ่อกับลูกสำว
นั่ง อีกคันเป็นพี่ชำยทั้งสี่คนของนำง
แต่พวกเขำไม่ใช่บุตรหลำนของตระกูลเจียง ไม่รู้จักท่ำนแม่ทัพ
เจียงด้วยซ ้ำ หรือว่ำพวกเขำจะไปเพื่อขอบคุณท่ำนปู่ที่ให้ก ำเนิดท่ำน
พ่อ และท่ำนพ่อก็ให้ก ำเนิดนำง ท ำให้พี่ชำยทั้งหลำยมีน้องสำวที่
ฉลำดหลักแหลมเช่นนี้?
“ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่” เจียงจี้จู่ท ำลำยควำมมั่นใจของนำง “วัดฟ่ำ
เหมินเป็นสถำนที่ส ำหรับร ำลึกถึงญำติผู้ล่วงลับ พวกเขำคงอยำกจะ
ไปจุดธูปให้กับพ่อแม่ที่จำกไปของพวกเขำ”
แต่ควำมจริงก็คือ ท่ำนแม่ทัพผู้สูงใหญ่และสง่ำงำมได้มำหำพวก
เขำ บอกว่ำวันนี้อำจมีเหตุกำรณ์ไม่คำดฝันเกิดขึ้น และถำมว่ำพวก
เขำยินดีไปเป็นเพื่อนและปกป้องเจียงเซิงหรือไม่
ทันทีทันใดนั้นเขำก็ได้ยินเสียงตอบกลับว่ำ “ตกลงขอรับ” จำก
ทั้งสี่คน