พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 416 จวีกุ้ยเฟย

น ้ำเสียงอ่อนใสของเด็กหนุ่มดังขึ้น ท ำให้ทั้งท้องพระโรงตกอยู่ใน
ควำมเงียบ
องค์ชำยใหญ่กลืนค ำเยำะเย้ยที่ก ำลังจะเอ่ยออกมำ สีหน้ำเหมือน
มีอะไรติดคออยู่
ฝ่ำบำทไม่แสดงควำมรู้สึกใด ๆ มีเพียงแววตำที่ฉำยแววร ำพึง
ร ำพัน
ส่วนคนตระกูลใหญ่ทั้งหลำยต่ำงตกตะลึง ไม่รู้ว่ำควรฟังค ำพูดนี้
หรือไม่ และจะฟังได้หรือไม่
ฮองเฮำเหยียนสิ้นพระชนม์ไปเมื่อห้ำปีก่อน ตระกูลเหยียนล่ม
สลำยหำยไป กำรที่องค์ชำยผู้เป็นรัชทำยำทไม่มีผู้ใดช่วยเหลือและ
ล ำบำกยำกเข็ญก็เป็นเรื่องที่เข้ำใจได้ บำงคนที่รู้เรื่องภำยในถึงกับ
คำดเดำว่ำ องค์ชำยห้ำมีเงินเพียงไม่กี่พันต ำลึงเท่ำนั้น
ที่รู้ก็รู้อยู่ แต่ก็ไม่คิดว่ำจะยำกจนขนำดนั้น ถึงขั้นต้องน ำจี้หยกที่
อดีตฮองเฮำทิ้งไว้ไปจ ำน ำ เพื่อแลกเงินมำสำมพันต ำลึง นี่คือกำร
ปฏิบัติต่อทำยำทสำยตรงหรือ?
พูดตำมตรง แม้แต่บุตรนอกสมรสของคนตระกูลใหญ่ยังร ่ำรวย
กว่ำนี้

อีกทั้งองค์ชำยห้ำยังพูดออกมำอย่ำงเปิดเผยเช่นนี้ ไม่กลัวถูก
เยำะเย้ยถำกถำง ไม่กลัวถูกหัวเรำะเยำะ แต่ยังสงบนิ่งเปิดเผย
ตรงไปตรงมำ พำให้เขำได้รับควำมรู้สึกดี ๆ นับไม่ถ้วน
บรรดำฮูหยินและคุณหนููที่ใจอ่อนต่ำงกระซิบกระซำบกัน รู้สึก
เห็นใจองค์ชำยสำยตรง และเห็นใจอดีตฮองเฮำ
ภำยในต ำหนักเป่ำเหอเกิดเสียงซุบซิบ แม้แต่เจียงเฉิงอวี๋ก็ยังเบ้
ปำกพูดว่ำ “แค่จ ำน ำไปสำมพันต ำลึงแล้วก็บริจำคไปหมด องค์ชำย
ห้ำคิดจะกินลมต่อไปหรืออย่ำงไร”
องค์ชำยผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ไม่ต้องพูดถึงกำรจัดหำเครื่องแต่งกำย
แค่เรื่องกำรให้รำงวัลบ่ำวรับใช้และกำรซื้อเครื่องเขียนก็ล้วนต้องใช้
เงินทองทั้งนั้น
เจียงเซิงลูบตั๋วเงินหมื่นต ำลึงในอกเสื้อ รู้สึกเสียใจอีกครั้งที่ไม่ได้
ยัดเยียดเงินให้พี่ชำยไป
มีเพียงองครักษ์ประจ ำตัวที่ห้องข้ำงก ำลังลูบคำงพลำงร ำพึง
ร ำพันว่ำ “จิตใจขององค์ชำยช่ำงด ำมืดจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงเงินสี่หมื่น
ต ำลึงที่ชนะพนันมำ แต่เดิมในมือพระองค์ก็มีเงินห้ำพันต ำลึงอยู่แล้ว
แต่กลับยอมบริจำคแค่สำมพันต ำลึง ช่ำงใจด ำจริง ๆ ช่ำงตระหนี่จริง
ๆ”

โชคดีที่ผลลัพธ์ออกมำดีเยี่ยม โอรสสวรรค์บนบัลลังก์มังกร
ขมวดคิ้วแน่น ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่ำ “ห้ำปีมำนี้ ส ำนักกิจกำรไม่ได้จ่ำย
เงินเดือนให้เจ้ำหรือ?”
ที่เรียกว่ำเงินเดือน ก็คือเงินเดือนที่สำมำรถรับได้ทุกเดือน
ไม่เพียงขุนนำงในรำชส ำนักจะมี ฮ่องเต้ก็มี พระสนมก็มี องค์
ชำยและองค์หญิงก็มีเช่นกัน
ตำมกฎหมำยที่ใช้มำหลำยปีของรำชวงศ์ต้ำอวี๋ เงินเดือนของ
องค์ชำยสำยตรงคือสำมร้อยต้ำต ำลึง มำกกว่ำองค์ชำยและองค์หญิง
คนอื่น ๆ หนึ่งร้อยต ำลึง ไม่รวมค่ำอำหำร เสื้อผ้ำ ที่พัก และกำร
เดินทำง เป็นเพียงเงินใช้จ่ำยส่วนตัวในชีวิตประจ ำวัน แค่นี้นับว่ำ
ร ่ำรวยมำกแล้ว
แม้องค์ชำยห้ำจะเป็นคนขี้โรค โสมและเห็ดหลินจือที่บริโภคก็
ล้วนมำจำกส ำนักหมอหลวง เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เขำซื้อเอง
เดือนละสำมร้อยต ำลึง หนึ่งปีก็เป็นสำมพันหกร้อยต ำลึง ห้ำปีก็
เป็นหนึ่งหมื่นแปดพันต ำลึง
นี่ยังไม่รวมรำงวัลในวันหยุดช่วงเทศกำล เงินช่วยเหลือจำก
มำรดำผู้ให้ก ำเนิด และเงินที่ผู้คนส่งมำเพื่อขอควำมช่วยเหลือในกำร
จัดกำรธุระ

แม้ว่ำองค์ชำยห้ำจะไม่มีสิ่งเหล่ำนี้ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องน ำจี้หยกที่
ฮองเฮำเหยียนทิ้งไว้ไปจ ำน ำ และรวบรวมได้เพียงสำมพันต ำลึง
เท่ำนั้น
หำกวันนี้เรื่องนี้ไม่ได้รับกำรอธิบำยให้กระจ่ำง รำชวงศ์ก็คงถูก
คนอื่นวิพำกษ์วิจำรณ์
แต่หลังเอ่ยปำก องค์ชำยใหญ่ซึ่งเดิมทีตกตะลึงอยู่ก็พลันเปลี่ยน
สีหน้ำ ใบหน้ำขำวปรำกฏควำมไม่สบำยใจขึ้นมำ
“เงินเดือน?” จ่ำงเยี่ยนตอบอย่ำงฉลำดหลักแหลม ใบหน้ำเต็มไป
ด้วยควำมประหลำดใจ “เงินเดือนอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
สีหน้ำของฝ่ำบำทมืดลง ตวำดลั่นด้วยควำมโกรธ “เรียกตัวคน
จำกส ำนักกิจกำรมำ!”
ส ำนักกิจกำรมีขุนนำงจ่ำนซื่อและรองจ่ำนซื่อ ซึ่งมียศเป็นขุน
นำงขั้นสำมและสี่ตำมล ำดับ พวกเขำก็อยู่ในงำนเลี้ยงชมดอกไม้ด้วย
ทันทีที่ฝ่ำบำทเอ่ยจบ คนจำกตระกูลหยำงก็ก้ำวออกมำอย่ำง
หวำดกลัว ค้อมกำยค ำนับแล้วกล่ำวว่ำ “กระหม่อมหยำงเป่ำหมิน
จ่ำนซื่อแห่งส ำนักกิจกำร ขอถวำยบังคมฝ่ำบำท”
“จ่ำนซื่อหยำง ห้ำปีที่องค์ชำยห้ำรักษำตัวอยู่ที่เจียงหนำน เจ้ำได้
จ่ำยเงินเดือนให้เขำตำมระเบียบจริงหรือไม่?” ฝ่ำบำทเอ่ยด้วยน ้ำเสียง
เคร่งขรึม

คนด้ำนล่ำงตัวสั่นด้วยควำมกลัว “มี มีกำรจัดสรร ปีละสำมพัน
หกร้อยต ำลึงพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้ำบอกว่ำมีกำรจัดสรร แต่องค์ชำยห้ำกลับไม่เคยเห็น หรือว่ำ
พวกเจ้ำในส ำนักกิจกำรกินไปเสียแล้ว?” ฝ่ำบำทตบโต๊ะมังกรอย่ำง
แรง “ต่อหน้ำคนตระกูลใหญ่มำกมำยเช่นนี้ หยำงจ่ำนซื่อควรรำยงำน
ตำมควำมเป็นจริง”
ไม่มีเงินที่หำยไปลอย ๆ มีแต่ข้ำรับใช้ที่แต่งเรื่องขึ้นมำ และ
เจ้ำนำยที่กอบโกยเข้ำกระเป๋ำตัวเอง
จ่ำงเยี่ยนไม่แสดงสีหน้ำใด ๆ มองหยำงจ่ำงซื่อที่แอบช ำเลืองไป
ทำงองค์ชำยใหญ่อย่ำงเย็นชำ แล้วมององค์ชำยใหญ่ที่หันหน้ำหนีไป
ท ำเป็นไม่สนใจ
แน่นอนว่ำคนพวกนี้เชื่อมั่นว่ำเขำจะต้องตำยที่เจียงหนำนและไม่
มีทำงกลับมำเมืองหลวงได้อีก จึงกล้ำจะปลอมแปลงเงินเดือนและ
กระทั่งขัดขวำงกำรส่งเงิน
ไม่รู้ว่ำนี่เป็นควำมคิดขององค์ชำยใหญ่หรือของพระสนมในวัง
หลัง แต่ไม่ว่ำจะเป็นใคร จ่ำงเยี่ยนก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่ำจะเปิดโปงเรื่อง
นี้ในงำนเลี้ยง เพื่อท ำลำยองค์ชำยใหญ่และตระกูลฟำงอย่ำงหนัก
ไม่ใช่เพื่อเงินหนึ่งหมื่นแปดพันต ำลึง แต่เพื่อสวี่โม่
หลังจำกเงียบไปชั่วครู่ หยำงจ่ำงซื่อเห็นว่ำองค์ชำยใหญ่จะไม่
ปกป้องตนเอง ด้วยควำมสิ้นหวังเขำจึงเอ่ยว่ำ “เป็นองค์ชำยใหญ่พ่ะ

ย่ะค่ะ องค์ชำยใหญ่บอกว่ำองค์ชำยห้ำพักรักษำตัวอยู่ที่เจียงหนำน
กำรส่งเงินทุกเดือนไปนั้นยุ่งยำกเกินไป จึงขอเก็บไว้ให้แทนและแลก
เป็นตั๋วเงินส่งไปให้”
ค ำพูดนั้นอ้อมค้อม แต่เนื้อหำก็เพียงพอจะท ำให้ผู้คนตกตะลึง
คนที่อยู่ในที่นี่ล้วนเป็นคนเจ้ำเล่ห์ ไม่มีใครเชื่อว่ำองค์ชำยใหญ่
จะจริงใจอยำกช่วยน้องชำยแลกเป็นตั๋วเงิน แม้จะช่วยจริง ๆ แต่ห้ำปีที่
ไม่ส่งเงินไปนั้นก็นำนเกินไป
ถอยหลังไปหมื่นก้ำว องค์ชำยห้ำกลับมำแล้ว สิ่งที่ควรให้ก็ควร
จะให้แล้วใช่หรือไม่
แต่เขำกลับไม่ได้ให้
ฉวยโอกำสตอนที่น้องชำยป่วยยึดเงินเดือนไป รวมทั้งหมดแล้ว
ไม่เกินสองหมื่นต ำลึง แม้แต่ครึ่งหนึ่งของเงินที่เขำบริจำคก็ยังไม่ถึง
ด้วยซ ้ำ ไม่รู้ว่ำคิดอะไรอยู่
นี่ไม่เหมือนกำรโลภเงิน แต่เหมือนดูถูกน้องชำยที่อ่อนแอ รังแก
เด็กที่ไม่มีแม่มำกกว่ำ
“เจ้ำ… เจ้ำพูดจำเหลวไหล” องค์ชำยใหญ่ตระหนักได้ถึงควำม
ร้ำยแรงของสถำนกำรณ์
เขำคิดว่ำหยำงจ่ำงซื่อไม่กล้ำพูด คิดว่ำอีกฝ่ำยจะหำแพะรับบำป
ในส ำนักกิจกำร ไม่คำดคิดว่ำตนเองจะถูกทรยศแบบนี้

ตอนนี้องค์ชำยใหญ่มีสองทำงเลือก
หนึ่งคือยืนกรำนว่ำหยำงจ่ำงซื่อใส่ร้ำย สละตระกูลเล็ก ๆ ที่พึ่งพำ
รักษำชื่อเสียงควำมรักใคร่ปรองดองระหว่ำงพี่น้อง
สองคือยอมรับควำมผิด โยนควำมผิดให้กับโจร ชดใช้ให้
น้องชำย และจับตัวแพะรับบำปมำ
ใครจะรู้ว่ำองค์ชำยใหญ่จะตื่นตระหนกจนถึงขนำดชี้นิ้วไปที่จ่ำง
เยี่ยนแล้วตะโกนว่ำ “พวกเจ้ำสองคนร่วมมือกันใส่ร้ำยข้ำใช่หรือไม่
คิดว่ำท ำเช่นนี้แล้วจะสำมำรถจัดกำรข้ำได้หรือ”
มีบำงคนส่ำยหน้ำเงียบ ๆ คิดว่ำองค์ชำยที่เป็นเช่นนี้คงยำกจะ
ปกครองแผ่นดินได้
แม้แต่ฟำงหยวนก็แสดงควำมผิดหวังออกมำอย่ำงหำได้ยำก
หลังจำกสบตำกับผู้น ำตระกูลฟำงแล้วก็ก้มหน้ำลง
บนบัลลังก์มังกร ฝ่ำบำทขมวดคิ้วแน่น ถอนหำยใจเบำ ๆ จน
แทบไม่สังเกตเห็น
จ่ำงเยี่ยนก็รู้สึกว่ำมีบำงอย่ำงไม่ชอบมำพำกล เหตุกำรณ์เหมือน
จะรำบรื่นเกินไป
ขณะที่เขำก ำลังจะก้มตัวค ำนับและพยำยำมขอควำมเห็นใจ
ต่อไป ขันทีอู๋ที่อยู่หลังฉำกก็เอ่ยเสียงเบำกะทันหัน “ทูลฝ่ำบำท กุ้ย
เฟยเสด็จมำแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ในวังหลวงมีกุ้ยเฟยเพียงคนเดียว นั่นก็คือพระมำรดำขององค์
ชำยใหญ่ และเป็นคนที่เคยแย่งชิงควำมโปรดปรำนกับฮองเฮำเหยียน
ในอดีต นำงคือจวีกุ้ยเฟยนั่นเอง อีกทั้งยังเป็นสตรีผู้ครองอ ำนำจที่
แท้จริงในวังหลังมำตลอดห้ำปี
ตระกูลจวีไม่ได้มีฐำนะโดดเด่นในเมืองหลวง ไม่ได้โอ้อวดเหมือน
ตระกูลฟำง และไม่ได้ร ่ำรวยเหมือนตระกูลเจียง แต่ด้วยกำรอำศัยจ
วีกุ้ยเฟยผู้นี้ก็ท ำให้พวกเขำไม่อำจถูกดูแคลนได้
สิ่งที่ส ำคัญที่สุดคือ จวีกุ้ยเฟยกับฝ่ำบำทนับว่ำมีควำมรักใคร่
กลมเกลียวกัน ควำมรู้สึกยี่สิบปีเป็นเหมือนวันเดียว นอกจำก
ต ำแหน่งฮองเฮำแล้ว สิ่งที่สำมำรถให้ได้ก็มอบให้ทั้งหมด
ด้วยพื้นฐำนเหล่ำนี้ กำรที่องค์ชำยใหญ่สำมำรถกลำยเป็นผู้มี
สิทธิ์ในต ำแหน่งรัชทำยำทก็ไม่ใช่เรื่องน่ำแปลกใจแต่อย่ำงใด
เมื่อขันทีอู๋รำยงำนเสียงเบำ โอรสสวรรค์ที่เดิมขมวดคิ้วแน่นก็
ถอนหำยใจ องค์ชำยใหญ่ที่ตื่นตระหนกก็สงบลงเช่นกัน
ขุนนำงฝ่ำยบุ๋นและฝ่ำยบู๊ เหล่ำคนตระกูลใหญ่ สำยตำของทุกคู่
จับจ้องไปที่ตรงกลำง