พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 417 กำรสมรู้ร่วมคิดของตระกูลฟำง

เพียงจวีกุ้ยเฟยเดินมำถึงฉำกกั้น ก็ย่อกำยค ำนับอย่ำงงดงำม
พลำงกล่ำวว่ำ “หม่อมฉันถวำยพระพรฝ่ำบำท เหล่ำขุนนำงทั้งหลำย
กำรที่หม่อมฉันบังอำจมำร่วมงำนเลี้ยงโดยไม่ได้รับเชิญนั้นไม่สมควร
ยิ่ง แต่ด้วยหม่อมฉันเกรงว่ำจะเกิดเรื่องเข้ำใจผิดที่ยำกจะอธิบำย จึง
ได้รีบมำที่นี่เพคะ”
“เรื่องที่ส ำนักกิจกำรจัดสรรเงินมำให้ หม่อมฉันเองก็ทรำบดี หง
เอ๋อร์ประสงค์จะแลกตั๋วเงินให้องค์ชำยห้ำจริง แต่ภำยหลังเขำมีงำน
ล้นมือจึงลืมเรื่องนี้ไป กระทั่งเมื่อไม่นำนมำนี้ หม่อมฉันได้จัดเก็บ
ต ำหนักรอง และพบตั๋วเงินมูลค่ำหนึ่งหมื่นแปดพันต ำลึงอยู่ในซอกตู้
แต่ยังไม่ไม่มีเวลำบอกหงเอ๋อร์ให้รู้”
ควำมหมำยแฝงในค ำพูดนี้มีสำมประกำร
ประกำรแรก องค์ชำยใหญ่รับปำกจะช่วยเหลือคนจริง ๆ และกำร
รับเงินเดือนขององค์ชำยห้ำไป เป็นเพียงควำมหวังดีที่อยำกช่วย
เท่ำนั้น
ประกำรที่สอง องค์ชำยใหญ่ยุ่งเกินไปจนลืมเรื่องเงินเดือน ไม่ใช่
เพรำะเขำโลภเงินทองอีกฝ่ำย
ประกำรที่สำม กำรที่สำมำรถสอดตั๋วเงินมูลค่ำหนึ่งหมื่นแปดพัน
ต ำลึงลงในซอกได้ แสดงว่ำตระกูลจวีไม่ขัดสนเงินทอง ข้อกล่ำวหำว่ำ
เจ้ำชำยใหญ่ต้องกำรเงินเดือนของน้องชำยจึงไม่มีมูล

เพียงค ำพูดอ้อมค้อมสองประโยคพร้อมกับรอยยิ้ม ก็สำมำรถ
แก้ไขสถำนกำรณ์ที่องค์ชำยใหญ่ท ำพังไปให้เรียบร้อยได้
ไม่รู้ว่ำควรบอกว่ำลูกชำยไร้ประโยชน์ หรือว่ำคนเป็นแม่เก่งกำจ
กันแน่
จ่ำงเยี่ยนหลุบสำยตำลง รู้ว่ำเหตุกำรณ์เรื่องเงินเดือนที่ตน
วำงแผนไว้อย่ำงแยบยลจบสิ้นแล้ว จวีกุ้ยเฟยมีน ้ำหนักในใจฝ่ำบำท
มำก หำกค ำอธิบำยมีเหตุผลเพียงพอ เขำก็เต็มใจจะเชื่อแน่นอน
ชำยบนบัลลังก์มังกรคลำยคิ้วที่ขมวด และกล่ำวด้วยน ้ำเสียง
ต ำหนิเล็กน้อย “สิ่งที่เป็นขององค์ชำยห้ำก็ควรเป็นของเขำ หำกใคร
ก็สำมำรถก้ำวก่ำยได้ แล้วจะมีส ำนักกิจกำรไว้ท ำไม”
“พระองค์ตรัสถูกต้องแล้วเพคะ หงเอ๋อร์สะเพร่ำและไม่คิดให้ดี
สมควรได้รับกำรลงโทษ เช่นนั้นไม่สู้ลงโทษให้เขำชดใช้เงินเดือน
ทั้งหมดให้องค์ชำยห้ำในปีหน้ำ ฝ่ำบำททรงเห็นอย่ำงไรเพคะ” จวีกุ้ย
เฟยยิ้มน้อย ๆ พลำงเอ่ย
หัวหน้ำอู๋ที่อยู่ข้ำง ๆ ถึงกับต้องทึ่งในฝีมือของหญิงผู้นี้
องค์ชำยใหญ่เป็นเพียงโอรสสนม เงินเดือนปีหนึ่งมีเพียงสองพัน
สี่ร้อยต ำลึงเท่ำนั้น ชดใช้ให้ทั้งหมดก็ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไร
นอกจำกนี้ยังสำมำรถท ำให้ฝ่ำบำทก้ำวลงบันไดเอ่ยต่อไปว่ำ
“เช่นนั้นก็ลงโทษให้หงเอ๋อร์ ชดใช้เงินเดือนทั้งหมดในปีหน้ำให้องค์
ชำยห้ำ และคืนเงินเดือนของเมื่อห้ำปีก่อนให้องค์ชำยห้ำด้วย”

“ขอบพระทัยฝ่ำบำท” จวีกุ้ยเฟยกล่ำวขอบคุณอย่ำงนอบน้อม
องค์ชำยใหญ่ยังไม่ได้โง่เสียหมด เขำลุกขึ้นขอบคุณเช่นกัน
พลำงมองไปทำงจ่ำงเยี่ยนด้วยสำยตำส ำนึกผิด “น้องห้ำอย่ำได้ถือ
โทษโกรธพี่ชำยเพรำะเรื่องนี้เลย พวกเรำเป็นพี่น้องกัน ไม่ควรเกิด
ควำมบำดหมำงเพรำะเรื่องเช่นนี้”
จ่ำงเยี่ยนยกยิ้ม ทักษะกำรเล่นละครไม่ได้ลดน้อยลง “เรื่อง
เล็กน้อยเช่นนี้ จะท ำลำยควำมสัมพันธ์ระหว่ำงข้ำกับเสด็จพี่ใหญ่ได้
อย่ำงไร”
อย่ำงไรเสียมันก็ไม่เคยมีอยู่แล้ว
ไม่ว่ำจะเป็นคนตระกูลใหญ่หรือในรำชวงศ์ สิ่งที่ผู้คนต้องกำรจะ
เห็นคงมีเพียงควำมรักใคร่กลมเกลียวระหว่ำงพี่น้อง ควำมถ่อมตน
และควำมสมัครสมำน
เมื่อสองพี่น้องนั่งลง หยำงจ่ำนซื่อที่โค้งค ำนับจนเอวเกือบหักใน
ที่สุดก็ได้ยืดตัวขึ้น ปำดเช็ดเหงื่อและกลับไปยังที่นั่งของตน
จวีกุ้ยเฟยไม่ได้อยู่นำน นำงยิ้มแย้มแล้วกล่ำวลำ จำกนั้นงำน
เลี้ยงชมดอกไม้ก็ด ำเนินต่อไป
บทเพลงและกำรเต้นร ำบรรเลงร้อง ดอกไม้สดบำนสะพรั่ง อำหำร
เลิศรสรำยล้อม

ดูเหมือนว่ำทุกอย่ำงจะสงบลงแล้ว เรื่องวุ่นวำยทั้งหมดกลำยเป็น
ควำมว่ำงเปล่ำ มีเพียงคนฉลำดเท่ำนั้นที่ค ำนวณออกว่ำองค์ชำยห้ำ
บริจำคเงินเพียงสำมพันต ำลึง แต่กลับได้รับคืนสองหมื่นต ำลึง หำก
ฝ่ำบำทรู้สึกละอำยใจ ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องชดเชยอะไร
บำงอย่ำงเพิ่มเติม
ในทำงกลับกัน องค์ชำยใหญ่และควำมสัมพันธ์กับตระกูลหยำง
คงจะแตกหัก เรื่องกำรยึดเงินเดือนของน้องชำยไว้ ยิ่งมีจวีกุ้ยเฟยมำ
พูดอีก ก็ยิ่งท ำให้คนที่มีเจตนำไม่ดีซุบซิบนินทำ
แต่ส ำหรับจ่ำงเยี่ยนแล้ว สิ่งเหล่ำนี้ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
เมื่อครู่ควำมรู้สึกแปลกประหลำดวำบผ่ำนสมองของเขำ รำวกับ
ว่ำจับประเด็นส ำคัญบำงอย่ำงได้ แต่ก็ยังขำดบำงสิ่งไป
ตลอดงำนเลี้ยงชมดอกไม้ เขำครุ่นคิดอย่ำงหนัก กระทั่งไม่ทัน
สังเกตสำยตำที่เจียงจี้จงส่งมำ กระทั่งงำนเลี้ยงสิ้นสุดลง ฝ่ำบำทลุก
ขึ้นยืน ตำมด้วยเหล่ำองค์ชำยองค์หญิงที่ทยอยจำกไป
องค์ชำยรองออกจำกห้องโถงเป็นคนแรก เนื่องจำกมำรดำของ
เขำไม่มีอ ำนำจ ตัวเขำเองก็เคอะเขินและเงอะงะ ไม่เข้ำใจและไม่สนใจ
เรื่องรำวของอ ำนำจในวัง ทุกวันเขำเพียงท ำหน้ำที่เงียบ ๆ แล้วก็หลบ
เข้ำไปในต ำหนัก

องค์หญิงสำมแสดงสีหน้ำผิดหวัง อำจเป็นเพรำะไม่คิดว่ำคนที่มำ
จะเป็นคุณหนูจำกตระกูลใหญ่ทั้งหมด ไม่มีบุรุษหนุ่มสักกี่คน นำงจึง
จำกไปอย่ำงรวดเร็ว
องค์ชำยสี่เดินเชื่องช้ำ ขณะที่กวำดตำมองไปทำงเหยำซือชิงก็
ยิ่งก้ำวช้ำลง
เหลือเพียงจ่ำงเยี่ยนกับองค์ชำยใหญ่ สองพี่น้องมองหน้ำกัน
อย่ำงเสแสร้ง ยิ้มอย่ำงเป็นมิตร คนหนึ่งแกล้งท ำเป็นไม่สนใจจะมอง
น้องสำว อีกคนหนึ่งเหลือบมองไปทำงตระกูลฟำง จนในที่สุดทั้งคู่ก็
ขอตัวออกไป
รำวกับว่ำจะไม่มีอะไรแปลกประหลำด
เจียงเซิงอำลัยอำวรณ์ เดินตำมหลังฮูหยินรองเจียงไป
ฟำงหยวนนิ่งเฉย ค่อย ๆ ลุกขึ้นจำกที่นั่ง
ตำมสถำนกำรณ์ในตอนนี้ ตระกูลฟำงสนับสนุนองค์ชำยใหญ่
หำกตระกูลเจียงยังคงผูกพันกับเจียงเซิงก็ต้องสนับสนุนองค์ชำยห้ำ
เมื่อครู่นี้เขำสัมผัสได้ถึงสำยตำของน้องสำว แม้จะพยำยำม
ปกปิดแต่ก็ไม่อำจซ่อนควำมห่วงใยได้ ตรงกันข้ำมกับควำมสงบนิ่ง
ของฟำงหยวนอย่ำงชัดเจน
แน่นอนว่ำส่วนหนึ่งเป็นเพรำะควำมผูกพันฉันพี่น้องตลอดห้ำปี
แต่ตระกูลฟำงจะเฉยชำเกินไปหน่อยหรือไม่

คิดถึงเรื่องเมื่อครู่ตอนที่องค์ชำยใหญ่ท ำเรื่องโง่เขลำ ฟำงหยวน
ก็ไม่ได้ออกมำช่วยเหลือ แต่กลับก้มหน้ำพยำยำมปัดควำม
รับผิดชอบสุดก ำลัง
นี่เป็นท่ำทีที่ควรปฏิบัติต่อไพ่ตำยหรือ?
ในเมื่อตระกูลฟำงเลือกองค์ชำยใหญ่แล้ว ก็ควรหวังให้องค์ชำย
ใหญ่ได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ เติบโตเป็นรัชทำยำทที่มีคุณสมบัติของฮ่องเต้ถึง
จะถูก
แม้ว่ำในสำยตำของจ่ำงเยี่ยน จู้จ่ำงหงจะไม่ได้เป็นดินที่ดีนัก อีก
ทั้งยังค่อนข้ำงหุนหันพลันแล่น หำกไม่ใช่เพรำะมีมำรดำที่ดี หำก
ไม่ใช่เพรำะองค์ชำยคนอื่นด้อยกว่ำเขำมำก กำรแย่งชิงต ำแหน่งรัช
ทำยำทคงไม่มีทำงตกไปเป็นของเขำได้
รอก่อนนะ
เขำพลันสะดุ้งตกใจ ประเด็นส ำคัญที่ก่อนหน้ำนี้จับต้องไม่ได้
ค่อย ๆ ย้อนกลับเข้ำมำในควำมคิด
จุดแข็งขององค์ชำยใหญ่ในกำรแย่งชิงต ำแหน่งรัชทำยำทอยู่ที่จ
วีกุ้ยเฟย แต่กำรจะได้เป็นบัลลังก์อย่ำงแท้จริง จวีกุ้ยเฟยจะช่วยเขำได้
อีกกี่ปี จะออกแรงช่วยเขำได้อีกกี่ปี?
หำกองค์ชำยไม่สำมำรถยืนหยัดได้ด้วยตนเอง มันก็จะเป็น
หำยนะต่อทั้งรำชวงศ์

กำรกระท ำของตระกูลฟำงนี้เหมือนจะเป็นกำรอำศัยอ ำนำจของ
ฮ่องเต้เพื่อออกค ำสั่งขุนนำง รำวกับก ำลังวำงแผนชิงต ำแหน่งผู้ส ำเร็จ
รำชกำรแทนพระองค์ โดยใช้องค์ชำยใหญ่เป็นหุ่นเชิด
แต่หำกเป็นเช่นนั้นจริง ตระกูลฟำงควรจะทุ่มเทช่วยเหลือองค์
ชำยใหญ่สุดก ำลัง แต่กลับกัน ในงำนเลี้ยงชมดอกไม้ฟำงหยวนและ
ตระกูลฟำงต่ำงเลือกจะไร้ตัวตน ปล่อยให้องค์ชำยใหญ่โวยวำยและ
เสียเปรียบ
ซ ้ำยังมีข้อเสนอในกำรบริจำคซึ่งฟำงหยวนได้รับเอำชื่อเสียงส่วน
ใหญ่ไปแล้ว เหลือทิ้งให้องค์ชำยใหญ่ได้ลิ้มรสน ้ำแกงเนื้อเพียงสองค ำ
เท่ำนั้น
นี่คือท่ำทีที่มีต่อไพ่ตำยหรือ?
นี่คือวิธีปฏิบัติต่อเชื้อพระวงศ์ที่จะแย่งชิงต ำแหน่งรัชทำยำทหรือ?
หำกจ่ำงเยี่ยนไม่ได้พบกับหวังฝูเฟิงที่เขตอันสุ่ย บำงทีเขำอำจไม่
เข้ำใจเรื่องนี้ไปตลอดครึ่งชีวิตเลยก็ได้
ใช่แล้ว ตระกูลหวัง หวังฝูเฟิง
บุตรชำยสำยตรงที่ถูกบิดำมำรดำทอดทิ้งเพรำะร่ำงกำยอ่อนแอ
แต่กลับถูกตั้งขึ้นให้เป็นเป้ำ ทั้งที่ควำมจริงแล้วเขำเป็นเพียงเครื่องมือ
ให้กับบุตรนอกสมรสที่สุขภำพแข็งแรงและมีควำมสำมำรถ
ลองคิดถึงสิ่งที่องค์ชำยใหญ่มี แต่องค์ชำยคนอื่น ๆ ไม่มีก็จะรู้

จวีกุ้ยเฟย ควำมโปรดปรำนจำกฝ่ำบำท กำรเป็นบุตรสำยตรง
และกำรสนับสนุนจำกตระกูลฝ่ำยมำรดำ
ตระกูลฟำงนอกจำกเขำแล้วก็ไม่มีใครให้เลือกอีกจริง ๆ แต่หำก
ตระกูลฟำงจงรักภักดีต่อองค์ชำยคนอื่น แสร้งท ำเป็นร่วมมือกับองค์
ชำยใหญ่ ทว่ำแท้จริงกลับเป็นเพียงกำรท ำลำยผู้แย่งต ำแหน่งรัช
ทำยำทคนนี้
โดยเฉพำะหลังจำกที่องค์ชำยห้ำกลับมำ
นกกระสำและหอยทะเลำะกัน ส่วนชำวประมงได้ผลประโยชน์
ตระกูลฟำงต้องกำรให้จวีกุ้ยเฟยก ำจัดทุกสิ่งทุกอย่ำง แต่ก็ดูถูก
วิธีกำรขององค์ชำยใหญ่ จึงแกล้งยอมจ ำนนแต่ลับหลังกลับก ำลัง
ด ำเนินกำรอยู่
เพียงรอให้องค์ชำยใหญ่และองค์ชำยห้ำพ่ำยแพ้ไปทั้งคู่ และแล้ว
องค์ชำยที่แอบซ่อนอยู่ก็จะปรำกฏตัวขึ้นอย่ำงสง่ำงำม เข้ำยึดครอง
ทุกสิ่ง
แต่ไม่รู้ว่ำคนที่ซ่อนตัวอยู่นี้ แท้จริงแล้วเป็นองค์ชำยรองผู้เงียบ
ขรึมเซื่องซึม หรือว่ำเป็นองค์ชำยสี่ผู้หลงใหลในสำวงำมกันแน่