พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 452 พ่อลูกขัดแย้งกัน

“แล้วท ำไมผู้น ำตระกูลฟำงถึงไม่สำมำรถใช้กำรเลี้ยงดูบุตรอนุมำ
บังหน้ำ ทั้งที่จริง ๆ แล้วเขำก็รู้เรื่องรำวทั้งหมด?” เจียงเซิงเท้ำคำงถำม
แน่นอนว่ำเป็นเพรำะสถำนะของทำยำทนั้นส ำคัญ
สิ่งที่เรียกว่ำกำรสืบทอด หมำยถึงกำรเลี้ยงดูโดยมีเป้ำหมำย
เพื่อให้เป็นผู้น ำตระกูลคนต่อไป ไม่เพียงต้องมีสถำนะของผู้สืบทอด
สำยตรงเท่ำนั้น แต่ยังต้องได้สัมผัสกับอ ำนำจและกำรเข้ำถึงที่เป็น
แก่นแท้ของทั้งตระกูลอีกด้วย
ถึงฟำงหยวนจะแกล้งตำยเพื่อหลบหนี ก็ไม่มีทำงปล่อยให้ตระกูล
ฟำงเลี้ยงดูทำยำทคนใหม่มำแย่งชิงอ ำนำจกับเขำ
สวี่โม่กล่ำวว่ำ “แม้ว่ำผู้สืบทอดคนนี้จะไม่ใช่ตัวจริง แต่แค่มี
สถำนะเป็นบุตรชำยภรรยำเอกและสำมำรถพบเจอเส้นสำยของ
ตระกูลฟำงได้ ก็ยังคงถือเป็นภัยคุกคำมต่อฟำงหยวน”
เจียงเซิงพยักหน้ำ ดูเหมือนจะเข้ำใจคร่ำว ๆ
เจิ้งหรูเชียนบ่นพึมพ ำ “มันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรขนำดนั้น ควำม
จริงแล้วก็แค่สันดำนเลว ๆ ของบุรุษเท่ำนั้น สตรีมีลูกได้แค่กับคนคน
เดียว แต่บุรุษมีทำงเลือกมำกมำย เรื่องทำยำทจึงดูไม่ส ำคัญนัก”
ถ้ำคนโตใช้ไม่ได้ก็เปลี่ยนเป็นคนรอง ถ้ำคนรองใช้ไม่ได้ก็
เปลี่ยนเป็นคนที่สำม ถ้ำคนที่สำมใช้ไม่ได้ก็มีลูกคนใหม่อีก

คนที่สำมำรถยอมสละลูกตัวเองได้ จะมีควำมรักควำมผูกพันใน
ครอบครัวเท่ำไหร่กัน
เจียงเซิงขมวดคิ้วด้วยควำมเศร้ำ นึกถึงช่วงเวลำที่ตนเองไร้ที่
พึ่งพิงในอดีต แล้วก็นึกถึงภำพท่ำนพ่อและท่ำนย่ำที่จู่ ๆ ก็ไม่รักนำง
อีกต่อไป สีหน้ำจึงเริ่มหม่นหมองลง “หำกข้ำเป็นฟำงหยวน ข้ำคงจะ
รู้สึกเสียใจมำกแน่”
คนที่ไม่เคยได้รับสิ่งใดมำก่อนย่อมไม่กลัวกำรสูญเสีย
กำรที่เคยครอบครองแล้วต้องสูญเสียไปต่ำงหำกคือกำรลงทัณฑ์
ที่เจ็บปวดที่สุดในโลกนี้
“ดังนั้นเขำจึงวำงแผนเพื่อตัวเอง แต่ก็ยังต้องปิดบังตระกูลฟำง”
สวี่โม่เอ่ยด้วยน ้ำเสียงลังเล จมอยู่ในห้วงควำมคิด
“ฟำงหยวนต้องกำรมีชีวิตรอดจึงวำงแผน มันไม่ใช่เรื่องผิด แต่
กำรที่เขำปิดบังตระกูลฟำงเป็นเพรำะผิดหวังในตัวบิดำจริง ๆ หรือ?
หรือว่ำเป็นเพรำะเหตุผลอื่น?” เจียงเซิงถอนหำยใจเสียดำย “หำกรู้แต่
แรกเขำก็ไม่ควรท ำสิ ท ำไมต้องทุจริตกำรสอบด้วย ถึงกับท ำควำมผิด
ร้ำยแรงจนถึงขั้นประหำรทั้งตระกูล”
ประหำรทั้งตระกูล… ควำมผิดร้ำยแรง…
สวี่โม่พลันเข้ำใจ เขำตื่นเต้นจนมือสั่น “ข้ำรู้แล้วว่ำท ำไม! เพรำะ
ฟำงหยวนถูกตัดสินประหำร หำกหนีรอดไปได้ก็เท่ำกับหลอกลวง
ฮ่องเต้ ร้ำยแรงยิ่งกว่ำกำรทุจริตกำรสอบขุนนำงเสียอีก”

หำกฟำงหยวนคิดจะหนีก็เท่ำกับหลอกลวงฮ่องเต้ มันอำจท ำให้
คนทั้งตระกูลฟำงต้องพลอยถูกลงโทษไปด้วย ฟำงหวำยเหรินไม่
ยินยอมจึงสละบุตรชำยแท้ ๆ เพื่อรักษำตระกูลฟำงเอำไว้ เพรำะอย่ำง
มำกเขำก็แค่เปลี่ยนตัวผู้สืบทอดคนใหม่
พ่อลูกที่แต่เดิมร่วมแรงร่วมใจกันกลับเกิดควำมขัดแย้ง ฟำง
หยวนจึงตัดสินใจละทิ้งตระกูลฟำงและวำงแผนอย่ำงลับ ๆ
“หำกให้ผู้น ำตระกูลฟำงรู้ว่ำฟำงหยวนต้องกำรจะหนี บำงทีเพื่อ
ตระกูลฟำง เขำอำจจะลงมือสังหำรบุตรชำยแท้ ๆ ของตนเองก็ได้” สวี่
โม่วิเครำะห์ทุกอย่ำงออกมำและถอนหำยใจ
เจิ้งหรูเชียนที่อยู่ข้ำง ๆ เบิกตำกว้ำง “เช่นนั้นก็รีบไปบอกเขำเร็ว
เข้ำ อย่ำปล่อยให้เจ้ำลูกเต่ำนั่นหนีไปได้ ถ้ำเขำท ำเรื่องเลวร้ำยอะไร
อีกจะท ำอย่ำงไร”
“ใช่ ๆ ๆ” เจียงเซิงพยักหน้ำเห็นด้วย
ฟำงหยวนมีควำมคิดเจ้ำเล่ห์และวำงแผนไม่ธรรมดำ หำกเขำหนี
รอดไปได้จริง ๆ ก็ไม่รู้ว่ำจะหันกลับมำจัดกำรกับพวกเขำอย่ำงไร
กำรยืมมือผู้น ำตระกูลฟำง นอกจำกจะสำมำรถก ำจัดภัยใน
ภำยหลังแล้ว พวกเขำยังไม่ต้องเปื้อนเลือดเองด้วย
แต่สวี่โม่กลับไม่ได้คิดเช่นนั้น

“เจ้ำยังจ ำสิ่งที่ข้ำเคยพูดไว้ก่อนหน้ำนี้ได้หรือไม่” เด็กหนุ่มสูด
หำยใจลึก ดวงตำเปล่งประกำย “เพียงมีอ ำนำจที่สำมำรถแทนที่
ตระกูลฟำงปรำกฏขึ้นในรำชส ำนัก พร้อมกับตระกูลฟำงที่ท ำ
ควำมผิดร้ำยแรง ฝ่ำบำทก็สำมำรถก ำจัดตระกูลใหญ่ตระกูลนี้ได้”
ฟำงหยวนที่ด ำเนินกำรลับหลังผู้น ำตระกูลฟำงและวำงแผนหนี
เอำชีวิตรอดภำยใต้ค ำสั่งของฮ่องเต้ คือควำมผิดร้ำยแรงที่อำจถึง
ตำย
ควำมผิดฐำนหลอกลวงเบื้องสูงยังไม่เพียงพอจะก ำจัดตระกูลฟำง
อีกหรือ?
สวี่โม่ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น อยำกจะเขียนจดหมำยไปบอกฟำงเหิง
ด้วยตัวเองว่ำควำมแค้นของเขำก ำลังจะได้รับกำรแก้แค้นแล้ว
แต่ด้วยคิดว่ำกำรเขียนจดหมำยยังไม่รัดกุมพอ จึงพยำยำมข่ม
อำรมณ์ให้เย็นลงอีกครั้ง
เหลือเพียงเจียงเซิงและเจิ้งหรูเชียนที่ตกตะลึงพรึงเพริด รู้สึกทึ่ง
กับสติปัญญำอันเฉียบแหลมของพี่ชำยคนโต
ไม่รู้ว่ำเป็นเพรำะพลังแห่งกำลเวลำที่ท ำให้พวกเขำเติบโตจน
สำมำรถต่อกรกับคนตระกูลใหญ่ได้ หรือว่ำเป็นเพรำะคนที่ชำญ
ฉลำดจริง ๆ สำมำรถไต่เต้ำขึ้นสู่จุดสูงสุดและโค่นล้มศัตรูที่ตนเกลียด
ชังได้เสมอ

ตระกูลฟำงที่เคยสูงส่งเกินเอื้อม บัดนี้กลับถูกสวี่โม่พูดถึงอย่ำง
ไม่ใส่ใจถึงเพียงนี้
ค ำพูดที่ว่ำ “ต่อไปจะท ำอย่ำงนั้นอย่ำงนี้” พูดออกมำแล้วดูมี
ก ำลังใจมำก แต่พอถึงเวลำที่ต้องเผชิญหน้ำจริง ๆ กลับมีเพียงไม่กี่
คนที่สำมำรถคว้ำโอกำสนั้นได้อย่ำงมั่นคงและแม่นย ำ
สวี่โม่เขียนอย่ำงรวดเร็ว ใช้วิธีที่ปลอดภัยที่สุดส่งไปยังตระกูลอู๋
เพื่อส่งต่อให้เวินจืออวิ่น จำกนั้นก็ส่งต่อไปยังต ำหนักของจ่ำงเยี่ยน
แม้แต่องค์ชำยห้ำผู้เชี่ยวชำญเรื่องรำชส ำนัก เมื่อเห็นก็อดชื่นชม
และตื่นตะลึงไม่ได้ “พี่ใหญ่ฉลำดและเก่งกำจขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นโอกำส
ที่ดีจริง ๆ”
สิ่งเดียวที่ต้องพิจำรณำอย่ำงรอบคอบ คือตระกูลใหญ่ถัดไปที่จะ
สำมำรถแทนที่ตระกูลฟำง
เบื้องหน้ำต้องท ำให้ดูเหมือนว่ำไม่มีควำมเกี่ยวข้องกัน แต่
เบื้องหลังต้องมีกำรติดต่อกันอย่ำงลับ ๆ
เป็นที่รู้กันดีว่ำตระกูลใหญ่ชั้นสูงในเวลำนี้มีสี่ตระกูล ได้แก่
ตระกูลเจียง ตระกูลซุน ตระกูลโต้ว และตระกูลฟำง ส่วนตระกูลชน
ชั้นหนึ่งประกอบด้วยตระกูลเหยำ ตระกูลเฮ่อ ตระกูลจวี ตระกูลจู
ตระกูลเถำ ตระกูลหมิ่น ตระกูลฉู่ และตระกูลอื่น ๆ
หำกไม่นับรวมตระกูลชนชั้นรองและชนชั้นสำม ตระกูลซุนคือ
ฝ่ำยที่เป็นกลำงอย่ำงแท้จริง นำยท่ำนผู้เฒ่ำซุนครองต ำแหน่งรำช

เลขำมำหลำยปี แม้จะถูกต ำหนิก็ไม่ยอมถอนตัว รำวกับก ำลังรักษำ
ควำมรุ่งโรจน์ครั้งสุดท้ำยเอำไว้
ตระกูลเจียงกับตระกูลโต้วแสดงท่ำทีเป็นกลำงต่อหน้ำผู้คน แต่
ควำมจริงแล้วหลำยครั้งที่ลงมือพร้อมกัน มีแนวโน้มว่ำจะร่วมมือกัน
อย่ำงลับ ๆ
ส่วนตระกูลเหยำในฐำนะเครือญำติก็ไม่จ ำเป็นต้องพูดถึง
ตระกูลฟำงเป็นผู้น ำของตระกูลจูและตระกูลเถำ มีอิทธิพลที่ไม่
อำจมองข้ำม แต่ตอนนี้อำจถูกแบ่งแยกด้วยควำมขัดแย้งระหว่ำงพ่อ
ลูก ตระกูลจูและตระกูลเถำมีควำมสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมำกกว่ำ และ
ยินดีจะสนิทสนมกับฟำงหยวนมำกกว่ำ
ตระกูลหมิ่นเป็นตระกูลของมำรดำองค์หญิงสำม อยู่ในสถำนะ
เป็นกลุ่มที่โดดเดี่ยวและโปร่งใส
ตระกูลฉู่เป็นตระกูลของมำรดำองค์ชำยสี่ มีควำมสัมพันธ์อันดี
กับตระกูลอื่น ๆ แต่ไม่ถึงขั้นสนิทสนม
ตระกูลจวีสนับสนุนองค์ชำยใหญ่เต็มที่ และมีควำมสัมพันธ์ที่ดี
กับตระกูลขนำดกลำงและเล็กอีกหลำยตระกูล เพื่อดึงดูดคนที่มี
ควำมสำมำรถ
จ่ำงเยี่ยนเขียนชื่อตระกูลทั้งหมดในเมืองหลวงลงบนกระดำษ
แล้ววำดวงกลมด้วยหมึกตำมฝ่ำยต่ำง ๆ สุดท้ำยก็หยุดชะงักตรงแซ่
ของตระกูลที่ไม่ได้เอนเอียงไปทำงใดอย่ำงชัดเจน

หมิ่นเฟยมีฐำนะสูงส่ง ได้รับควำมโปรดปรำนมำกกว่ำฉู่เฟยถึง
สองเท่ำ องค์หญิงสำมในฐำนะธิดำเพียงคนเดียวก็ได้รับควำมรักจำก
ฮ่องเต้เช่นกัน
แต่นำงก็ยังคงเป็นเพียงสตรี ไม่สำมำรถครองรำชย์หรืออ้ำงสิทธิ์
ในดินแดนของกษัตริย์ได้ ส่งผลให้ตระกูลหมิ่นเองก็ลดควำม
ทะเยอทะยำนลง หวังเพียงว่ำจะไม่สร้ำงศัตรูกับผู้ใด
ไม่ว่ำใครจะได้ขึ้นครองรำชบัลลังก์ในอนำคต องค์หญิงสำมก็จะ
ยังคงเป็นองค์หญิงใหญ่ เป็นน้องสำวทำงสำยเลือดของฮ่องเต้
พวกเขำไม่มีเหตุผลและจะไม่ยื่นมือช่วยเหลือใคร นับประสำอะไร
กับกำรไม่เป็นศัตรูกับตระกูลฟำง
ตระกูลฉู่เป็นตระกูลที่ยำกจะคำดเดำควำมคิด ทั้งไม่มีควำม
โปร่งใสเหมือนตระกูลหมิ่น และไม่กระตือรือร้นเหมือนตระกูลจวี แต่
กลับมีควำมสัมพันธ์อันดีไปทั่วและมีชื่อเสียงที่ดีเยี่ยมรำวกับก ำลัง
เตรียมกำรบำงอย่ำง แต่กลับไม่ได้ท ำอย่ำงเปิดเผย เหมือนหมอกหนำ
ที่จับต้องไม่ได้
ที่เหลือก็เพียงตระกูลเฮ่อ…
“ตระกูลเฮ่อนี้กระหม่อมรู้จัก ได้ยินว่ำมีควำมแค้นกับตระกูลฟำง
และเคยช่วยเหลือคุณชำยสำมมำก่อน แน่นอนว่ำต้องเป็นพันธมิตร
ของพวกเรำ” องครักษ์กล่ำวอย่ำงกระตือรือร้น ชี้ไปที่ตัวอักษร “เฮ่อ”
ขนำดใหญ่

จ่ำงเยี่ยนวำงพู่กันขนหมำป่ำลง มององครักษ์อย่ำงครุ่นคิด “เจ้ำ
ติดตำมข้ำมำนำนขนำดนี้ ท ำไมยังโง่งมอยู่อีก”
องครักษ์ทั้งตกใจและน้อยใจ พูดอะไรไม่ออก
“หำกตระกูลเฮ่อมีควำมรู้สึกที่ดีต่อพี่สำมจริง ๆ เหตุใดจึงไม่ออก
หน้ำมำช่วยเหลือ แต่กลับให้ควำมช่วยเหลือในที่ลับแทน” เด็กหนุ่ม
กล่ำวด้วยน ้ำเสียงเรียบเฉย “ในรำชส ำนัก สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือกำร
ผูกมิตรโดยไม่ระวัง แม้อีกฝ่ำยจะยื่นมือเข้ำมำช่วย ก็อำจเป็นเพียง
เหยื่อล่อหรือสำยลับก็ได้”
เจ้ำดีใจปลื้มปริ่มที่ได้ผูกมิตร แต่เขำกลับจะท ำลำยทุกอย่ำงด้วย
กำรกระท ำเพียงครั้งเดียว
หำกไม่ใช่เพรำะแค่ช่วยเหลือก็สำมำรถสร้ำงพันธมิตรได้ แล้ว
ท ำไมคนตระกูลใหญ่ถึงต้องใช้กำรแต่งงำนเพื่อสร้ำงควำมมั่นคงอีก
อย่ำไร้เดียงสำเกินไปนักเลย
“กระหม่อมเข้ำใจแล้ว” องครักษ์ยังคงเก้อเขิน แต่ดวงตำกลับเต็ม
ไปด้วยควำมมุ่งมั่น “ต่อไปกระหม่อมจะรู้จักแยกแยะ แต่ว่ำหำกตระกูล
เฮ่อไม่เหมำะสม พวกเรำจะต้องเลือกตระกูลหมิ่นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ในตระกูลใหญ่ คนที่วำงตัวเป็นกลำงและไม่มีควำมเกี่ยวข้องกับ
ตระกูลใดก็มีเพียงเท่ำนี้แล้ว