พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 453 เจียงเฉิงอวี๋ตกอยู่ในอันตรำย

“ไม่” ไม่คิดว่ำจ่ำงเยี่ยนจะส่ำยหัว “ยังคงเป็นตระกูลเฮ่อ”
เพียงแต่ไม่ใช่ตระกูลเฮ่อในตอนนี้ แต่เป็นคนจำกตระกูลเฮ่อที่
จำกไปสำมปีและก ำลังจะกลับมำหลังจำกพ้นต ำแหน่ง
เมื่อเทียบกับผู้น ำตระกูลเฮ่อในเวลำนี้ที่ยำกจะคำดเดำ เฮ่อเฉิง
จำงที่เคยติดต่อกันหลำยครั้งที่เขตอันสุ่ยยังน่ำไว้ใจกว่ำมำก
ไม่ใช่เพรำะเขำมีท่ำทีสูงส่ง และไม่ใช่เพรำะเขำมีควำมสัมพันธ์
อะไรกับพวกเขำพี่น้อง แต่เป็นเพรำะควำมถูกต้องที่ฝังอยู่ในกระดูก
ของคนคนนี้ เขำเป็นห่วงประชำชน เขำปรำรถนำที่จะเป็นขุนนำงผู้
ซื่อสัตย์ เขำร่วมมือกับโต้วเว่ยหมิง สร้ำงควำมสงบสุขให้กับคนใน
เขตอันสุ่ย
คนดีที่ท ำเพื่อบ้ำนเมืองและประชำชนอย่ำงแท้จริงสำมำรถโน้ม
น้ำวได้
“หำกเกลี้ยกล่อมไม่ส ำเร็จ พวกเขำจะหันมำแว้งกัดพวกเรำ
หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” องครักษ์ถำมด้วยสีหน้ำกังวล
จ่ำงเยี่ยนยิ้มพลำงส่ำยหน้ำ “ไม่หรอก”
เฮ่อเฉิงจำงเคยมีข้อตกลงกับตระกูลฟำงว่ำจะท ำร้ำยฟำงเหิงเป็น
กำรแลกเปลี่ยน แต่เขำไม่เพียงไม่ท ำร้ำย แต่กลับคุ้มครองให้พวกเขำ
ออกมำจำกเขตอันสุ่ยได้อีก

แค่ควำมขัดแย้งเหล่ำนี้ ทั้งสองฝ่ำยก็ยำกที่จะเป็นพันธมิตรกันได้
แล้ว
แต่รำยละเอียดที่แท้จริงนั้นยังต้องให้สวี่โม่สืบหำด้วยตัวเอง
จ่ำงเยี่ยนวำดพู่กันลง ตัวอักษรปรำกฏบนจดหมำยถูกส่งหมุนวน
กลับไปที่เรือนเล็ก
“เฮ่อเฉิงจำง…” สวี่โม่พึมพ ำเบำ ๆ “หลังจำกกันสำมปี ท่ำนผู้ว่ำ
กำรเขตเฮ่อจะกลับมำแล้ว”
แม้มำจำกตระกูลใหญ่อย่ำงตระกูลเฮ่อ และยังเป็นพี่น้องร่วม
สำยเลือดกับผู้น ำตระกูลเฮ่อคนปัจจุบัน แต่กลับต้องท ำกำร
แลกเปลี่ยนกับตระกูลฟำง เดินทำงไกลไปเป็นผู้ปกครองเมืองที่เขต
อันสุ่ย เรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่นอน
เขำนึกถึงเด็กหนุ่มผิวคล ้ำที่ลังเลจะพูดคนนั้น หลังจำกครุ่นคิด
ซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำจึงไปขอพบเป็นกำรส่วนตัว
สถำนกำรณ์ในเมืองหลวงตอนนี้ค่อนข้ำงวุ่นวำย สวี่โม่กับจ่ำง
เยี่ยนร่วมมือกันวำงแผนเล่นงำนตระกูลฟำง พร้อมกับท ำร้ำยองค์ชำย
รองอย่ำงหนัก
ตอนนี้เรื่องที่เขำคิดจะสู่ขอเจียงเซิงท ำให้เปิดเผยควำม
ทะเยอทะยำนของตัวเอง ทั้งยังท ำให้ตระกูลเจียงไม่พอใจ
ขณะเดียวกันควำมสัมพันธ์กับตระกูลฟำงก็อยู่ในจุดอันตรำย หำกจ
วีกุ้ยเฟยรู้เรื่องนี้เข้ำ ตระกูลฟำงอำจจะทิ้งเขำเพื่อเอำตัวรอดอีกก็ได้

ตระกูลจวีไม่มีหลักฐำนว่ำตระกูลฟำงลอบติดต่อกับองค์ชำยรอง
แต่ก็เริ่มสงสัยองค์ชำยรองผู้ตกอับคนนี้ และก ำลังหำทำงกดดันเขำ
อยู่
ไม่ว่ำองค์ชำยรองจะสนใจคุณหนูคนไหนก็จะถูกขัดขวำง ไม่ว่ำ
เขำจะสนิทสนมกับใคร คนคนนั้นก็จะถูกบีบให้ออกห่ำงจำกเขำไป
ร้อยก้ำว
วิธีกำรอันโหดเหี้ยมของจวีกุ้ยเฟยท ำให้ผู้คนต้องอ้ำปำกตำค้ำง
เปลี่ยนสีหน้ำด้วยควำมหวำดกลัวเมื่อได้ยินชื่อนำง
องค์ชำยรองได้รับผลกระทบ ล้มเหลวอย่ำงสิ้นเชิง บัดนี้ก ำลังเก็บ
ตัวอยู่ในจวนของตนเองอย่ำงเงียบเชียบ แม้แต่เรื่องกำรคัดเลือก
ชำยำก็ไม่สนใจอีกต่อไป
ดูท่ำว่ำตำชั่งจะเอนเอียงไปทำงฝ่ำยจวีกุ้ยเฟยอย่ำงสิ้นเชิงแล้ว
ตอนที่เด็กหนุ่มผิวคล ้ำตอบรับค ำเชิญ ชื่อเสียงขององค์ชำย
ใหญ่ก็ก ำลังค่อย ๆ กลับคืนมำ และแสดงออกถึงควำมมุ่งมั่นที่
ต้องกำรคุณหนูจำกตระกูลเจียงมำเป็นของตน
สวี่โม่แกะจดหมำยออก ตัวอักษรที่ยุ่งเหยิงบนนั้นเผยให้เห็นถึง
อำรมณ์ที่ซับซ้อนของเจ้ำของ ดูจะลังเลอยู่นำนก่อนจะให้ค ำตอบว่ำ
‘มีเรื่องจะพูดในวันมะรืนนี้’
ไม่บอกสถำนที่ ไม่บอกเวลำ แม้แต่สรรพนำมก็ไม่มีประโยคหัว
ท้ำย พำให้เจียงเซิงและเจิ้งหรูเชียนสับสน

มีเพียงสวี่โม่ที่เข้ำใจควำมหมำย เขำเก็บจดหมำยลงอย่ำงเงียบ
งัน
วันมะรืนตรงกับวันที่ฮ่องเต้ประกำศว่ำป่วยและเป็นวันที่มีกำร
คัดเลือกชำยำพอดี
ตระกูลเฮ่อไม่ต้องกำรเกี่ยวข้องกับพวกเขำ พวกเขำยอมพูดคุย
กันสองสำมค ำในงำนเลี้ยงดีกว่ำจะพบปะกันเป็นกำรส่วนตัว
“แต่กำรคัดเลือกชำยำเกี่ยวอะไรกับพี่ใหญ่หรือ” เจียงเซิงถำม
ด้วยควำมสงสัย เจิ้งหรูเชียนเบิกตำกว้ำง ชัดเจนว่ำเขำคิดถึงเรื่อง
ส ำคัญออกแล้ว
ครั้งนี้ไม่เพียงเป็นกำรคัดเลือกชำยำเท่ำนั้น แต่ยังเป็นกำรเลือก
คู่ครองให้องค์หญิงสำมด้วย ดังนั้นคนที่ได้รับเชิญจึงมีมำกมำย มี
มำกกว่ำงำนเลี้ยงชมดอกไม้ครั้งก่อนถึงสำมส่วนเสียอีก
เขำกลั้นหัวเรำะพลำงล้อเลียนว่ำ “พี่ใหญ่คงไม่ได้จะไปเป็นสวำมี
ขององค์หญิงกระมัง? ถ้ำเช่นนั้นท่ำนก็ต้องระวังด้วย สวำมีของคนใน
วังไม่เพียงไม่สำมำรถมีอนุภรรยำได้ แต่ยังไม่สำมำรถรับรำชกำรได้
อีกด้วย”
อำจกล่ำวได้ว่ำใครที่เป็นสวำมี อนำคตทั้งหมดของคนผู้นั้นจะ
ถูกตัดขำด ชั่วชีวิตนี้ได้แต่พึ่งพำองค์หญิงเท่ำนั้น สวี่โม่แต่เดิมไม่มี
ควำมสนใจในงำนเลี้ยงเช่นนี้ แต่ตอนนี้มีค ำเชิญจำกตระกูลเฮ่อมำ

ก่อน และองค์ชำยใหญ่ก็ก ำลังหมำยตำบุตรสำวของตระกูลเจียงอยู่
เขำจึงไม่อำจหลีกเลี่ยงงำนเลี้ยงในวังนี้ได้
“ท่ำนหมำยควำมว่ำ องค์ชำยใหญ่หมำยตำเสี่ยวอวี๋อยู่หรือ”
เจียงเซิงสังเกตเห็นประเด็นส ำคัญจึงลุกพรวด “เช่นนั้นเสี่ยวอวี๋ก็ตก
อยู่ในอันตรำยแล้ว”
เป็นที่รู้กันดีว่ำ คุณหนูจำกตระกูลเจียงและคุณหนูจำกตระกูล
โต้วล้วนไม่เต็มใจแต่งกับรำชวงศ์
แม้ว่ำจวีกุ้ยเฟยจะมีวิธีกำรที่โหดเหี้ยม แต่ก็ท ำได้เพียงรังแกองค์
ชำยรองที่มีสถำนะอ่อนแอเท่ำนั้น ไม่กล้ำบีบบังคับตระกูลโต้วและ
ตระกูลเจียงอย่ำงหนักแน่
แค่เข้ำไปในงำนเลี้ยงที่วังหลวง ตระกูลใหญ่ก็ไม่ได้รับอนุญำตให้
น ำสำวใช้และองครักษ์เข้ำไปด้วย ตลอดทั้งงำนจะมีนำงก ำนัลและ
ขันทีคอยปรนนิบัติ นี่ไม่เท่ำกับส่งแกะเข้ำปำกเสือหรอกหรือ
ถึงตอนนั้น หำกข้ำวสำรกลำยเป็นข้ำวสุกแล้ว เจียงเฉิงอวี๋จะ
ยอมรับหรือไม่ก็ต้องยอมรับอยู่ดี
ปืนใหญ่ของตระกูลเจียงนี้คงจะต้องผูกติดอยู่บนเรือขององค์ชำย
ใหญ่และตระกูลจวีเท่ำนั้น
“เช่นนั้นเสี่ยวอวี๋ไม่ไปได้หรือไม่?” เจียงเซิงน ้ำตำคลอเบ้ำ ไม่เต็ม
ใจจะให้น้องสำวเพียงคนเดียวต้องตกอยู่ในอันตรำย

สวี่โม่ส่ำยหน้ำเบำ ๆ
กำรคัดเลือกชำยำเป็นรำชโองกำร อำจจะอำศัยอ ำนำจปฏิเสธได้
แต่ไม่สำมำรถไม่ร่วมงำนได้โดยไม่มีเหตุผล
โชคดีที่ครำวนี้เจียงเฉิงเฟิงจะไปด้วย มีเขำอยู่ย่อมสำมำรถ
ปกป้องเจียงเฉิงอวี๋ให้ปลอดภัยได้
“เช่น เช่นนั้นข้ำก็จะไปด้วย” เจียงเซิงนึกขึ้นมำได้ “ชำยหญิง
ต้องนั่งแยกกัน พี่ชำยเฉิงเฟิงย่อมอยู่ปกป้องนำงใกล้ ๆ ได้ล ำบำก”
เด็กสำวกลัวว่ำพวกพี่ชำยจะเป็นห่วง จึงล้อเลียนตัวเอง “คุณหนู
ตระกูลเจียงอย่ำงข้ำที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ข้ำงนอก ในสำยตำของพวกเขำก็
ไม่ต่ำงอะไรกับลูกนอกสมรส วำงใจเถอะ ข้ำจะปลอดภัยแน่นอน”
ค ำพูดนี้ไม่น่ำฟังเท่ำไหร่ แต่ก็เป็นควำมจริง
สวี่โม่ถอนหำยใจ “ข้ำไม่ขวำงเจ้ำ เจ้ำไปหำฮูหยินผู้เฒ่ำเจียง
เถอะ ขอเพียงนำงยินยอมก็พอ”
คุณหนูแห่งตระกูลเจียง สุดท้ำยก็ต้องใช้ชื่อเสียงของตระกูลเพื่อ
เข้ำวัง
เจียงเซิงลุกขึ้นอย่ำงฉับพลัน นิสัยใจร้อนของนำงท ำให้ไม่อำจ
ทนได้ ถึงกับสำวเท้ำวิ่งตรงไปยังตระกูลเจียงทันที
“พี่ใหญ่ ท่ำนจะวำงใจให้นำงไปจริง ๆ หรือ” เจิ้งหรูเชียนพึมพ ำ
“ข้ำไม่สนใจหำกคนอื่นจะเป็นอะไร แต่น้องสำวจะเป็นอะไรไปไม่ได้”

ไม่ต้องพูดถึงควำมเมตตำ ไม่ต้องพูดถึงควำมยุติธรรม เมื่อ
เผชิญหน้ำกับควำมรู้สึก ผู้คนมำกมำยก็มักเลือกเพียงคนที่อยู่ในใจ
เท่ำนั้น
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ำเจียงเซิงยืนอยู่บนยอดสุดของหัวใจพวก
พี่ชำย
สวี่โม่ยกเรื่องฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงขึ้นมำก็เพรำะมั่นใจว่ำนำงจะถูก
ปฏิเสธและกลับมำอย่ำงผิดหวัง
แต่ไม่คิดว่ำเจียงซำนจะส่งข่ำวมำว่ำตระกูลเจียงกลับอนุญำต
ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงน ำคุณหนูสองคนจำกตระกูลเจียงเข้ำวังด้วย
ตนเอง ดูเหมือนจะให้เกียรติเหล่ำรำชวงศ์แต่ควำมจริงแล้วท ำเพื่อ
ปกป้องหลำนสำว
“พี่ใหญ่ ยังเหลือเวลำอีกหน่อยกว่ำฟำงหยวนจะถูกประหำร กำร
โค่นล้มตระกูลฟำงก็ไม่จ ำเป็นต้องรีบร้อน สิ่งส ำคัญคือต้องปกป้อง
ตัวเองให้ดี” เจียงเซิงดีใจแต่ก็ไม่ลืมจะกลับมำเตือน “มีท่ำนย่ำคอย
ปกป้อง มีข้ำคอยอยู่เป็นเพื่อน เสี่ยวอวี๋ไม่มีทำงกลำยเป็นชำยำของ
พวกองค์ชำยอะไรนั่นแน่”
สวี่โม่หัวเรำะเบำ ๆ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่ำใครกันแน่ที่ตกอยู่ใน
อันตรำย
สถำนกำรณ์ทั้งหมดในเมืองหลวงวุ่นวำยรำวกับหม้อต้มที่ก ำลัง
เดือดพล่ำน คนที่กระหำยจะลองดี คนที่มั่นใจว่ำต้องชนะ และคนที่

แอบซ่อนควำมต้องกำรที่แท้จริงเอำไว้ ในยำมปกติพวกเขำจะเสแสร้ง
ท ำอย่ำงไรก็ได้ แต่ตอนส ำคัญ พวกเขำจะต้องเผยเขี้ยวเล็บออกมำ
แน่นอน
ใครเล่ำจะยอมเสียโอกำสที่จะได้ตระกูลฝั่งพ่อตำที่ทรงอิทธิพล
เช่นนี้
องค์ชำยใหญ่ไม่ยอม องค์ชำยรองไม่ยอม แม้แต่องค์ชำยสี่ก็ไม่
ยอมเช่นกัน
เมื่อคนตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงมำรวมตัวกันที่งำนเลี้ยงในวัง
ครั้งนี้ ย่อมมีเรื่องน่ำสนใจ