พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 504 น ำทัพด้วยตนเอง

เมื่อสิ้นเสียงของเจียงจี้จู่ กองทัพที่เดิมอยู่ในรูปแบบสำมเหลี่ยมก็
เปลี่ยนรูปแบบทันที กลำยเป็นรูปมังกรยำวเหยียด
“หมุนต่อไป จับนกกระเรียนให้ได้!”
ผู้คนยังคงเคลื่อนไหวต่อไป ทหำรห้ำพันนำยของกองบัญชำกำร
จัดทัพอย่ำงรวดเร็ว ในที่สุดก็ต้ำนทำนกำรโจมตีรุนแรงของชนเผ่ำต๋ำ
ลู่เอำไว้ได้
ทหำรของแนวป้องกันกวนจิ่นเคลื่อนไหวช้ำกว่ำเล็กน้อย เพียง
พริบตำก็ล้มตำยไปไม่รู้เท่ำไหร่
“ท่ำนแม่ทัพ ให้ข้ำเอง” รองแม่ทัพจินชี้ดำบยำวขึ้นน ำหน้ำทุก
คน “ทหำร! เคลื่อนไหวตำมข้ำ ไปทำงซ้ำย ไปทำงขวำ ปล่อยตรง
กลำงให้ว่ำง!”
กระบวนทัพของต้ำอวี๋นั้นช่ำงล ้ำลึกหำใดเปรียบ
ประสบกำรณ์ที่บรรพบุรุษหล่อหลอมด้วยเลือดเนื้อถ่ำยทอดจำก
รุ่นสู่รุ่น จะเป็นสิ่งที่พวกข้ำศึกเข้ำใจได้อย่ำงถ่องแท้ภำยในเวลำไม่กี่
วันได้อย่ำงไร
ตระกูลฟำงมีกระบวนทัพของตระกูลฟำง ตระกูลเจียงก็มีกระบวน
ทัพของตระกูลเจียงเช่นกัน

เมื่อทหำรที่ต่อสู้จนเลือดท่วมตัวได้เปลี่ยนเป็นกระบวนทัพใหม่
ข้อได้เปรียบของชนเผ่ำต๋ำลู่ก็หำยไปจนหมด
แต่ในขณะเดียวกัน ควำมแตกต่ำงเรื่องจ ำนวนคนของทั้งสอง
ฝ่ำยก็ค่อย ๆ ลดลง
ทหำรชำยแดนเก้ำหมื่นคนปะทะกับชนเผ่ำต๋ำลู่เก้ำหมื่นคน ข้อ
ได้เปรียบถูกลบล้ำง เหลือเพียงกำรต่อสู้กันในทะเลเลือด
เจ้ำขี่ม้ำเหยียบหน้ำข้ำ ข้ำใช้ทวนแทงทะลวงอกเจ้ำ
เลือดสำดกระเซ็น แขนขำขำดกระจุย เสียงร้องโหยหวนดังระงม
น ้ำตำร้อนผ่ำวไหลริน
ไม่รู้ว่ำเป็นเลือดของใคร ไม่รู้ว่ำเป็นชีวิตของใคร ม้ำของใคร
อำวุธของใคร
หลังรำชวงศ์ต้ำอวี๋มีควำมมั่นคงมำกขึ้นในช่วงไม่กี่ปีมำนี้ เปลี่ยน
จำกฝ่ำยโจมตีมำเป็นฝ่ำยป้องกันก็ไม่ได้เกิดกำรสู้รบที่รุนแรงเช่นนี้
มำนำนแล้ว
ทหำรม้ำของชนเผ่ำต๋ำลู่มีน้อย ไม่อยำกปะทะกันโดยตรง ส่วน
ใหญ่จะแอบเข้ำไปในหมู่บ้ำนเพื่อปล้นสะดมแล้วน ำอำหำรกลับไป
ถึงแม้จะมีกำรต่อสู้บ้ำงก็เป็นเพียงกองก ำลังเล็ก ๆ
กำรต่อสู้กันในหมู่คนแบบนี้ สู้จนหมดแรง สู้จนเลือดท่วมตัว สู้
กันจนหยดสุดท้ำยเช่นนี้ถือเป็นเรื่องที่หำยำก

ในประวัติศำสตร์ กำรต่อสู้กันใหญ่โตเช่นนี้แทบจะไม่เกิดขึ้น
ว่ำกันว่ำที่ใดมีคนมำกมำย ย่อมมีหลำยจิตใจ โดยเฉพำะอย่ำงยิ่ง
ส ำหรับกองทัพนับหมื่นคน ควำมเชื่อของทหำรมีควำมส ำคัญ
มำกกว่ำสิ่งอื่นใด
ตัวอย่ำงที่ดีคือกองทัพของงักฮุย งักฮุยคือควำมเชื่อมั่นของ
ทหำร ตรำบใดที่เขำพูด ทหำรก็จะพุ่งเข้ำโจมตีทันทีโดยไม่เกรงกลัว
สิ่งใด
แต่ในท ำนองเดียวกัน หำกงักฮุยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ขวัญก ำลังใจ
ของเหล่ำทหำรก็จะแตกสลำย กองทัพพ่ำยแพ้
กองทัพธรรมดำที่ไม่มีควำมเชื่อมั่นและศรัทธำ เมื่อแขนขำขำด
เลือดกระเซ็น คนที่คุ้นเคยข้ำงกำยล้มลงไปทีละคน เมื่อมีคนตำยถึง
จ ำนวนหนึ่งก็จะพ่ำยแพ้ไปโดยปริยำย
เมื่อสองฝ่ำยสู้รบกัน หำกฝ่ำยหนึ่งหนีอีกฝ่ำยก็จะไล่ตำม และใน
ระหว่ำงกำรไล่ตำมก็จะก ำจัดฝ่ำยที่หนีได้อีกส่วนหนึ่ง ที่เหลือก็จะรอด
ชีวิตไป
ชนเผ่ำต๋ำลู่มีนิสัยดุร้ำยโหดเหี้ยม ฝีเท้ำรวดเร็วปำนสำยลม หำก
ทหำรต้ำอวี๋ถอยร่น ผลลัพธ์สุดท้ำยก็คงมีเพียงควำมตำยเท่ำนั้น
กำรที่ประจ ำกำรอยู่ที่แนวป้องกันกวนจิ่น ด้ำนหลังคือแผ่นดินจง
หยวน เป็นประชำชนที่ใช้ชีวิตอยู่อย่ำงสงบสุข จะล่ำถอยไปที่ไหนได้
อีก

กำรที่รองแม่ทัพจินและแม่ทัพโจวลงมำสู้เองก็เพื่อปลุกขวัญ
ก ำลังใจ เพื่อให้ทุกคนสู้จนถึงที่สุด เพื่อขับไล่พวกต่ำงถิ่นออกไป ให้
พวกมันกลับไปยังทุ่งหญ้ำของพวกมัน
ดำบยำวฟันฟำดกันอย่ำงรุนแรง เกรำะเหล็กกระทบกันดังกังวำน
เมื่อมีผู้ล้มลงมำกขึ้นเรื่อย ๆ พื้นดินก็เกือบจะเต็มไปด้วยเลือดข้น
ไหลนอง
ไม่ว่ำจะเป็นทหำรชำยแดนหรือชนเผ่ำต๋ำลู่ต่ำงก็เริ่มหวำดกลัว
ทุกคนอยำกจะมีชีวิตอยู่ ไม่มีใครอยำกตำยทั้งนั้น
“ท่ำนแม่ทัพ พวกเรำจะสู้ต่อไปหรือไม่? คนตำยกันไปเยอะมำก
แล้ว เยอะมำก ๆ เลยขอรับ” นำยทหำรหนุ่มคนหนึ่งถำมพร้อมกับ
สะอื้น
แม่ทัพโจวปักดำบลงกับพื้นประคองตัวเองพร้อมกับมองไปรอบ ๆ
“จงสู้เถอะ ถ้ำไม่สู้จะท ำอย่ำงไร หำกถอยไปขวัญก ำลังใจก็จะ
พังทลำย”
“แต่ทุกคนกลัวกันแล้ว ถ้ำสู้ต่อก็จะทิ้งดำบหนีไปแน่” นำยทหำร
หนุ่มเช็ดน ้ำตำ “ท่ำนแม่ทัพ พวกเรำจะท ำอย่ำงไรดีขอรับ”
แม่ทัพโจวส่ำยหน้ำไม่ได้พูดอะไร ในดวงตำเต็มไปด้วยควำม
ละอำยและควำมเสียใจ

เขำเสียใจที่มั่นใจในตัวเองมำกเกินไป เสียใจที่ไม่ได้วำงแผน
ล่วงหน้ำไว้ก่อน แนวป้องกันกวนจิ่นพังทลำยอย่ำงไม่มีเหตุผล หำก
ไม่ใช่เพรำะท่ำนแม่ทัพเจียงระมัดระวัง ทหำรหนึ่งแสนคนนี้ไม่รู้ว่ำจะมี
ชีวิตรอดสักกี่คน
“ถอยไม่ได้” รองแม่ทัพจินเช็ดเลือดบนใบหน้ำ “ทั้งสองฝ่ำยสูสี
กัน พวกเรำกลัว ชนเผ่ำต๋ำลู่ก็กลัว ตอนนี้อยู่ที่ว่ำใครจะทนได้ถึง
ที่สุด”
หำกฝ่ำยใดฝ่ำยหนึ่งพ่ำยแพ้ อีกฝ่ำยก็จะได้รับชัยชนะอย่ำง
เด็ดขำด
“แต่เรำต้องท ำอย่ำงไรถึงมั่นใจได้ว่ำจะทนจนกว่ำพวกชนเผ่ำต๋ำ
ลู่จะพ่ำยแพ้เล่ำ?” แม่ทัพโจวรู้สึกสับสนอย่ำงที่ไม่เคยเป็นมำก่อน
เขำที่เป็นถึงแม่ทัพผู้รักษำแนวป้องกันก็ได้ลงมำน ำทัพด้วย
ตนเองแล้ว หำกจะให้มั่นใจอีกก็คงต้อง…
“ข้ำเอง” เจียงจี้จู่ถอดผ้ำคลุมออก ถือดำบยำวเก้ำห่วง “กระบวน
ทัพยังคงเปลี่ยนต่อไป เหล่ำทหำรอย่ำได้หวำดกลัว ต้ำอวี๋จะไม่
ทอดทิ้งประชำชนของตน รำชวงศ์จะไม่ทิ้งทหำรของตน!”
“แม่ทัพอยู่ร่วมกับทหำร ทหำรอยู่ร่วมกับแนวป้องกัน!”
“แนวป้องกัน! อยู่ร่วมกับประชำชนนับหมื่นแสน!”

ไม่ว่ำแม่ทัพจะอำยุมำกแค่ไหนก็ยังสำมำรถฟำดฟันดำบได้ ยัง
สำมำรถต่อสู้กับศัตรูได้
ตอนนอนพักพวกเขำมักเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่เมื่อสวมชุดเกรำะก็
กลำยเป็นวีรบุรุษที่ไม่มีใครเทียบได้
ท้องฟ้ำพลันปรำกฏเมฆสีแดงฉำน ครั้นแสงส่องสว่ำง ท่ำนแม่ทัพ
ที่อยู่เบื้องหน้ำก็ดูสูงสง่ำยิ่ง
ทหำรนับพันนับหมื่นคนรู้สึกฮึกเหิม พวกเขำตะโกนก้อง พุ่งเข้ำ
โจมตีด้วยควำมมุ่งมั่นที่จะชนะ
ชนเผ่ำต๋ำลู่ที่ก ำลังหวำดกลัวอยู่แล้วก็ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
และในสนำมรบ เมื่อถอยก็คือจุดเริ่มต้นของกำรพ่ำยแพ้
ก้ำวหนึ่ง ถอยออกจำกแนวป้องกันกวนจิ่น
สองก้ำว ถอยออกจำกประตูแนวป้องกันกวนจิ่น
สำมก้ำว ก็คือกำรกลิ้งกลับไปยังทุ่งหญ้ำ!
บนเนินเขำนอกแนวป้องกันกวนจิ่น กลุ่มชำยหนุ่มที่ก ำลัง
สังเกตกำรณ์กำรรบอยู่มีสีหน้ำเปลี่ยนไป
“แย่แล้ว เขำคนนั้นก ำลังปลุกขวัญก ำลังใจ” ชำยที่อยู่หัวแถวพูด
ด้วยภำษำทำงกำรที่ฟังไม่ชัด “กระบวนทัพก็เปลี่ยนไป ไม่เหมือนกับ
ของที่เจ้ำให้ข้ำ”

“องค์ชำยเฉลียวฉลำด ท่ำทำงสองคนนั้นเหมือนพวกหลอกลวง
หลอกให้พวกเรำเอำทหำรชั้นยอดไปโจมตี อำจจะเป็นกำรสมคบคิด
เพื่อล่อลวงพวกเรำก็ได้” อีกคนตอบด้วยภำษำของชนเผ่ำ
องค์ชำยหันหน้ำมำ สีหน้ำไม่พอใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร
“พวกเจ้ำก ำลังบ่นอะไรกัน” จู้จ่ำงอวี้รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “ตอน
ที่ข้ำให้แผนภำพกระบวนทัพไปก็บอกชัดเจนแล้ว ว่ำมันเป็นแค่
กระบวนทัพของตระกูลฟำง พวกเจ้ำจะห้ำมคนอื่นใช้กระบวนทัพอื่น
ได้อย่ำงไรกัน”
สีหน้ำขององค์ชำยคนนั้นยิ่งไม่พอใจมำกขึ้น
ฟำงหยวนดึงแขนเสื้อของเขำ “องค์ชำยสำมอันต๋ำ โปรดอย่ำได้
เคืองโกรธ สถำนกำรณ์ตรงหน้ำอยู่ในภำวะสูสี กำรที่สำมำรถท ำลำย
แนวป้องกันกวนจิ่นได้ก็นับว่ำยำกแล้ว ที่เหลือล้วนขึ้นอยู่กับก ำลังรบ
ของทั้งสองฝ่ำย”
ค ำพูดนี้ฟังดูอ่อนโยน แต่ควำมหมำยยังคงเป็นกำรแทงใจด ำของ
ชนต่ำงถิ่น ตัวเองสู้ไม่ได้แล้วจะไปโทษใครกัน
คิดว่ำหำกไม่มีแผนภำพกระบวนทัพนั้น พวกเขำอำจจะไม่
สำมำรถท ำลำยแนวป้องกันกวนจิ่นได้ สีหน้ำขององค์ชำยสำมจึง
ผ่อนคลำยลงเล็กน้อย
เขำจ้องมองไปที่เจียงจี้จู่แล้วพึมพ ำว่ำ “เอำธนูของข้ำมำ”

ชนเผ่ำต๋ำลู่ขี่ม้ำเก่งและยิงธนูแม่นย ำ สำมำรถปลิดชีพคนได้จำก
ระยะทำงไกล
ในประวัติศำสตร์มีแม่ทัพมำกมำยที่ถูกธนูยิงตำยเมื่อโผล่หน้ำ
ออกมำ เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุกำรณ์เช่นนี้ เหล่ำแม่ทัพจึงมักจะไม่หน้ำ
ออกในระหว่ำงรบ และไม่ยืนอยู่แถวหน้ำสุด
วันนี้เพื่อปลุกขวัญก ำลังใจ กลับเป็นกำรเปิดโอกำสให้พวกต่ำง
ถิ่น
“แม่ทัพเจียง… แม่ทัพใหญ่แห่งชำยแดน” องค์ชำยสำมพูดพร้อม
กับดึงธนู
เขำใช้เวลำสิบจังหวะลมหำยใจเล็งเป้ำก่อนจะปล่อยสำยธนู
ลูกธนูพุ่งออกไปอย่ำงรวดเร็ว สีหน้ำของฟำงหยวนกับจู้จ่ำงอวี้
เปลี่ยนพร้อมกัน