พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 505 หลังสงครำม

เมื่อเสียงกำรฆ่ำฟันดังกึกก้องไปทั่วฟ้ำ เสียงลูกธนูดอกหนึ่งจึงไม่
ชัดเจนนัก
มุมที่แหลมคม หัวลูกธนูที่ท ำขึ้นเป็นพิเศษ พุ่งเป้ำมำยังล ำคอซึ่ง
ไม่ได้ถูกเกรำะปกคลุม
เจียงจี้จู่รับรู้ถึงลูกธนูโดยสัญชำตญำณ เพียงแต่ชนเผ่ำต๋ำลู่สอง
คนเข้ำมำขัดขวำงจำกซ้ำยขวำ กว่ำเขำจะขับไล่ศัตรูและเหวี่ยงดำบ
ได้ก็สำยเกินไปเสียแล้ว
ลูกธนูก ำลังจะทะลวงคอ แทงทะลุหลอดลม ท ำให้เลือดของเขำ
สำดกระเซ็น
ในจังหวะนั้นเอง รองแม่ทัพจินก็ร้องเสียงดังมำจำกด้ำนข้ำง แล้ว
พุ่งเข้ำมำด้วยควำมเร็วสูงสุด
เขำไม่มีแม้แต่เวลำจะร้องค ำว่ำ “ท่ำนแม่ทัพ” ล ำคอด้ำนขวำก็ถูก
แทง เจ็บปวดจนพูดไม่ออก
“รองแม่ทัพจิน!” เจียงจี้จู่ตำกระตุก “ถอยไป เจ้ำถอยไป”
บำงทีถ้ำได้รอสักหน่อย รอหมอทหำรมำ ถอนลูกธนูออกไปก็
อำจจะมีโอกำสรอด
แต่จะมีที่ไหนให้ถอยกัน

รอบด้ำนเต็มไปด้วยผู้คน เลือดที่สำดกระเซ็น แขนขำที่ขำด
กระเด็น ม้ำที่ร้องโหยหวน
หำกหยุดเคลื่อนไหวก็จะถูกหอกแทงทะลุ ถูกดำบฟันจนตัวขำด
นอนนิ่งเหมือนก้อนเนื้อไร้ชีวิต
แม้ว่ำเจียงจี้จู่จะปกป้องสุดก ำลังก็ยังมีหอกหลำยอันปักเข้ำมำ
แทงเข้ำที่ร่ำงของรองแม่ทัพจิน
เขำกุมล ำคอ ส่ำยหน้ำด้วยควำมพยำยำม
อย่ำ… อย่ำเลย ท่ำนแม่ทัพ
สงครำมเป็นเช่นนี้ มันโหดร้ำย สนำมรบเป็นเช่นนี้ มีแต่เลือดเนื้อ
แค่ช้ำไปนิดเดียวก็มำกพอที่จะท ำให้คนตำยได้
รองแม่ทัพตำยได้ แต่แม่ทัพใหญ่ตำยไม่ได้เด็ดขำด
ชำยแดนเหนือต้องกำรแม่ทัพเจียง กองทัพชำยแดนก็ต้องกำร
แม่ทัพเจียง
รองแม่ทัพจินตำยไปก็ยังมีรองแม่ทัพอีกมำกมำย แต่แม่ทัพใหญ่
มีเพียงคนเดียวเท่ำนั้น
“ท่ำนแม่ทัพ… สังหำรมัน” เขำพยำยำมถึงที่สุด เค้นค ำพูด
ออกมำสี่ค ำ
หำกไม่สังหำรศัตรูแล้วปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปก็จะมีสหำยร่วมชำติ
ล้มตำยมำกขึ้น มีเลือดไหลนองมำกขึ้น

ช่ำงน่ำเศร้ำนัก พวกเขำไม่สำมำรถหยุดยั้งกำรเคลื่อนไหวเพื่อ
คนตำยได้
เจียงจี้จู่เงยหน้ำขึ้นทันที เหลือบมองไปยังทิศทำงที่ลูกธนูพุ่ง
มำแล้วค ำรำมว่ำ “ทหำรทั้งหลำย ชนเผ่ำต๋ำลู่ร้อนรนแล้ว ชนเผ่ำต๋ำลู่
กลัวแล้ว! ฆ่ำมัน ขับไล่พวกมันออกไป ให้พวกมันกลับไปทุ่งหญ้ำ
ซะ!”
“ไล่มันกลับไป!” เหล่ำทหำรนับหมื่นตะโกนพร้อมกัน
ท่วงท่ำของพวกเขำดุดันมำกขึ้น กำรเคลื่อนไหวของพวกเขำ
รุนแรงมำกขึ้น
พวกเขำเหยียบย ่ำร่ำงของศัตรูและพวกพ้อง ลำกร่ำงที่เต็มไป
ด้วยบำดแผล ชูอำวุธขึ้นสูง
ดำบสีขำวสะท้อนแสงสีแดงเหมือนสีของเลือด ทิ่มแทงเข้ำไปใน
ดวงตำของชนเผ่ำต๋ำลู่ทุกคน
แม้จะใช้กลยุทธ์ในกำรบุกเข้ำมำแนวป้องกันกวนจิ่น แต่กลับถูก
บีบให้ออกไปจำกประตูอย่ำงเลือดเย็น คนในเผ่ำของตนต่ำงล้มตำย
ไปทีละคน ส่วนคนที่รอดชีวิตก็บำดเจ็บ แต่ศัตรูกลับไม่รู้สึกเจ็บปวด
และไม่กลัวตำยเลยสักนิด
จิตใจย่อมหวำดกลัว ขวัญก ำลังใจย่อมพังทลำย
เมื่อมีคนแรกที่ขี่ม้ำหนี คนอื่น ๆ ก็วิ่งหนีตำมไปตำมธรรมชำติ

เหล่ำทหำรต้ำอวี๋ที่เหนื่อยล้ำเช่นกันกลับฮึกเหิมขึ้นมำ พยำยำม
ไล่ตำมอย่ำงไม่ลดละ สังหำรชนเผ่ำต๋ำลู่ให้ตกจำกหลังม้ำ
เจียงจี้จู่ไม่ได้ตำมไปด้วย
เขำหันกลับมำหำรองแม่ทัพจิน พยำยำมระงับควำมเศร้ำและ
ควำมเจ็บปวด “เจ้ำตื่นสิ ข้ำจะพำเจ้ำกลับไปรักษำ ข้ำจะพำเจ้ำ
กลับไปถึงลูกธนูออก ข้ำยังมีไส้กรอกที่ไม่ได้บอกเจ้ำซ่อนไว้อีกสอง
อัน”
“เจ้ำจะหลับไม่ได้ ครอบครัวของเจ้ำยังมีลูกชำยสองคนที่ยังไม่โต
ภรรยำของเจ้ำก็ยังรอให้เจ้ำกลับไปที่เมืองหลวงนะ”
“ถึงแม้ว่ำเจ้ำจะพูดจำเหมือนรังเกียจทุกครั้ง แต่ข้ำรู้ว่ำเจ้ำรัก
ครอบครัวมำก ข้ำรู้ว่ำเจ้ำอยำกกลับไปอยู่กับพวกเขำ ไม่อยำก
จะต้องพรำกจำกกันอีก… เหล่ำจิน ลุกขึ้นมำ ลุกขึ้นมำเถอะ”
แต่เขำคนนั้นถูกหอกหลำยอันปักอยู่กับพื้น ล ำคอหักงอ ดวงตำ
เบิกโพลงรำวกับอยำกจะมองไปยังทิศทำงของเมืองหลวงอีกสักครั้ง
เขำไม่มีวันลุกขึ้นมำได้อีกแล้ว เช่นเดียวกับทหำรนับล้ำนที่ล้ม
ตำยและกลำยเป็นปุ๋ยให้กับผืนแผ่นดินนี้
เจียงจี้จู่ท ำสงครำมมำหลำยปี คิดว่ำตนเองจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว
จนกระทั่งรู้สึกถึงควำมเย็นบนใบหน้ำ เขำจึงตระหนักว่ำตนเองก ำลัง
โศกเศร้ำ

หำกรู้เช่นนี้ เขำน่ำจะเอำไส้กรอกสองอันนั้นออกมำให้
หำกรู้เช่นนี้…
สงครำมครั้งนี้ก็ต้องท ำ สงครำมครั้งนี้ก็ต้องฆ่ำ
หำกไม่ต่อต้ำน คนที่ตำยก็จะมีมำกขึ้น
มำกกว่ำตอนนี้ มำกกว่ำนี้อีกมำก
ควำมเหนื่อยล้ำนับไม่ถ้วนโจมตีเข้ำมำ เจียงจี้จู่ทนไม่ไหวทรุดลง
นั่งข้ำง ๆ รองแม่ทัพจิน
เขำแก่แล้วจริง ๆ แขนขำเริ่มเมื่อยล้ำ บำดแผลที่เคยได้รับในวัย
หนุ่มก็เริ่มปวดร้ำวขึ้นมำ พร้อมกับผมสีขำวที่ขึ้นตำมไรผม มันคอย
เตือนว่ำสภำพร่ำงกำยของเขำก ำลังถดถอย
คนเรำนั้นฝืนสังขำรไม่ได้ ตอนอำยุสิบกว่ำปีก็ต่อสู้กับชนเผ่ำต๋ำ
ลู่ แม้เหนื่อยล้ำแทบจะตำยแค่พักผ่อนหนึ่งคืนก็สำมำรถวิ่งเล่นได้
อย่ำงสบำยแล้ว
พออำยุสำมสิบก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้ำ กำรพักผ่อนหนึ่งคืนไม่
เพียงพอ ต้องใช้เวลำสองคืนหรือสำมคืน พละก ำลังถึงค่อย ๆ กลับมำ
พออำยุสี่สิบปี บำดแผลและควำมเจ็บปวดที่สะสมมำก็โจมตี
พร้อมกัน หมอก็หำแล้ว ยำต่ำง ๆ ก็กินแล้ว แต่ยังหำสำเหตุไม่เจอ ท ำ
ได้เพียงนอนอยู่บนเตียงในค่ำยทหำร ใช้ก ำลังใจที่สั่งสมมำต่อต้ำน
มัน

หมอหลวงในวังบอกว่ำอำกำรเหล่ำนี้ต้องได้รับกำรพักผ่อน แต่
แม่ทัพจะมีเวลำพักผ่อนที่ไหนกัน
ซำกปรักหักพังเต็มพื้น หยำดเลือดสำดเต็มเมือง ชีวิตผู้บริสุทธิ์ที่
ตำยไป และกำรจำกไปของสหำย สิ่งเหล่ำนี้ล้วนคอยย ้ำเตือนเขำอยู่
เสมอ
สงครำมยังไม่สงบ บ้ำนเมืองก็ยังไม่สงบ
สงครำมยังไม่ยุติ ภำรกิจก็ยังไม่สิ้นสุด
ไม่รู้ว่ำใครเริ่มสะอื้นก่อน เสียงสะอื้นดังระงมไปทั่วทั้งสนำมรบ คน
ที่ยังมีชีวิตอยู่มองร่ำงของสหำยร่วมรบที่เมื่อวำนยังพูดคุยกันก็ร้องไห้
โฮออกมำอย่ำงสิ้นหวัง
ร้องไห้เสีย
ร้องไห้เสร็จแล้วก็ยังมีเรื่องที่ต้องท ำต่อ
กำรฆ่ำคนเป็นเพียงขั้นตอนแรก กำรบำดเจ็บเป็นขั้นตอนที่สอง
กำรแพทย์ของรำชวงศ์ต้ำอวี๋นั้นไม่ได้ดีเด่นอะไร แขนขำที่ขำด
ไปก็เชื่อมต่อกลับคืนไม่ได้ ล ำไส้ที่ขำดไปก็ช่วยไม่ได้ คนที่เสียเลือด
มำกเกินไปก็หมดหนทำง ทหำรที่บำดเจ็บนอนอยู่บนพื้นจะมีคนรอด
ชีวิตสักเท่ำไหร่กัน
เมื่อพลิกดูบันทึกในประวัติศำสตร์ ควำมสูญเสียที่มำกที่สุดเมื่อ
สงครำมยุติ ไม่ใช่กำรตำยแต่เป็นกำรบำดเจ็บ

แม้แต่กำรจัดกำรกับศพหลังสงครำมก็ยังเป็นปัญหำใหญ่
ในช่วงฤดูร้อน ซำกศพเน่ำเปื่อยรวดเร็ว หำกไม่จัดกำรโดยเร็ว
อำจจะเกิดโรคระบำดครั้งใหญ่ ซึ่งจะเป็นภัยพิบัติส ำหรับทหำร
ชำยแดน
หลังจำกได้ปลดปล่อยอำรมณ์ไปสักพัก ทหำรที่ยังมีน ้ำตำก็ต้อง
พยุงร่ำงของตนเองลุกขึ้นมำ น ำสหำยร่วมรบที่บำดเจ็บไปรักษำ น ำ
ร่ำงของคนที่ตำยไปฝัง
มันเป็นกำรฝังที่ท ำอย่ำงลวก ๆ ไม่ได้ทิ้งร่ำงไว้ ไม่ได้จดจ ำชื่อ
ไม่ได้ทิ้งแม้แต่ของที่จะร ำลึกถึง
บำงทีคนที่มีควำมสัมพันธ์กันดีมำก ๆ ก็จะช่วยเก็บรักษำไว้ แต่
ใครจะรับประกันได้ว่ำเขำจะยังมีชีวิตอยู่ในกำรสู้รบครั้งต่อไป ไม่รู้ว่ำ
ของร ำลึกนี้จะส่งไปถึงมือญำติได้หรือไม่
เจียงจี้จู่อดทนต่อควำมเจ็บปวดทั่วร่ำง ถอดป้ำยไม้จำกคอของ
รองแม่ทัพจิน ถูไปถูมำบนตัวจนแน่ใจว่ำมองเห็นชื่อแล้วก็เก็บเข้ำไป
ในอกอย่ำงระมัดระวัง
“ท่ำนแม่ทัพ” ทหำรคนหนึ่งเข้ำมำรำยงำน “กองหนุนจำก
กองบัญชำกำรก ำลังจะมำถึงเพื่อจัดกำรเรื่องหลังสงครำมที่แนว
ป้องกันกวนจิ่นแล้วขอรับ”
เขำยกมือขึ้นอย่ำงอ่อนแรง บ่งบอกว่ำให้ด ำเนินกำรได้

ไม่นำน กองทัพทหำรหกหมื่นนำยก็มำถึง
เด็กหนุ่มสองคนที่อยู่ด้ำนหน้ำวิ่งโซเซเข้ำมำ พอเห็นเขำในชั่ว
พริบตำนั้นก็ถอนหำยใจออกมำด้วยควำมโล่งใจ
บนเนินเขำนอกแนวป้องกันเองก็มีเด็กหนุ่มสองคนที่เห็นภำพ
นรกบนโลกมนุษย์ พลำงหันหลังเดินจำกไปอย่ำงเงียบงัน