พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 510 รู้ผิดแต่ไม่ยอมแก้ไข

มีค ำกล่ำวว่ำ ในรำชวงศ์ไม่มีควำมผูกพันฉันพ่อลูก ยิ่งไม่มีควำม
ผูกพันฉันพี่น้อง
กำรแย่งชิงบัลลังก์ในอดีตเป็นไปอย่ำงดุเดือดและน่ำหวำดหวั่น ผู้
ชนะจะได้ครองแผ่นดิน ส่วนผู้แพ้จะถูกกวำดล้ำงทั้งตระกูล
ฮ่องเต้องค์ก่อนก็เป็นเช่นนั้น เขำแย่งชิงบัลลังก์มำด้วยกำรก่อ
กบฏและควำมมุ่งมั่น เขำขยำยอำณำเขตของรำชวงศ์ต้ำอวี๋ออกไป
ไกล
ในยำมแก่ชรำก็พบว่ำโอรสของตนก ำลังจ้องจะฆ่ำฟันกันเอง
สองรัชสมัยติดต่อกัน รำชวงศ์จู้แทบจะล่มสลำย ผู้ที่รอดชีวิตมี
เพียงไม่กี่คน
ฮ่องเต้องค์ก่อนที่ผมขำวโพลนโศกเศร้ำเสียใจ จึงเลือกจู้เยวียน
โอรสคนเล็กที่มีนิสัยอ่อนโยน และก ำชับซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำว่ำรำชวงศ์
ต้ำอวี๋ต้องกำรฮ่องเต้ที่เด็ดขำดและเมตตำ
หำกฮ่องเต้ไร้ซึ่งควำมเด็ดขำด ก็จะไม่สำมำรถจัดกำรงำน
รำชกำรและปรำบปรำมขุนนำงที่ทุจริตได้
หำกฮ่องเต้ไร้ซึ่งควำมเมตตำ ก็จะไม่เห็นอกเห็นใจประชำชนและ
ไม่สำมำรถรักประชำชนดั่งลูกได้

วิธีกำรของจ่ำงเยี่ยนนั้นเด็ดขำดและเหมำะสม เขำมี
ควำมสัมพันธ์ที่ดี แต่ในใจยังคงรักษำควำมรักเอำไว้ได้ เขำอำจจะไม่
รักแผ่นดินอันรุ่งเรืองนี้ แต่ตรำบใดที่เขำรักผู้คนในแผ่นดิน เขำย่อม
ดูแลแผ่นดินนี้เป็นอย่ำงดี
“ท่ำนยังจ ำค ำพูดหน้ำประตูเมืองหลวงได้หรือไม่ องค์รัชทำยำท
ควบคุมสถำนกำรณ์ไว้ได้แล้ว แม้จะมีทหำรองครักษ์เพียงห้ำพันคนก็
ไม่สำมำรถสร้ำงควำมปั่นป่วนได้ แต่เขำก็ยังเต็มใจจะอดทนเกลี้ย
กล่อมท่ำน” ฟำงเหิงนึกถึงบำงอย่ำง น ้ำตำของเขำเอ่อคลอ “มีคน
มำกมำยที่ยอมเปิดแผลเก่ำเพื่อหวังว่ำท่ำนจะปล่อยวำงอดีตลงได้”
“เขำจะสั่งประหำรท่ำนต่อหน้ำเลยไม่ได้หรือ? เขำจะรอประหำร
ท่ำนยำมฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้หรือ? เขำจ ำเป็นต้องพูดแบบนี้ให้เสียแรง
เปล่ำ… ก็เพื่อจะรั้งพี่ชำยคนหนึ่งไว้เท่ำนั้น”
อำจจะเป็นเพรำะควำมรักในใจ อำจจะเป็นเพรำะจู้จ่ำงอวี้ไม่ได้ท ำ
ควำมผิดร้ำยแรง หรืออำจจะเป็นเพรำะในตอนนั้นที่เสด็จพี่รองอุ้ม
น้องชำยคนเล็กขึ้นมำ ควำมอบอุ่นก็สลักอยู่ในหัวใจแล้ว
น่ำเสียดำยที่ท ำถึงขนำดนี้แล้วก็ยังไม่สำมำรถเหนี่ยวรั้งควำม
ผูกพันฉันพี่น้องไว้ได้
ไม่รู้ว่ำเมื่อข่ำวกำรทรยศส่งไปถึง เขำคนที่วำงแผนอย่ำง
รอบคอบเสมอมำจะต้องเดียวดำยและเศร้ำใจแค่ไหน

ฟำงเหิงรู้สึกสงสำรเจ้ำห้ำ แต่ก็ไม่อยำกเสียหน้ำต่อหน้ำเหล่ำ
ทหำร จึงต้องกลั้นน ้ำตำเอำไว้
เหลือเพียงจู้จ่ำงอวี้ที่ส่ำยหน้ำด้วยควำมเสียใจ เขำรำวกับสงสัย
กำรตัดสินใจของตัวเอง และเหมือนก ำลังท ำให้จิตใจที่สั่นคลอน
แข็งแกร่งขึ้น “ไม่… เป็นไปไม่ได้ ข้อหำก่อกบฏมีโทษเพียงประหำร
เท่ำนั้น ต่อให้ฮ่องเต้จะใจกว้ำงแค่ไหนก็ยำกจะทนเห็นพี่น้องที่จ้องจะ
ชิงบัลลังก์ได้ เขำจะยอมให้คนอื่นนอนหลับสบำยบนข้ำงเตียงได้
อย่ำงไร ซ ้ำข้ำยังฆ่ำเสด็จพี่ใหญ่กับจวีกุ้ยเฟย ไม่มีใครจะให้อภัยข้ำ
ได้ทั้งนั้น ไม่มี”
“ข้ำเกิดมำต ่ำต้อย ไม่มีตระกูลมำรดำที่มำขอร้อง ไม่มีมำรดำ
ที่มำร้องไห้เสียใจ และไม่มีตระกูลใหญ่ตระกูลใดจะพูดเพื่อข้ำ ตอนนี้
ทั้งรำชส ำนักล้วนเป็นคนขององค์รัชทำยำท ข้ำไม่มีแม้แต่โอกำสจะ
กลับไปอีกครั้ง”
“ข้ำไม่เคยคิดทรยศบ้ำนเมือง เพียงแต่บ้ำนเมืองนี้ไม่มีที่ยืน
ส ำหรับข้ำ… จนถึงวันนี้ ค ำพูดเหล่ำนี้ก็เป็นเพียงค ำพูดเปล่ำ ๆ ของ
เจ้ำ ข้ำไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่ำคนที่ก่อกบฏจะมีจุดจบที่ดีได้”
“ไม่น่ำเชื่อจริง ๆ” ฟำงเหิงโกรธจนน ้ำตำไหลอำบแก้ม ไม่สนใจ
เรื่องหน้ำตำ เอำควำมดุร้ำยแบบที่พี่รองเคยทะเลำะกับคนอื่นมำใช้
“ที่เจ้ำไม่เชื่อก็เพรำะท่ำนโหดร้ำย! ใจด ำ! ใจแคบ! คิดว่ำทุกคนเป็น
เหมือนท่ำน!!”

“ท่ำนมักจะโทษว่ำชำติก ำเนิดของตัวเองต ่ำต้อย คิดว่ำสวรรค์ไม่
ยุติธรรม ในใจของท่ำนเต็มไปด้วยควำมมืดมิด ไม่มีควำมใจกว้ำง ต่อ
ให้นั่งบนบัลลังก์นั้นก็เป็นได้แค่ฮ่องเต้ที่โหดร้ำย”
“องค์ชำยใหญ่ขี้ขลำดและไร้ควำมสำมำรถจึงพลำดโอกำสครอง
บัลลังก์ องค์ชำยสี่ระมัดระวังตัวมำกเกินไปก็พลำดโอกำสเช่นกัน
ส่วนท่ำนพลำดโอกำสเพรำะควำมหัวรั้น ดื้อด้ำน และควำมเย็นชำ
ของท่ำน ท่ำนไม่มีควำมเมตตำและคุณธรรมอะไรเลย”
“ท่ำนแค้นเคืองวัยเยำว์ รู้สึกว่ำสวรรค์ไม่ยุติธรรม ท่ำนวำงแผน
ผูกมิตร กระทั่งสังหำรพี่น้องเพื่อก่อกบฏ สิ่งเหล่ำนี้เป็นเพียงกำรแย่ง
ชิงอ ำนำจ เป็นควำมส ำเร็จและควำมล้มเหลว”
“แต่ท ำไมท่ำนต้องทรยศบ้ำนเมือง ท่ำนท ำให้ทหำรผู้บริสุทธิ์
จ ำนวนมำกต้องตำยไป ทั้งยังท ำให้ท้องพระคลังเสียหำย ท ำให้
บ้ำนเมืองปั่นป่วน”
“ท่ำนไม่คู่ควรจะนั่งต ำแหน่งนั้น ไม่สิ… ท่ำนไม่คู่ควรจะเป็นองค์
ชำยของพวกเรำด้วยซ ้ำ!!”
รำตรีกำลอันมืดมิดทอดยำวไกลออกไป รอบด้ำนสว่ำงไสวด้วย
แสงไฟ
เหล่ำทหำรที่มีฟำงเหิงเป็นผู้น ำต่ำงมองไปที่นั่น ดวงตำทั้งสอง
เต็มไปด้วยควำมแค้น ควำมโกรธ ควำมต ำหนิ และควำมสิ้นหวัง

มีดที่พี่น้องร่วมสำยเลือดแทงเข้ำมำในร่ำงนั้นเจ็บปวดที่สุด เป็น
ควำมโหดร้ำยที่แตกต่ำงจำกกำรท ำสงครำม เป็นควำมโหดร้ำยที่
โจมตีเข้ำสู่หัวใจ
องค์ชำยสำมอันต๋ำมักจะพำจู้จ่ำงอวี้กับฟำงหยวนไปด้วย เห็นได้
ชัดว่ำเขำเข้ำใจถึงเหตุผลนี้เป็นอย่ำงดี
ใช้หอกของศัตรูโจมตีโล่ของศัตรู
ใช้แผนภำพกระบวนทัพซึ่งแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่ตำยในสมรภูมิรบ
ทิ้งไว้ มำท ำร้ำยเจ้ำของแผนภำพกระบวนทัพที่แท้จริง
ช่ำงเป็นจิตใจที่โหดร้ำยเหลือเกิน
จู้จ่ำงอวี้ยืนตะลึงอยู่กับที่ ค ำพูดทุกค ำของฟำงเหิงเหมือนมีดแทง
เข้ำไปที่หัวใจ ค ำพูดจริงใจของจ่ำงเยี่ยนที่หน้ำประตูเมืองหลวงผุด
ขึ้นมำพร้อมกัน ควำมมุ่งมั่นที่เคยแน่วแน่เริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง
เขำยืนอยู่ท่ำมกลำงควำมมืดมิด สิ่งที่เห็นก็มีเพียงควำมมืด
เท่ำนั้น
วัยเด็กของเขำยำกล ำบำก เขำเกลียดชังทุกคน
เขำต้องกำรให้พี่น้องฆ่ำกันเอง เพื่อที่เขำจะได้ขึ้นครองบัลลังก์
อย่ำงชอบธรรม ในใจของเขำเคยมีควำมอึดอัดใจบ้ำงหรือไม่
เขำคิดว่ำตรำบใดที่ยืมมือชนต่ำงเผ่ำและขึ้นครองบัลลังก์ เขำก็
ยังสำมำรถเป็นฮ่องเต้ที่ดีได้

เขำจะทุ่มเทบริหำรบ้ำนเมือง และรักทุกคนดั่งลูกอย่ำงเท่ำเทียม
เขำต้องกำรเชิดหน้ำชูตำ ท ำให้ทุกคนที่เคยดูถูกชำติก ำเนิดของ
เขำต้องหวำดกลัว
แต่เขำกลับลืมไป… ฮ้องเต้ต้องถือเอำประชำชนเป็นรำกฐำน
ถือเอำแผ่นดินเป็นของส่วนรวม บ้ำนเมืองมีประเทศชำติเป็นรำกฐำน
เสียสละตนเองเพื่อส่วนรวม
ไม่ว่ำควำมโกรธแค้นจะมีมำกเพียงใดก็ไม่ควรใช้ชีวิตประชำชน
มำเดิมพัน
ถ้ำที่หน้ำประตูเมืองหลวง เขำเข้ำใจควำมหมำยของน้องห้ำ เข้ำ
ใจควำมปรำรถนำดีของทุกคน เขำคงไม่โกรธแค้น คงไม่ยึดติดกับ
บัลลังก์อีก และชีวิตของตัวเองก็คงจะต่ำงออกไป
น่ำเสียดำยที่ควำมเสียหำยจำกกำรทรยศชำติเกิดขึ้นแล้ว แนว
ป้องกันกวนจิ่นยุ่งเหยิงและพังทลำย ทหำรที่ตำยนอนกองกันเป็น
ภูเขำเล็ก ๆ
ท้ำยที่สุด เขำก็ยังเป็นคนที่จะถูกจำรึกชื่อไว้ในประวัติศำสตร์
ตลอดกำล
จู้จ่ำงอวี้ยื่นมือออกมำช้ำ ๆ เหมือนก ำลังแสดงควำมเสียใจ หรือ
เหมือนก ำลังจะส่งค ำขอโทษ
กระทั่งมืออีกข้ำงถูกบีบอย่ำงแรงจนรู้สึกเจ็บ

จำกนั้นเสียงของฟำงหยวนก็ดังขึ้น “องค์ชำย อย่ำให้คนพวกนี้
มำท ำให้จิตใจของท่ำนสับสนได้”
จู้จ่ำงอวี้ฟื้นคืนสติทันที แววตำดุดันขององค์ชำยสำมอันต๋ำและที่
ปรึกษำเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงอยู่ด้ำนหลัง
เมื่อเหลือบมองก็เห็นว่ำองครักษ์ของชนเผ่ำต๋ำลู่หลำยคนเอำมือ
แตะด้ำมดำบแล้ว
“วำงใจเถอะ” เขำหลุบสำยตำลง พูดด้วยน ้ำเสียงที่เย็นชำและ
โหดร้ำยที่สุด “ฮ่องเต้ชรำแห่งรำชวงศ์ต้ำอวี๋ปล่อยให้ข้ำรับใช้ท ำร้ำย
ข้ำ องค์รัชทำยำทแย่งชิงบัลลังก์ของข้ำ ข้ำกับคนพวกนั้นไม่อำจอยู่
ร่วมโลกกันได้แล้ว”
“อย่ำคิดว่ำมีแต่เจ้ำเท่ำนั้นที่ถูกต้อง สักวัน เมื่อข้ำนั่งต ำแหน่งนั้น
ข้ำก็คือคนที่ถูกต้อง”
“ประวัติศำสตร์เขียนจำกผู้ชนะเสมอ!”
“ฮ่ำๆ ๆ ช่ำงเป็นประวัติศำสตร์ที่เขียนจำกผู้ชนะจริง ๆ” องค์ชำย
สำมอันต๋ำหัวเรำะเสียงดัง “เจ้ำเป็นสหำยของชนเผ่ำข้ำ อันต๋ำพร้อม
จะช่วยเจ้ำขึ้นครองบัลลังก์ เจ้ำจะกลำยเป็นฮ่องเต้ที่ชำญฉลำดที่สุด
ของรำชวงศ์ต้ำอวี๋”
ทั้งสองยิ้มให้กันอย่ำงเป็นมิตร เหมือนท ำข้อตกลงกันแล้ว

แต่ในสำยตำของทหำรชำยแดนกลับสร้ำงควำมโกรธแค้นจน
แทบคลั่ง
“ดี… ในเมื่อท่ำนดื้อรั้นถึงเพียงนี้ก็สู้กันให้ถึงที่สุดเถอะ!” ฟำงเหิง
ก ำดำบแน่น “ขุนพลฟำงเหิงแห่งต้ำอวี๋ ขอปฏิญำณต่อหน้ำฟ้ำดิน
หำกไม่ก ำจัดชนเผ่ำต๋ำลู่ให้หมดสิ้น จะไม่ขอกลับไป!”
“หำกไม่ก ำจัดชนเผ่ำต๋ำลู่ให้หมดสิ้น จะไม่ขอกลับไป!”
เหล่ำทหำรต่ำงก็ตะโกนก้อง ดำบยำวชี้ไปข้ำงหน้ำ ดวงตำทั้ง
สองจ้องมองอย่ำงโกรธแค้น
“อย่ำคิดว่ำได้แผนภำพกระบวนทัพของตระกูลฟำงไปแล้วจะท ำ
อะไรก็ได้” เขำตั้งท่ำต่อสู้ “บ้ำนเมืองอันยิ่งใหญ่ของพวกเรำ จะยอม
ให้คนพำลมำปองร้ำยได้อย่ำงไร พวกเจ้ำมำจำกที่ไหน… ก็กลับไปที่
นั่นซะ!”