พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 511 ศึกตัดสิน

ครั้งนี้เหล่ำทหำรนับหมื่นไม่ได้ตอบรับ เพรำะองค์ชำยสำมอันต๋ำ
ยิ้มเยำะออกมำ “จะให้ข้ำกลับก็กลับหรือ? พวกเจ้ำมีสิทธิ์อะไรมำให้
ข้ำกลับไป? ใช้แค่แนวป้องกันกวนจิ่นที่เสียหำยหรือทหำรที่ไม่มีม้ำ
หรือ?”
“ทหำรของข้ำเริ่มหำยตกใจกันแล้ว พวกเจ้ำไม่มีก ำแพงเมืองไว้
ป้องกัน แล้วจะเอำอะไรมำสู้กับพวกข้ำ?”
พูดจบเขำก็หันไปมองจู้จ่ำงอวี้ พร้อมกับแสดงควำมชื่นชม
เล็กน้อย “องค์ชำยรองถ่วงเวลำได้ดีมำก ข้ำพอใจจริง ๆ”
ระหว่ำงที่ทั้งสองฝ่ำยก ำลังเตรียมพร้อมจะโจมตี กำรพูดคุยกัน
ส่วนใหญ่ใช้เวลำถึงครึ่งชั่วยำม
กำรที่องค์ชำยสำมอันต๋ำอดทนมำตลอดก็ไม่ใช่เพรำะตกใจ แต่
ก ำลังรอให้ชนเผ่ำต๋ำลู่รักษำขวัญ
เขำไม่เคยละทิ้งควำมคิดที่จะโจมตีแนวป้องกันกวนจิ่น เขำ
ต้องกำรควำมดีควำมชอบที่มำกพอจะชิงต ำแหน่งข่ำน เขำหลอกล่อ
ชำวต้ำอวี๋ให้มำอยู่ในก ำมือของตัวเอง
สีหน้ำของจู้จ่ำงอวี้เปลี่ยนไป ควำมรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงในใจ
กลับมำอีกครั้ง

แต่สิ่งที่น่ำแปลกคือฟำงเหิงกับเจียงเฉิงเยวี่ยนที่อยู่ตรงข้ำมกลับ
ไม่มีท่ำทีตกใจแม้แต่น้อย
สองขุนพลน้อยยังคงมีสีหน้ำเย็นชำ หลังจำกเห็นเจียงอีโบกธงสูง
ก็เผยรอยยิ้ม “ต้องขอบคุณองค์ชำยสำมอันต๋ำจริง ๆ ที่ท ำให้กำรถ่วง
เวลำส ำเร็จ”
“พวกเจ้ำหมำยควำมว่ำอย่ำงไร?” สีหน้ำขององค์ชำยสำมอันต๋ำ
เปลี่ยนไป
ฟำงเหิงยิ้มเย็น น ำทหำรหลีกทำงให้กองทัพของตระกูลเจียงที่
ควบม้ำเข้ำมำ
เสียงฝีเท้ำของม้ำและเสียงกำรฆ่ำฟันดังมำจำกที่ไกล ๆ แสดงว่ำ
กองหนุนจำกแนวป้องกันอื่นมำถึงแล้ว
“เมื่อครู่พวกเจ้ำพูดมำกขนำดนั้นที่แท้ก็ก ำลังถ่วงเวลำ พวกเจ้ำ
ไม่เพียงซุ่มโจมตี แต่ยังเรียกกองหนุนมำอีก พวกเจ้ำชำวต้ำอวี๋ช่ำง
เจ้ำเล่ห์จริง ๆ” องค์ชำยสำมอันต๋ำเริ่มด่ำอีกครั้ง
ฟำงเหิงไม่ได้สนใจเรื่องนี้
ค ำพูดเหล่ำนั้นเป็นค ำพูดที่จริงใจ เป็นกำรเกลี้ยกล่อมที่จริงใจ
เป็นกำรถ่วงเวลำที่จริงใจ
ทั้งสองฝ่ำยมีจุดประสงค์ตรงกัน จึงท ำให้สงครำมครั้งนี้มีจุด
เปลี่ยน

ม้ำของชนเผ่ำต๋ำลู่แข็งแรงและคล่องแคล่ว ยำมสู้ศึกก็ดุร้ำยและ
วิ่งเร็ว หำกไม่ใช้กำรร่วมมือกันจำกนอกและใน จะท ำลำยกองก ำลัง
ของพวกเขำได้อย่ำงไร
“พี่น้องทั้งหลำยเตรียมออกรบ” เจียงเฉิงเยวี่ยนขึ้นม้ำ “กองหนุน
มำถึงแล้ว ถึงเวลำคิดบัญชี!”
กองทัพตอบรับค ำสั่งอย่ำงพร้อมเพรียงกัน สร้ำงควำมฮึกเหิม
ขึ้นมำได้มำก
ส่วนองค์ชำยสำมอันต๋ำกลับลังเลไม่กล้ำตัดสิน
หลังจำกคิดทบทวนหลำยครั้ง เขำก็ไม่รู้ว่ำจะเชื่อเสียงฝีเท้ำม้ำที่
แว่วมำแต่ไกลนี้ดีหรือไม่
หำกเป็นแผนของชำวต้ำอวี๋ที่จงใจใช้บีบให้พวกเขำล่ำถอยจะท ำ
อย่ำงไรเล่ำ?
ในท ำนองเดียวกัน หำกกองหนุนของต้ำอวี๋มำถึงจริง ๆ เขำคงไม่
สำมำรถแบกรับควำมสูญเสียที่อำจจะพ่ำยแพ้รำบคำบได้
เมื่อเห็นว่ำอีกฝ่ำยก ำลังตัดสินใจไม่ถูก จู้จ่ำงอวี้ก็เสนอแผนกำร
“หนีไปเถอะ ไม่รู้ว่ำต้ำอวี๋ส่งคนมำเท่ำไหร่ ให้ส่วนหนึ่งอยู่รั้งท้ำยยัง
ดีกว่ำพ่ำยแพ้ทั้งหมด ท่ำนข่ำนคงจะผิดหวัง”
ที่ใดมีอ ำนำจที่นั่นก็มีกำรแก่งแย่งชิงดี
ที่ใดมีจิตใจที่นั่นก็มีกำรวำงแผน

องค์ชำยสำมอันต๋ำรีบตัดสินใจ “ถอยทัพ! ให้กองทัพปีกซ้ำยรั้ง
ท้ำย คนที่เหลือตำมข้ำมำ”
ม้ำแข็งแรงยกขำหน้ำขึ้น วิ่งไปด้วยควำมเร็วที่ยำกจะเทียบได้
ทหำรต้ำอวี๋จ ำนวนมำกพยำยำมเต็มที่ แต่ก็สังหำรได้เพียงคนที่อยู่รั้ง
ท้ำย
นี่คือควำมแตกต่ำง นี่คือควำมแข็งแกร่ง
องค์ชำยสำมอันต๋ำยกยิ้มรำวกับได้ปลดปล่อยควำมโมโหในใจ
“พวกเจ้ำชำวต้ำอวี๋ที่น่ำชัง คอยดูเถอะ แนวป้องกันกวนจิ่นแตกเป็น
แค่จุดเริ่มต้นเท่ำนั้น แนวป้องกันอื่นจะถูกท ำลำยทีละจุด แผ่นดินจง
หยวนจะต้องเป็นของพวกเรำในไม่ช้ำ”
สิ้นเสียงของเขำ ฟำงเหิงที่น ำหน้ำก็กระตุ้นม้ำ แทรกตัวเข้ำไปใน
ท้ำยแถวของพวกชนเผ่ำต๋ำลู่
แผ่นหลังขององค์ชำยสำมอันต๋ำรู้สึกตึงเครียด เขำรีบเรียก
องครักษ์มำกันไว้ พร้อมกับเร่งม้ำให้เร็วมำกขึ้น
ดำบของฟำงเหิงจึงท ำได้เพียงสังหำรพวกชนเผ่ำต๋ำลู่ที่อยู่ใกล้ ๆ
ไปทีละชีวิต
ทั้งสองฝ่ำยต่ำงไล่ตำมฆ่ำฟันกันจนไปถึงนอกแนวป้องกันกวน
จิ่น กองทัพต้ำอวี๋ที่มำช่วยเหลือก ำลังล้อมเข้ำมำ

“เป็นเรื่องจริงด้วย” องค์ชำยสำมอันต๋ำตกใจจนเหงื่อไหล “โชคดี
ที่องค์ชำยรองเสนอแผนกำรให้ข้ำ ท่ำนยอดเยี่ยมมำก ฉลำดจริง ๆ”
จู้จ่ำงอวี้แสดงท่ำทำงเคำรพมำกขึ้น “ทั้งหมดนี้เป็นกำรช่วยเหลือ
ซึ่งกันและกัน… องค์ชำยสำมดูสิ ตรงนั้นยังล้อมไม่หมด ตอนนี้พวก
เรำสำมำรถฝ่ำวงล้อมไปได้”
ทั้งสองยิ้มให้กัน น ำทัพโจมตีไปยังช่องว่ำงตรงนั้น
กำรปิดล้อมคือกำรใช้จ ำนวนคนที่มำกกว่ำ และกำรควบคุม
ทิศทำงที่แน่นอน ถึงแม้กองหนุนของต้ำอวี๋จะมำได้ทันเวลำ แต่
จ ำนวนคนยังน้อยกว่ำจึงท ำได้เพียงฆ่ำชนเผ่ำต๋ำลู่บำงส่วน
ทุกคนต่ำงต่อสู้จนเลือดอำบตัว ไม่รู้ตัวจนกระทั่งฟ้ำสำง
แสงรุ่งอรุณปรำกฏขึ้นมำ เหล่ำทหำรเริ่มอ่อนแรงแล้ว บนพื้น
หญ้ำแทบจะเต็มไปด้วยแอ่งเลือด
“พวกเขำมำกันแสนกว่ำคน กองทัพปีกซ้ำยดูเหมือนจะเสียไป
ทั้งหมด” เจียงอีรำยงำน “แต่เพรำะพวกเขำถอยทัพได้ทัน กองทัพ
หลักจึงยังคงเหลืออยู่”
“ข้ำได้ยินมำว่ำเป็นองค์ชำยรองที่บอกให้พวกเขำถอย” เจียงอู่
ขมวดคิ้ว “ถ้ำไม่ถอย พวกเรำคงจะฆ่ำได้มำกกว่ำนี้”
ส ำหรับคนทรยศบ้ำนเมืองเช่นนี้ ฟำงเหิงไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

กำรใช้ดำบสังหำรเขำกลำยเป็นควำมปรำรถนำของเหล่ำทหำร
ชำยแดนทุกคน
“เก็บของที่ได้จำกกำรรบก่อน” เจียงเฉิงเยวี่ยนเอำมือกดไหล่
ซ้ำยเดินเข้ำมำ “กำรสร้ำงแนวป้องกันกวนจิ่นใหม่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ
ต้องให้ท้องพระคลังอนุญำต แผนภำพกระบวนทัพยังอยู่ในมือชน
เผ่ำต๋ำลู่ มันอำจจะเป็นภัยร้ำย”
กำรโจมตีที่แนวป้องกันกวนจิ่น ทั้งสองฝ่ำยต่ำงก็ได้รับควำม
เสียหำย รำชวงศ์ต้ำอวี๋ที่รักษำแนวป้องกันนี้ไว้ได้ก็ถือว่ำได้รับชัยชนะ
มำอย่ำงยำกล ำบำก
องค์ชำยสำมอันต๋ำเป็นคนละเอียดรอบคอบ หำกถูกเอำเปรียบ
ที่นี่ก็มีแนวโน้มว่ำจะหำทำงเอำคืนที่อื่น
แม้จะไม่ใช่เพื่อหน้ำตำ แต่ก็ต้องเตรียมตัวส ำหรับกำรแย่งชิง
บัลลังก์ในอนำคต
“ดูเหมือนว่ำเรำต้องปรึกษำกันให้ดีว่ำควรจะป้องกันจุดไหนเป็น
พิเศษ” ฟำงเหิงขมวดคิ้ว “เจ้ำบำดเจ็บหรือ?”
“แค่เล็กน้อย” เจียงเฉิงเยวี่ยนลดมือลง เกรำะบนไหล่ซ้ำยของ
เขำมีเลือดไหลออกมำไม่หยุด
ถึงขั้นนี้แล้วยังจะบอกว่ำแค่บำดเจ็บเล็กน้อยได้อย่ำงไร

ฟำงเหิงหันหลังไปเรียกหมอทหำร แต่เห็นเพียงร่ำงที่ก ำลังวุ่นวำย
และทหำรที่ร้องโอดครวญเต็มไปหมด
เขำถอนหำยใจ เอำยำที่เวินจืออวิ่นให้ออกมำแล้วโยนให้อีกฝ่ำย
ด้วยควำมไม่พอใจ “เรียกทหำรมำทำยำให้เองเถอะ”
เจียงเฉิงเยวี่ยนไม่ได้ท ำเป็นอ่อนแอ ยกยิ้มแล้วยกมือคว้ำไป
กองทัพก ำลังด ำเนินกำรขั้นตอนสุดท้ำย จับกุมศัตรูที่ยังมีชีวิต
อยู่ เก็บอำวุธที่ใช้ได้ จูงม้ำที่แข็งแรงออกไป และฝังศพสหำยร่วมรบที่
เสียชีวิต
กำรสร้ำงแนวป้องกันกวนจิ่นใหม่ไม่เพียงต้องกำรเงิน แต่ยังต้อง
ใช้เวลำ ทหำรที่บำดเจ็บเดิมเก้ำหมื่นคนก็ยังไม่เพียงพอ เจียงจี้จู่จึง
เรียกทหำรอีกสำมหมื่นคนจำกบริเวณใกล้เคียงมำช่วยและสร้ำงแนว
ป้องกันแบบง่ำย ๆ ขึ้น
สิ่งที่ต้องคิดต่อจำกนี้คือ ค ำพูดทิ้งท้ำยขององค์ชำยสำมอันต๋ำ
“องค์ชำยคนนี้ระแวงมำก หลังจำกเสียเปรียบที่แนวป้องกันกวนจิ่
นถึงสองครั้ง คงจะไม่กลับมำโจมตีอีก” เจียงจี้จู่ใช้นิ้วชี้บนแผนที่
“ตำมควำมคิดปกติแล้ว ชนเผ่ำต๋ำลู่จะโจมตีแนวป้องกันอีกสำมแห่ง”
ถ้ำเป็นเมื่อก่อนฟำงเหิงกับเจียงเฉิงเยวี่ยนคงจะพยักหน้ำเห็น
ด้วยแล้ว

แต่ครั้งนี้ทั้งสองสบตำกัน แล้วพูดออกมำพร้อมกันว่ำ “แล้ว
ควำมคิดที่ไม่ปกติเล่ำ?”
“ควำมคิดที่ไม่ปกติก็คือกำรโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว” เจียงจี้จู่
หัวเรำะ ดีใจที่เด็กหนุ่มสองคนเติบโตขึ้น “ในฐำนะแม่ทัพ กำรท ำ
ควำมเข้ำใจควำมคิดของศัตรูเป็นเรื่องส ำคัญ องค์ชำยสำมคนนี้มี
ควำมสำมำรถอยู่บ้ำง ทั้งยังชอบโอ้อวดควำมสำมำรถอีก”
สิ่งส ำคัญที่สุดคือดูเหมือนเขำจะชอบผูกใจเจ็บ
ศึกสองครั้งนี้ไม่ได้หมำยควำมว่ำเขำเสียเปรียบที่แนวป้องกัน
กวนจิ่น แต่หมำยควำมว่ำเขำถูกกองทัพตระกูลเจียงท ำให้เสียเปรียบ
“หรือว่ำ…” ฟำงเหิงอุทำน “หรือว่ำพวกเขำจะมำโจมตี
กองบัญชำกำร?”
หำกโจมตีกองบัญชำกำรก็ถือเป็นศึกตัดสินแล้ว