พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 520 กลับสู่เขตอันสุ่ย

เมื่อค ำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมำ ทั่วทั้งเรือนเล็กก็ตกอยู่ในควำมเงียบ
เจียงเซิงเบิกตำกว้ำงพูดไม่ออก เจิ้งหรูเชียนขมวดคิ้วแน่น ฟำง
เหิงเหมือนก ำลังครุ่นคิดบำงอย่ำง ส่วนเวินจืออวิ่นมีสีหน้ำงุนงงไม่รู้จะ
ท ำอย่ำงไร
ไม่น่ำแปลกใจที่ก่อนหน้ำนี้สวี่โม่จะไม่กล้ำตอบรับว่ำจะอยู่เป็น
เพื่อนจ่ำงเยี่ยนที่เมืองหลวง
ที่แท้เขำก็เตรียมกำรไว้แล้ว เตรียมกำรจะไปเป็นผู้ว่ำกำรเขตที่
เขตอันสุ่ย
จ่ำงเยี่ยนเม้มปำก แสดงสีหน้ำน้อยใจ “พี่ใหญ่ ท่ำนจะทิ้งพวกข้ำ
ไปแล้วหรือ?”
ผู้คนที่เหลือต่ำงเงยหน้ำขึ้นมองด้วยสีหน้ำงุนงง
สวี่โม่ยิ้มขื่น “แน่นอนว่ำไม่ใช่ ตอนนี้ฝ่ำบำทล้มป่วย อ ำนำจเอน
เอียงไปทำงจวนรัชทำยำท ตำมหลักแล้วที่นี่ย่อมส ำคัญกว่ำ แต่มีซุน
เสี่ยวเซิง มีฉีหวำยและอันจวิ่นอยู่ เพียงพอจะรับมือได้ครึ่งหนึ่งแล้ว”
“ไม่กี่วันก่อน ข้ำได้รับข่ำวว่ำผู้ว่ำกำรเขตอันสุ่ยคนปัจจุบันถูก
จับด้วยข้อหำทุจริตและติดสินบน ผู้ว่ำกำรคนใหม่ยังต้องใช้เวลำอีก
สักพักกว่ำจะเข้ำรับต ำแหน่ง ข้ำจึงคิดจะไปรักษำกำรแทนสักระยะ”

เขำมองไปทำงทิศตะวันออกเฉียงเหนือ “มีบำงเรื่องที่ยังต้องจัดกำรให้
เร็วกว่ำนั้น”
ไม่อำจปล่อยให้คนชั่วลอยนวลได้นำนเกินไป!
ไม่อำจปล่อยให้ผู้วำยชนม์… หลับใหลชั่วนิรันดร์อยู่บนเขำต่ำง
เมือง
จ่ำงเยี่ยนพลันรู้สึกตัว รีบลุกขึ้นยืนทันที “ได้ พี่ใหญ่ ขอให้ท่ำน
รีบไปรีบกลับมำ”
พวกเขำต่ำงรู้สึกเห็นใจเด็กหนุ่มคนนั้น และต่ำงก็อยำกช่วยให้
เขำได้กอบกู้ชื่อเสียง
“เจ้ำห้ำอย่ำกังวลไป วันที่เจ้ำขึ้นครองรำชย์ พี่ใหญ่จะกลับมำ จะ
อยู่เคียงข้ำงเจ้ำ ร่วมพิธีสวมหมวกกับเจ้ำ” สวี่โม่ยื่นมือออกไปเหมือน
ตอนที่พวกเขำยังเด็ก ลูบศีรษะของน้องชำย
จ่ำงเยี่ยนยิ้มกว้ำง รอยยิ้มชื้นไปด้วยน ้ำตำ แฝงไปด้วยควำม
อำลัยอำวรณ์
เดี๋ยวนะ ตกลงกันง่ำย ๆ แบบนี้เลยหรือ?
เจียงเซิงตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่
นำงจะท ำอย่ำงไรดี ท ำอย่ำงไรดี ท ำอย่ำงไรดี พี่ใหญ่ต้องแยก
จำกพี่ห้ำแล้ว!

“ฟำงเหิงจะไปกับพี่ใหญ่ด้วย” ฟำงเหิงเอ่ยขึ้นมำด้วยน ้ำเสียง
หนักแน่นโดยไม่คำดคิด “ข้ำก็มีเรื่องต้องจัดกำรที่เขตอันสุ่ย
เหมือนกัน”
เจิ้งหรูเชียนพูดอย่ำงไม่ยอมแพ้ว่ำ “เรื่องอิฐทองค ำตกลงแน่นอน
แล้ว ข้ำจะไปเขตอันสุ่ยเพื่อท ำกำรค้ำใหม่พอดี ถือโอกำสไปดู
ถั่วฝักยำวของข้ำด้วย”
เวินจืออวิ่นครุ่นคิดก่อนจะพูด “ข้ำยังมีส ำนักแพทย์อยู่ที่นั่น
หลังจำกไม่มีท่ำนหมออู๋คอยดูแลแล้วก็ไม่รู้ว่ำตอนนี้เป็นอย่ำงไรบ้ำง”
มำถึงครำวของเจียงเซิง
นำงมองท่ำนย่ำที่แก่ชรำและนึกถึงท่ำนพ่อที่เพิ่งปลดประจ ำกำร
สองมือสั่นระริกไม่หยุด
นี่ยิ่งล ำบำกใจกว่ำตอนใช้ตะเกียบคีบขำหมูทั้งชิ้นเสียอีก
ถำนเยี่ยพลันกระแอม “ฮูหยินผู้เฒ่ำ ได้ยินว่ำตอนท่ำนยังสำว ๆ
ก็เคยไปเขตอันสุ่ยมำก่อน อยำกกลับไปเยี่ยมเยือนถิ่นเก่ำบ้ำงหรือไม่
เจ้ำคะ?”
“อืม เจ้ำพูดถูกแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงพยักหน้ำ “ข้ำอยำกไปดู
แผ่นดินที่เลี้ยงดูเด็กน้อยมำเจ็ดปีเหมือนกัน”
ในที่สุดเจียงเซิงก็ปลดเปลื้องควำมกังวลและรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมำ
ทันที “อำหำรที่เขตอันสุ่ยอร่อยมำก ที่หมู่บ้ำนสิบลี้มีร้ำนถังหูลู่ที่

รสชำติวิเศษมำก ข้ำอยู่เมืองหลวงมำหลำยปีก็ไม่เคยได้กินอะไรที่
รสชำติเหมือนที่นั่นเลย”
“ยังมีท่ำนลุงท่ำนอำที่หมู่บ้ำนสิบลี้อีก พวกเขำล้วนดีกับข้ำมำก
บำงครั้งยังให้ของกิน มอบเสื้อผ้ำตัวเก่ำ ๆ ให้ข้ำใส่”
“แต่ว่ำก็มีคนในหมู่บ้ำนที่ดุร้ำยด้วย ส่วนคนในอ ำเภอยิ่งร้ำยกำจ
ตีคนเจ็บมำกเลย…”
ขณะที่เด็กสำวร ำลึกควำมหลัง รถม้ำหลำยคันก็ถูกจัดเตรียม
เรียบร้อยแล้ว พร้อมจะเดินทำงกลับถิ่นเก่ำ
ขบวนรถม้ำของฮูหยินผู้เฒ่ำเจียงใหญ่โตกว่ำใคร นอกจำก
เครื่องเงินและเครื่องทองแล้ว ยังมีบุตรชำยที่ปลดประจ ำกำรกลับบ้ำน
มำด้วย
สวี่โม่ดูพิเศษกว่ำคนอื่น เขำขุดดินจำกยอดเขำมำสองก ำมือ ใส่
ไว้ในกล่องเป็นตัวแทนสหำย
ฟำงเหิงดูสง่ำงำมที่สุด ด้ำนหลังมีผู้ติดตำมทั้งแปดยืนเรียงกัน ดู
ภำคภูมิและตื่นเต้น
เวินจืออวิ่นแบกกล่องยำเล็ก ๆ ยังคงดูบอบบำงอ่อนแอ
เหมือนเดิม

เจียงเซิงจับมือจำงเซียงเหลียนอำลัยอำวรณ์ ก ำชับซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ
ว่ำอย่ำตัดควำมสัมพันธ์กับเจ้ำของแผงขำยเนื้อหมู เพรำะนำงกลับมำ
จะต้องกินขำหมูอีก
มีเพียงจ่ำงเยี่ยนเท่ำนั้น
ร่ำงสูงโปร่งของเด็กหนุ่มยืนอยู่มุมห้อง รู้สึกได้ถึงควำม
เปลี่ยนแปลงของเรือนเล็กจำกควำมคึกคักสู่ควำมเงียบเหงำ ตอน
นั้นเองที่เขำเข้ำใจถึงควำมโดดเดี่ยวของผู้เป็นใหญ่ และเข้ำใจ
ควำมหมำยของค ำว่ำยิ่งสูงยิ่งหนำว
ผู้คนมำกมำยที่มำพบกันด้วยเหตุผลต่ำง ๆ และร่วมเดินทำง
มำยังเมืองหลวงด้วยกัน
ตอนนี้พวกเขำก ำลังจะกลับไปแล้ว ทิ้งให้เขำอยู่เพียงล ำพัง เฝ้ำ
ดูแลเมืองอันกว้ำงใหญ่และแผ่นดินไพศำลแห่งนี้
“จ่ำงเยี่ยน!” เวินจืออวิ่นกระโดดลงจำกรถอย่ำงกะทันหัน วิ่งเข้ำ
มำหำเขำ “เจ้ำอย่ำเศร้ำไปเลย พวกข้ำจะต้องกลับมำแน่นอน”
เจียงเซิงโผล่หน้ำออกมำพลำงกล่ำวว่ำ “ใช่ พี่ห้ำ พวกข้ำจะรีบ
กลับมำเร็ว ๆ เลย”
จ่ำงเยี่ยนจึงยิ้มออกมำ พลำงโบกมือให้ขบวนรถม้ำ
ไม่นำนนักหรอก เขำพึมพ ำในใจ

เจียงเซิงรับปำกกับท่ำนพ่อและท่ำนย่ำว่ำ “ไม่นำนนักหรอก
อย่ำงมำกก็แค่หนึ่งเดือนเจ้ำค่ะ”
เริ่มจำกเมืองหลวง พวกเขำจะต้องผ่ำนเทือกเขำหวงซำน ผ่ำน
หุยโจว จำกนั้นผ่ำนตันหยำง สุดท้ำยก็ข้ำมอันหยำงจนไปถึงเขต
อันสุ่ย
ใช้เวลำหนึ่งเดือนเต็มพอดี
แผ่นดินเกิดที่จำกมำสี่ปี หลังจำกได้เห็นควำมเจริญรุ่งเรืองทั้ง
หมดแล้วก็ยังคงเป็นที่ที่ดีที่สุดในใจเสมอ
ดอกไม้อันงดงำมในเมืองหลวงอำจท ำให้ผู้คนลุ่มหลง แต่ไม่อำจ
ท ำให้จิตใจที่บริสุทธิ์และแผ่นหลังที่แข็งแกร่งหวั่นไหวได้
สวี่โม่ถือหนังสือแต่งตั้งผู้ว่ำกำรเขตยืนอยู่ที่ประตูเมืองทิศ
ตะวันตก สถำนที่ที่เคยกล่ำวค ำอ ำลำในวันวำน
หวังหมิงอวี่ที่รออยู่นำนแล้วรีบวิ่งเข้ำมำหำ ค ำพูดนับพัน
กลำยเป็นเสียงสะอื้น และควำมน้อยใจที่ไม่อำจกล่ำวออกมำได้
“พี่หมิงอวี่” สวี่โม่จับแขนเขำพลำงถำม “มีข่ำวจำกเมืองหลวงส่ง
มำบ้ำงหรือไม่?”
“ไม่มี จดหมำยจำกตระกูลใหญ่ทั้งหมดถูกข้ำสกัดไว้ พวกเขำจึง
ไม่รู้ข่ำวกำรจำกไปของพี่ชำย” หวังหมิงอวี่เช็ดน ้ำตำ “ช่วงนี้ท่ำนลุง

ยิ่งโอหัง ขู่ว่ำจะแย่งต ำแหน่งผู้น ำตระกูลไปจำกข้ำหลำยครั้ง โชคดีที่
พี่ชำยได้วำงแผนไว้ล่วงหน้ำ เขำจึงท ำไม่ส ำเร็จ”
สวี่โม่พยักหน้ำ “พี่หมิงอวี่อย่ำกังวลไป ครำวนี้ข้ำมำช่วยเจ้ำแล้ว
จะไม่มีพวกคนชั่วคนไหนกล้ำเหิมเกริมอีก”
“ดี ดีแล้ว” หวังหมิงอวี่สงบอำรมณ์ลง จู่ ๆ ก็ถำมอย่ำงกระอัก
กระอ่วน “ครำวนี้มีแค่ใต้เท้ำสวี่กลับมำคนเดียวหรือ?”
แน่นอนว่ำไม่ใช่
เจิ้งหรูเชียนที่ทนไม่ไหวแล้วเปิดม่ำนรถม้ำ เรียกด้วยรอยยิ้ม
สดใสว่ำ “หมิงอวี่!”
หวังหมิงอวี่ตกใจจนท ำอะไรไม่ถูก ทั้งตื่นตะลึงและดีใจ ผ่ำนไปครู่
ใหญ่จึงค้นหำเสียงตัวเองได้ “หรูเชียน ยินดีต้อนรับกลับมำ!”
สหำยของเจ้ำ ในที่สุดก็มีชีวิตชีวำเหมือนคนขึ้นมำเสียที
กลุ่มคนที่นั่งรถม้ำ เดินเล่นบนถนนในเขตอันสุ่ย พูดคุยเกี่ยวกับ
รำคำสินค้ำที่ถูกในเมืองอันห่ำงไกล สูดกลิ่นอำหำรของบ้ำนเกิดที่
คิดถึง
ขณะเดินผ่ำนหน้ำเรือนโยวหรำน เถ้ำแก่ฮ่ำวก ำลังลำกลูกสำว
ตัวอวบพลำงพูดอะไรบำงอย่ำง ทั้งหงุดหงิดทั้งโมโห ยกมือใหญ่
ขึ้นมำแต่ตบลงบนขำตัวเอง
เจียงเซิงอดชะโงกหน้ำไปฟังไม่ได้ จนพอจับใจควำมได้ว่ำ

“เซียงเซียง ผ่ำนมำตั้งหลำยปีแล้ว เจ้ำยังคิดถึงเด็กหนุ่มคนนั้น
อีกหรือ เขำไปเมืองหลวงแล้ว เขำไม่กลับมำแล้ว” เถ้ำแก่ฮ่ำวปำด
น ้ำตำ “ถ้ำเจ้ำรอต่อไป เจ้ำก็จะกลำยเป็นสำวแก่จริง ๆ นะ”
“สำวแก่ก็สำวแก่สิ” ฮ่ำวเซียงเซียงแสดงสีหน้ำมุ่งมั่น “ใครบอก
ว่ำเขำจะไม่กลับมำ? แล้วถ้ำเขำกลับมำเล่ำ?”
ใช่แล้ว แล้วถ้ำเขำกลับมำเล่ำ?
เจียงเซิงมองไปทำงเจิ้งหรูเชียนที่ก ำลังสนทนำอย่ำงสนุกสนำน
กับสหำยบนรถม้ำ และฟำงเหิงที่นั่งอยู่บนหลังม้ำด้วยสีหน้ำเคร่งขรึม
จู่ ๆ ควำมคิดซุกซนก็ผุดขึ้นมำในหัว นำงโผล่หน้ำออกไปแล้วตะโกน
เสียงดัง “พี่ชำย!!”
พ่อลูกตระกูลฮ่ำวสะดุ้งตกใจ หันหน้ำมำพร้อมกัน คนหนึ่งสีหน้ำ
แสดงควำมดีใจ อีกคนแสดงสีหน้ำปลำบปลื้มยินดี
เจียงเซิงตบมือแล้วหดหัวกลับเข้ำไป เก็บซ่อนควำมดีควำมชอบ
นี้ไว้