พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 521 บทสรุป

ตำมบันทึกประวัติศำสตร์ เมื่อผู้ว่ำกำรเขตสวี่แห่งเขตอันสุ่ย
เดินทำงมำถึง เขำดูตื่นตระหนกเป็นพิเศษ
โดยเฉพำะน้องชำยทั้งสองของท่ำนผู้ว่ำกำร พวกเขำเหมือนหนู
ที่ถูกแมวไล่ล่ำ รีบวิ่งเข้ำไปในจวนผู้ว่ำกำรเขตและไม่ยอมออกมำอีก
จนกระทั่งค ่ำมืด ฟำงเหิงถึงขี่ม้ำพร้อมผู้ติดตำมทั้งแปด แอบย่อง
มำที่หน้ำเรือนตระกูลเปียน
เขำตัดประตูใหญ่ ท ำลำยโซ่เหล็ก บุกเข้ำไปอย่ำงรุนแรง
ขุนพลหนุ่มร่ำงสูงสง่ำคุกเข่ำลงกับพื้น ก้มศีรษะลงค ำนับ
“หลำนชำยฟำงเหิงไร้ควำมสำมำรถจึงมำช้ำ ข้ำมำรับท่ำนป้ำกลับ
บ้ำนแล้ว”
ตอนนั้นเขำไม่มีทั้งอ ำนำจและบำรมี ได้แต่หนีไปชำยแดน ได้แต่
มองท่ำนป้ำที่ก ำลังทนทุกข์ทรมำน
บัดนี้เขำมียศถำบรรดำศักดิ์แล้ว ในที่สุดก็สำมำรถกลับมำที่นี่ได้
รับตัวท่ำนป้ำกลับไปอย่ำงเต็มภำคภูมิ
หวังฝูหลิว บุตรสำวอนุของตระกูลหวัง สะใภ้ใหญ่ตระกูลเปียน
หลังจำกสำมีเสียชีวิตก็ถูกตระกูลเปียนบังคับให้อยู่ในเรือนพัก หำก
ต้องกำรดูแลบุตรชำยของพี่สำวก็ต้องไปขอรบกวนน้องชำยสำมี

โชคดีที่หลังจำกนั่งสวดมนต์อยู่ห้ำปี เด็กคนนั้นมีอ ำนำจจน
กลับมำได้แล้ว
สตรีผมขำวข้ำงขมับเดินออกมำ มองฟำงเหิงด้วยน ้ำตำคลอเบ้ำ
“เด็กดี ข้ำไม่ได้ท ำให้ค ำสั่งเสียของพี่สำวต้องผิดหวัง เจ้ำเติบโตมำได้
ดีนัก ข้ำวำงใจแล้ว”
“ท่ำนป้ำ ข้ำจะพำท่ำนกลับบ้ำน” ฟำงเหิงก้ำวไปข้ำงหน้ำ หำงตำ
เหลือบเห็นบ่ำวรับใช้ของตระกูลเปียนที่กรูกันเข้ำมำ
เขำยังไม่ทันขยับตัว เจียงอีก็น ำน้องชำยน้องสำวชักดำบออก
มำแล้ว
“พวกเจ้ำเป็นใครกัน!” บ่ำวตระกูลเปียนตวำดลั่น “นี่คือฮูหยิน
ใหญ่ของพวกข้ำ นำงก ำลังสวดมนต์ถือศีลให้คุณชำย พวกเจ้ำก ำลัง
ลักพำตัวสตรี พวกข้ำจะฟ้องร้องถึงท่ำนผู้ว่ำกำรเขต”
“จะฟ้องก็ไปสิ” ฟำงเหิงเผยแววตำเยำะหยัน “นับจำกนี้นำงจะ
ไม่ใช่ฮูหยินใหญ่ของตระกูลเปียนอีกต่อไป เรื่องหนังสือหย่ำ ข้ำจะส่ง
คนน ำมำให้ในภำยหลัง”
ทั่วหล้ำใต้ฟ้ำไม่เคยมีสตรีคนใดกล้ำเอ่ยปำกขอหย่ำขำดจำก
บุรุษมำก่อน
บ่ำวรับใช้ตระกูลเปียนตกตะลึง ได้แต่จ้องมองรถม้ำที่ค่อย ๆ
เคลื่อนตัวออกไป

วันรุ่งขึ้น ตระกูลเปียนมำฟ้องร้องต่อจวนผู้ว่ำกำรเขต กล่ำวหำ
ว่ำฟำงเหิงลักพำตัวสตรี แต่กลับไม่ได้พบหน้ำท่ำนผู้ว่ำกำรเขตคน
ใหม่แม้แต่น้อย
หลังจำกตำมหำอย่ำงยำกล ำบำก ในที่สุดก็ติดตำมมำจนถึงหน้ำ
ประตูของตระกูลหวัง
เมื่อเทียบกับฟำงเหิงที่ท ำอะไรง่ำย ๆ และตรงไปตรงมำ สวี่โม่กลับ
ท ำทุกอย่ำงอย่ำงมีแบบแผนและเคำรพกฎเกณฑ์มำกกว่ำ
เขำเปิดดูบันทึกกำรท ำชั่วของตระกูลหวังบ้ำนสำมที่หวังหมิงอวี่
รวบรวมมำตลอดหลำยปี แล้วอ่ำนออกมำทีละประโยคให้นำยท่ำน
สำมหวังฟัง
“ล่อลวงบุตรสำวชำวบ้ำนมำเป็นอนุภรรยำ ท ำลำยกิจกำรของ
ผู้อื่นเพื่อช่วงชิงร้ำน ว่ำจ้ำงนักเขียนเงำในกำรสอบขุนนำง แย่งชิงที่
นำอันอุดมสมบูรณ์ของชำวบ้ำนไปสำมสิบหมู่…”
ทั้งหมดนี้แม้ไม่ใช่ควำมชั่วร้ำยใหญ่หลวง แต่ก็ท ำให้ชำวบ้ำน
ต้องทนทุกข์แสนสำหัสแล้ว
บำงทีแม้แต่ตัวนำยท่ำนสำมหวังเองก็อำจลืมเรื่องเหล่ำนี้ไปแล้ว
แต่ตอนนี้ทุกอย่ำงกลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมำอีกครั้ง
“เจ้ำ เจ้ำต้องกำรอะไร” เขำถำมอย่ำงสั่นเทำ “เจ้ำกับลูกข้ำมี
ควำมสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน ข้ำเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขำ นี่ก็เป็นน้องชำย
แท้ ๆ ของเขำ ถึงเจ้ำจะไม่เกรงใจข้ำ แต่ก็ไม่ควรท ำร้ำยข้ำ”

สีหน้ำของสวี่โม่เปลี่ยนไปทันที
บำงค ำพูดถ้ำไม่พูดก็ไม่เป็นไร แต่พอพูดออกมำแล้วก็ยำกจะ
ควบคุมอำรมณ์
“ท่ำนก็รู้ว่ำข้ำกับบุตรชำยท่ำนสนิทสนมกัน เช่นนั้นท่ำนสำมก็
ลองเดำดูสิว่ำเหตุใดข้ำถึงตั้งใจกลับมำที่เขตอันสุ่ย” สวี่โม่พูดด้วยสี
หน้ำเย็นชำ “และต ำแหน่งผู้ว่ำกำรเขตอันสุ่ยของข้ำจะสำมำรถ
เรียกร้องควำมยุติธรรมให้พี่ฝูเฟิงได้หรือไม่”
“ผู้ว่ำกำรเขตอันสุ่ย… เรียกร้องควำมยุติธรรม?” นำยท่ำนสำม
หวังนึกถึงสิ่งที่ตนเองเคยท ำขึ้นมำ “เจ้ำคิดจะท ำอะไร? ฝูเฟิงเล่ำ? ลูก
ข้ำเล่ำ? อย่ำงไรข้ำก็ยังเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขำ หรือว่ำเขำจะคิด
อกตัญญูกับข้ำ?”
สวี่โม่กดข่มควำมแค้น “เขำไม่มีโอกำสได้อกตัญญูแล้วต่ำงหำก
เขำถูกพวกท่ำนวำงยำพิษจนตำย! ชำตินี้ไม่มีโอกำสได้เห็นหิมะใน
วัยสิบแปดปีแล้ว!”
“ข้ำมำเพื่อเรียกร้องควำมยุติธรรมให้เขำ ข้ำจะท ำให้ท่ำนได้เห็น
ว่ำตระกูลหวังจะล่มสลำยในมือของพวกท่ำนอย่ำงไร”
อนุโจวที่รีบวิ่งมำตำมเสียงได้ยินประโยคส ำคัญก็ซวนเซล้มลงกับ
พื้น
“ฝูเฟิงไม่มีวันกลับมำอีกแล้ว พวกท่ำนที่ทอดทิ้งเขำเพียงเพรำะ
ร่ำงกำยอ่อนแอ ไม่มีสิทธิ์จะเป็นบิดำมำรดำของเขำ” สวี่โม่กะพริบตำ

ไล่หยำดน ้ำ “ตระกูลหวังจะต้องล่มจ่ม ตระกูลโจวก็จะต้องไม่มี
ควำมสุข เลือดที่พวกท่ำนดูดกินจำกร่ำงเขำจะต้องคำยออกมำให้
หมด!”
สิ้นเสียง เหล่ำเจ้ำหน้ำที่ก็พุ่งเข้ำมำจับตัวสำมีภรรยำนำยท่ำน
สำมหวังโยนเข้ำไปในคุกใหญ่ของเขตอันสุ่ย
ควำมชั่วทั้งหมดที่พวกเขำเคยท ำในชีวิตนี้ แม้แต่กำรทุบตีสำว
ใช้จนตำยก็ถูกขุดคุ้ยออกมำทั้งหมด
อ ำนำจที่เด็ดขำด ควำมยุติธรรมที่แน่วแน่ ท ำให้ชำวบ้ำนพำกัน
ปรบมือด้วยควำมยินดี
หวังฮ่ำวหรำนได้รับผลกระทบ ส ำนักสอบสงสัยในควำมรู้
ควำมสำมำรถของเขำ หลังจำกตรวจสอบจึงถอดถอนต ำแหน่ง
ทั้งหมดของเขำ
ตระกูลหวังบ้ำนสำมล่มสลำยลงโดยสมบูรณ์ หวังหมิงอวี่ขึ้นดูแล
ตระกูลหวังทั้งหมด ปฏิบัติต่อทุกคนและดูแลเอำใจใส่เป็นอย่ำงดี
แม้แต่ควำมประพฤติของบุตรนอกสมรสก็ยังคอยดูแล ด้วยเกรงว่ำ
ตระกูลหวังจะเดินซ ้ำรอยเดิมอีก
สุสำนของหวังฝูเฟิงถูกฝังไว้โดดเดี่ยวบนยอดเขำในเขตอันสุ่ย
ภำยในบรรจุดินจำกหลุมศพของเขำ รวมถึงควำมอำลัยและควำมคิด
ถึงจำกผู้คนที่มีต่อกำรจำกไปของเขำ

สวี่โม่ปลดปล่อยควำมแค้นทั้งหมดออกไป แต่ก็ไม่ลืมค ำสัญญำ
และควำมหวังในอดีต ยังคงท ำหน้ำที่เป็นผู้ว่ำกำรที่ดีอย่ำงขยัน
ขันแข็ง
เขำกับเวินจืออวิ่นต่ำงก็แกะสลักป้ำยหลุมศพให้บิดำมำรดำโดย
ไม่ได้นัดหมำย และย้ำยมันไปยังสถำนที่ที่กว้ำงขวำงและเงียบสงบ
กว่ำ เมื่อมีเวลำก็มักจะไปกรำบไหว้ร ำลึกถึงอยู่เสมอ
ด้วยสถำนะขุนพลของฟำงเหิงที่มีอยู่ เขำย่อมไม่อำจอยู่นำนได้
เมื่อได้รับค ำสั่งก็น ำผู้ติดตำมหกคนกลับไปยังชำยแดน
ก่อนจำกไป เขำตั้งใจพำเจียงอู่กลับบ้ำนสักครั้ง ด้วยคิดอยำกจะ
ระบำยควำมแค้นให้นำง เยำะเย้ยบิดำมำรดำที่ล ำเอียงรักลูกชำย
มำกกว่ำลูกสำว แต่เมื่อกลับถึงบ้ำนเกิดของนำง กลับพบเพียงบ้ำน
เก่ำที่ว่ำงเปล่ำและใยแมงมุมตำมมุมห้อง
ปมในใจที่นึงถึงนักหนำ ส ำหรับผู้อื่นแล้วเป็นเพียงเมฆหมอกที่
ผ่ำนมำแล้วก็ผ่ำนไป
เจียงอู่ถอนหำยใจออกมำ ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้ำอย่ำง
คล่องแคล่ว
เจิ้งหรูเชียนยังคงวิ่งวุ่นไปทั่วไม่หยุด กิจกำรก็ขยำยใหญ่ขึ้นเรื่อย
ๆ ตั้งแต่อิฐทองค ำของวังหลวงไปจนถึงกำรซื้อขำยผัก อะไรก็ตำมที่
ท ำเงินได้เขำก็ท ำหมด

เจียงเซิงใช้ชีวิตอย่ำงสบำยใจที่สุด มีท่ำนพ่อและท่ำนย่ำอยู่เคียง
ข้ำง เถ้ำแก่ฮ่ำวและเถ้ำแก่ไป๋ก็กลับมำเยี่ยมเยียน นำงผู้ไร้ควำมกังวล
จึงชอบกลับไปเที่ยวเล่นที่หมู่บ้ำนสิบลี้
ตอนแรกทุกคนคิดว่ำนำงเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์จำกที่ไหน จึงได้
แต่มองอยู่ห่ำง ๆ
พอใกล้ถึงช่วงปลำยปี เจียงเซิงเผลอเหยียบลงไปในหลุมโคลน
จนต้องถอดเสื้อผ้ำหรูหรำออก เหลือเพียงเสื้อคลุมปุยฝ้ำยสีพื้นสวม
ทับอยู่ด้ำนในกับรองเท้ำผ้ำที่ซื้อมำลวก ๆ จำกหมู่บ้ำน
ลุงป้ำน้ำอำที่หน้ำหมู่บ้ำนพลันจ ำนำงได้ พวกเขำร้องด้วยควำม
ตกตะลึงว่ำ “โอ้โห เจียงเซิงน้อยนี่ โตขนำดนี้แล้วเชียวหรือ”
“อ้วนท้วนสมบูรณ์จริง ๆ หลำยปีมำนี้เจ้ำไปอยู่ไหนมำ พวกเรำ
หำตัวเจ้ำไม่เจอก็นึกเป็นห่วงกันอยู่นำน แล้วพี่ชำยของเจ้ำเล่ำ ท ำไม
ถึงไม่เห็นพวกเขำแล้ว”
“นึกถึงเมื่อก่อน นำงยังตัวเล็กผอมบำงอยู่เลย ท ำไมพริบตำเดียว
ถึงได้แข็งแรงขนำดนี้”
ทุกคนล้อมวง พูดคุยสลับกันไปมำ ในรอยยิ้มเต็มไปด้วยควำม
ปรำรถนำดี
เจียงเซิงก ำผลไม้สีแดงไว้ในมือ ไม่รู้จะตอบสนองอย่ำงไร จู่ ๆ ก็
นึกขึ้นได้จึงร้องบอก “พี่ชำยของข้ำไปท ำมำค้ำขำยจนร ่ำรวยแล้ว จะ
เลี้ยงถังหูลู่ให้พวกท่ำนนะเจ้ำค่ะ”

นำงคิดว่ำทุกคนจะดีใจและส่งเสียงเฮลั่น
แต่ไม่คิดว่ำท่ำนป้ำที่หน้ำหมู่บ้ำนจะโบกมือปฏิเสธ “ถึงพวกเจ้ำ
จะรวยแค่ไหน พวกเจ้ำก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี กำรหำเงินไม่ใช่เรื่องง่ำย
เก็บเอำไว้ซื้อถังหูลู่กินเองเถอะ”
“หำกเจ้ำไม่มีข้ำวกิน ข้ำจะเก็บซำลำเปำไส้หมูไว้ให้เจ้ำหนึ่งลูก”
“วันฉลองปีใหม่นี่มำกินข้ำวด้วยกันเลยดีกว่ำ”
“เจียงเซิงผ่ำนมำหลำยปีเช่นนี้ เหตุใดโตแต่ตัวกับเนื้อหนัง แต่
ดวงตำยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยเล่ำ”
ชำวบ้ำนในหมู่บ้ำนเรียบง่ำย ค ำพูดก็ไม่ได้เสแสร้ง
พวกเขำคิดว่ำดวงตำเหมือนเดิม แท้จริงแล้วคือควำมบริสุทธิ์ที่
ไม่เปลี่ยนแปลง
ผ่ำนมำหลำยปีนำงยังคงเป็นเจียงเซิงคนเดิม นำงสำมำรถกิน
อำหำรในงำนเลี้ยงของวังหลวงและสำมำรถนั่งแทะถังหูลู่ที่หน้ำ
หมู่บ้ำนได้ นำงผูกมิตรกับสตรีตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงและยังเล่น
เชือกถักดอกไม้กับเด็กน้อยในหมู่บ้ำนได้
เมื่อถอดอำภรณ์ที่หรูหรำออกไป สวมใส่เสื้อผ้ำฝ้ำยธรรมดำ
เด็กสำวผู้นี้ยังคงมีรอยยิ้มสดใส เวลำย่ำงเท้ำลงไปในโคลนก็ไม่
รังเกียจว่ำสกปรก ท่ำทำงที่ถือถังหูลู่ก็รำวกับยังคงควำมไร้เดียงสำ

ของเด็กวัยเจ็ดขวบ แต่แฝงไว้ด้วยควำมสง่ำงำมของเด็กสำววัยสิบห้ำ
ปี
ใช่ ครั้นเสียงระฆังของปีใหม่ดังขึ้น นำงจะอำยุสิบห้ำปีแล้ว
บรรดำลุงป้ำน้ำอำในหมู่บ้ำนต่ำงทยอยกลับบ้ำนไปกินข้ำว รถ
ม้ำของจวนท่ำนผู้ว่ำกำรเขตที่ช้ำไปนำนค่อย ๆ แล่นกลับมำ
“เจียงเซิง!”
“เจียงเซิงน้อย”
“เด็กดี”
“ขิงน้อย”
“คุณหนู”
“คุณหนู”
“น้องสำว”
เงำร่ำงมำกมำยหลั่งไหลมำจำกทุกสำรทิศ มีทั้งจ่ำงเยี่ยนในชุด
มังกรสีเหลืองทอง ท่ำนผู้ว่ำกำรเขตสวี่โม่ขุนนำงขั้นสำม เจิ้งหรูเชียน
ในชุดผ้ำไหมงดงำม แม่ทัพฟำงเหิงผู้เปี่ยมด้วยควำมองอำจ เวินจืออ
วิ่นผู้อ่อนโยนและขี้อำย ท่ำนย่ำที่แก่ชรำ ท่ำนพ่อผู้สูงใหญ่ เจียงเฉิง
เยวี่ยนที่ไหล่กว้ำงเอวคอด จำงเซียงเหลียนผู้งดงำมอ่อนโยน และ
ผู้คนอีกมำกมำย

ชีวิตของนำงสูญเสียควำมมั่งคั่งและเกียรติยศไป แต่กลับได้รับ
ควำมอบอุ่นมำกมำยมำแทนที่
นำงละทิ้งเส้นทำงของคุณหนูเจียงเซิงแห่งตระกูลแม่ทัพ
กลำยเป็นตัวของตัวเองที่สดใสและพร้อมเริ่มต้นใหม่
นำงคือเจียงเซิงผู้ที่จะมีควำมสุขและบริสุทธิ์ตลอดไป