พี่ชายทั้งห้าหน่ะ ข้าเลี้ยงเอง ! - บทที่ 523 ตอนพิเศษ สุภาพบุรุษผู้อ่อนน้อม 2

ทะนุถนอม…โชคลาภนี้
เจิ้งหรูเชียนหัวเราะ แต่ความอัดอั้นในใจกลับจางหายไป เขาเงย
หน้ามองนายท่านเหริน “ท่านก็คิดเช่นนี้เหมือนกันหรือ?”
นายท่านเหรินลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ไม่ว่าเจิ้งหรูเชียนจะสวมใส่ผ้าไหมที่งดงามเพียงใด มันก็เป็น
เพียงผ้าไหมธรรมดา โลกนี้ยังมีผ้าต่วนชั้นดี ผ้าแพรชั้นเลิศ ผ้าไหม
ทอลายดอก และผ้าหายากมีค่าอีกมากมายที่เหนือกว่า
เงินทองมากมายอาจซื้อผ้าแพรได้ แต่ไม่อาจซื้ออำนาจและเส้น
สายได้
“ลูกชาย” นายท่านเหรินพูดด้วยความห่วงใย “ข้ารู้ว่าเจ้าแค้นใจ
กับเรื่องราวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ตราบใดที่เจ้าเป็นลูกหลาน
ตระกูลเหริน ส่วนแบ่งที่ควรเป็นของเจ้าก็จะไม่มีวันขาดตกบกพร่อง”
ตอนนี้สิ่งที่จำเป็นต้องพิสูจน์ยังคงเป็นเรื่องสายเลือด
ทว่าแม้แต่ตระกูลเจียงยังหาวิธีพิสูจน์ตัวตนของเจียงเซิงไม่ได้
แล้วตระกูลเหรินจะเอาอะไรมาพิสูจน์ตัวตนของเจิ้งหรูเชียน?
การหยดเลือดพิสูจน์ก็ใช้ไม่ได้ วันเดือนปีที่เกิดก็สามารถปลอม
แปลงได้ แม้แต่รูปร่างหน้าตาก็ยังสามารถหาคนหน้าเหมือนมา

ท้ายที่สุดก็ได้แต่อาศัยความรู้สึกโหยหาของญาติพี่น้องและความรัก
ความเอ็นดูจากหัวใจเท่านั้น
ไม่ใช่เพียงแค่การรักษาไว้ซึ่งสายเลือดและทายาทเท่านั้น
เจิ้งหรูเชียนลูบเชือกถักที่ดูไม่สวยที่น้องสาวทำไว้ให้ ความ
หงุดหงิดก่อนหน้านี้หายไป เขาไม่อยากจะยึดติดกับเรื่องชาติกำเนิด
อีกต่อไป แต่กลับถามด้วยความสนใจว่า “ขอถามนายท่านเหริน ถ้า
ท่านรับข้ากลับไปแล้ว ท่านจะปฏิบัติต่อข้าอย่างไร?”
“แน่นอนว่าต้องให้เจ้ากลับมาเป็นคุณชายรองของตระกูลเหริน
ให้เจ้าได้เรียนหนังสือ ให้เจ้าได้มีคู่ครองแต่งงาน” นายท่านเหริน
แสดงความยินดี “ตราบใดที่เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลเหริน มีหรือที่
พวกเราจะปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี”
“อ้อ” เจิ้งหรูเชียนทำท่าครุ่นคิด “เช่นนั้นขอถาม ข้าจะได้รับการ
ปฏิบัติเทียบเท่าคุณชายใหญ่หรือไม่?”
นายท่านเหรินชะงักไปอีกครั้ง
พ่อบ้านที่อยู่ด้านหลังทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้น “เจ้ากล้าดีอย่างไรจะ
มาเทียบกับคุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่เป็นบุตรชายที่เกิดจาก
ภรรยาเอก ส่วนเจ้าเป็นเพียงลูกนอกสมรสที่เกิดจากหญิงนางโลม
นายท่านใจดีกับเจ้า เจ้าก็ควรจะรู้จักสำนึกบุญคุณ จะเทียบชั้นกับ
คุณชายผู้เป็นทายาทสายตรงได้อย่างไร?”

ความแตกต่างระหว่างลูกในสมรสกับลูกนอกสมรสนั้นต่างกัน
ราวฟ้ากับเหว
ลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลเหริน สามารถแต่งงาน
กับบุตรสาวขุนนางขั้นสาม แต่ลูกชายนอกสมรสมักได้แต่งกับลูก
สาวพ่อค้าเท่านั้น
ลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลเหรินจะได้รับการ
สนับสนุนจากคนทั้งครอบครัว แต่ลูกชายนอกสมรสได้รับเพียงการ
ดูแลเล็กน้อย
ทั้งที่ในโลกนี้มีแค่ลูกในสมรสก็พอ แต่กลับยังมีลูกนอกสมรสอีก
แล้วบอกพวกเขาว่าชาติกำเนิดของพวกเจ้าเป็นตัวกำหนดทุกสิ่งทุก
อย่าง พวกเจ้าไม่มีทางมีเกียรติเท่าเทียมกับลูกที่เกิดจากภรรยาเอก
ได้
ในชั่วพริบตานี้ เจิ้งหรูเชียนพลันเข้าใจถึงความไม่พอใจของจู้จ่า
งอวี้
และเข้าใจดีว่าในใจของตระกูลเหริน เขาเป็นเพียงสายเลือดที่
พลัดพรากจากตระกูล
เป็นเพียงแค่นั้น
เขาไม่รู้สึกหดหู่อีกต่อไปและไม่ขุ่นเคืองใจอีก เขายืดตัวขึ้น บน
ใบหน้าเหลี่ยมนั้นเต็มไปด้วยความจริงใจ

“ข้าไม่คู่ควรกับโชคลาภของตระกูลเหริน อีกทั้งยังไม่มีความ
เกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลเหรินด้วย ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อไข่มุก
ตะวันออกสองเม็ดนั้น หากนายท่านเหรินยินดีขายให้ ข้าก็ยินดีจ่าย
เป็นสองเท่า แต่หากนายท่านเหรินไม่อาจสละได้ ข้าก็ไม่อยาก
เสียเวลาเปล่า”
เขาประสานมือคำนับ ทุกการเคลื่อนไหวแฝงไว้ด้วยความเฉลียว
ฉลาดและความคล่องแคล่วของพ่อค้า
พ่อบ้านขมวดคิ้ว ในใจมีความสงสัยและไม่แน่ใจ
นายท่านเหรินถอนหายใจ “เด็กคนนี้ ทำไมถึงต้องเอาตัวเองไป
เทียบกับลูกชายภรรยาเอกด้วย หากเจ้ากลับมาอยู่ตระกูลเหริน ไม่ว่า
จะเรื่องอำนาจ เส้นสาย หรือเงินทอง ล้วนเป็นเรื่องดีสำหรับเจ้าทั้งนั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจิ้งหรูเชียนก็หัวเราะลั่นฟ้า
ตระกูลเหรินเป็นตระกูลใหญ่ก็จริง คุณชายใหญ่ของตระกูลเหริน
ดูมีอนาคตที่สดใสก็เป็นเรื่องจริง แต่สิ่งเหล่านั้นเกี่ยวอะไรกับเขา?
เขาขาดอำนาจหรือ?
เขาขาดเส้นสายหรือ?
เขาขาดเงินทองหรือ?
การสวมใส่ผ้าไหมเป็นเพียงการเลือกสีสันและรูปแบบที่
หลากหลาย ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเงินซื้อผ้าแพรผ้าต่วน เขาไม่ใช่คุณชาย

น้อยที่เคยร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่หลังหอนางโลมอีก ตอนนี้เขาคือ
พ่อค้าหลวงคุณชายเจิ้งรองแล้ว
“ดูเหมือนว่านายท่านเหรินจะไม่ต้องการขายไข่มุกตะวันออก
แล้ว” เจิ้งหรูเชียนประสานมือคำนับ “ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ขอ
อภัยที่รบกวน”
ทั้งสองคนหมุนตัวเดินจากไป ไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย
นายท่านเหรินรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง ราวกับไม่เคยคิดว่าจะมี
คนที่ไม่สนใจอำนาจของตระกูลเหริน
สาเหตุที่พ่อบ้านเป็นคนพูดคำพูดเหล่านั้นออกมา เป็นเพราะใน
ใจของเขารู้สึกผิดต่อเด็กที่ไม่ได้ดูแลมาสิบแปดปี หากเขายอม
กลับมาเป็นบุตรนอกสมรสผู้ว่าง่าย เขาย่อมจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุข
สบายตลอดไป
แต่เด็กคนนั้นกลับไม่ต้องการ
เขาเอามือขวาลูบหน้าอก ปลายนิ้วสัมผัสกับของแข็ง รีบหยิบ
ออกมาแล้วพูดสุดกำลังว่า “ช้าก่อน… ไข่มุกตะวันออกนี้ ข้าให้เจ้า”
ความรักของพ่อบางคนไม่ใช่ว่าไม่มี เพียงแต่มันเบาบางเกินไป
บางเบาจนไข่มุกตะวันออกสองเม็ดก็สามารถชดเชยได้ บางเบา
จนเพียงสองวันก็คลายความรู้สึกได้

เจิ้งหรูเชียนชะงักฝีเท้า หลังจากครุ่นคิดชั่วครู่ เขาก็หันกลับไป
รับไข่มุกตะวันออกสองเม็ดแล้ววางทองคำสองก้อนลงตรงหน้านาย
ท่านเหรินที่มองมาด้วยสายตาคาดหวัง
ความรักของพ่อที่เจ้าคิด ในสายตาของคนเป็นลูกแล้วเป็นแค่
การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน
หลังจากตรวจสอบไข่มุกตะวันออกและเก็บเข้าไปในอกเสื้อแล้ว
เจิ้งหรูเชียนก็ไม่ได้มองเรือนตระกูลเหรินที่หรูหราและใหญ่โตอีกเลย
หันหลังรีบเดินจากไป
ราวกับเขากำลังระบายความรู้สึกบางอย่าง ฝีเท้าเริ่มก้าวยาวขึ้น
เรื่อย ๆ เดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังแข่งขัน
วังเสี่ยวซงจำต้องวิ่งซอยเท้าตามไป รอจนฝีเท้าของอีกฝ่ายช้าลง
จึงถามเสียงเบา “คุณชาย ท่านกำลังเสียใจหรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่” เจิ้งหรูเชียนเช็ดหางตา “หากปีนี้ข้าอายุแปดขวบคง
จะเสียใจแน่ แต่ตอนนี้ข้าอายุสิบแปดแล้ว จะยังเสียใจอยู่ได้อย่างไร”
“แล้วท่าน…เมื่อกี้…” วังเสี่ยวซงอ ้าอึ้ง ไม่รู้ว่าควรจะถามหรือไม่
เจิ้งหรูเชียนหันหน้ากลับมา ยังคงเป็นใบหน้าที่เหลี่ยม คิ้วหนา
ตาโต “ข้าแค่กำลังคิดว่า ถ้าคุณชายรองเจิ้งวัยสิบแปดปีทนต่อการ
ล่อลวงให้กลับไปตระกูลเหรินได้ หากข้าไม่ได้พบน้องสาวตอนเก้า
ขวบ หากข้าไม่ได้เป็นพ่อค้าหลวง หากข้าไม่ได้เป็นพี่ชายของรัช

ทายาท ไม่ได้เป็นน้องชายของผู้ว่าการเขต ข้าจะยอมเป็นบุตรนอก
สมรสอย่างเชื่อฟังหรือไม่”
บางทีอาจจะเป็นเช่นนั้น
ในโลกคู่ขนานสักแห่ง หรูเชียนน้อยถูกพาตัวกลับไปยังตระกูล
เหรินที่ไม่คุ้นเคย ได้พบกับฮูหยินใหญ่ผู้แปลกหน้า เหล่าสาวใช้และ
บ่าวไพร่ที่ไม่คุ้นเคย ชีวิตคงจะต้องยากลำบากขนาดไหน?
ความรู้สึกผิดที่มีในตอนแรก ในแต่ละวันจะแปรเปลี่ยนเป็นความ
ผิดหวัง แล้วกลายเป็นอาวุธแหลมคมที่ทำร้ายเด็กผู้ถูกทอดทิ้งตอน
อายุเก้าขวบอย่างไรกัน
เขาเคยอิจฉาเจ้าสามกัยเจ้าห้าที่มีชาติกำเนิดสูงส่ง เคยตั้ง
ความหวังว่าจะมีพ่อแม่ที่ร ่ารวยและมีอำนาจ จนกระทั่งตอนนี้ความ
ฝันเป็นจริงแล้ว เขาถึงได้รู้ว่าการอยู่ในตระกูลใหญ่ไม่ได้เป็นเรื่องดี
เสมอไป การมีพ่อแม่ที่ร ่ารวยและมีอำนาจก็ไม่ได้หมายความว่าอีก
ฝ่ายจะรักเขามากกว่าใคร
เงินทองและอำนาจจากภายนอก สุดท้ายก็เป็นเพียงแรงผลัก
ภายนอก พลังที่แท้จริงคือสิ่งที่มาจากตัวเอง มาจากการพยายาม
อย่างไม่หยุดพักของตัวเอง
เขาคือคุณชายเจิ้งรอง เขามีพี่ชาย น้องชาย น้องสาว และมี
กิจการนับไม่ถ้วน มีคนงานทั้งประจำและชั่วคราว รวมถึงเงินทอง
มากมาย

ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือแม่ก็ปล่อยให้ผ่านไปตามสายลมเถอะ
ทั้งสองเดินมาถึงถนนเป่าเจีย ม้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม วังเสี่ยวซงแก้
สายบังเหียน สองนายบ่าวเตรียมออกเดินทางกลับสู่เขตอันสุ่ย
แต่เพิ่งจะเดินทางไปได้ไม่กี่ก้าว เส้นทางก็ถูกขวางไว้
เด็กสาวหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งยืนขวางอยู่เบื้องหน้า ตะโกนถามว่า
“ท่านเป็นลูกหลานตระกูลเหรินใช่หรือไม่? เป็นพี่ชายข้าใช่หรือไม่?
ข้าชื่อเหรินเจียวเจียว ข้าอยากเจอพี่รอง”
เจิ้งหรูเชียนเล่นไข่มุกตะวันออกที่อยู่ในมือ ก่อนจะเปิดม่านน้อย
ๆ “ไม่ใช่ ข้ามีน้องสาวแล้ว นางกำลังรอข้ากลับบ้านที่เขตอันสุ่ย”
จากนั้นเขาก็ยกไข่มุกขึ้นมาดู เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะสวยงามหาก
เอาไปประดับบนรองเท้าปัก เขาถึงปิดม่านลงอย่างพอใจ
“เสี่ยวซง กลับบ้านกันเถอะ”
“ข้าจะเอาไปประดับรองเท้าปักให้น้องสาว”