หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 378 ความก้าวหน้าของสตรี

บทที่ 378 ความก้าวหน้าของสตรี

หลังจากฉู่เทียนฮุ่ยออกจากเรือยอร์ชเทียนฉิง โจวอี้ก็ตรวจสอบโอสถในกระเป๋า

ภายในกระเป๋าใบนี้มีขวดหยกบรรจุโอสถอยู่ร้อยขวด แบ่งออกเป็นโอสถสิบชนิด

“เป็นโอสถระดับปฐพีทั้งหมดเลยงั้นเหรอ?”

โจวอี้ตกใจ ตอนแรกเขาคิดว่าโอสถที่อาจารย์นำมาให้จะต้องมีคุณภาพดีแน่นอน แต่ใครจะคิดว่าทุกชนิดจะเป็นระดับปฐพีทั้งหมด

ระดับปฐพี!

โอสถระดับนี้ไม่เพียงแต่มีประโยชน์สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์เท่านั้น แต่ยังมีประโยชน์ต่อผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์อีกด้วย

โจวอี้ยิ้มและคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโอสถแต่ละชนิดออกมาอย่างละสองขวด รวมทั้งหมดเป็นยี่สิบขวด และแยกพวกมันใส่ลงในกระเป๋าสีดำใบเล็ก ๆ

“อาจารย์ลุงน้อย” เมื่อเฉินชานเห็นโจวอี้มาที่จุดชมวิวบนเรือ เขาก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับประสานมือคารวะทันที

“กำลังมองอะไรอยู่เหรอ?” โจวอี้ถาม

“เรือเทพธิดาของคุณอู๋น่ะ” เฉินซานชี้ไปที่เรือยอร์ช ‘เทพธิดา’ ซึ่งอยู่ไม่ไกล “ผู้หญิงสองคนนั้นส่งคนไปที่เกาะแล้ว”

“ไม่แปลกที่พวกเธอจะส่งคนสนิทของตัวเองไปดูการขุด” โจวอี้พูดขึ้น จากนั้นจึงยื่นกระเป๋าใบเล็กให้เฉินชานแล้วพูดว่า “เราต้องกลับแล้ว มอบกระเป๋านี้ให้อู๋ซินเยว่ซะ!จากนั้นก็ไปแจ้งให้อิงหงรู้ว่าเราจะแล่นเรือกลับทันทีหลังจากนี้”

“รับทราบ!”

จากนั้นเฉินชานพุ่งไปยังเรือเทพธิดาและปรากฏตัวต่อหน้าอู๋ซินเยว่พร้อมกระเป๋าสีดำใบเล็ก

“คุณมีอะไร?” อู๋ซินเยว่ถาม

เวลานี้เธอเปลี่ยนโฉมอีกครั้ง แม้ว่าเธอจะยังสวยอยู่ แต่ก็ยังด้อยกว่าโฉมหน้าดั้งเดิมของเธอหลายเท่า

“อาจารย์ลุงน้อยขอให้ผมมอบสิ่งนี้ให้คุณ” เฉินซานกล่าว

“นี่คืออะไร?”

“ผมไม่รู้!”

เฉินชานยื่นกระเป๋าสีดำใบเล็กให้อู๋ซินเยว่แล้วพูดต่อไปว่า “เรากำลังจะกลับแล้ว รบกวนฝากทักทายคุณเซี่ยแทนด้วย”

หลังจากนั้น เขาก็พุ่งกลับไปที่เรือยอร์ชเทียนฉิงทันที

อู๋ซินเยว่กำลังถือกระเป๋าใบเล็ก ๆ แต่สายตาของเธอจับจ้องไปยังพื้นที่ชมวิวของเรือยอร์ชเทียนฉิง มองดูร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้น

การเดินทางครั้งนี้เป็นเหมือนความฝัน

สิ่งที่เธอได้รับ สิ่งที่เธอสูญเสีย และสิ่งที่ทำให้ทะเลสาบหัวใจอันเงียบสงบของเธอสั่นไหว

เรื่องที่เหมือนฝันนั้นเกิดขึ้นไปแล้ว แต่เธอไม่โทษโจวอี้

เพราะแท้จริงแล้ว เธอเป็นคนแรกที่ไม่สามารถทนพิษนั้นได้ และเป็นฝ่ายรุกเข้าหาเขาก่อนเสียด้วยซ้ำ

ทว่านั่นเป็นครั้งแรกของเธอ

“เอ๊ะ? เรือเทียนฉิงกำลังจะกลับ?” ทันใดนั้น เซี่ยหลู่ก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ อย่างเงียบงัน

“อืม!” อู๋ซินเยว่พยักหน้า

“เธอถืออะไรอยู่?” เซี่ยหลู่ถาม

“ฉันก็ไม่รู้” อู๋ซินเยว่ตอบกลับและหันหลังเพื่อจะกลับไปที่ห้องของเธอ

“ไม่รู้? เฉินซานเพิ่งมา เขา… โจวอี้ขอให้เขาส่งมันให้เธอเหรอ?” แววตาของเซี่ยหลู่แสดงอาการสับสน

“ใช่!”

“ฉันขอดูหน่อยได้ไหม?” เซี่ยหลู่ถาม

อู๋ซินเยว่ชะงักและมองไปที่เซี่ยหลู่ เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งกระเป๋าสีดำใบเล็กให้ แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก “ถ้าเธอต้องการอะไรในนั้นก็เอาไปได้เลย”

เธอไม่ได้มีเพียงความสวยเท่านั้น เพราะเธอยังฉลาดมาก

ดังนั้นเธอจึงเดาได้ว่าของในกระเป๋าคือคำขอโทษจากโจวอี้

แต่เธอไม่สนใจ

เซี่ยหลู่ถือกระเป๋าสีดำใบเล็กและมองตามหลังอู๋ซินเยว่ที่กำลังเดินจากไป สายตาของเธอดูงุนงงมากขึ้น เธอเดาว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างโจวอี้และอู๋ซินเยว่ในขณะที่ทั้งสองติดอยู่ในถ้ำ

จากนั้นเธอก็เปิดกระเป๋าสีดำที่อยู่ในมือ

“นี่มัน… โอสถ?”

“นี่มันบ้าอะไรกัน! เขาต้องการอะไรกันแน่ ทำไมเขาถึงส่งพวกนี้มา…”

เซี่ยหลู่เริ่มระเบิดคำพูดที่หยาบคาย และตะโกนร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

อู๋ซินเยว่ที่กำลังเดินออกไปถึงกับชะงักทันที ก่อนจะหันมาขมวดคิ้วมองเซี่ยหลู่

เธอรู้จักเซี่ยหลู่ดี

อีกฝ่ายมีทรัพย์สมบัติมากมายและจิตใจก็เข้มแข็งเป็นอย่างมาก อะไรกันที่ทำให้เธอหลุดหยาบคายได้ขนาดนี้?

เซี่ยหลู่มองอู๋ซินเยว่อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนที่ร่างของเธอจะไปปรากฏขึ้นต่อหน้าอู๋ซินเยว่ในพริบตา

ฉับ!

เซี่ยหลู่เฉือนฝ่ามือเป็นเหมือนคมมีดฉีกแขนเสื้อของอู๋ซินเยว่ออกมาอย่างฉับพลัน

ทันใดนั้น ดวงตาที่เหมือนเหยี่ยวของเซี่ยหลู่ก็กวาดมอง และอึดใจต่อมา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง

“นี่เธอ…” เซี่ยหลู่ตกตะลึง

สีหน้าของอู๋ซินเยว่เปลี่ยนไปทันที เธอรีบซุกซ่อนแขนตัวเองให้พ้นจากสายตาของเซี่ยหลู่

เซี่ยหลู่กลืนน้ำลายพลางอุทานออกมา “จุดพรหมจรรย์ของเธอหายไปแล้ว? เธอเสียมันไปแล้ว…”

“เธอพบมันจนได้สินะ” อู๋ซินเยว่ยิ้มอย่างขมขื่น

“มันเป็นเพราะไอ้หมอกสีแดงจากงูหลามมังกรใช่ไหม?” จู่ ๆ เซี่ยหลู่ ก็นึกขึ้นได้และถามอย่างตกตะลึง

“ใช่!” อู๋ซินเยว่ไม่ได้คิดปิดบัง

“ฉัน…” เซี่ยหลู่คิดจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็เผยความโกรธจัดและสาปแช่งออกมา “ไอ้งูหลามมังกรสารเลวนั่นสมควรถูกตัดออกเป็นพัน ๆ ชิ้น! ฉันอุตส่าห์คาดหวังร่างกายของเขา แต่กลับกลายเป็นว่าเธอได้กินเขาก่อน! บัดซบ…บัดซบที่สุด!”

“…”

อู๋ซินเยว่พูดไม่ออก

ทันใดนั้น ท่าทีของเธอก็ดูแปลกไป

จู่ ๆ พลังในร่างของเธอกลับปะทุขึ้นจนร่างกายของเธอสั่นสะท้าน การปะทุของพลังนี้รุนแรงมากจนเธอต้องเปล่งเสียงร้องออกมา แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยแสงจ้า ก่อนจะนั่งลงขัดสมาธิตรงหน้าเซี่ยหลู่

“เธอ…”

เซี่ยหลู่อ้าปากค้างก่อนจะก้าวถอยหลังไปสามก้าว เธอมองดูอู๋ซินเยว่ราวกับว่าเธอเห็นผี

พลังอันมหาศาลที่ปะทุออกจากร่างของอู๋ซินเยว่ อีกทั้งพลังของอีกฝ่ายยังดูเหมือนผสานเข้ากับพลังของฟ้าดิน ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินที่อยู่โดยรอบหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายอู๋ซินเยว่จากทุกทิศทุกทาง ราวกับยินดีที่จะเป็นส่วนหนึ่งของเธอ เห็นเป็นภาพคลื่นที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างต่อเนื่อง

กลิ่นอายของอู๋ซินเยว่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

กลิ่นอายนี้ค่อย ๆ เกินขีดจำกัดของปรมาจารย์…

ตูม!

ท่ามกลางความมืดในยามราตรี จู่ ๆ เสียงระเบิดก็พลันดังขึ้น

ราวกับโซ่ตรวนที่ถูกพันธนาการถูกปลดออก พลังที่ปะทุขึ้นออกจากร่างของอู๋ซินเยว่ทำให้เซี่ยหลู่ถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าว

เซี่ยหลู่พยายามที่จะต้านทานแรงกดดัน และในขณะเดียวกันหัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

บรรพจารย์ยุทธ์?

อายุเพียง 28 แต่ทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ได้แล้ว?

อู๋ซินเยว่เพิ่งทะลวงระดับปรมาจารย์ไปเมื่อปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ?

ทำไมกัน!?

ห่างออกไปไม่กี่ไมล์ทะเล

โจวอี้ปรากฏตัวที่ดาดฟ้าเรือยอร์ชเทียนฉิงพร้อมกับ เฉินซาน อิงหง และเยี่ยป๋อซาง ทั้งสี่คนมองไปที่เรือยอร์ช “เทพธิดา” จากระยะไกล พวกเขาทั้งหมดดูงงงวย

“กลิ่นอายนี้…” โจวอี้ขมวดคิ้ว

“มีใครบางคนทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์! คนคนนั้นอยู่บนเรือเทพธิดา” เยี่ยป๋อซางเอ่ยขึ้น

“ใครกัน?” โจวอี้ถาม

“นี่… ถ้าผมเดาไม่ผิด น่าจะเป็นอู๋ซินเยว่” เยี่ยป๋อซางแสดงสีหน้าสับสน

“อู๋ซินเยว่? บรรพจารย์ยุทธ์?” โจวอี้โง่งมไปในทันที

“น่าจะเป็นอย่างนั้น ระดับยุทธ์ของเซี่ยหลู่อยู่แค่ในระดับปรมาจารย์ขั้นสูง ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ ฉะนั้นก็เหลือแต่อู๋ซินเยว่ซึ่งอยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นสมบูรณ์พร้อม ซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่จะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ได้ในเวลานี้” เฉินซานแสดงความเห็น

โจวอี้เงียบไป

เขาไม่เคยคิดเลยว่าอู๋ซินเยว่จะทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ในเวลานี้

เขาเพิ่งขอให้เฉินซานส่งโอสถไปให้เมื่อครู่นี้นี่เอง เธอไม่น่าจะกินพวกมันเร็วขนาดนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือ เธอทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาโอสถที่เขาให้เลย?

โจวอี้คิดในใจว่า บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับโอสถทลายขอบเขตสองเม็ดนั่นที่อาจารย์เขามอบให้เธอ!