หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 528 การโจมตีที่ทรงพลังที่สุด

บทที่ 528 การโจมตีที่ทรงพลังที่สุด

เลอาจ้องมองมาที่โจวอี้ด้วยความโกรธจัด

เงื่อนไขข้อแรกของอีกฝ่ายนั้น เธอทำได้

เงื่อนไขข้อที่สอง เธอสามารถตัดสินใจได้ที่ไหนกัน?

เงื่อนไขข้อที่สาม เธอจะมีเงินมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร เรื่องนี้ต้องได้รับความยินยอมจากแม่ของเธอก่อน

และเงื่อนไขข้อที่สี่ ร่วมมือกันกับผีน่ะสิ!

หากเธอร่วมมือกับเขา เธอคงจะไม่ต่างอะไรจากลูกน้องของเขาที่ต้องทำงานตามคำสั่งของเขาทุกอย่าง แถมเมื่อหมดประโยชน์แล้ว เขาอาจขายเธอตอนไหนก็ได้!

“ทำไม? เธอไม่เห็นด้วย?” โจวอี้ถาม

“ไม่ ๆ ฉันทำได้ทุกอย่าง” เลอาไม่มีทางเลือกอื่น เห็นได้ว่าชัดว่าสถานการณ์การต่อสู้ในมหาวิทยาลัยในเวลานี้กำลังเลวร้ายยิ่งขึ้น

หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป โดยที่ต้องเผชิญกับการโจมตีอย่างบ้าคลั่งของทั้งสององค์กรเหล่านั้นซึ่งดูเหมือนจะร่วมมือกัน เกรงว่าอีกไม่นานแม่ของเธอคงจะต้องตาย

“เยี่ยม ถึงแม้ว่าเธอจะโง่ไปหน่อย แต่คนโง่อย่างเธอยังมีโชค เธอเลือกได้ถูกต้องแล้ว” โจวอี้กล่าวพร้อมกับหัวเราะ

“…”

เลอากัดฟันกรอดอีกครั้ง ไม่ว่าจะฟังอย่างไร เธอก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยกย่องเธอเลยสักนิด

โจวอี้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาใครบางคนแล้วถามว่า “เป็นไงบ้าง? ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะมาถึงมหาวิทยาลัยนิวเซาท์เวลส์”

“สิบนาที ไม่เกินสิบนาทีแน่นอนครับเจ้านาย” เสียงของเยี่ยป๋อซางดังมาจากปลายสาย

“เอาล่ะ งั้นฉันขอเริ่มก่อนเลยก็แล้วกัน” โจวอี้พูดจบก็วางสายไป

เขาหันไปมองกลุ่มคนของตัวเองที่อยู่ข้างหลังแล้วพูดว่า “วิล! นายต้องอยู่ที่นี่ การต่อสู้ข้างล่างนั่นไม่ใช่สิ่งที่นายจะเข้าร่วมได้ ส่วนคนอื่น ๆ ตามฉันมา!”

ในมหาวิทยาลัย

เอเลนสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นี่คือสำนักงานใหญ่ขององค์กรที่เธอเป็นผู้นำ องค์กรของเธอมีผู้บ่มเพาะพลังศักดิ์สิทธิ์อยู่หลายคน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสู้กับองค์กรซันการ์เดนไปก่อนหน้านี้ แต่ในเรื่องของจำนวนและความแข็งแกร่งก็ยังถือว่ามีมากกว่าฝ่ายตรงข้ามทั้งสององค์กร

แต่เธอพบว่าตอนนี้ทั้งสององค์กรกำลังร่วมมือกัน!

ในเวลาเพียงสองถึงสามนาที ผู้บ่มเพาะพลังศักดิ์สิทธิ์ระดับหัวกะทิที่เธอเลี้ยงดูมานานถูกพรากชีวิตไปมากกว่ายี่สิบคน แม้แต่ทูตพงไพรและทูตบุปผาก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัส และแขนข้างหนึ่งของสก็อตต์ก็ถูกตัดขาด!

ฉันควรทำอย่างไรดี?

หากสู้ต่อไป ถึงแม้ว่าจะฆ่าอีกฝ่ายได้ แต่เราก็อาจไม่เหลือคนมากพอที่จะอยู่ในซิดนีย์ต่อไปได้อีก

เอเลนต่อสู้กับชายแข็งแกร่งผู้มีรูปร่างใหญ่โตราวกับหอคอยเหล็ก และเมื่อเธอถอยกลับ เธอก็นึกสงสัยว่าเธอควรใช้ทักษะต้องห้ามหรือไม่

ทว่าเมื่อใช้ไปแล้ว แม้ว่าจะรอดชีวิตอยู่ได้ในวันนี้ แต่คงจะต้องทนทุกข์ทรมานจากผลสะท้อนกลับที่รุนแรงและจะยากที่จะฟื้นคืนความแข็งแกร่งได้ไปตลอดชีวิต

ฟุบ! ฟุบ!

ทันใดนั้น ท่ามกลางราตรีอันมืดมิด กลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังเข้าใกล้บริเวณจุดที่เกิดการปะทะ

โจวอี้และเฉินซานพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่พุ่งออกจากคันศร เขาพุ่งเข้าหาฝูงชนที่ยังคงตะลุมบอนกันอย่างบ้าคลั่ง

ปัง! ปัง!

ฉัวะ!

“อ๊ากกก!”

เมื่อเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ทั้งสามฝ่ายพลันตกตะลึงเมื่อเห็นว่ามีผู้มาใหม่อีกสองคนกำลังไล่ฆ่าคนไม่ต่างจากเสือในฝูงแกะ

สองคนที่มาใหม่ฆ่าสมาชิกของ Moon Worship Organization และ Primrose Organization ได้อย่างรวดเร็ว ความแข็งแกร่งของพวกเขาอยู่ในระดับสูง แม้แต่ผู้บ่มเพาะพลังที่แข็งแกร่งระดับเทียบเท่ากึ่งปรมาจารย์ก็ยังถูกสังหารภายในอึดใจเดียวเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของชายสองคนนี้

เมื่อเลอาและจางหม่านเยว่มาถึง สมาชิกขององค์กรใต้ดินทั้งสองก็ถูกโจวอี้และเฉินซานสังหารไปแล้วมากว่ายี่สิบคน

ตอนนี้คนของ Rain Listening Intelligence Organization ทั้งเอเลนและสก็อตต์ตระหนักได้ถึงการเข้ามามีส่วนร่วมของชายปริศนาสองคนที่มาใหม่แล้ว ผู้มาใหม่ไม่ได้ฆ่าสมาชิกของพวกเขา แต่ไล่ฆ่าเฉพาะคนของ Moon Worship Organization และ Primrose Organization

เกิดอะไรขึ้น?

ในหัวของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสน แต่สถานการณ์ตรงหน้าแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นมิตรที่มาช่วยเหลือพวกเขา

ผู้นำสองคนของสององค์กรที่กำลังต่อสู้กับเอเลนและคนอื่น ๆ ถึงกับโกรธจัด พวกเขาไม่คิดว่าจะมีคนที่แข็งแกร่งซ่อนอยู่ใน Rain Listening Intelligence Organization และความแข็งแกร่งของผู้มาใหม่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขาเลย!

“เลอา! ลูกยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?!” เอเลนอุทานด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นลูกสาวของเธอวิ่งเข้ามา

“แม่คะ! ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง หนูยินดีจะรับโทษทีหลัง แต่ตอนนี้เรามาร่วมมือกันฆ่าไอ้พวกเวรทั้งสององค์กรนี้ก่อนเถอะ!” เวลานี้เลอาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

“ได้!”

เอเลนไม่ได้ถามลูกสาวของเธอว่าโจวอี้และเฉินซานคือใคร เพราะพวกเขาฆ่าศัตรูของเธอ และตอนนี้ยังเป็นพันธมิตรกับเธอ ซึ่งนั่นก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

“ไอ้พวกชาวเอเชียเวรนี่มาจากไหนกัน!?” วีวี่ฮันนี่ ผู้นำ Primrose Organization ที่มีรูปร่างร้อนแรงและใบหน้างดงามคำรามด้วยความโกรธ

เธอรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเธอกำลังหลั่งเลือด

เนื่องจากบรรดาสมาชิกระดับหัวกะทิที่เธอเลี้ยงดูมาตลอดหลายปีถูกอีกฝ่ายฆ่าตายได้ง่าย ๆ ราวกับใบไม้ร่วง

ต้องรู้ว่าผู้ใต้บัญชาของเธอแต่ละคนถูกเลี้ยงดูมาด้วยทุนทรัพย์จำนวนมหาศาล เรียกได้ว่าแต่ละคนนั้นมีค่ามากกว่าทองคำซะอีก!

“อย่าพูดมากไร้สาระน่า!”

เฉินซานปล่อยพลังสังหารที่แข็งแกร่ง ปราณดาบถูกฟาดฟันออกไปอย่างต่อเนื่อง มองดูคล้ายกับแม่น้ำสายยาวที่กวาดไปทางวีวี่ฮันนี่ เพลงดาบของเขางดงามทว่าล้ำลึกราวกับยมทูตที่กวาดล้างวิญญาณผู้คน

โจวอี้รีบพุ่งเข้าใส่ชายร่างยักษ์ อีกฝ่ายมีร่างกายใหญ่เทอะทะและสูงไม่ต่ำกว่าสองร้อยเมตร หนักไม่ต่ำกว่าสามร้อยกิโลกรัม แต่ความเร็วนั้นรวดเร็วมาก อาวุธกระบองที่กวัดแกว่งไปมานั้นมีสีดำทมิฬแต่แวววาว และทุกการเคลื่อนไหวดูเหมือนจะมีพลังมหาศาล

ปัง! ปัง!

กระบองและไม้เท้าหัวมังกรปะทะกันอย่างต่อเนื่อง คลื่นปะทะสร้างความผันผวนในอากาศโดยรอบ หากมองด้วยตาเปล่าจะเห็นว่าอากาศพลันบิดเบี้ยว และยังมีเสียงระเบิดทึม ๆ ไม่ขาดสาย

“ไอ้บ้านี่มันแรงเยอะไปไหม?” โจวอี้รู้สึกว่าแขนของเขาชาหนึบ

เขารีบดึงพลังจากอักขระสีแดงทั้งหกตัวในทะเลจิตสำนึกมาหลอมรวมเข้ากับร่างกายของตัวเอง พลังแห่งฟ้าดินถูกดูดเข้ามาจากทุกทิศทาง เพิ่มความแข็งแกร่งให้เขาอย่างต่อเนื่อง

เพียงไม่กี่อึดใจ

ความแข็งแกร่งของโจวอี้ก็เกินขีดจำกัดของระดับปรมาจารย์ขั้นสมบูรณ์พร้อม หรือต่อให้เทียบกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นต้น ก็ยังถือว่าไม่ด้อยไปกว่ากันมากนัก

ร่างเงามายาที่เลือนรางปรากฏขึ้นจากไม้เท้าหัวมังกร มันเป็นร่างเงามายาของมังกรยักษ์ที่เกิดจากการควบแน่นพลังของโจวอี้ ด้วยพลังอันมหาศาลนี้เอง มังกรตัวนี้จึงไม่ใช่เพียงร่างมายาลวงตาที่ทำอะไรไม่ได้ แต่กลายเป็นสิ่งเสมือนจริงซึ่งสามารถโจมตีสร้างความเสียหายได้อย่างยิ่งยวด!

มันมีขนาดยาวเกือบห้าสิบเมตร ท่าทางดุร้ายและน่าสะพรึง!

ร่างหนาของมันหมุนวนรอบตัวโจวอี้ จากนั้นก็คำรามและพุ่งเข้าหาชายร่างยักษ์ กรงเล็บแวววาวของมันตวัดเข้าใส่ศีรษะของชายร่างยักษ์อย่างไร้ความปรานี

กร๊อบ!

ชายร่างยักษ์ยกแขนขึ้นมาป้องกันศีรษะของตัวเองได้ทัน แต่กระดูกแขนของเขาก็ถูกกรงเล็บตวัดจนกระดูกแหลก เขาไม่ต่างอะไรกับมดตัวจ้อยที่อยู่ต่อหน้ามังกร ร่างของเขากระเด็นออกไปราว ๆ ร้อยเมตรในทันที

ทว่าเพียงวินาทีต่อมา หางของมังกรก็ฟาดเข้ากลางหน้าอกของชายร่างยักษ์อีกครั้ง หักกระดูกช่วงหน้าอกไปจนแหลกละเอียด

“อ่อนแอ!”

อันที่จริงโจวอี้เองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เพราะตั้งแต่ที่เขาทะลวงระดับขึ้นมาอยู่ระดับปรมาจารย์ขั้นสมบูรณ์พร้อม เขาไม่เคยโจมตีใครรุนแรงเช่นนี้มาก่อน เขาจึงไม่คาดคิดว่าพลังการโจมตีทั้งหมดของเขาจะยิ่งใหญ่ปานนี้

ชายร่างยักษ์คนนั้นแข็งแกร่งมากพอที่จะต่อกรกับปรมาจารย์ขั้นสมบูรณ์พร้อมได้สบาย ๆ!

ทว่าโจวอี้สามารถสยบอีกฝ่ายได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

แล้วแบบนี้เมื่อเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ ไม่ใช่ว่าเขาเองก็สามารถสู้ได้เหรอ?

“อัก…”

ชายร่างยักษ์พยายามดิ้นรนเพื่อลุกขึ้น แม้ว่าหัวใจของเขาจะเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่เขาก็ไม่คิดที่จะรอความตาย

ทว่าหลังจากที่เขายืนขึ้นด้วยแรงทั้งหมดของเขา ความเจ็บปวดทั่วร่างก็ทำให้เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และโลกที่อยู่ตรงหน้าเขาก็เริ่มมืดมนพร่ามัว

สุดท้าย…

ร่างใหญ่โตของชายผู้นั้นก็ล้มลงกับพื้น

หลังจากที่ร่างนั้นชักกระตุกได้ไม่นาน ในที่สุดเขาก็หมดลมหายใจ